Archive for Μαΐου 2011

ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ: Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕ ΨΕΜΑΤΑ ΚΡΥΒΕΙ ΤΗ ΣΦΑΓΗ

Posted on Μαΐου 31, 2011. Filed under: 2) ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ |

Εποχή 29/5/2011

 

Του Κώστα Νικολάου*

Οι μάσκες έπεσαν και η κυβέρνηση εμφανίζει το πραγματικό της πρόσωπο, καθώς δεν πέρασε ένας χρόνος, από την «ασφαλιστική μεταρρύθμιση» που λεηλάτησε  όλες τις συντάξεις, και έρχεται ξανά με νέα και βάρβαρα μέτρα. Σο Μεσοπρόθεσμο Σχέδιο, άμεσα προβλέπει:

Μείωση όλων των επικουρικών συντάξεων στο 20% της κύριας σύνταξης, περικοπές 5-10% ( τύπου ΛΑΦΚΑ) σε όσες υπερβαίνουν τα 300 ευρώ, πλαφόν στις συντάξεις με κατάργηση όλων των ποσών που υπερβαίνουν ένα όριο, νέες περικοπές για συνταξιούχους ηλικίας κάτω των 60 ετών,  χορήγηση των επικουρικών συντάξεων ανάλογα με την δυνατότητα του κάθε ταμείου μέσο αναλογιστικών μελετών.

Οι επικουρικές μειώνονται  κατά 50%

Εάν εφαρμοστούν οι προτάσεις αυτές, τότε όλες οι επικουρικές συντάξεις αυτόματα, και μόνο από την αλλαγή του τρόπου υπολογισμού, θα μειωθούν τουλάχιστο κατά 50%!!

Αυτό, γιατί οι επικουρικές συντάξεις, όπως θέλει η κυβέρνηση, θα εξαρτώνται πλέον από την κύρια σύνταξη και όχι  με βάση τις καταβληθέντες ασφαλιστικές εισφορές και τα χρόνια ασφάλισης, που ισχύει σήμερα!

Ένα παράδειγμα είναι αρκετό για να αναδείξει το πρόβλημα.

Σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία, το  ανώτατο όριο ασφαλιστέων αποδοχών, για τους παλαιούς ασφαλισμένους,   του ΙΚΑ, είναι 2.432.25€. Μέχρι σε αυτά τα ποσά καταβάλλονται εισφορές και σε αυτά υπολογίζεται και η ανώτερη σύνταξη.

Έτσι, η  ανώτερη κύρια σύνταξη του ΙΚΑ και με 35 χρόνια ασφάλισης, σήμερα είναι 1661,45 ευρώ  ενώ η επικουρική σύνταξη του ΕΤΕΑΜ (ΙΚΑ-ΤΕΑΜ) και με τα ίδια χρόνια ασφάλισης, είναι 612€ ευρώ.

Εάν τώρα, υπολογίσουμε την επικουρική σύνταξη με βάση το 20% της κύριας σύνταξης   που θέτει η κυβέρνηση, δηλαδή 20% στα 1661.45€ της κύριας, τότε οι ανώτερες επικουρικές συντάξεις θα πέσουν στα 332€!!

Έτσι, με αυτή την αλλαγή και με αυτό το τρικ, όλες οι επικουρικές θα περικοπούν και θα μειωθούν κατά 50%!!

Πλαστές οι αναλογιστικές μελέτες

Η σύνδεση των επικουρικών  συντάξεων με το αποτέλεσμα αναλογιστικών  μελετών του κάθε Ταμείου χωριστά που προωθεί το υπουργείο εργασίας, είναι και η μεγάλη απάτη.  Όποια μελέτη και αν γίνει εάν δεν προστεθούν οι επιβαρύνσεις του κράτους   και  τα αποθεματικά που έχουν καταχραστεί, αυτές  θα είναι από την φύση την πλασματική.

Είναι μύθος ότι υπάρχει δυσαναλογία μεταξύ εισφορών και συντάξεων και το πρόβλημα δημιουργήθηκε από τις μεγάλες συντάξεις και όχι από την λεηλασία των αποθεματικών.

Απόδειξη για αυτό είναι ένα επικουρικό ταμείο το οποίο χορηγεί τις μικρότερες συντάξεις  κάτω και από το 15% των αποδοχών,  και όμως παρόλα αυτά , αντιμετωπίζει και αυτό τα ίδια προβλήματα.

Το Ταμείο αυτό είναι το ΤΕΑΠΟΖΟ, καλύπτει τους εργαζόμενος στον κλάδο ΠΟΤΟΠΟΙΙΑΣ – ΖΥΘΟΠΟΙΙΑΣ, με μέσο όρο αποδοχών σχετικά υψηλό με αρκετούς να υπερβαίνουν κατά πολύ το πλαφόν του ΙΚΑ.

Οι εισφορές του ταμείου αυτού γίνονται στο σύνολο των αποδοχών, ενώ για τον υπολογισμό των συντάξεων υπάρχει πλαφόν, με αποτέλεσμα οι μεγαλύτερες συντάξεις που χορηγεί, με 35 χρόνια ασφάλισης να είναι 432,33 ευρώ!

Κυβέρνηση σε εντεταλμένη υπηρεσία

Να το πούμε καθαρά, αυτή η κυβέρνηση δεν ενδιαφέρεται για την προστασία της  κοινωνικής ασφάλισης. Λειτουργεί σε εντεταλμένη υπηρεσία  και αυτό που την απασχολεί και το οποίο προωθεί είναι η διάλυση του κοινωνικού κράτους και θέλει να ξεμπερδεύει όσο ποιο σύντομα γίνεται.

Απόδειξη για αυτό είναι ότι, η κοινωνική ασφάλιση βρίσκεται στο έλεος των αρπαχτικών και πως από τα επανωτά μέτρα που εδώ και ένα χρόνο λαμβάνονται και προωθούνται, απουσιάζουν παντελώς εκείνα που θα την θωράκιζαν.

Ούτε ένα μέτρο για τους 600.000 αδήλωτους ανασφάλιστους μισθωτούς, που στο κάτω – κάτω, η αδήλωτη εργασία αποτελεί και αξιόποινη πράξη.

Καμία κουβέντα για επιστροφή των κλεμμένων αποθεματικών τα οποία υπολογίζονται στα 80δις ευρώ. Ούτε για τα 12δις ευρώ χρέη του δημοσίου, αλλά και τα 10δις ευρώ  χρέη των εργοδοτών προσπαθούν με κίνητρα να τα εισπράξουν.

Σε αυτή τη λεηλασία και στις καθημερινές επιθέσεις  στα κοινωνικά δικαιώματα δεν υπάρχει άλλος δρόμος, θα πρέπει να απαλλαγούμε από την κυβέρνηση αυτή και όσο ποιο γρήγορα γίνεται.         


* Ο Κώστας Νικολάου είναι μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του ΚΕΠΕΑ /ΓΣΕΕ

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Σοφία Σακοράφα: Ο Παπανδρέου υπηρετεί συγκεκριμένο σχέδιο

Posted on Μαΐου 31, 2011. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |


Αυγή: 29/05/2011

 

 

 

Η προσφυγή στο ΔΝΤ με μαθηματική ακρίβεια θα μας έφτανε εδώ που φτάσαμε, όπως και πολλές άλλες χώρες στον κόσμο. Για τον λόγο αυτό δεν κατηγορώ απλώς την κυβέρνηση για λάθος πρόβλεψη, για ατυχή επιλογή, αλλά για σχεδιασμένη επιλογή με γνωστές τις συνέπειες και τα αποτελέσματα αυτής της επιλογής σημειώνει η ανεξάρτητη εδώ και καιρό βουλευτής Σοφία Σακοράφα. Εκτιμά μάλιστα το ιστορικό, κοινωνικό, πολιτικό πλαίσιο που γέννησε το ΕΑΜ είναι αυτό που ζούμε τώρα. Απώλεια ανεξαρτησίας. Οικονομική κατοχή. Πολιτική εκτροπή.

Δεν κατηγορώ απλώς την κυβέρνηση για λάθος πρόβλεψη, για ατυχή επιλογή, αλλά για σχεδιασμένη επιλογή με γνωστές τις συνέπειες και τα αποτελέσματα αυτής της επιλογής.

Εθνικό λοιπόν, απελευθερωτικό λοιπόν και ισχυρό, δηλαδή μέτωπο.

Συνέντευξη στον Δημήτρη Χρήστου 

 

* Όταν πήρες την απόφαση να καταψηφίσεις το Μνημόνιο, είχες φανταστεί αυτό που θα ακολουθούσε ή τα γεγονότα ξεπέρασαν και τη δική σου φαντασία;

Η προσέγγισή μου στα αποτελέσματα που θα παρήγαγε το Μνημόνιο δεν κινήθηκε στο πεδίο της πρόβλεψης, αλλά της γνώσης. Η προσφυγή στο ΔΝΤ με μαθηματική ακρίβεια θα μας έφτανε εδώ που φτάσαμε, όπως και πολλές άλλες χώρες στον κόσμο. Για τον λόγο αυτό δεν κατηγορώ απλώς την κυβέρνηση για λάθος πρόβλεψη, για ατυχή επιλογή, αλλά για σχεδιασμένη επιλογή με γνωστές τις συνέπειες και τα αποτελέσματα αυτής της επιλογής.

Σήμερα πλέον πωλείται η πατρίδα μας, το παρόν και το μέλλον των παιδιών μας, με μεσάζοντα την κυβέρνηση και με συμβούλους πωλήσεων τους αγοραστές.

Αυτή η κατάντια δεν αντιστοιχεί στον λαό μας και στην ιστορία μας.

 

* Γνωρίζεις καλύτερα την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Ειλικρινά αναρωτιέμαι πώς αντέχουν μια πολιτική που αποτυγχάνει συνεχώς, που βυθίζει σε κρίση οικονομία και κοινωνία, που εκποιεί τη δημόσια περιουσία χωρίς κανένα αποτέλεσμα;

Μια συγκεκριμένη ομάδα έχει κάνει τις επιλογές της και είναι στρατηγικού τύπου. Η κρίση δημιουργεί και συνθήκες αναδιάταξης, ακριβώς αυτή την αναδιάταξη υπηρετεί η συγκεκριμένη ομάδα με όρους ενίσχυσης του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας και εξόντωσης του λαού.

Το μεγάλο ερωτηματικό είναι αυτοί που έχουν μια άλλη αντίληψη. Όταν όμως ο φόβος, η υποταγή ή η επένδυση σε μια επόμενη ημέρα θολή ξεπερνά την πολιτική αντίληψη, τότε παύει η πολιτική και ξεκινά η προσωπική επιβίωση. Και ποτέ η προσωπική επιβίωση δεν υπήρξε ορθός οδηγός πολιτικής δράσης, αντίθετα καλλιεργούσε πάντα την ανοχή. Η ανοχή όμως σήμερα είναι συνενοχή.

Η ΠΑΣΚΕ ΟΤΑ και ΟΤΕ ήδη αρνήθηκαν αυτή τη συνενοχή, είναι μια αρχή.

 

* Είχες δηλώσει πως αν ο σημερινός πρωθυπουργός δεν λεγόταν Παπανδρέου αυτή η πολιτική δεν θα άντεχε ούτε δύο μήνες. Και όμως αντέχει. Και καταστρέφει. Ποια είναι τα όρια τελικά; Πόσο μπορεί να γίνει ανεκτή μια τόσο καταστροφική πολιτική; Είναι τούτη την ώρα μοναδική πολιτική λύση οι εκλογές;

Το επίθετο από μόνο του είναι ισχυρό, καθώς απευθύνεται στα πολιτικά ένστικτα της βάσης του ΠΑΣΟΚ. Είναι σαφές όμως ότι αυτό δεν φτάνει, αυτό υπήρξε ένα πρώτο επίπεδο σχεδιασμού, απαντά δηλαδή στο ποιος. Το πώς είναι μια άλλη ιστορία. Ξέρουμε όλοι καλά ότι σε περιόδους όξυνσης της κρίσης, οξύνονται και άλλοι δύο μηχανισμοί, ο μηχανισμός της προπαγάνδας αλλά και της καταστολής.

Και οι δύο μηχανισμοί έχουν τα εξής ζητούμενα: αφενός την καλλιέργεια φόβου και συνενοχής στον ελληνικό λαό, αφετέρου τη δημιουργία ενός κλίματος εμφυλίου της μιας κοινωνικής ομάδας έναντι της άλλης. Το έχουν καταφέρει σε μέγιστο βαθμό.

Ακόμη όμως και αυτά τα δύο στοιχεία, η καταλληλότητα δηλαδή του προσώπου που θα μας έφτανε εδώ και οι τρόποι που τέθηκαν σε εφαρμογή ώστε να φτάσουμε έως εδώ χωρίς να ανοίξει μύτη, δεν είναι από μόνα τους ικανά. Είναι προφανές ότι και όλοι εμείς, ως ο άλλος πόλος, ο αντιμνημονιακός, ο αριστερός, σταθήκαμε και στεκόμαστε λίγοι απέναντι στα κατακλυσμιαία γεγονότα και στις προσδοκίες του ελληνικού λαού.

Οι εκλογές λοιπόν από μόνες τους μπορεί να μεταφέρουν για λίγο αργότερα αυτό που πάει να συντελεσθεί. Αυτό που χρειάζεται είναι άλλη πολιτική πρόταση με δυναμική εξουσίας. ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, εξωκοινοβουλευτική αριστερά, η βάση του ΠΑΣΟΚ, σε κοινή δράση με μίνιμουμ προγραμματική σύγκλιση.

Δεν είμαι αφελής. Αφέλεια είναι να σε κατασπαράζουν και να λες θα έρθουν  καλύτερες μέρες.

Δεν είμαι ρομαντική. Ρομαντισμός είναι να φαντασιώνεσαι επαναστάσεις την ίδια στιγμή που η κοινωνία σιωπά στην πλέον βάρβαρη επίθεση.

Δεν μου λείπει η δυνατότητα της διάκρισης και για αυτό μπορώ να διακρίνω ότι εχθρός μου δεν είναι ο τροτσικτής ή ο μαοϊκός ή η τάδε τάση ή συνιστώσα. Ο εχθρός είναι εδώ, είναι μπροστά είναι παντοδύναμος.

Είναι τούτη η ώρα και όταν λέω τούτη κυριολεκτώ, αύριο θα είναι αργά, είναι τούτη η ώρα της ευθύνης για το νέο ΕΑΜ.

 

* Νέο ΕΑΜ;

Το ιστορικό, κοινωνικό, πολιτικό πλαίσιο που γέννησε το ΕΑΜ είναι αυτό που ζούμε τώρα. Απώλεια ανεξαρτησίας. Οικονομική κατοχή. Πολιτική εκτροπή.

Εθνικό λοιπόν, απελευθερωτικό λοιπόν και ισχυρό, δηλαδή μέτωπο.

 

* Εντυπωσιαστήκαμε από το κίνημα της ισπανικής νεολαίας αλλά ο ισπανικός λαός που τιμώρησε τους σοσιαλιστές, ψήφισε το αντίπαλο δέος στο πλαίσιο του συστήματος και του δικομματισμού. Πώς και πότε μπορούν τα κινήματα να συναντηθούν πολιτικά με δυνάμεις ικανές να τα εκφράσουν και να τα αντιπροσωπεύσουν, ώστε να πολλαπλασιαστεί ή και να γίνει αποτελεσματική η πολιτική παρέμβαση;

Θα χρησιμοποιήσω τα λόγια του Σ. Ζιζέκ: «Εκείνο που δεν μπορείς να δεις δεν είναι η πολυπλοκότητα της αντικειμενικής πραγματικότητας αλλά το πώς η δική μας παρέμβαση θα την αλλάξει». Υποστηρίζω λοιπόν μια πιο μετριοπαθή θέση: Αντί να βαυκαλιζόμαστε για το πώς θα είναι ο κομμουνισμός, πρέπει να εργαστούμε με όσα έχουμε, ακόμα και τις μη κυβερνητικές οργανώσεις. Το κίνημα, από το Σιάτλ μέχρι οτιδήποτε, πρέπει να είναι συνδεδεμένο με άλλα κινήματα, να έχει ισχυρή γείωση με την πραγματικότητα και τότε κάτι θα συμβεί».

Εάν λοιπόν είχαμε απαντήσει σε αυτό, το πώς η δική μας παρέμβαση θα αλλάξει την πραγματικότητα, θα είχαμε λύσει και το πρόβλημα. Αυτό όμως που με βεβαιότητα μπορώ να πω είναι ότι δύο είναι οι όροι αλλαγής αυτής της πραγματικότητας: Ο πρώτος να εμπλέκεσαι στα κινήματα και ο δεύτερος να ξέρεις ότι η εμπλοκή σου έχει ένα και μόνο ζητούμενο, την τελική απάντηση να τη δώσουν τα κινήματα.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο ΜΙΚΗΣ ΠΙΟ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ »ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥΣ»

Posted on Μαΐου 31, 2011. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

 

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΙΕΣ

Με μια επιστολή καταπέλτη ο Μίκης Θεοδωράκης χαιρετίζει τις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας των πολιτών στις πλατείες της χώρας, τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων που αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους και αντιδρούν στην εκποίηση των Δημόσιων Επιχειρήσεων και του Δημόσιου πλούτου. Με την επιστολή του καταγγέλλει την προσπάθεια τρομοκράτησης του λαού για να περάσουν οι πολιτικές των μνημονίων από την Κυβέρνηση την ΕΕ και το ΔΝΤ.

Ολόκληρη η επιστολή του Μίκη έχει ως εξής:

«Χαιρετίζουμε τους δεκάδες, ίσως εκατοντάδες χιλιάδες συμπολίτες μας, κυρίως νέους μας, που μαζεύτηκαν στις πλατείες όλων των μεγάλων πόλεων, διαδηλώνοντας την αγανάκτησή τους για το Μνημόνιο-μνημόσυνο, ζητώντας να φύγει η Κυβέρνηση της ντροπής και όλο το πολιτικό προσωπικό που διαχειρίστηκε δημόσια αξιώματα, καταστρέφοντας, λεηλατώντας και υποδουλώνοντας την Ελλάδα. Η θέση όλων αυτών δεν είναι στη Βουλή, είναι στη φυλακή.

Χαιρετίζουμε τις πρώτες Γενικές Συνελεύσεις που πραγματοποιούνται στο κέντρο των πόλεών μας, τον άμεσο δημοκρατικό χαρακτήρα που πασχίζει να ανακαλύψει το πρωτοφανέρωτο κίνημα των νέων μας.

Χαιρετίζουμε τους εργαζόμενους των δημόσιων επιχειρήσεων, που άρχισαν από χτες διαδηλώσεις, απεργίες και καταλήψεις, υπερασπιζόμενοι το κράτος μας, που χρειάζεται απελπιστικά, όχι την κατεδάφιση που προγραμματίζει το ΔΝΤ, αλλά τη ριζική του βελτίωση και μεταρρύθμιση.

Με τις κινητοποιήσεις τους, οι εργαζόμενοι του Ταμιευτηρίου, της ΔΕΗ, του ΟΠΑΠ υπερασπίζονται τη δική μας περιουσία, την περιουσία του ελληνικού λαού, που επιχειρούν τώρα να λεηλατήσουν οι ξένες τράπεζες, μέσω μιας κυβέρνησης-μαριονέτας τους στην Αθήνα.

Ο παραδειγματικά ειρηνικός χαρακτήρας των διαδηλώσεων απέδειξε ότι όταν η αστυνομία και οι προβοκάτορες δεν έχουν πάρει εντολή να επέμβουν, δεν ανοίγει μύτη. Καλούμε τους Έλληνες αστυνομικούς να μη δεχτούν να γίνουν τα όργανα των σκοτεινών δυνάμεων που θα θελήσουν ασφαλώς, σε κάποια στιγμή, να ματοκυλίσουν τους νέους μας και τους εργαζόμενους.

Η θέση τους, το καθήκον τους και το συμφέρον τους είναι στο πλευρό του ελληνικού λαού, της ειρηνικής του διαμαρτυρίας και διεκδίκησης, είναι στο πλευρό της Ελλάδας και όχι στων ξένων δυνάμεων που υπαγορεύουν στη σημερινή κυβέρνηση την πολιτική της.

Ένα χρόνο μετά την ψήφιση του Μνημονίου, και οι πέτρες ακόμα ομολογούν την αποτυχία του. Μετά από αυτή την εμπειρία δεν δικαιολογείται πλέον καμιά αυταπάτη. Ο δρόμος που πήρε και συνεχίζει η κυβέρνηση Παπανδρέου, υπό την καθοδήγηση των ξένων τραπεζών και υπηρεσιών, της Goldman Sachs και των Ευρωπαίων υπαλλήλων της, οδηγεί στην καταστροφή της Ελλάδας. Είναι επιτακτική ανάγκη να σταματήσει τώρα, είναι επιτακτική ανάγκη να φύγουν τώρα.

Κάθε μέρα που περνάει οι πράξεις τους ομολογούν πόσο επικίνδυνοι είναι για τη χώρα. Διερωτώμεθα γιατί ο Εισαγγελέας δεν έχει επέμβει ακόμα εναντίον του Υπουργού Οικονομικών, για τις νέες δηλώσεις του περί επικείμενης χρεοκοπίας και άδειων ταμείων. Γιατί δεν έχει επέμβει για τις δηλώσεις περί εξόδου από το ευρώ του Προέδρου του ΣΕΒ και της Επιτρόπου.

Γιατί δεν έχει επέμβει για τη μαζική τρομοκρατία, με την οποία, μια χρεοκοπημένη κυβέρνηση, σε συνεργασία και καθ’ υπαγόρευση της τρόικας, επιχειρεί ακόμα μια φορά να εκβιάσει τον ελληνικό λαό. Με τους Τιτανικούς, με τις εντατικές, με όλα αυτά που βγαίνουν και λένε για να τρομάξουν τους ΄Ελληνες, κατάφεραν να εξευτελίσουν τη χώρα διεθνώς και να την οδηγήσουν πραγματικά στο χείλος της χρεοκοπίας.

Αν ένας διευθυντής επιχείρησης μιλούσε για την επιχείρησή του με τον τρόπο που ο Πρωθυπουργός και οι Υπουργοί του μιλάνε για την Ελλάδα, θα σάπιζε τώρα πίσω από τα κάγκελα της φυλακής καταδικασμένος για βαριά απιστία.

Απευθυνόμαστε και στους λαούς της Ευρώπης. Ο αγώνας μας δεν είναι μόνο αγώνας για την Ελλάδα, είναι αγώνας για μια ελεύθερη, ανεξάρτητη, δημοκρατική Ευρώπη. Μην πιστεύετε τις κυβερνήσεις σας, που λένε ότι τάχα εσείς βοηθάτε την Ελλάδα με τα λεφτά σας.

Μην πιστεύετε τα χονδροειδή, εξωφρενικά ψέματα των βρώμικων εφημερίδων, που θέλουν να σας πείσουν ότι το πρόβλημα δημιουργήθηκε δήθεν γιατί οι ΄Ελληνες είναι τεμπέληδες, όταν δουλεύουν, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, περισσότερο από όλους τους Ευρωπαίους! Την κρίση δεν την προκάλεσαν οι εργαζόμενοι, την προκάλεσε και τη χρησιμοποιεί το μεγάλο χρηματιστικό κεφάλαιο και οι πολιτικοί στις υπηρεσίες του.

Τις μεγάλες τράπεζες και μόνο αυτές βοηθάνε τα προγράμματα τους, δήθεν σωτηρίας, αυτές ακριβώς που επέβαλαν μέσω των πολιτικών και των κυβερνήσεων που έχουν εξαγοράσει, το οικονομικό μοντέλο που οδήγησε στη σημερινή κρίση. Δεν υπάρχει καμιά άλλη λύση από τη ριζική αναδιάρθρωση του χρέους όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά όλης της Ευρώπης.

Δεν μπορεί οι τράπεζες και οι κάτοχοι χρήματος, που προκάλεσαν την κρίση, να μην πληρώσουν ούτε ένα ευρώ για τις ζημιές που επέφεραν! Δεν μπορεί οι τραπεζίτες να είναι το μοναδικό ασφαλές επάγγελμα στον κόσμο!

Δεν υπάρχει καμία άλλη λύση από την αντικατάσταση του σημερινού οικονομικού μοντέλου της Ευρώπης, που είναι φτιαγμένο για να δημιουργεί χρέος, με επιστροφή σε μια πολιτική τόνωσης της ζήτησης και της ανάπτυξης, και τον προστατευτισμό, με δραστικό επανέλεγχο του Χρήματος.

‘Η τα Κράτη μας θα κυριαρχήσουν στις αγορές, ή αυτές θα τα καταπιούν, και μαζί τους η Δημοκρατία και όλα τα επιτεύγματα του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Η Δημοκρατία γεννήθηκε στην Αθήνα, όταν ο Σόλων διέγραψε τα χρέη των φτωχών στους πλούσιους. Ας μην επιτρέψουμε τώρα στις Τράπεζες να καταστρέψουν την ευρωπαϊκή Δημοκρατία, για να αποσπάσουν τα μυθώδη ποσά που οι ίδιες δημιούργησαν ως χρέος. Πως μπορεί να προτείνεται, για να διοικήσει την Κεντρική Τράπεζα της Ευρώπης, ένας άνθρωπος της Goldman Sachs… Τι είδους κυβερνήσεις, τι είδους πολιτικούς έχουμε στην Ευρώπη;

Δεν σας ζητάμε να υποστηρίξετε τον αγώνα μας για λόγους αλληλεγγύης, ούτε γιατί στα δικά μας χώματα γεννήθηκε ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης, ο Περικλής και ο Πρωταγόρας, οι ιδέες της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας και της Ευρώπης. Δεν ζητάμε ιδιαίτερη μεταχείριση γιατί υπομείναμε, ως χώρα, μια από τις μεγαλύτερες καταστροφές στην Ευρώπη αγωνιζόμενοι για να μην επικρατήσει στην ήπειρό μας ο φασισμός.

Σας ζητάμε να το κάνετε για το δικό σας συμφέρον. Αν αφήσετε τώρα την ελληνική, την ιρλανδική, την πορτογαλική, την ισπανική κοινωνία να καταστραφούν, στο βωμό του Χρέους και των Τραπεζών, θα έρθει σύντομα η δική σας σειρά. Δεν θα ευημερήσετε εν μέσω ευρωπαϊκών κοινωνικών ερειπίων. Εμείς αργήσαμε, αλλά ξυπνήσαμε. Ξυπνήστε κι εσείς.

Ας φτιάξουμε μαζί μια νέα Ευρώπη της ανάπτυξης, της δημοκρατίας, της ευημερίας, της ειρήνης, αντάξια της ιστορίας, των αγώνων, του πνεύματός της. Αντισταθείτε στον ολοκληρωτισμό των αγορών, που απειλεί να διαλύσει την Ευρώπη κάνοντάς την Τρίτο Κόσμο, να βάλει τον ένα ευρωπαϊκό λαό εναντίον του άλλου, να καταστρέψει την ήπειρό μας, ξανακάνοντας επίκαιρο τον φασισμό».

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΣΑΒΒΑΣ ΡΟΜΠΟΛΗΣ: «Κράχ» ανεργίας στη χώρα

Posted on Μαΐου 31, 2011. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

 

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ 2012 Η ΟΠΟΙΑ ΑΝΑΚΑΜΨΗ ΠΡΟΒΛΕΠΕΤΑΙ … ΑΝΕΡΓΗ!

ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΕΣ ΟΙ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑΣ! ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ Η ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ KAI H ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΤΟΥ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΡΟΜΠΟΛΗ

Καθηγητής του Παντείου Πανεπιστημίου και Επιστημονικός διευθυντής του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ

 

– Η ανεργία έχει ήδη εκτιναχθεί στο 15%, ενώ οι προβλέψεις σας μιλούν για 22% στο τέλος του έτους. Βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός «κραχ ανεργίας»;

Βιώνουμε ήδη ένα κραχ ανεργίας! Εμείς θεωρούμε ότι αυτό που συμβαίνει ήδη από το πρώτο τρίμηνο του 2011, δηλαδή ο αριθμός των απασχολουμένων (περίπου 4,26 εκατ. άτομα) να είναι μικρότερος από τον αριθμό των μη απασχολουμένων (περίπου 4,30 εκατ. άτομα) διαμορφώνει συνθήκες κραχ ανεργίας.

– Και τι σημαίνει αυτό για την αγορά εργασίας, την κοινωνική συνοχή, τα ταμεία, την οικονομία…

Κατ’ αρχήν σημαίνει, από άποψη συστήματος και παραγωγής πλούτου, ότι όλο και λιγότεροι άνθρωποι θα εργάζονται και θα παράγουν πλούτο για να συντηρούν περισσότερους. Αυτό σημαίνει μείωση του βιοτικού επιπέδου.

– Συνθήκη που δυσχεραίνει πολύ -αν δεν καθιστά αδύνατη- την έξοδο από την κρίση…

Σαφώς. Στην καλύτερη περίπτωση αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα να καθυστερήσουμε δραματικά να βγούμε από την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε.

– Έχετε εκφράσει έντονο προβληματισμό και για τις ηλικιακές ομάδες που πλήττει κυρίως η ανεργία (νέους και γυναίκες) αλλά και για την ραγδαία αύξησή της από μήνα σε μήνα…

Ναι, γιατί αυτό δείχνει ότι από μήνα σε μήνα μειώνονται δραστικά οι θέσεις εργασίας, κλείνουν με ραγδαίο ρυθμό ή συρρικνώνουν τη δραστηριότητά τους επιχειρήσεις.

Το πρώτο τρίμηνο του έτους ο αριθμός αυτό ήταν σημαντικός. Τώρα βέβαια από τον Απρίλιο και μέχρι τον Σεπτέμβριο, οπότε θα επανέλθει σε αυξητικά επίπεδα, εκτιμούμε ότι θα κρατηθεί σε μία στασιμότητα η ανεργία, λόγω της αύξησης του τουρισμού και των προσλήψεων από τις τουριστικές επιχειρήσεις.

Βέβαια σε ό,τι αφορά την ποιότητα αυτών των θέσεων εργασίας, οι περισσότερες αφορούν ελαστικές μορφές με τετράωρα και τρίωρα, μειωμένη ασφάλιση ή και χωρίς ασφάλιση κτλ

– Ουσιαστικά δηλαδή μιλάμε για πλασματική μείωση της ανεργίας μέσω ημιαπασχόλησης και χαρτζιλικιού αντί μισθού…

Σωστά. Δυστυχώς η πλήρης σταθερή απασχόληση με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα είναι πλέον δυσεύρετη.

– Ανεργία και ελαστικότητα τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα, αλλά και εκρηκτικό μείγμα για τα ασφαλιστικά ταμεία…

Αυτό είναι κρίσιμο θέμα που οι συντάκτες του Μνημονίου δεν το αποτιμούν σωστά, επειδή η θεωρητική – νεοκλασική έμπνευσή τους, τούς κάνει να αντιλαμβάνονται την οικονομία ως μία επιχείρηση και αυτό που τους απασχολεί είναι τα έσοδα και οι δαπάνες. Αλλά μια οικονομία δεν λειτουργεί μόνο με έσοδα και δαπάνες. Είναι περισσότερο σύνθετη, πολυδιάστατη και πολύπλοκη η λειτουργία της.

Στις εκτιμήσεις που έχουν κάνει για την πορεία της ελληνικής οικονομίας, δεν έχουν μετρήσει τις επιπτώσεις των πολιτικών αυτών στην ανεργία, στην παραγωγικότητα, στα ασφαλιστικά ταμεία.

Γιατί με τα Ταμεία το ζήτημα δεν είναι μόνο αν υπερβούμε το ένα εκατομμύριο ανέργους, αλλά και στο ότι αυτό προκαλεί διαρροή πόρων από την κοινωνική ασφάλιση 5 δισ. ευρώ το χρόνο. Αν φθάσουμε σε 1 εκατομμύριο αδήλωτη και ανασφάλιστη εργασία, θα έχουμε άλλα 5 δισ. ευρώ απώλεια.

Το ΙΚΑ εκτιμά ότι το 2011 οι μισθοί των ασφαλισμένων του θα μειωθούν 6%. Αυτή η μείωση προκαλεί επιπλέον απώλειες στο συγκεκριμένο ταμείο για το 2011, 700 εκατομμύρια ευρώ.

Επομένως, βλέπει κανείς με βάση μια προσέγγιση κόστους – οφέλους, ακόμα και αν μπει στη λογική των μέτρων λιτότητας, ποιο είναι το όφελος από τα μέτρα αυτά και ποιο είναι το κόστος που έχουν.

Ακόμη κι αν μείνουμε σε ονομαστικούς και νομισματικούς υπολογισμούς και δεν μιλήσουμε με όρους απασχόλησης, ανεργίας, συρρίκνωσης δικαιωμάτων, ακόμα και από αυτή την άποψη, το κόστος αυτών των μέτρων είναι πολλαπλάσιο από το όφελος

– Γιατί η ΓΣΕΕ υποστηρίζει ότι τα επίσημα στατιστικά στοιχεία δεν καταγράφουν την πραγματική ανεργία;

Καταρχήν να αποσαφηνισθεί ότι δεν είναι θέμα των στατιστικών αρχών και επομένως της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ). Άλλωστε εμείς την έρευνα εργατικού δυναμικού της ΕΛΣΤΑΤ την αποδεχόμαστε από άποψη τεχνική, μεθοδολογική και επιστημονική.

Το ζήτημα προκύπτει από τις αποφάσεις που λήφθηκαν σε επίπεδο αρχηγών-κρατών σχετικά με το ποιες περιπτώσεις καταγράφονται ως άνεργοι και ποιες όχι.

Για παράδειγμα στο ερωτηματολόγιο της έρευνας εργατικού δυναμικού ένα από τα ερωτήματα είναι: «την προηγούμενη εβδομάδα εργαστήκατε;». Αν ο ερωτώμενος έχει εργαστεί ακόμη και μία ώρα, με βάση τον επίσημο ορισμό δεν καταγράφεται στους άνεργους, αλλά στους απασχολούμενους. Ακόμη θεωρούν απασχολούμενους την πρακτική άσκηση (stage), την οποία εμείς θεωρούμε συγκαλυμμένη ανεργία.

Δηλαδή στα επίσημα στατιστικά στοιχεία το ΙΝΕ/ΓΣΕΕ προσθέτει ένα 5% γιατί η έρευνα εργατικού δυναμικού της Στατιστικής Αρχής θεωρεί ότι το ποσοστό αυτό συμπεριλαμβάνεται στην απασχόληση και όχι στην ανεργία.

Ειδικότερα, το 1% από αυτό αφορά εργαζόμενους που εργάζονταν την προηγούμενη εβδομάδα έστω και μία ώρα, τους οποίους εμείς θεωρούμε ανέργους. Το άλλο 1% αφορά την πρακτική άσκηση (stage). Το υπόλοιπο 3%, σύμφωνα με έρευνες που έχουν γίνει είτε στο Πάντειο είτε στην ΑΣΟΕΕ, αφορά αυτό που ονομάζουμε «λανθάνουσα ανεργία». Για την ακρίβεια είναι 3,5%. Πρόκειται για την κατάσταση όπου η μακροχρόνια ανεργία έχει απογοητεύσει τους ανέργους και πλέον δεν αναζητούν εργασία. Η Στατιστική Αρχή τούς δηλώνει ως οικονομικά μη ενεργούς, ενώ εμείς τους θεωρούμε άνεργους, διότι είναι 45, 50, 55, 60 ετών και δεν γίνεται να τους θεωρήσεις οικονομικά μη ενεργούς.

– Οι πολιτικές απασχόλησης της κυβέρνησης μέσω προγραμμάτων του ΟΑΕΔ, συγκρατούν όντως την ανεργία;

Είναι περιορισμένη η συμβολή τους, όπως έχει αποδειχτεί στην πράξη, άλλα και από επιστημονικές μελέτες. Όλη αυτήν την περίοδο των τελευταίων 20 ετών εφαρμόζονται κυρίως πολιτικές απασχόλησης που στηρίζονται σε προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης ή επιδοτήσεων.

Όμως από τις αξιολογήσεις που γίνονται στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες της Ευρώπης, προκύπτει ότι η συμβολή τους στην ενίσχυση της απασχόλησης και στη μείωση της ανεργίας δεν ήταν ιδιαίτερα αξιόλογη, σε σχέση βέβαια πάντα με τους πόρους που δαπανώνται.

– Και γιατί εμμένουν σε αυτές;

Γιατί από τη δεκαετία του ’90, με την επικράτηση της αντίληψης της απελευθέρωσης των αγορών, μετέφεραν τεχνικά τον τομέα της απασχόλησης από το μακροοικονομικό μοντέλο της οικονομίας, που συνδέεται με την ανάπτυξη και τις επενδύσεις, στο μικροοικονομικό επίπεδο, δηλαδή στο επίπεδο της επιχείρησης.

Ως εκ τούτου άρχισαν να εφαρμόζονται πολιτικές απασχόλησης βασιζόμενες στην επαγγελματική κατάρτιση, στην επιδότηση απασχόλησης κτλ, οι οποίες στην ουσία δεν κάνουν τίποτα άλλο από μια διευθέτηση των ανισορροπιών στην αγορά εργασίας.

Εμείς, λοιπόν, πιστεύουμε ότι αν θέλουμε να μιλήσουμε για ουσιαστική και αποτελεσματική πολιτική απασχόλησης θα πρέπει ο τομέας της απασχόλησης να ενταχθεί και πάλι στο μακροοικονομικό πεδίο και να συνδεθεί με την ανάπτυξη και τις επενδύσεις (δημόσιες και ιδιωτικές). Βεβαίως πρόκειται για ένα κεντρικό ευρωπαϊκό και όχι ελληνικό πρόβλημα σε ό,τι αφορά τις επιλογές σε επιστημονικό επίπεδο, αλλά και σε επίπεδο εφαρμοζόμενων πολιτικών.

– Η σύνδεση των επιδομάτων -ίσως τελικά και αυτού της ανεργίας- με εισοδηματικά κριτήρια, τι συνέπειες εκτιμάται ότι θα έχει με ανεργία στο 22%;

Η έρευνα, και η δική μας και η ευρωπαϊκή, έχει δείξει ότι όταν στα επιδόματα (ανεργίας, προνοιακά, πολυτεκνικά κτλ) εφαρμόζονται εισοδηματικά κριτήρια αυξάνεται ο αριθμός των φτωχών.

Δηλαδή με τη θέσπιση εισοδηματικών κριτηρίων στη χορήγηση επιδομάτων, σαφώς θα εξοικονομηθούν πόροι, αλλά από τον επόμενο κιόλας χρόνο θα αυξηθεί και ο αριθμός των φτωχών στη χώρα μας.

Αν δε προστεθούν και περιουσιακά κριτήρια, υπολογίζονται δηλαδή και τα εν δυνάμει εισοδήματα (τεκμαρτά και όχι πραγματικά) που θα μπορούσε κάποιος να έχει πχ γιατί διαθέτει ένα κτήμα στο χωριό που θα μπορούσε αν το καλλιεργούσε ή το πωλούσε να έχει εισόδημα, τότε ο αριθμός των δικαιούχων του ΕΚΑΣ ή άλλων επιδομάτων θα μειωθεί δραματικά, κάτι που εκτός από άδικο θα είναι και επικίνδυνο για την κοινωνική συνοχή.

Πρέπει η Πολιτεία να εξετάσει σοβαρά όλες τις παραμέτρους πριν ληφθούν οι τελικές αποφάσεις.

– Υπό τις παρούσες συνθήκες, πότε προβλέπετε να αρχίσει η αποκλιμάκωση της ανεργίας;

Εκτιμούμε ότι η επίσημη ανεργία στο τέλος του 2011 θα ανέλθει στο επίπεδο του 17%-18%. Επομένως η πραγματική θα κυμανθεί στα επίπεδα του 22-23%.

Σύμφωνα με τις προβλέψεις μας επιστροφή του ποσοστού ανεργίας στα επίπεδα προ κρίσης, δηλαδή σε αυτά του 2008 που ήταν βεβαίως επίσης υψηλά διαμορφούμενα στο 7,8%, θα σημειωθεί το 2022.

– Περισσότερα από δέκα χρόνια, ενώ υποτίθεται ότι η επιστροφή σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης -έστω και μικρούς- θα σημειωθεί από το 2012. Αυτό εννοείτε όταν μιλάτε για «άνεργη ανάκαμψη»;

Ακριβώς. Τα επόμενα χρόνια σε ελληνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, θα παρουσιάζεται σταδιακός και χαμηλός ρυθμός ανάπτυξης, ο οποίος όμως θα συνδυάζεται με την ύπαρξη υψηλού επιπέδου ανεργίας (άνεργη ανάκαμψη).

Για την Ελλάδα για παράδειγμα, υπάρχει πρόβλεψη του ΟΑΣΑ βάσει της οποίας μέχρι το 2025 θα σημειώνεται κατά μέσο όρο μια αύξηση του ΑΕΠ 1,5%.

Ακόμη και 2% ή 2,5% να είναι ο ρυθμός αύξησης του ΑΕΠ, δεν θα μπορέσει να απορροφήσει το απόθεμα ανεργίας που έχει αφήσει η κρίση.

Κι αυτό το στηρίζω στο εξής: από τη βάση δεδομένων που διαθέτουμε στο Ινστιτούτο αποδεικνύεται ότι από το 1990 έως το 2008, που είχαμε ρυθμούς ανάκαμψης 3% και 3,5% εισέρχονταν ετησίως από το εκπαιδευτικό σύστημα στην αγορά εργασίας, αναζητώντας εργασία, από 78.000 έως 82.000 άτομα. Η ελληνική οικονομία όλη αυτήν την περίοδο ανάκαμψης απορροφούσε ετησίως από 38.000 μέχρι 42.000 άτομα. Μόνο τις παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων η απορρόφηση έφτασε τις 46.000 άτομα.

Επομένως, κάθε χρόνο η ελληνική οικονομία αφήνει ένα «απόθεμα ανέργων» κατά μέσο όρο της τάξης των 40.000 ατόμων. Με ύφεση 4,5% του ΑΕΠ πέρυσι και 4% φέτος καταλαβαίνει κανείς πόσο έχει διογκωθεί ο αριθμός των ανέργων και ότι είναι ακατόρθωτο με ρυθμό αύξησης της απασχόλησης 1,5% τον χρόνο, όσο υπολογίζεται ότι θα είναι την περίοδο 2015-2025, το απόθεμα αυτό να απορροφηθεί μέχρι το 2020.

Η διόγκωση δε αυτού του «αποθέματος των ανέργων» απειλεί ευθέως την βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων. Γιατί μέχρι το 2008 υπήρχε, όπως σας είπα, μια εισροή στην αγορά εργασίας 40.000 ατόμων, υπήρχε μια εκροή συνταξιούχων επίσης 40.000 και με τον τρόπο αυτό το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης διατηρούνταν σε μια σχετική ισορροπία, η οποία υπό τις παρούσες συνθήκες ανατρέπεται πλήρως.

Για αυτό τονίζω ότι χρειάζεται αλλαγή στις πολιτικές απασχόλησης, σύνδεσή της με την ανάπτυξη και τις επενδύσεις, ώστε να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας.

Οφείλουν οι υπεύθυνοι για την οικονομική πολιτική να προβληματιστούν σοβαρά προς αυτήν την κατεύθυνση και να δημιουργήσουν συνθήκες για νέα επιχειρηματική δραστηριότητα και νέες επενδύσεις. Δεν υπάρχει άλλη λύση.

– Ούτε η πράσινη ανάπτυξη, το «ευαγγέλιο» της κυβέρνησης, πιστεύετε ότι θα δημιουργήσει θέσεις εργασίας;

Σύμφωνα με μελέτη που έχουμε ξεκινήσει εδώ και δύο χρόνια με μία ομάδα εργασίας του Αστεροσκοπείου και μία ομάδα εργασίας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και η οποία βρίσκεται προς το τέλος της, προκύπτει ότι ο αριθμός των θέσεων εργασίας (άμεσες και έμμεσες) που θα δημιουργηθούν δεν είναι σημαντικός.

Με βάση τις εκτιμήσεις μας οι άμεσες και έμμεσες θέσεις που θα προκύψουν από την πράσινη ανάπτυξη θα είναι συνολικά περίπου 98.000 το χρόνο για την επόμενη δεκαετία, υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι θα γίνουν και ανάλογες επενδύσεις.

Σε αυτή την συνθήκη βασίζονται οι εκτιμήσεις μας, ότι δηλαδή θα γίνουν επενδύσεις π.χ. για πράσινη κατοικία, για πράσινη γεωργία, ξενοδοχεία κ.ά. Μελετούμε δηλαδή το νέο πεδίο επενδυτικών δραστηριοτήτων που δημιουργείται και εκτιμούμε τις θέσεις εργασίας που θα δημιουργηθούν ανάλογα με το πόσο θα αξιοποιηθούν οι νέες αυτές δυνατότητες.

Πάντως το σημαντικό και η θετική συμβολή της πράσινης ανάπτυξης στην αγορά εργασίας δεν σχετίζεται τόσο με τον αριθμό των θέσεων που δημιουργεί, όσο με την ποιότητα τους. Γιατί αναφέρονται σε θέσεις υψηλής εξειδίκευσης. Και από αυτήν την άποψη είναι σημαντικό, καθώς εκτός των άλλων θα παραμείνουν εξειδικευμένοι εργαζόμενοι στη χώρα μας.

ΕΙΚΟΣΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΩ ΓΥΡΙΣΕ Η ΑΓΟΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΧΡΟΝΟ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ!

– Το μνημόνιο μας οδηγεί σε εργασιακό μεσαίωνα καταγγέλλει η ΓΣΕΕ. Ποια βασικά δικαιώματα έχασε και σε πόσο πιο δύσκολη και αδύναμη θέση βρίσκεται ο εργαζόμενος στον πρώτο χρόνο εφαρμογής του;

Η αγορά εργασίας έχει επιστρέψει γύρω στο 1990, οπότε άρχισε να υιοθετείται σε όλη την Ευρώπη αυτή η πολιτική της απελευθέρωσης των αγορών και ιδιαίτερα της αγοράς εργασίας και σημειώθηκε μαζική εισαγωγή κάθε μορφής ευελιξίας στην εργασία.

Αναπτύχθηκαν, δηλαδή, οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης, οι οποίες μάλιστα πλέον δεν έχουν τον χαρακτήρα μιας συμπληρωματικής μορφής απασχόλησης, αλλά έχουν γίνει η κυρίαρχη μορφή στην αγορά εργασίας.

Σοβαρά πλήγματα αποτελούν ακόμη η διευκόλυνση των απολύσεων μέσω αύξησης του επιτρεπόμενου αριθμού και μείωσης ή κατάργησης της αποζημίωσης, η ουσιαστική κατάργηση του δικαιώματος προσφυγής στη διαιτησία του ΟΜΕΔ και βεβαίως η υποβάθμιση και απαξίωση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, μέσω της οποίας, πέραν των άλλων, συρρικνώνεται το εισόδημα του εργαζομένου. Αυτή τη στιγμή σε πάρα πολλές επιχειρήσεις πιέζουν τους εργαζόμενους για την υπογραφή ατομικών συμβάσεων, ούτε καν επιχειρησιακών.

– Πόσο επαχθέστεροι μπορεί να είναι οι όροι της ατομικής από την επιχειρησιακή σύμβαση;

Στην ατομική σύμβαση ουσιαστικά δεν υπάρχει καμία διαπραγμάτευση. Αντίθετα στην επιχειρησιακή, εάν πρόκειται για μια επιχείρηση με πάνω από 20 άτομα προσωπικό και υπάρχει ένα σωματείο, μπορεί να υπάρξει μια διαπραγμάτευση και διεκδίκηση, κάτι, που θεωρητικά τουλάχιστον, μπορεί να εξασφαλίσει καλύτερους όρους για τον εργαζόμενο.

Αντίθετα στην περίπτωση της ατομικής, ο εργοδότης καλεί τον κάθε εργαζόμενο ξεχωριστά και διαπραγματεύεται μαζί του την αμοιβή, τους όρους εργασίας, τα ωράρια και τις αποζημιώσεις, συνήθως υπό τη δαμόκλειο σπάθη της απόλυσης ή τους κλεισίματος της επιχείρησης.

– Έχετε παραδείγματα προκλητικών όρων ατομικών συμβάσεων;

Η εμπειρία μας από τις ημερίδες που πραγματοποιούνται στα εργατικά κέντρα για αυτά τα θέματα είναι προτάσεις ατομικών συμβάσεων από επιχειρήσεις προς εργαζόμενους, με βάση τις οποίες μειώνονται και οι ημέρες ασφάλισης.

Οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα αρνούνται να υπογράψουν τέτοιες συμβάσεις, αλλά διεκδικούν και να μην «ανταλλαχθεί» η άρνηση αυτή με απολύσεις ή κλείσιμο της επιχείρησης.

– Επί της ουσίας όμως ο εργαζόμενος είναι ανυπεράσπιστος..

Ναι, γιατί υπάρχει πάντα η δαμόκλειος σπάθη του κλεισίματος της επιχείρησης και οι απολύσεις. Εξάλλου ήδη αυτό αποτελεί το κυριότερο επιχείρημα των εργοδοτών: ότι αν δεν πάμε σε χαμηλότερα επίπεδα εισοδηματικών, εργασιακών ή ασφαλιστικών δικαιωμάτων, η επιχείρηση δεν μπορεί να συνεχίσει τη λειτουργία της.

Τώρα βέβαια κατά πόσο και για ποιους ο ισχυρισμός αυτός αληθεύει και ποιοι χρησιμοποιούν ως άλλοθι την κρίση παραμένει ανεξιχνίαστο.

– Τι ποσοστό επιχειρησιακών και ατομικών συμβάσεων έχει υπογραφεί ή βρίσκεται στα σκαριά;

Δεν έχω σαφή εικόνα, αλλά το ποσοστό των επιχειρησιακών συμβάσεων είναι πολύ μικρό. Η εμπειρία που έχουμε από τα εργατικά κέντρα είναι ότι οι εργοδότες προωθούν περισσότερο τις ατομικές συμβάσεις.

Η τρόικα είχε πει ότι εάν δεν υπογραφεί ικανοποιητικός αριθμός επιχειρησιακών συμβάσεων θα ζητούσε αλλαγές στο νόμο, ώστε να γίνει ακόμη πιο «φιλικός» για τις επιχειρήσεις.

Νομίζω ότι εάν η τρόικα πληροφορηθεί ότι η επιχειρηματική πρακτική τούς έχει ξεπεράσει και οι εργοδότες πιέζουν για την υπογραφή ατομικών συμβάσεων, με δεδομένο το πνεύμα στο οποίο λειτουργούν, δηλαδή της απελευθέρωσης των αγορών και του ασιατικού προτύπου εργασιακών σχέσεων, θα μείνουν ικανοποιημένοι και δεν θα κάνουν τίποτα.

– Μιλάμε λοιπόν για το τέλος της πλήρους, σωστά αμειβόμενης και με δικαιώματα εργασίας; Τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ραγδαία αύξηση περίπου 200% των συμβάσεων ευέλικτων μορφών εργασίας.

Δυστυχώς ναι. Τα στοιχεία του Σώματος Επιθεώρησης Εργασίας (ΣΕΠΕ) δείχνουν ότι το τελευταίο χρονικό διάστημα έχουμε αύξηση κατά 26% των συμβάσεων εκ περιτροπής εργασίας και γενικότερα των ελαστικών μορφών απασχόλησης.

Φαίνεται ότι η ευέλικτη απασχόληση, ενώ στις προηγούμενες δεκαετίες ήταν συμπληρωματική μορφή, αποκτά πλέον κυρίαρχο χαρακτήρα στην αγορά εργασίας.

Βέβαια, οι οπαδοί αυτής της ευελιξίας ισχυρίστηκαν ότι έτσι δημιουργούμε τις κατάλληλες συνθήκες για βελτίωση των ποσοστών ανεργίας. Δηλαδή, σπάζοντας μια σταθερή απασχόληση 8 ωρών σε 2-3 επιμέρους θέσεις εργασίας. Όμως, αυτό έχει αποδειχτεί και στην πράξη ότι δεν συμβαίνει.

Αντίθετα, η ανεργία αυξάνεται και σύμφωνα με την τελευταία έρευνα εργατικού δυναμικού της Στατιστικής Αρχής φαίνεται πως έχουν αυξηθεί και εκείνοι που συγκαταλέγονται στους φτωχούς, παρότι εργάζονται. Αποτελούν το 14%. Έχουμε δηλαδή εργαζόμενους φτωχούς, διότι εργάζονται 4ωρα, 3ωρα, προσωρινά, εποχικά κ.λπ.

– Στο άμεσο μέλλον δηλαδή θα πρέπει ο καθένας να έχει 10 δουλείες για να εξασφαλίσει ένα βασικό μισθό;

Από εισοδηματική άποψη και από άποψη συνθηκών επιβίωσης νομίζω ότι θα γίνει αυτό που λέτε. Και νομίζω ότι δυστυχώς η Ευρώπη υιοθετεί όλο και περισσότερο ένα ασιατικό μοντέλο για την οικονομια και την αγορά εργασίας, την εφαρμογή του οποίου, στο βαθμό βέβαια που μπορεί, αρχίζει από την περιφέρειά της, είτε τη μεσογειακή είτε την ανατολικοευρωπαϊκή. Γιατί στο κέντρο της Ευρώπης ακόμα δεν έχουμε τέτοια φαινόμενα.

– Κι όλα αυτά «θυσία» στο βωμό της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας;

Ναι, αλλά η πράξη δείχνει και η έρευνα επιβεβαιώνει ότι δεν επιτυγχάνονται οι στόχοι βελτίωσης του επιπέδου ανταγωνιστικότητας με μείωση των μισθών και απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, ούτε πρόκειται να επιτευχθούν.

Γιατί το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας σήμερα δεν είναι το κόστος εργασίας. Το πρόβλημά της είναι η τεχνολογική και παραγωγική της καθυστέρηση. Η ανταγωνιστικότητα θα αυξηθεί μόνο εάν συνδεθεί με την τεχνολογία, την καινοτομία και την ποιότητα και όχι με τη μείωση του κόστους εργασίας.

Στο Ινστιτούτο ολοκληρώσαμε πρόσφατα τη μελέτη «Κόστος εργασίας, περιθώρια κέρδους και ανταγωνιστικότητα στην Ελλάδα 1995-2009», στην οποία αναδεικνύεται με τον πιο τεκμηριωμένο τρόπο, πόσο εσφαλμένος είναι ο ισχυρισμός ότι η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων επιδεινώνεται εξαιτίας των μισθολογικών αυξήσεων.

Όπως δείχνουν τα στοιχεία το κόστος εργασίας από το 1995 έως το 2008 αυξήθηκε 12,5%, ο πληθωρισμός αυξήθηκε 30%, η κερδοφορία 40% και η παραγωγικότητα της εργασίας 20%. Αυτό σημαίνει ότι ενώ οι εργαζόμενοι παρήγαγαν περισσότερο, πήραν λιγότερα, λόγω της μεγάλης αύξησης της κερδοφορίας και της αύξησης του πληθωρισμού.

Ο ισχυρισμός του επικεφαλής του ΔΝΤ ότι η κακή οικονομική κατάσταση της Ελλάδας οφείλεται στην αύξηση του κόστους εργασίας κατά 30% είναι λανθασμένος. Το 30% προκύπτει μόνο όταν στη μεθοδολογία -και αυτό το κάνει μόνο η Τράπεζα της Ελλάδος και το ΔΝΤ, γιατί εμείς, η Eurostat, ο ΟΟΣΑ ακολουθούμε άλλη μεθοδολογία- υπολογιστεί στο κόστος εργασίας και το εισόδημα του αυτοαπασχολούμενου, όχι μόνο μισθωτού.

Εμείς, ωστόσο, το διαχωρίζουμε αφού ο αυτοαπασχολούμενος έχει κερδοφορία, δεν έχει εισόδημα από μισθωτή εργασία.

– Προς το παρόν δηλαδή οι μόνοι ξεκάθαρα ωφελημένοι από αυτές τις ανατροπές και τις εκπτώσεις στα εργασιακά μοιάζει να είναι οι εργοδότες.

Σαφώς. Επειδή παρακολουθώ τις συλλογικές συμβάσεις φαίνεται ότι οι εργοδότες είχαν πάντα μια τάση προς αυτήν την κατεύθυνση και τώρα με την κρίση πέτυχαν πολλές από τις επιθυμίες τους.

Πάντως η δική μου άποψη είναι ότι μακροχρόνια η ελληνική οικονομία θα τα πληρώσει πολύ ακριβά όλα αυτά.

Πέραν των άλλων κρίσιμων κοινωνικών και οικονομικών επιπτώσεων, η χώρα κινδυνεύει να μείνει μόνο με χαμηλής εξειδίκευσης εργαζόμενους με ό,τι αρνητικό αυτό συνεπάγεται για την ανάπτυξη και την οικονομία.

Γιατί εξειδικευμένα άτομα με σημαντικές σπουδές και υψηλή κατάρτιση θα φεύγουν στο εξωτερικό, δεν θα μένουν εδώ με μηνιαίο εισόδημα 800 ευρώ και να εργάζονται με το γνωστό «μπλοκάκι» (δελτίο παροχής υπηρεσιών), καταβάλλοντας τις εισφορές τους στο ΤΕΒΕ από το εισόδημά τους, γιατί ο εργοδότης αρνείται να τους ασφαλίσει στο ΙΚΑ ως μισθωτούς.

Και φανταστείτε το μέλλον μιας οικονομίας με δεσπόζουσα την ανειδίκευτη εργασία.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΕΣ ΟΙ ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑΣ, ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ Η ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ

– Κατά την άποψή σας δηλαδή το μνημόνιο και οι συνταγές του είναι εκ των προτέρων καταδικασμένες στην αποτυχία και οδηγούν σε αδιέξοδο

Ναι, γιατί βασίζονται σε ένα οικονομικό μοντέλο που πλέον όπως αποδεικνύεται σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο έχει εξαντληθεί και ηττηθεί.

Εμμένουν σε πολιτικές και οικονομικές επιλογές, όπως πχ αυτή της συμπίεσης του κόστους εργασίας προκειμένου να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα, οι οποίες έχουν αποδειχθεί εντελώς αδιέξοδες.

Πέραν αυτών θεωρώ ότι δεν λαμβάνουν υπόψη και τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής οικονομίας και τις ειδικές πτυχές της διάρθρωσής της.

Για παράδειγμα, η ελληνική οικονομία έχει 960.000 επιχειρήσεις που απασχολούν 4.200.000 άτομα. Από αυτές, οι 930.000 απασχολούν από 0-10 άτομα και κατά μέσο όρο 4 άτομα. Επομένως όταν υπάρχει μια μεγάλη νησίδα τέτοιων επιχειρήσεων και επιβάλλεται μείωση μισθών, συντάξεων κ.λπ., άρα μείωση της ζήτησης, αυτόματα όλες αυτές οι επιχειρήσεις οδηγούνται σε κρίση ρευστότητας.

Γιατί τα προϊόντα που παράγουν οι επιχειρήσεις αυτές καλύπτουν κατά κύριο λόγο τις ανάγκες των 3,5 εκατ. ελληνικών νοικοκυριών, των οποίων η αγοραστική δύναμη έχει συρρικνωθεί δραματικά.

Αυτό σε συνδυασμό με το γεγονός ότι οι τράπεζες έκλεισαν τις ροές δανεισμού, οδηγεί τις επιχειρήσεις σε κλείσιμο. Και αυτό συμβαίνει σε όλους τους κλάδους, ακόμη και στον τουρισμό.

Το πρόγραμμα δηλαδή του μνημονίου παράγει πρωτογενή ελλείμματα τη στιγμή που το ζητούμενο είναι να παραχθούν πρωτογενή πλεονάσματα. Τέτοια πλεονάσματα όμως δημιουργεί μια οικονομία μόνο με επενδύσεις δημόσιες ή ιδιωτικές.

– Όμως, στο περιβάλλον ανασφάλειας και ύφεσης που έχει δημιουργηθεί σήμερα στην Ελλάδα, αλλά και στις άλλες μεσογειακές χώρες, ποιος επενδυτής θα διαθέσει τα κεφάλαια του για παραγωγικές επενδύσεις; Ακόμη και αν διαθέτει σημαντικούς πόρους και δεν περιμένει χρηματοδότηση από τις τράπεζες, δεν θα προχωρήσει σε επένδυση γιατί υπό τις συνθήκες αυτές θα τη θεωρήσει επένδυση υψηλού κινδύνου.

Ακριβώς για αυτούς τους λόγους εμείς από τον Σεπτέμβριο του 2010, στην παρουσίαση της Ετήσιας Έκθεσης για την Ελληνική Οικονομία και την Απασχόληση, είχαμε προβλέψει ότι δεν υπάρχει περίπτωση η Ελλάδα να επιστρέψει στις αγορές στα τέλη του 2011 ή το 2012 και ως εκ τούτου τότε θα απαιτηθούν πρόσθετοι πόροι και χρηματοδότηση, και όπως φαίνεται μάλλον επιβεβαιωνόμαστε.

Η ΛΥΣΗ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΝΑΔΙΑΝΟΜΗ ΤΟΥ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ

– Ποιες θεωρείτε εσείς κατάλληλες πολιτικές σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο για να ενισχυθεί η απασχόληση και η ανάπτυξη και να βγούμε από το τέλμα;

Κατ’ αρχήν εμείς αυτό που θεωρούμε αναγκαίο είναι ο μετασχηματισμός και ανασύσταση της παραγωγικής μηχανής. Αυτό καταρχάς σημαίνει γνώση. Τα τελευταία χρόνια, μετά από αίτημα της ΓΣΕΕ, το Ινστιτούτο σε συνεργασία με το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο εκπονεί έρευνες της παραγωγικής διάρθρωσης της οικονομίας κατά περιφέρεια.

Για παράδειγμα, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδος, με βάση τα αποτελέσματα της έρευνας, οι βασικές πλουτοπαραγωγικές πηγές της είναι η γεωργία και ο τουρισμός. Εάν η αναπτυξιακή επιλογή της χώρας επιθυμεί τη διατήρηση αυτού του προσανατολισμού εμείς διαθέτουμε την γνώση και τα τεχνικά μέσα, ώστε να συμβάλλουμε στην κατεύθυνση η συγκεκριμένη περιφέρεια να παράγει ακόμη περισσότερο πλούτο σε αυτούς τους δύο τομείς.

Δηλαδή εξετάζουμε τις παραγωγικές δυνατότητες μιας περιφέρειας σε σχέση με αυτό που οι παραγωγικές δυνάμεις της είναι δυνατόν να παράγουν. Για παράδειγμα στην περιφέρεια Αττικής, όπου παράγεται το 50% του ΑΕΠ της χώρας, ενώ οι παραγωγικοί συντελεστές, (δηλαδή εργασία και κεφάλαιο, εργασία και τεχνολογία) έχουν τη δυνατότητα να παράγουν 100 παράγουν 80. Επομένως, έχουμε ήδη απώλεια παραγωγής πλούτου λόγω του ανορθολογικού τρόπου που χρησιμοποιούνται οι δύο βασικοί παραγωγικοί συντελεστές.

Επομένως πρωτίστως πρέπει να εντοπίσουμε μέσω των μελετών και των αναλύσεων τους νέους κλάδους που θέλουμε να αναπτύξουμε ή τους παλιούς κλάδους που απαιτείται να εκσυγχρονιστούν, ώστε να προσελκύσουμε σοβαρές επενδύσεις.

– Αλήθεια αυτές τις μελέτες του Ινστιτούτου και των άλλων φορέων τις αξιοποιεί κανείς, ιδιαίτερα τώρα που τα πράγματα έχουν δυσκολέψει;

Ποτέ καμία κυβέρνηση. Οι μόνοι που έδειξαν κάποιο ενδιαφέρον και μίλησαν για υλικό που πρέπει να μελετηθεί και να αξιοποιηθεί ήταν οι διεθνείς οργανισμοί και οι οργανισμοί των δανειστών μας. Ακριβώς γιατί αντιλαμβάνονται ότι μια χώρα που δεν παράγει πλούτο, θα έχει δυσκολίες στο μέλλον να αποπληρώσει τα δάνειά της.

Στην ιστοσελίδα μας (www.inegsee.gr) έχουν ήδη δημοσιευθεί πολύ εξειδικευμένες μελέτες και προτάσεις. Όπως για παράδειγμα η μελέτη «Διακλαδικές Σχέσεις στην Ελληνική Οικονομία» που αναλύει τις διακλαδικές διασυνδέσεις στην ελληνική οικονομία, παραγωγή, απασχόληση, προστιθέμενη αξία κ.λπ. Άλλη μελέτη που αναφέρεται στη δομική κρίση του αναπτυξιακού μοντέλου στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, που ανέδειξε η οικονομική κρίση και αναζητά το νέο αναπτυξιακό πρότυπο.

Ειδικότερα, αναλύει τις απαιτούμενες ανατροπές στην αναπτυξιακή και βιομηχανική πολιτική, προκειμένου να γίνουν στρατηγικές επιλογές οι οποίες θα ανταποκρίνονται στις υπάρχουσες ανάγκες και δυνατότητες και θα στοχεύουν στην εξισορρόπηση της θέσης της ελληνικής οικονομίας στον ευρωπαϊκό και τον διεθνή χώρο.

– Αναγκαία και ικανή συνθήκη λοιπόν για την έξοδο από την κρίση η ανασύσταση της παραγωγικής μηχανής…

Αφενός και αφετέρου η αναδιανομή του εισοδήματος, δεδομένου ότι τα τελευταία 20 χρόνια έχει συντελεστεί στη χώρα τεράστια ανισοκατανομή του εισοδήματος σε βάρος της μισθωτής εργασίας.

Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: στον αμερικάνικο προϋπολογισμό το 12% του ΑΕΠ προέρχεται από την άμεση φορολογία. Στην ΕΕ των 27 προέρχεται το 10% του ΑΕΠ από την άμεση φορολογία, κάτι που ισχύει ακόμη και στην Ιρλανδία, με τους χαμηλούς φορολογικούς συντελεστές, επειδή δεν υπάρχει φοροδιαφυγή.

Αντίθετα στην Ελλάδα από την άμεση φορολογία προέρχεται μόλις το 6% του ΑΕΠ. Δεν μπορεί ένα κρατικός προϋπολογισμός να στηρίζεται κυρίως σε έμμεσους φόρους και να φιλοδοξεί να μην είναι ελλειμματικός και επίσης να είναι σε θέση με τέτοιας έκτασης φοδοδιαφυγή να χρηματοδοτεί κοινωνικές, αναπτυξιακές υποδομές, δίκτυα κλπ.

Επομένως, θέτουμε με έμφαση αυτό το θέμα, δηλαδή την ανάγκη μιας πολύ ριζοσπαστικής αναδιανομής εισοδήματος, για την ανεύρεση νέων πόρων και για την αποκατάσταση της εισοδηματικής κατανομής των πόρων.

Την ανάγκη δε αυτή αναγνωρίζουν και οι δανειστές μας, γιατί συνειδητοποιούν ότι δεν μπορεί αυτή η χώρα να εξασφαλίσει πόρους μόνο από τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους και να παραμένει στο απυρόβλητο η τεράστια φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή.

Ο εναλλακτικός δρόμος που μπορεί να αποτελέσει το γρήγορο άλμα πριν από τη φθορά είναι η μετάβαση από την οικονομία της αγοράς, στην οικονομία της αλληλεγγύης, που συνίσταται σε πολιτικές αναδιανομής του εισοδήματος, πολιτικές κοινωνικής αλληλεγγύης και αμοιβαιότητας, πολιτικές δυναμικής ανάπτυξης και διασύνδεσης των οικονομικών και κοινωνικοπολιτικών λειτουργιών.

Για τη μετάβαση βέβαια αυτή απαιτείται καταρχάς επαναπροσανατολισμός της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής στην ελληνική, αλλά και στην ευρωπαϊκή οικονομία.

ΠΛΗΓΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΤΑΜΕΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΑΝΑΔΙΑΡΘΡΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ

– Τελευταία αναζωπυρώθηκε επικίνδυνα το θέμα της αναδιάρθρωσης του ελληνικού χρέους. Οι συνέπειες μιας τέτοιας επιλογής για τα ασφαλιστικά ταμεία ποιες θα είναι;

Καταρχάς νομίζω ότι αν γίνει αναδιάρθρωση αυτή θα συμβεί σε δύο φάσεις: η πρώτη, θα αφορά μόνο επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής και την μείωση του επιτοκίου και όταν φανεί ότι αυτή δεν αποδίδει θα την διαδεχθεί σε μια επόμενη φάση η αναδιάρθρωση με μια μορφή κουρέματος της αξίας των ομολόγων.

Πιστεύω όμως ότι στην πορεία αυτή θα εμπλακεί, με την εκπόνηση και άλλου μνημονίου, ο μόνιμος ευρωπαϊκός μηχανισμός στήριξης.

– Σε ό,τι αφορά τις απώλειες για τα Ταμεία, σε περίπτωση κουρέματος υπολογίζεται ότι θα είναι πολύ μεγάλες…

Ναι, θα υπάρξουν απώλειες. Ακόμα και στην περίπτωση της απλής επιμήκυνσης του χρόνου αποπληρωμής, οι συνέπειες δεν νομίζω ότι θα είναι ανώδυνες.

Δεν γνωρίζω επακριβώς τα στοιχεία, αλλά για παράδειγμα εάν το ΙΚΑ διαθέτει ένα ομόλογο αξίας ενός ή δύο δισεκατομμυρίων ευρώ που λήγει το 2014, και η εξόφληση του αναβληθεί για το 2020 ή το 2024, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι η παράταση αυτή δεν θα δημιουργήσει πρόβλημα ρευστότητας στο ΙΚΑ, με άμεση συνέπεια να μην μπορεί να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του.

Δηλαδή και στην περίπτωση της ήπιας μορφής αναδιάρθρωσης τα πράγματα δεν είναι απλά. Επομένως απαιτείται να εξετάσει κανείς με σοβαρότητα τις επιπτώσεις που θα έχει στην κατάσταση ρευστότητας των ασφαλιστικών ταμείων.

Παρασκευή, 13 Μάιος 2011 

* Η συνέντευξη δόθηκε στη δημοσιογράφο Αργυρώ Π.Τσατσούλη, στο in.gr

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Posted on Μαΐου 29, 2011. Filed under: 2) ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ |

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Αυτασφάλιση απολυμένων ηλικίας 55 έως 64 ετών

Posted on Μαΐου 26, 2011. Filed under: 3) Ι.Κ.Α - ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΑ, 6) ΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ |

Αυτασφάλιση απολυμένων ηλικίας 55 έως 64 ετών

Του Κώστα Νικολάου*

lxfeobpcwk511fb25c552cbΣύμφωνα με το άρθρο 74 του Ν.3863/2010 και την εγκύκλιο με αριθμό 20 του ΙΚΑ, σε περίπτωση καταγγελίας σύμβασης εργασίας, εργαζόμενου ηλικίας  55έως 64 ετών, ανεξάρτητα αν πρόκειται για ομαδική ή μεμονωμένη απόλυση, εφόσον αυτός παραμένει άνεργος, έχει το δικαίωμα της αυτασφάλισης, το οποίο ασκείται εντός διμήνου από την καταγγελία συμβάσεως.

Στο κόστος της αυτασφάλισης υποχρεούται να συμμετέχει ο εργοδότης που τους απέλυσε, για χρονικό διάστημα μέχρι τρία (3) χρόνια κατά ποσοστό:

α) 50% για τους ασφαλισμένους ηλικίας  55 έως 60 ετών.

β) 80) για ασφαλισμένους ηλικίας 60 ετών συμπληρωμένων έως 64 ετών.

Το υπόλοιπο κόστος αυτασφάλισης και για όσο χρόνο υφίσταται υποχρέωση καταβολής από τον εργοδότη και για ποσοστό 50% ή 20% αντίστοιχα το αναλαμβάνει ο ΟΑΕΔ.

Αρμόδιο Υποκατάστημα ΙΚΑ-ΕΤΑΜ υποβολής της σχετικής αίτησης, είναι το Υποκατάστημα του τόπου εργασίας. Στην αίτηση εκτός των πλήρων στοιχείων του ασφαλισμένου, θα επισυνάπτεται η καταγγελία συμβάσεως εργασίας.

ΠΡΟΣΟΧΗ:

1)Οι εργαζόμενοι που θέλουν να κάνουν χρήση της διάταξης αυτής, θα πρέπει εντός 2 μηνών από την απόλυση, να ασκήσουν το δικαίωμα αυτό, διαφορετικά θα το χάσουν.

2)Για την άσκηση του δικαιώματος αυτού θα πρέπει  να υπάρχει καταγγελία της σύμβασης εργασίας, και όχι «οικειοθελείς αποχώρηση», όπως τους δηλώνουν  αρκετοί εργοδότες, προκειμένω να αποφύγουν τις υποχρεώσεις  αυτές αλλά και την αποζημίωση απόλυσης.

3)Στις περιπτώσεις που οι απολύσεις  πραγματοποιούνται  πριν από την συμπλήρωση του 55ου έτους ηλικίας, αυτές θεωρούνται καταχρηστικές και το δικαίωμα προσφυγής για  άκυρη απόλυση θα πρέπει να ασκηθεί εντός 3 μηνών από την απόλυση.

Σε κάθε περίπτωση, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να απευθύνονται στο ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ και να ζητούν τη γνώμη της νομικής υπηρεσίας.

ΜΑΙΟΣ 2011

*Ο Κώστας Νικολάου είναι μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πάνω από 60 εκ. ευρώ πρόστιμα της Επιτροπής Ανταγωνισμού

Posted on Μαΐου 26, 2011. Filed under: 5) ΤΡΟΦΙΜΑ - ΠΟΤΑ |

01/03/2011

epitropi_antagonismouΠερισσότερα από 60 εκατ. ευρώ έχουν εισρεύσει στα δημόσια ταμεία συνεπεία των χρηματικών ποινών που έχει επιβάλλει η Επιτροπή Ανταγωνισμού σε πολυεθνικούς ομίλους αλλά και σε ελληνικές εταιρείες για παράβαση των κανόνων του ανταγωνισμού.

Οι αρμόδιες εφορίες έχουν ήδη εισπράξει μέχρι και το τελευταίο ευρώ τα χρηματικά ποσά που επέβαλε ως πρόστιμο η Επιτροπή Ανταγωνισμού σε εταιρείες όπως είναι η COCA COLA, τα ΕΛΠΕ, η Μοτορ Οιλ αλλά και άλλες μικρές ή μεγάλες επιχειρήσεις που τιμωρήθηκαν για καταστρατήγηση των όρων ανταγωνισμού στην αγορά από το 2006 μέχρι σήμερα.

Σε όλο το δημόσιο υπάρχει μια ασάφεια σχετικά με το ύψος των προστίμων που τελικά εισπράττονται καθώς ο φορέας που επιβάλλει το πρόστιμο σταματάει να παρακολουθεί την δικαστική πορεία της υπόθεσης όταν ασκείται προσφυγή από την εταιρεία.

Από έρευνα όμως στις εφορίες και στην Επιτροπή Ανταγωνισμού προκύπτει ότι σημαντικά πρόστιμα που επιβλήθηκαν ως ποινή για την καταστρατήγηση των όρων ανταγωνισμού στην αγορά έχουν μπει στα ταμεία του κράτους αν και αρκετά από αυτά μειώθηκαν μετά την προσφυγή των εταιρειών στα δικαστήρια.

Στην Coca Cola επιβλήθηκε πρόστιμο 8.662.644 ευρώ με απόφαση της επιτροπής το 2006 διότι δεν είχε προσαρμοστεί σε προηγούμενη απόφαση και τελικά πλήρωσε 5.904.000 ευρώ. Τα ΕΛΠΕ και η Μοτορ Οιλ σε απόφαση της Επιτροπής ορίζονταν ότι έπρεπε να πληρώσουν 7.344.421 ευρώ η πρώτη και 1.591.219 η δεύτερη και πλήρωσαν 5.957.330 ευρώ η πρώτη και 1.272.975 ευρώ η δεύτερη.

Για οριζόντιες συμπράξεις επιβλήθηκαν πρόστιμα το 2007 στις: VIVARTIA ABEE ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ και ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΕΣΤΙΑΣΗΣ (το πρόστιμο ήταν 16.128.338 ευρώ και τελικά μετά την τροποποίησή του από τα διοικητικά δικαστήρια πληρώθηκαν 10.272.259 ευρώ) , τη ΦΑΓΕ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΑΒΕΕ (αρχικό πρόστιμο 9.361.226 ευρώ και πληρώθηκε μετά την τροποποίησή του από τα διοικητικά δικαστήρια 6.086.880 ευρώ) , τη ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ-ΜΕΒΓΑΛ ΑΕ (αρχικό πρόστιμο 13.280.289,58 ευρώ τελικά πληρώθηκαν μετά την προσφυγή στα δικαστήρια της εταιρείας 5.643.513 ευρώ) τη NESTLE (αρχικό πρόστιμο 6.188.896,82 ευρώ και εισπράχθηκαν με τα την τροποποίηση του ποσού από τα δικαστήρια 4.125.931 ευρώ) , τη ΓΑΛΑΚΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΛΑΡΙΣΗΣ ΑΕ ΟΛΥΜΠΟΣ (αρχικό πρόστιμο 3.168.806 ευρώ και εισπράχθηκε μετά την τροποποίησή του 1.584.403 ευρώ), τη ΣΕΡΡΑΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ (αρχικό πρόστιμο 44.424,42 ευρώ και εισπράχθηκαν μετά την τροποποίηση της απόφασης από τα δικαστήρια 14.807 ευρώ) και την ΚΡΙ-ΚΡΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΑΒΕΕ (αρχικό πρόστιμο 97.684,85 ευρώ και εισπράχθηκε το σύνολο του ποσού).

Για κάθετες συμπράξεις στον κλάδο γάλακτος επιβλήθηκε πρόστιμο στη ΦΑΓΕ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΑΒΕΕ ύψους 39.996 ευρώ και εισπράχθηκε το σύνολο του ποσού, στη VIVARTIA επιβλήθηκε πρόστιμο 21.792.612 ευρώ και πληρώθηκαν 14.500.000 ευρώ, στη ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ

ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ-ΜΕΒΓΑΛ ΑΕ επιβλήθηκε πρόστιμο 3.047.955 ευρώ και μετά την τροποποίηση της απόφαση από τα δικαστήρια το ποσό που εισπράχθηκε ήταν 1.584.133 ευρώ, στη βιομηχανία Ροδόπη επιβλήθηκε πρόστιμο 15.000 ευρώ και εισπράχθηκε και το ίδιο ισχύει και για την ΚΡΙ-ΚΡΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΑΒΕΕ που επίσης της επιβλήθηκε πρόστιμο 15.000 ευρώ και τα χρήματα κατατέθηκαν στα δημόσια ταμεία στο σύνολό τους.

Σημειώνεται ότι για την ίδια υπόθεση δεν έχει ακόμη εκδοθεί απόφαση από τα δικαστήρια για τη ΓΑΛΑΚΤΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΛΑΡΙΣΗΣ ΑΕ ΟΛΥΜΠΟΣ.

Για κάθετες συμπράξεις όμως έχει επιβληθεί πρόστιμο και σε σούπερ μάρκετ και συγκεκριμένα στην ΚΑΡΦΟΥΡ επιβλήθηκε πρόστιμο 535.910 ευρώ και πληρώθηκαν 468.308 ευρώ, ο ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ με πρόστιμο 1.087.968 ευρώ έχει ασκήσει προσφυγή και η διαδικασία δεν έχει ολοκληρωθεί, στο σούπερ μάρκετ Βερόπουλοι επιβλήθηκε πρόστιμο 665.185 ευρώ και εισπράχθηκε, στο ΜΑΣΟΥΤΗ το πρόστιμο των 259.170 ευρώ έγινε από τα δικαστήρια 159.170 ευρώ και το ποσό έχει εισπραχθεί, στο ΑΤΛΑΝΤΙΚ επιβλήθηκε πρόστιμο 83.367 ευρώ αλλά ακυρώθηκε η επιβολή του προστίμου από τα δικαστήρια.

Για το DIA HELLAS η απόφαση της επιτροπής το 2008 όριζε πρόστιμο 5.192.346 ευρώ και το ποσό που πληρώθηκε μετά την τροποποίησή του από το δικαστήριο ήταν 2.529.000 ευρώ.

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία, από τα 98.191.954 εκατ ευρώ που επέβαλε ως χρηματική ποινή η Επιτροπή σε 20 εταιρείες το ποσό αυτό περιορίστηκε τελικά από τα διοικητικά δικαστήρια στα 61.696.407 ευρώ (μείωση 38%). Άλλα 63.851.687 ευρώ παραμένουν σε εκκρεμότητα καθώς σε κάποιες περιπτώσεις το διοικητικό δικαστήριο δέχεται εν μέρει αίτηση αναστολής (ΒΡ/ SHELL, Καρφούρ Μαρινόπουλος), σε κάποιες άλλες προκρίνει ακύρωση του προστίμου (Ατλάντικ σούπερ μάρκετ), αναβάλλει την απόφαση για μελλοντικό χρόνο (γαλακτοβιομηχανία Λαρίσης Όλυμπος) ή έχει ασκηθεί προσφυγή (Βασιλόπουλος σούπερ μάρκετ). Συγκεκριμένα για την Shell αναστέλλει μέχρι του ποσού των 18.000.000 ευρώ (άμεσα εκτελεστό 1.664.884 ευρώ) με την προϋπόθεση κατάθεσης εγγυητικής επιστολής 7.000.000 ευρώ. Στην περίπτωση της BP μέχρι του ποσού των 28.000.000 ευρώ με την προϋπόθεση κατάθεσης εγγυητικής επιστολής 10.000.000 ευρώ/άμεσα εκτελεστό 2.066.585 ευρώ.

Σχετικά με το Καρφούρ το δικαστήριο δέχεται εν μέρει την αίτηση αναστολής για το ποσό των 6.256.424 ευρώ, μέχρι την έκδοση της οριστικής απόφασης από την προσφεύγουσα.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Π.ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: ΜΙΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ «ΔΗΜΟΣΙΟ» ΧΡΕΟΣ

Posted on Μαΐου 25, 2011. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΦΑΖΑΝΗ

 

ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ – ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ!

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ, ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΣ ΑΜΟΙΒΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑ, ΣΕΒΑΣΜΟ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ!

Αυτήν τη βδομάδα η κυβέρνηση προωθεί ένα πακέτο μέτρων λεηλασίας περίπου 30 δις μέχρι το 2015, εκ των οποίων τα 6 δις μέσα στο 2011. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση βγάζει γενικό ΠΩΛΗΤΗΡΙΟ πάνω από την Ελλάδα για να συγκεντρώσει πάνω από 50 δις!!!

Αυτό το πρόγραμμα κατεδάφισης εντάσσεται σε ένα νέο, «αποικιακού» τύπου, ΜΝΗΜΟΝΙΟ με την τρόικα, που θα εκταθεί μέχρι το 2015.

Το νέο αυτό αποκρουστικό ΜΝΗΜΟΝΙΟ θα συμφωνηθεί ως όρος προκειμένου η τρόικα (ΕΕ,ΕΚΤ,ΔΝΤ) να χορηγήσει πρόσθετη χρηματοδότηση (πέραν των 110 δις), περίπου 60 δις, μέχρι το 2015 για να καλύψει η Ελλάδα τις χρηματοδοτικές της ανάγκες, αφού το πρώτο Μνημόνιο απέτυχε σε όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανομένης και της δυνατότητας εξόδου της χώρας για δανεισμό από τις αγορές.

Η θέση που οφείλει να υποστηρίξει σύσσωμη η Αριστερά σχετικά με την πρόσθετη χρηματοδότηση και το νέο Μνημόνιο, είναι κατά τη γνώμη μας σαφής:

Ευχαριστούμε, δεν θα πάρουμε πρόσθετη χρηματοδότηση! Δεν θέλουμε να μας «ξανασώσετε»! Δεν θέλουμε ούτε την 5η δόση ούτε νέα δάνεια!

Αυτό που θέλουμε είναι να απαλλαγούμε εδώ και τώρα και από την τρόικα και από το μνημόνιο και όχι να φορτωθούμε και νέο!

Σε μια τέτοια περίπτωση είναι πολλοί/ες εκείνοι/ες που καλοπροαίρετα μας ρωτάνε: «Τι θα κάνουμε τότε με το χρέος, αφού δεν θα έχουμε να πληρώσουμε τόκους και χρεολύσια»;

Η απάντηση, πάλι, που πρέπει να δώσει σύσσωμη η Αριστερά είναι απλή και άκρως υπεύθυνη:

Η Ελλάδα πρέπει να δηλώσει ευθέως αδυναμία αποπληρωμής του χρέους, πράγμα που θα σημάνει διακοπή αποπληρωμής τόκων και χρεολυσίων!

Η Αριστερά οφείλει, ταυτόχρονα, να πει ευθέως ότι δεν αναγνωρίζει αυτό το άδικο και βαθύτατα ταξικό χρέος, για το οποίο μεγάλη ευθύνη έχουν οι ίδιοι οι πιστωτές, ως χρέος του ελληνικού λαού!

Ως συνέπεια αυτής της μη αναγνώρισης η Αριστερά οφείλει να διεκδικήσει τη συνολική ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ, πολύ περισσότερο που αυτό το χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί, χωρίς να εξουθενωθεί η χώρα και να εξοντωθεί ο ελληνικός λαός!

Ως ελάχιστο μέτρο η Αριστερά μπορεί να ζητήσει την ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ του χρέους, με στόχο, την χωρίς όρους, ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΥ ΜΕΡΟΥΣ του!

Σε περίπτωση που αυτή η επαναδιαπραγμάτευση δεν γίνει δεκτή ή δεν ευδοκιμήσει, τότε η Αριστερά πρέπει ενιαία να υποστηρίξει ότι η διακοπή αποπληρωμής του χρέους από προσωρινή, πρέπει να γίνει μόνιμη και η Ελλάδα να προχωρήσει στη μονομερή διαγραφή του χρέους!

Αυτές οι θέσεις, που τις έχουμε διατυπώσει με σαφήνεια αμέτρητες φορές, είναι μεν ριζοσπαστικές αλλά δεν είναι πρωτόγνωρες, αφού έχουν εφαρμοσθεί με επιτυχία, με διάφορες παραλλαγές και από διάφορες χώρες (πχ Αργεντινή κ.α.).

Κυρίως, όμως, είναι θέσεις ρεαλιστικές και άκρως υπεύθυνες, που μπορούν να δώσουν «ΑΝΑΣΑ» στη χώρα και θετική διέξοδο.

Ταυτόχρονα, η προώθηση αυτών των θέσεων για το κρατικό χρέος, πρέπει να συνοδευτεί και με τη ρύθμιση του εξίσου δυσβάστακτου και υπέρογκου ιδιωτικού χρέους.

Και αυτή η ευνοϊκή ρύθμιση, που σε ορισμένες περιπτώσεις πρέπει να φτάνει ως τη διαγραφή, θα αφορά τις πιο ευάλωτες κοινωνικές κατηγορίες δηλαδή τους χαμηλόμισθους, τις πολύ μικρές επιχειρήσεις, τους πολύ μικρούς επαγγελματίες, τους μικρομεσαίους αγρότες!

Αυτονόητο είναι ότι για να προωθηθούν οι ως άνω δέσμες μέτρων για το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος προϋπόθεση είναι η ΕΘΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ-ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ των ΤΡΑΠΕΖΩΝ και αν χρειαστεί η κρατική επανακεφαλαιοποίηση του ως δημόσιες τράπεζες, για τη χάραξη μιας νέας αναπτυξιακής και κοινωνικής χρηματοπιστωτικής πολιτικής.

Βεβαίως θεωρούμε αυτά τα μεγάλα ριζοσπαστικά μέτρα για το κρατικό και ιδιωτικό χρέος και την εθνικοποίηση των τραπεζών, όχι ως μέτρα για να συνεχίσει η χώρα την παλιά πεπατημένη αλλά για να ακολουθήσει μια νέα ριζοσπαστική προοδευτική πορεία αναπτυξιακής, παραγωγικής, κοινωνικής και οικολογικής ανασυγκρότησης με σοσιαλιστική προοπτική, το προγραμματικό περιεχόμενο της οποίας θα καταθέσουμε με άλλη ευκαιρία!

Φυσικά δεν ισχυριζόμαστε ότι η επιλογή που προτείνουμε είναι ανθόσπαρτη. Μια ενδεχόμενη στάση πληρωμών, που μπορεί να επιφέρει τάχιστα και την ταυτόχρονη έξοδο από το ευρώ, ως αναγκαίο μέτρο στήριξης και προστασίας της οικονομίας και μιας νέας προοδευτικής αναπτυξιακής ώθησης της, δεν θα προχωρήσουν χωρίς δυσκολίες (για τις προκλήσεις και τις θετικές τελικά προοπτικές από μια ενδεχόμενη στάση πληρωμών βλέπε κείμενο της Ίσκρα εδώ).

Ωστόσο, αυτές οι δυσκολίες, πολύ μικρότερες από τη σημερινή λεηλασία, θα είναι εντελώς βραχυπρόθεσμες και πολύ γρήγορα θα δώσουν τη θέση τους σε μια νέα ελπιδοφόρα και αναγεννητική πορεία για τον τόπο!

Αυτήν την ώρα, λοιπόν, όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς οφείλουν να δώσουν τα χέρια σε ένα μεγάλο μέτωπο ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ που θα έχει ως αιχμή το ΧΡΕΟΣ.

Η πρόταση που καταθέτουμε για το χρέος έχει αρχή, μέση και τέλος. Είναι φυσικά πρόταση ρήξης και ανατροπής. Είναι, όμως, ταυτόχρονα πρόταση υπεύθυνη και ρεαλιστική.

Αυτή η πρόταση, με συμπαραταγμένη την Αριστερά, μπορεί να συμβάλλει στην ανάπτυξη μεγάλων πολιτικών ενωτικών λαϊκών αγώνων για να αποσυρθεί το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα λεηλασίας της κυβέρνησης με προμετωπίδα το αίτημα: ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ – ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ!

Οι δυνάμεις της Αριστεράς μπορούν συμπαραταγμένες να συμβάλλουν να στηθούν πλατιές λαϊκές επιτροπές παντού, σε χώρους δουλειάς, δήμους και γειτονιές, με αίτημα ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ – ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ και με στόχους την ΑΝΑΤΡΟΠΗ για μια νέα προοδευτική ανάπτυξη με παραγωγική ανασυγκρότηση, με πλήρη απασχόληση, αξιοπρεπείς αμοιβές, ανθρώπινες σχέσεις εργασίας και σεβασμό στο περιβάλλον


ΠΟΛΥ ΠΡΟΤΙΜΟΤΕΡΗ Η «ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ» ΑΠΟ ΤΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ!

 

ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΙΑ ΠΕΡΙ «ΣΤΑΣΗΣ ΠΛΗΡΩΜΩΝ»

ΝΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ «ΑΡΧΙΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ» ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΕ!

Ένα βρώμικο σύστημα, ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός, και ένα ακόμα πιο βρώμικο πολιτικό κατεστημένο που τον διαχειρίζεται, προσπαθούν όχι απλώς να μας φοβίσουν αλλά κυριολεκτικά να μας τρομοκρατήσουν, επισείοντας τον «μπαμπούλα» της χρεοκοπίας!

Τι σημαίνει «χρεοκοπία», μια λέξη τόσο φορτισμένη κινδυνολογικά, που προβάλλεται προκαλώντας μύρια όσα φοβικά σύνδρομα;

Χρεοκοπία, στην ουσία, σημαίνει ότι η Ελλάδα θα δηλώσει αδυναμία να συνεχίζει να αποπληρώνει το χρέος της!

Γιατί, λοιπό, αυτή η εκδήλωση αδυναμίας από τη χώρα μας να συνεχίζει να αποπληρώνει το χρέος είναι καταστροφή και προς θάνατο;

Είναι προτιμότερο να διαλύουμε τη χώρα; Είναι προτιμότερο να βουλιάζουμε και να ρημάζουμε την οικονομία και να εξοντώνουμε τους εργαζόμενους και τον ελληνικό λαό, προκειμένου να καταβάλλουμε κάθε χρόνο βουνά από τόκους και χρεολύσια, τα οποία συνεχώς καλπάζουν;

Είναι προτιμότερο να ακολουθούμε αλλεπάλληλα μνημονιακά προγράμματα κατεδάφισης χωρίς προοπτική;

Εδώ που έχουμε φτάσει, εξαιτίας μιας βρώμικης πολιτικής και οικονομικής κυρίαρχης τάξης πραγμάτων στη χώρα μας, η εκδήλωση αδυναμίας αποπληρωμής του χρέους (αυτό που λέγεται φοβικά «χρεοκοπία») δεν συνιστά καθόλου τον μείζονα κίνδυνο για το λαό αλλά μόνο για τα μεγάλα εγχώρια και ευρωπαϊκά συμφέροντα.

Αυτοί που πρέπει να φοβούνται από μια αδυναμία αποπληρωμής του χρέους, δεν είναι ο ελληνικός λαός αλλά, πρώτα απ’ όλα, οι ξένοι πιστωτές και οι κυρίαρχοι της ΕΕ.

Για να εξηγούμαστε! Αυτοί που τρέμουν και φοβούνται, όπως ο διάολος το λιβάνι, μια πτώχευση της χώρας, είναι κυρίως οι ξένες μεγάλες τράπεζες και όσοι κυριαρχούν στην ευρωζώνη και την ΕΕ.

Και αυτό διότι μια «πτώχευση» της χώρας, μια αδυναμία, δηλαδή, να συνεχίσει να  αποπληρώνει το χρέος, θα στείλει στον καιάδα μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες, θα προκαλέσει «ντόμινο» νέων πτωχεύσεων και θα επιδράσει διαλυτικά στο ευρώ και την ευρωζώνη.

Και αυτό γιατί, πέραν των άλλων, οι ξένοι πιστωτές θα «χάσουν» πάνω από 500 δις ευρώ, δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, που οφείλεται από τη χώρα στο εξωτερικό.

Αυτός είναι ο λόγος που «πάση θυσία» οι κυρίαρχοι κύκλοι στην ευρωζώνη, την ΕΕ, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ θέλουν να «σώσουν» τη χώρα και να μην «χρεοκοπήσει»!

Αν όλοι αυτοί δεν είχαν ζωτικά, ύψιστα συμφέροντα να διακυβεύονται στη χώρα μας, θα μας είχαν από την πρώτη στιγμή εγκαταλείψει!

ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΣΥΜΦΕΡΕΙ!

Γι’ αυτό, άλλωστε, η Κριστίν Λαγκάρντ, υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας, δήλωσε προχθές έντρομη ότι «αυτό που σίγουρα πρέπει να αποφύγουμε είναι μια πτώχευση του ελληνικού κράτους, στάση πληρωμών στην Ευρώπη».

Γι’ αυτό σπεύδουν όλοι αυτοί να «ξαναγλυτώσουν» τη χώρα, με πρόσθετη χρηματοδοτική «βοήθεια» το 2012 για να μπορέσει να αποπληρώνει κανονικά τους ληστρικούς τόκους και τα υπέρογκα χρεολύσια!

Δεν σπεύδουν για το καλό της χώρας μας αλλά για να μη βουλιάξουν οι ίδιοι και οι τράπεζες τους.

Αυτή η τροϊκανή χρηματοδότηση δεν είναι, επομένως, βοήθεια στην Ελλάδα και τον ελληνικό λαό αλλά σωτηρία για τις τράπεζες και τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της ΕΕ και των ΗΠΑ.

Κι αυτό, πολύ περισσότερο, που αυτή η πρόσθετη χρηματοδότηση θα συνοδευτεί με νέους μνημονιακούς όρους κατεδάφισης, λεηλασίας και ληστείας, που θα μετατρέψουν απολύτως τη χώρα σε προτεκτοράτο των πολυεθνικών και θα υποθηκεύσουν οριστικά το μέλλον της.

Επομένως η Ελλάδα θα έπρεπε, για το συμφέρον της χώρας και του ελληνικού λαού, να αρνηθεί την 5η δόση και την πρόσθετη τροϊκανή χρηματοδότηση.

Η Ελλάδα θα έπρεπε να δηλώσει ευθέως ότι διεκδικεί τη διαγραφή του χρέους της ή τουλάχιστον τη διαγραφή, χωρίς όρους, του μεγαλύτερου μέρους του.

Να δηλώσει ταυτόχρονα, ότι αν δεν επιτευχθεί μια τέτοια διευθέτηση, τότε προτιμά να μη λάβει πρόσθετη χρηματοδότηση και να δηλώσει άμεσα και ευθέως ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗΣ του χρέους της.

Αυτή η εκδοχή είναι χίλιες φορές προτιμότερη από την αδιέξοδη μνημονιακή λεηλασία.

Λένε, για να τρομοκρατήσουν το λαό, ότι σε μια τέτοια περίπτωση η χώρα θα καταστραφεί, θα χαθούν οι καταθέσεις, δεν θα υπάρχουν λεφτά για μισθούς και συντάξεις κλπ.

Όλα αυτά είναι ψεύδη και κινδυνολογίες!

Αντίθετα όλα τούτα συμβαίνουν, εξελίσσονται και κλιμακώνονται σήμερα χωρίς καμία προοπτική ανάτασης.

Δεκάδες χώρες έχουν «χρεοκοπήσει» στο παρελθόν -και μάλιστα στο πρόσφατο παρελθόν- και από πολλές φορές η κάθε μία.

Χώρες, ακόμα πολύ μεγάλες, όπως η Γαλλία, η Γερμανία, πολλάκις η Ισπανία πολλάκις «χρεοκόπησαν», χωρίς να καταστραφούν.

Αντίθετα, όπως συνέβη και με την Αργεντινή, μια άρνηση πληρωμής του χρέους μπορεί να γίνει αφετηρία μια νέας δυναμικής πορείας ανάκαμψης και ανάτασης!

Και όπως έχει δείξει η παλιότερη και η πρόσφατη εμπειρία, μετά την άρνηση πληρωμής του χρέους από μια αποφασισμένη χώρα, πολύ γρήγορα (βλέπε πρόσφατα Αργεντινή και Ισλανδία) οι πιστωτές, Τράπεζες και επενδυτικά κεφάλαια, σπεύδουν να διαπραγματευτούν το χρέος και να διαγράψουν τελικά πολύ μεγάλο μέρος του, πχ πάνω από το 70% στην Αργεντινή!

Να σημειώσουμε, επίσης, ότι πρόβλημα με την καταβολή μισθών και συντάξεων (όσον αφορά τις καταθέσεις είναι αστειότητα να λέγεται ότι θα χαθούν) σε περίπτωση «πτώχευσης»(στάσης πληρωμών) δεν θα υπάρξει.

Η χρηματοδότηση της τρόικας δεν δίνεται στη χώρα μας για να πληρώνονται μισθοί και συντάξεις.

Η χρηματοδότηση αυτή δίνεται για να πληρώνουμε κατά βάση τους τόκους των πιστωτών!

Οι μισθοί και οι συντάξεις και σήμερα όπως αύριο, καταβάλλονται, όχι από την τρόικα αλλά από τους φόρους που πληρώνει ο ελληνικός λαός και οι οποίοι μπορεί να γίνουν πολύ πιο δίκαιοι και να συμβάλλουν έτσι αποτελεσματικά σε μια νέα αναπτυξιακή, παραγωγική και κοινωνική ανάταση της χώρας.

Να τονίσουμε, επίσης, ότι το έλλειμμα του κρατικού προϋπολογισμού, αν αφαιρέσουμε τα ποσά για τους τόκους, που δεν θα καταβάλλονται για δανεισμό, λόγω της διακοπής αποπληρωμής του χρέους, γίνεται πολύ μικρό και επομένως αντιμετωπίσιμο, χωρίς να χρειάζεται προσφυγή στις αγορές.

Για όσους ενδιαφέρονται να συζητήσουν κάπως περισσότερο τις καταστάσεις που θα προκύψουν από μια «πτώχευση», μπορούν να πατήσουν εδώ, σε κείμενο της Ίσκρα με τίτλο «Είναι διακοπή αποπληρωμής του χρέους καταστροφή»;

Δεν ισχυριζόμαστε, φυσικά, ότι ο δρόμος με τη διακοπή αποπληρωμής του χρέους (χρεοκοπία) είναι ανθόσπαρτος. Δεν υπάρχει, πλέον, επιλογή για τη χώρα χωρίς προβλήματα και μεγάλες δυσκολίες!

Το θέμα, όμως, είναι ότι ο δρόμος της «στάσης πληρωμών» είναι χίλιες φορές προτιμότερος από τη σημερινή αδιέξοδη κατάσταση ομηρίας και λεηλασίας.

Διότι η επιλογή της «στάσης πληρωμών», στο βαθμό που θα συνδυαστεί με μια νέα πορεία ανατροπής των νεοφιλελεύθερων καπιταλιστικών επιλογών και προοδευτικής ανασυγκρότησης, μπορεί γρήγορα να ξεπεράσει βραχυπρόθεσμες δυσκολίες και να διανοίξει ελπιδοφόρους και αναγεννητικούς ορίζοντες για τη χώρα!

ΔΙΑΚΟΠΗ ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ: ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ‘Η ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΘΕΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ;

 


ΜΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΡΧΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ!

Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΑΠΟΠΛΗΡΩΜΗΣ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΘΕΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ!

Οι κυρίαρχες πολιτικές, οικονομικές και μιντιακές δυνάμεις στη χώρα μας, με συμμάχους άμεσους και έμμεσους από το χώρο της Αριστεράς, τρομοκρατούν κυριολεκτικά την κοινή γνώμη για τις βιβλικές, καταστρεπτικές, υποτίθεται, συνέπειες από μια ενδεχόμενη διακοπή αποπληρωμής του χρέους της χώρας.

Θα έρθει, λοιπόν, η συντέλεια του κόσμου, αν η Ελλάδα σταματήσει να πληρώνει το λεγόμενο δημόσιο χρέος;

Ως γνωστόν, μέσα από τις στήλες της Ίσκρα, προβάλλουμε μια ολοκληρωμένη, συνεκτική, με αρχή, μέση και τέλος, εναλλακτική λύση στο θέμα του χρέους, στον αντίποδα της πρόσδεσης σε τρόικα και μνημόνιο.

Κι αυτό που κάνει η Ίσκρα, ευθέως και τολμηρά, δυστυχώς, δεν το κάνει η Αριστερά, παρά μόνο ελάχιστες και μικρές δυνάμεις της. Αυτό, όμως, είναι ένα άλλο πονεμένο κεφάλαιο!

Μέσα από τις στήλες της Ίσκρα, λοιπόν, αμφισβητούμε το χρέος ως χρέος του ελληνικού λαού, προβάλλουμε την ανάγκη διαγραφής του ή τουλάχιστον την επαναδιαπραγμάτευση του, με στόχο τη, χωρίς όρους, διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του!

Ταυτόχρονα, υπογραμμίζουμε ότι αν μια επαναδιαπραγμάτευση με τα ως άνω χαρακτηριστικά αποτύχει, τότε πρέπει η χώρα να προχωρήσει σε προσωρινή αναστολή της αποπληρωμής του χρέους, η οποία, αν δεν αποδώσει σε εύλογο χρονικό διάστημα, τότε πρέπει η προσωρινή διακοπή αποπληρωμής του χρέους να γίνει μόνιμη!

Επομένως, η διακοπή αποπληρωμής του χρέους είναι ουσιώδες συστατικό της πρότασης μας είτε ως απειλή είτε ως κατάληξη!

Άρα για να είναι λειτουργική η εναλλακτική μας θέση για το χρέος, πρέπει η διακοπή αποπληρωμής του να μπορεί να στηριχθεί ως ρεαλιστικό, βιώσιμο και με προοπτική ενδεχόμενο για τη χώρα.

Είναι, λοιπόν, ρεαλιστική και μπορεί να έχει θετική προοπτική για τη χώρα η διακοπή αποπληρωμής του χρέους (στάση πληρωμών); Η απάντηση μας είναι ένα ξεκάθαρο ΝΑΙ!

Για να τεκμηριώσουμε σε βάθος αυτήν την απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα, ασφαλώς δεν αρκεί ένα σύντομο κείμενο. Χρειάζεται μια πολυσέλιδη, αναλυτική και τεκμηριωμένη μελέτη.

Ωστόσο, θεωρούμε χρήσιμο ένα πρώτο σημείωμα με πρώτες εισαγωγικές προκαταρκτικές παρατηρήσεις που μπορούν να υποβοηθήσουν έναν προβληματισμό.

ΠΡΩΤΟΝ: Είναι προφανές ότι μια διακοπή στην αποπληρωμή του χρέους δεν μπορεί, εκ των πραγμάτων, να την κάνει στη χώρα μας μια αστική κυβέρνηση του πολιτικού κατεστημένου τόξου, παρά μόνο μια προοδευτική κυβέρνηση με πυρήνα τις δυνάμεις της συμπαραταγμένης ριζοσπαστικής αριστεράς και υπό την ηγεμονία τους.

Για να επιτευχθεί, όμως, αυτό θα πρέπει να έχει προηγηθεί και να κλιμακώνεται ένα μεγάλο πολιτικό ενωτικό εργατικό λαϊκό κίνημα που θα αλλάζει ριζικά τους πολιτικούς συσχετισμούς και θα έχει στην προμετωπίδα των ριζοσπαστικών του στόχων το «ΔΕΝ ΠΟΥΛΑΜΕ – ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΜΕ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ».

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Η διακοπή αποπληρωμής του χρέους δεν θα είναι ένα μετέωρο βήμα αλλά μόνο η αφετηρία για την ταυτόχρονη εφαρμογή ενός προοδευτικού προγράμματος αναπτυξιακής, παραγωγικής, κοινωνικής και οικολογικής ανασυγκρότησης της χώρας, το οποίο θα έχει προσανατολισμό μία νέα σοσιαλιστική προοπτική, πέρα από τα δογματικά στερεότυπα του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

ΤΡΙΤΟΝ: Η διακοπή αποπληρωμής του χρέους είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την ευνοϊκή ρύθμιση και του υπέρογκου ιδιωτικού χρέους για τις πιο ευάλωτες και ασθενέστερες κοινωνικές κατηγορίες. Και οι δύο αυτές κατευθύνσεις προϋποθέτουν και απαιτούν την εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση των τραπεζών και την επανίδρυση τους για την κατοχύρωση της ασφάλειας τους και τον αναπροσανατολισμό τους σε ένα νέο αποκλειστικά αναπτυξιακό, παραγωγικό και κοινωνικό ρόλο.

ΤΕΤΑΡΤΟΝ: Η διακοπή αποπληρωμής του χρέους, αν όχι εξαρχής, πάντως στην πορεία εφαρμογής του ριζοσπαστικού προοδευτικού προγράμματος, θα πρέπει να συνοδευτεί με την απεμπλοκή της χώρας από το ευρώ και τη διαμόρφωση σε προοδευτικές βάσεις ενός νέου εθνικού νομίσματος, που θα επιτρέψει τη χάραξη μιας νέας προοδευτικής νομισματικής πολιτικής με κριτήρια την ενίσχυση της ανάπτυξης, της ανασυγκρότησης και της απασχόλησης.

Αυτή η νέα νομισματική πολιτική, που δεν θα υπακούει στους άτεγκτους μονεταριστικούς κανόνες της ΕΚΤ, είναι απαραίτητη για τη βιώσιμη προοπτική της χώρας και πρώτα απ’ όλα για τη στήριξη του νέου δημόσιου τραπεζικού συστήματος και την ευνοϊκή χρηματοδότηση του δημοσίου για το σχεδιασμό αναπτυξιακών κατευθύνσεων.

ΠΕΜΠΤΟΝ: Μια Ελλάδα που θα προχωρά μέσω της διακοπής αποπληρωμής του χρέους σε νέους προοδευτικούς και σοσιαλιστικούς ορίζοντες δεν θα διαμορφώνει μόνο ένα νέο πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό τοπίο στη χώρα μας αλλά πιθανότατα και σε ολόκληρη την Ευρώπη, ιδιαίτερα την ευρωπεριφέρεια.

Η Ελλάδα, έτσι, μπορεί να παίξει για το Μεσογειακό Νότο και συνολικά την Ευρώπη, όποιο καταλυτικό ρόλο έπαιξε η Τυνησιακή επανάσταση για τον Αραβικό κόσμο.

Η ριζοσπαστική αριστερά της χώρας μας οφείλει να ενθαρρύνει με όλες της τις δυνάμεις ένα τέτοιο «ντόμινο» και πανευρωπαϊκό συντονισμό αριστερών δυνάμεων και ανατρεπτικών κινημάτων.

ΕΚΤΟΝ: Η διακοπή αποπληρωμής του χρέους θα πρέπει να συνοδευτεί και με ένα τολμηρό και ευρύ πρόγραμμα αναδιανομής του πλούτου, στο κέντρο του οποίου θα πρέπει να τεθεί ένα νέο, δίκαιο, απλό και ριζοσπαστικό φορολογικό σύστημα.

Μια τέτοιου είδους αναδιανομή πλούτου θα υποβοηθήσει σημαντικά το δημόσιο να αντιμετωπίσει, πέραν των άλλων, την απομόνωση και τις πιέσεις των αγορών και να ικανοποιήσει τις χρηματοδοτικές ανάγκες του.

ΕΒΔΟΜΟΝ: Η διακοπή αποπληρωμής του χρέους ασφαλώς θα αντιμετωπιστεί με ιδιαίτερη επιθετικότητα σε βάρος της χώρας μας από τις αγορές.

Η απομόνωση όμως των αγορών και κυρίως η διακοπή της δανειοδότησης απ’ αυτές του ελληνικού δημοσίου, δεν πρόκειται, όπως μας έχει δείξει η εμπειρία και άλλων χωρών, να διαρκέσει για πολύ.

Οι αγορές μάλλον σχετικά σύντομα θα συμβιβαστούν με τη νέα κατάσταση και θα σπεύσουν να επαναδιαπραγματευθούν κάτω από νέους όρους με τη νέα προοδευτική κυβέρνηση.

ΟΓΔΟΟΝ: Η νέα προοδευτική κυβέρνηση δεν πρόκειται, εξαιτίας της διακοπής αποπληρωμής του χρέους, να έχει πρόβλημα στην πληρωμή μισθών, συντάξεων και των άλλων υποχρεώσεων της, όπως μας τρομοκρατούν οι κυρίαρχοι κύκλοι.

Αν πάρουμε ως δεδομένο τον προϋπολογισμό του 2011 (μόνο και μόνο για λόγους τυπικής συνεννόησης), τότε μια «στάση πληρωμών» θα σημάνει ότι το δημόσιο θα πάψει να καταβάλλει τόκους (φυσικά και χρεολύσια), που με βάση τις προβλέψεις του προϋπολογισμού θα φτάσουν τα 16 δις ευρώ ή 7% του ΑΕΠ (στην πραγματικότητα παραπάνω).

Σύμφωνα, λοιπόν, με τον προϋπολογισμό του 2011 το έλλειμμα, χωρίς τους τόκους, θα περιορίζονταν μόνο στο 4,8 δις ευρώ, πράγμα που θα μπορούσε κάλλιστα να υπερκαλυφθεί με εσωτερικό δανεισμό και μέσω της πολιτικής αναδιανομής του πλούτου.

Στην πραγματικότητα ένας νέος προοδευτικός προϋπολογισμός, χωρίς το βάρος των τόκων, όχι μόνο δε θα είχε πρόβλημα στην πληρωμή μισθών και συντάξεων αλλά θα μπορούσε να γίνει ένα μεγάλο αναπτυξιακό εφαλτήριο για τη χώρα.

ΕΝΑΤΟΝ: Η διακοπή αποπληρωμής του χρέους, η εφαρμογή προοδευτικού προγράμματος και η αποδέσμευση από το ευρώ, θα πρέπει να συνοδευτούν και από μια υποτίμηση του εθνικού νομίσματος.

Η υποτίμηση αυτή ασφαλώς θα καταστήσει πιο ακριβά τα εισαγόμενα προϊόντα και ειδικότερα το πετρέλαιο και θα ενισχύσει πληθωριστικές πιέσεις στη χώρα. Οι αρνητικές όμως παρενέργειες της υποτίμησης δεν θα είναι καθόλου καταστρεπτικές και σε κάθε περίπτωση θα υπερφαλαγγιστούν από τις θετικές επιπτώσεις της υποτίμησης στην τόνωση της εγχώριας παραγωγής, των εξαγωγών και της απασχόλησης.

ΔΕΚΑΤΟΝ: Η παύση αποπληρωμής του χρέους δεν θα σηματοδοτήσει καμιά απώλεια στις καταθέσεις ούτε στην ασφάλεια του τραπεζικού συστήματος, αφού αυτό θα εθνικοποιηθεί και θα ανακεφαλαιοποιηθεί από το δημόσιο, το οποίο και θα παράσχει την πλήρη εγγύηση του στο καταθετικό κοινό.

ΕΝΔΕΚΑΤΟΝ: Σε κάθε περίπτωση το εγχείρημα της διακοπής αποπληρωμής του χρέους και της νέας πορείας της χώρας, θα κριθεί από την ικανότητα  προώθησης ενός σύγχρονου προοδευτικού προγράμματος ανασυγκρότησης, πράγμα που πάνω από όλα απαιτεί ένα νέο σύγχρονο αποτελεσματικό δημόσιο τομέα με ικανότητα αποδοτικού ελέγχου και αποδοτικής παρέμβασης στους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας.

ΔΩΔΕΚΑΤΟΝ: Τέλος, δεν εμφανίζουμε ένα ειδυλλιακό δρόμο «παύσης πληρωμών» και προοδευτικής ανασυγκρότησης. Ο δρόμος δεν είναι ανθόσπαρτος και οι δυσκολίες είναι μεγάλες και κρίσιμες!

Το θέμα, όμως, είναι ότι ο άλλος δρόμος υπάρχει και ότι αυτός, παρά τις δυσκολίες του και σε αντίθεση με το μνημονιακό προσανατολισμό, είναι μια επιλογή ελπίδας και προοπτικής!

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Π.ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: ΕΡΩΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΤΕΑΠΟΖΟ

Posted on Μαΐου 25, 2011. Filed under: 8) ΧΡΗΣΙΜΑ |

ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ Β’ ΠΕΙΡΑΙΑ

ΕΡΩΤΗΣΗ

Για τον κ. Υπουργό

Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης

ΘΕΜΑ: Άλυτα παραμένουν τα προβλήματα των εργαζομένων μετά την εφαρμογή του πρόσφατου ασφαλιστικού Νόμου (3655/2008). Κατάφωρη αδικία για τους ασφαλισμένους στο Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Προσωπικού Οινοποιίας, Ζυθοποιίας & Οινοπνευματοποιίας (ΤΕΑΠΟΖΟ)

Ο τελευταίος ασφαλιστικός νόμος 3655/2008 διατυμπανίστηκε από την τότε κυβέρνηση της ΝΔ ως ο νόμος ο οποίος θα βάλει μία τάξη και θα λύσει σοβαρά οργανωτικά αλλά και οικονομικά προβλήματα του ασφαλιστικού συστήματος.

Σήμερα, όμως, αποδεικνύεται ακριβώς το αντίθετο καθώς επιβεβαιώνονται οι εκτιμήσεις μας για κατακρεούργηση ασφαλιστικών δικαιωμάτων μεγάλων κατηγοριών εργαζομένων, για μη αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων των ταμείων (λόγω ανακατανομής των υπαρχουσών πόρων και όχι διάθεσης νέων), για προς τα κάτω εξίσωση ασφαλιστικών δικαιωμάτων, κ.ά.

Εκτός από τα παραπάνω, εξακολουθούν να παραμένουν άλυτα μια σειρά από ζητήματα τα οποία υποτίθεται ότι θα αντιμετωπίζονταν με τον ασφαλιστικό Νόμο αυτό. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση του ΤΕΑΠΟΖΟ. Ενώ εργαζόμενοι και εργοδότες καταβάλλουν εισφορές 3 + 3 % στο σύνολο των αποδοχών, σύμφωνα με τις διατάξεις του καταστατικού του Ταμείου, για τον υπολογισμό της Επικουρικής Σύνταξης, τίθεται ανώτατο όριο, ποσό αρκετά μικρότερο των συνολικών αποδοχών. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι μισθοί πέραν του ποσού αυτού να μην υπολογίζονται στις επικουρικές συντάξεις. Υπάρχουν λοιπόν εργαζόμενοι οι οποίοι πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές χωρίς αντίκρισμα και οι επικουρικές τους συντάξεις αναλογούν πολύ πιο κάτω από το 20% των συντάξιμων αποδοχών τους.

Επειδή πρέπει άμεσα να σταματήσει αυτή η κατάφωρη αδικία που γίνεται στο ΤΕΑΠΟΖΟ και να καταργηθεί το ανωτέρω πλαφόν, ώστε οι ασφαλισμένοι να λαμβάνουν επικουρική σύνταξη η οποία θα υπολογίζεται στο σύνολο των αποδοχών που γίνονται οι ασφαλιστικές κρατήσεις.

Επειδή σε κανένα άλλο ασφαλιστικό φορέα δεν γίνεται ο υπολογισμός της επικουρικής σύνταξης σε ποσό διαφορετικό και μικρότερο από το ποσό για το οποίο καταβάλλουν ασφαλιστικές εισφορές οι ασφαλισμένοι εργαζόμενοι.

Με βάση τα παραπάνω ερωτάται ο κ. Υπουργός:

Ά Προτίθεται η κυβέρνηση να τροποποιήσει την ισχύουσα νομοθεσία ώστε να αρθεί ο περιορισμός του ανωτάτου ορίου και οι επικουρικές συντάξεις να υπολογίζονται σε όλες τις αποδοχές για τις οποίες οι εργαζόμενοι καταβάλλουν ασφαλιστικές εισφορές;

Ο ερωτών βουλευτής

Λαφαζάνης Παναγιώτης

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΤΙ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ – ΚΑΙ ΤΙ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ – ΓΙΑ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΗ ΣΥΝΤΑΞΗ (ΤΕΑΠΟΖΟ)

Posted on Μαΐου 25, 2011. Filed under: 3) Ι.Κ.Α - ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΑ |

ΤΙ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ – ΚΑΙ ΤΙ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ – ΓΙΑ   ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΗ  ΣΥΝΤΑΞΗ  (ΤΕΑΠΟΖΟ)

 

Του Κώστα Νικολάου*

36Όπως είναι γνωστό με νόμο 2084/1992, από το 1998 καταργήθηκαν τα όρια ηλικίας των επικουρικών ταμείων (με εξαίρεση του ΙΚΑ-ΤΕΑΜ σημερινό ΕΤΕΑΜ)  και εξισώθηκαν με τις διατάξεις του ΙΚΑ. Δηλαδή όσες ημέρες ασφάλισης και όρια ηλικίας απαιτούνται για την κύρια σύνταξη, τόσες απαιτούνται και για τα επικουρικά ταμεία.

Αυτό δημιουργεί σοβαρά προβλήματα καθώς ο χρόνος της κύριας ασφάλισης δεν συμβαδίζει με τον χρόνο της επικουρικής ασφάλισης, αφού η επέκταση των επικουρικών ταμείων έγινε μετά το 1978 (ΤΕΑΠΟΖΟ) και για όλους τους εργαζόμενους έγινε την 1/2/1983 με την δημιουργία του ΙΚΑ-ΤΕΑΜ.

Έτσι, οι εργαζόμενοι που εντάχτηκαν στην επικουρική ασφάλιση από το 1978 και μετά, συμπληρώνουν τον χρόνο ασφάλισης για την κύρια σύνταξη, όχι όμως και για την επικουρική!!

Το 2004 με τον νόμο 3232/2004 τροποποιείται ο παραπάνω νόμος και στην συνέχεια ισχύουν τα εξής:

1) Όσοι συνταξιοδοτούνται από το ΙΚΑ με 11.100 ημέρες ασφάλιση, ανεξαρτήτου ηλικίας ή 10.500 ημέρες ασφάλιση και 58 ετών, συνταξιοδοτούνται από τα επικουρικά ταμεία (ΤΕΑΠΟΖΟ) όταν έχουν στο επικουρικό ταμείο 7.500 ένσημα.

2) Όσοι συνταξιοδοτούνται από το ΙΚΑ με την διάταξη 10.500 ημέρες εκ των οποίων τα 7.500 ΒΑΡΕΑ και 55 ετών , συνταξιοδοτούνται από το επικουρικό (ΤΕΑΠΟΖΟ) όταν έχουν στο επικουρικό ταμείο 7.500 ένσημα και εξαγοράσουν 4.500 ημέρες, δηλαδή την διαφορά των βαρέων με 2% στο μισθό του ανειδίκευτου εργάτη.

Οι παραπάνω συντάξεις θα είναι μειωμένες. Το ποσό που αφαιρείται από την πλήρη σύνταξη είναι 3% για κάθε χρόνο μέχρι το 65ο έτος.

3) ΒΑΡΕΑ

Α)Όσοι συνταξιοδοτούνται από το ΙΚΑ με τις διατάξεις των βαρέων δηλαδή 4.500 ένσημα εκ των οποίων 3.600 βαρέα  και 60 ετών, συνταξιοδοτούνται από το επικουρικό  (ΤΕΑΠΟΖΟ)  όταν έχουν στο επικουρικό 4.500 ένσημα και εξαγοράσουν 3.600 ημέρες δηλ. την διαφορά των βαρέων με το 2% επί του μισθού τους.

Β) Όσοι συνταξιοδοτούνται από το ΙΚΑ με 10.500 ένσημα εκ των οποίων τα 7.500 είναι βαρέα και είναι 55 ετών και έχουν στο επικουρικό ταμείο 10.500 ένσημα συνταξιοδοτούνται από το επικουρικό (ΤΕΑΠΟΖΟ) όταν εξαγοράσουν 4.500 ημέρες δηλαδή την διαφορά των βαρέων με το 2% επί του μισθού τους.

Οι συντάξεις αυτές θα είναι πλήρεις.

ΤΙ ΠΛΗΡΩΝΟΥΜΕ – ΤΙ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ

Πρώτον: Όσοι συνταξιοδοτούνται με τις διατάξεις των ΒΑΡΕΩΝ σε ηλικία 60 ετών και έχουν πάνω από 4.500 ημέρες επικουρικής ασφάλισης, θα πρέπει να εξαγοράσουν την διαφορά των ΒΑΡΕΩΝ για 3.600 ημέρες ασφάλισης οι οποίες κοστίζουν 2% επί των  συνολικών αποδοχών, δηλαδή ενδεικτικά για ένα μισθό των 2.000€ απαιτούνται 5.760 ευρω για να πάρουν πλήρη σύνταξη.

Διαφορετικά, εάν δεν θέλουν να εξαγοράσουν,  μπορούν να πάρουν την μειωμένη σύνταξη η οποία θα είναι μειωμένη κατά 30% από την πλήρη σύνταξη, ή 0,5% για κάθε μήνα που υπολείπεται από το 65ο έτος της ηλικίας.

Δεύτερο: Όσοι συνταξιοδοτούνταιμε τις διατάξεις των ΒΑΡΕΩΝ με 10.500 ( 7.500 ΒΑΡΕΑ) και ηλικία 55 έως 57 ετών και έχουν 7.500 ημέρες επικουρικής ασφάλισης, θα πρέπει να εξαγοράσουν την διαφορά των ΒΑΡΕΩΝ για  4.500 ημέρες ασφάλισης οι οποίες κοστίζουν  2% επί του μισθού του ανειδίκευτου εργάτη, σύνολο 2.970 ευρω. Η σύνταξη θα είναι μειωμένη κατά 3% για κάθε χρόνο που υπολείπετε έως το 65ο έτος της ηλικίας.

Σε διαφορετική περίπτωση, εάν δεν θέλουν να αγοράσουν, δεν θα υποβάλουν αίτηση για επικουρική σύνταξη πριν τη συμπλήρωση  του 58ου έτους της ηλικίας τους. Τότε η επικουρική σύνταξη χωρίς εξαγορά θα είναι κατά 21% μειωμένη.

Τρίτο: Όσοι συνταξιοδοτούνταιμε τις διατάξεις των ΒΑΡΕΩΝ με 10.500 ( 7.500 ΒΑΡΕΑ) και ηλικία 55 έως 57 ετών και συμπληρώνουν 10.500 ημέρες επικουρικής ασφάλισης, θα πρέπει να εξαγοράσουν την διαφορά των ΒΑΡΕΩΝ για  4.500 ημέρες ασφάλισης οι οποίες κοστίζουν  2% επί των συνολικών αποδοχών, δηλαδή για παράδειγμα, για μισθό των 2.000€ απαιτούνται 7.200 ευρω. και η σύνταξη θα είναι πλήρης.

Ή, εάν δεν θέλουν να εξαγοράσουν, δεν θα υποβάλουν αίτηση για επικουρική σύνταξη πριν τη συμπλήρωση  του 58ου έτους της ηλικίας τους. Τότε η επικουρική σύνταξη χωρίς εξαγορά θα είναι επίσης πλήρης.

Τέταρτο: Όσοι συνταξιοδοτούνται με τις διατάξεις της 35ετίας (10.500 & 58 ετών) και έχουν πάνω από 7.500 ημέρες επικουρικής ασφάλισης, δικαιούνται μειωμένη σύνταξη κατά 3% για κάθε χρόνο που υπολείπεται έως την συμπλήρωση του 65ου έτος της ηλικίας.

Ή, εάν έχουν την δυνατότητα, να συμπληρώσουν 10.500 ημέρες επικουρικής ασφάλισης, τότε η σύνταξη θα είναι πλήρης.

ΑΛΛΕΣ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΕΣ ΛΥΣΕΙΣ

1. Όπως είπαμε και στην αρχή, το ΕΤΕΑΜ  (ΙΚΑ-ΤΕΑΜ) εξαιρείται από τα παραπάνω και ακολουθεί το δικό του καταστατικό, που χορηγεί επικουρικές συντάξεις σε όλους όσους δικαιούνται και λαμβάνουν κύρια σύνταξη από το ΙΚΑ, αρκεί να έχουν 4.500 ημέρες επικουρικής ασφάλισης.

Αυτό  σημαίνει πως όσοι έχουν έστω και λίγες ημέρες επικουρικής ασφάλισης στο ΕΤΕΑΜ ή σε κάποιο από τα συγχωνευθέντα ταμεία στο ΕΤΕΑΜ, (πριν το 1979) τότε στα πλαίσια της διαδοχικής μπορούν να αποφύγουν τις εξαγορές και τις μειώσεις και να ζητήσουν σύνταξη από το ταμείο αυτό.

Για τους ασφαλισμένους στο ΤΕΑΠΟΖΟ, η μετατροπή αυτή συμφέρει ακόμα περισσότερο καθώς η ανώτερη σύνταξη  (με 35 χρόνια ασφάλιση) που χορηγεί είναι 432 ευρώ ενώ στο ΕΤΕΑΜ θα είναι 661,92 ευρώ.

2.  Οι εργαζόμενοι οι οποίοι δεν γνωρίζουν την επικουρική τους ασφάλιση καθώς  τα επικουρικά ταμεία που συγχωνευτήκαν στο ΕΤΕΑΜ  δεν είχαν ασφαλιστικά βιβλιάρια, μπορούν και πρέπει να απευθύνονται σε γραφεία του ΙΚΑ στην οδό Αγ. Κων/νου & Μ. Αλεξάνδρου ( Πλατεία Καραϊσκάκη) αρκεί να γνωρίζουν την επωνυμία και τον κλάδο  της επιχείρησης και πότε εργάστηκαν σε αυτή.

3. Όταν πρόκειται για εξαγορά και στις περιπτώσεις που οι μηνιαίες αποδοχές δεν είναι σταθερές αλλά κυμαινόμενες, μηνιαίος μισθός θεωρείται το σύνολο των αποδοχών του προηγούμενου συμπληρωμένου μήνα πριν την αίτηση συνταξιοδότησης. Είναι προφανές ότι οι ημερομηνίες αποχώρησης από την εργασία λόγω συνταξιοδότησης, απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή.

Όταν όμως στον προηγούμενο μήνα υπάρχουν ετήσιες αποδοχές ( μπόνους κ.λ.π.) που καταβλήθηκαν το μήνα αυτό, τότε με ειδική βεβαίωση από την από την επιχείρηση, ζητάμε να εξαιρεθούν και να υπολογιστεί μόνο η αναλογία του ενός μήνα. Διαφορετικά θα θεωρηθούν σαν μηνιαίες αποδοχές.

               

ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ ΤΟΥ ΤΕΑΠΟΖΟ

Το ποσό της σύνταξης για το ΤΕΑΠΟΖΟ εξαρτάται από τα χρόνια ασφάλισης και από το ύψος του μισθού ο οποίος λαμβάνεται υπόψη μόνο έως το ποσό των 1.643,52 ευρω.

Έτσι, για 20 χρόνια επικουρικής ασφάλισης, και για μισθούς από 733 ευρω έως 1.643,52 ευρω, η σύνταξη αρχίζει  από 215,60 ευρω και καταλήγει στα 288,22 ευρω. Επιπλέον στα ποσά αυτά προστίθενται τα χρόνια ασφάλισης πάνω από τα 20 χρόνια και ως εξής:

             Από 20 έως 25 χρόνια, 1%  για κάθε χρόνο. Σύνολο 5%

            Από 25 έως 30 χρόνια, 3%  για κάθε χρόνο.  Σύνολο 15%

            Από 30 έως 35 χρόνια, 6%  για κάθε χρόνο.  Σύνολο 30%

            Γενικό σύνολο = 50%

             Δηλαδή, η ανώτερη σύνταξη με 35 χρόνια ασφάλισης είναι 288,22 Χ 50% = 432,33 ευρω.

Τα ποσά αυτά είναι του έτους 2008, αλλά ισχύουν και σήμερα καθώς όλες οι συντάξεις βρίσκονται παγωμένες.

 

ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2011

 *Ο Κώστας Νικολάου είναι μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ  &  Πρώην μέλος του  Δ.Σ. του Επικουρικού Ταμείου ΤΕΑΠΟΖΟ

                       

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΒΕΛΤΙΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΗΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΣΕ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

Posted on Μαΐου 25, 2011. Filed under: 8) ΧΡΗΣΙΜΑ |

ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΙΓΕΝΟΠΟΥΛΟΣ                  ΚΩΣΤΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Α. Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗΣ ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑΣ. ΘΥΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΟΙ ΝΕΟΙ.

Δεν υπάρχει άλλη χώρα τουλάχιστον  ανάμεσα στην ΕΕ- 15

  • Με μεγαλύτερο  ύψος εισφοροδιαφυγής
  • Με 1 στις 6-7 επιχειρήσεις αδήλωτες
  • Με ένα εκατομμύριο εκατό χιλιάδες  ανασφάλιστους εργαζόμενους
  • Με  ανύπαρκτες  επιθεωρήσεις εργασίας
  •    Με ένα κράτος  που δίνει  το παράδειγμα  παραβίασης  των νόμων στην εργατική νομοθεσία ως ο χειρότερος εργοδότης (συμβασιούχοι, δήθεν συμβασιούχοι έργου, κλπ)

Με ένα κράτος που εισφοροδιαφεύγει σε βάρος  των ασφαλιστικών ταμείων και που παζαρεύει  τους θεσμοθετημένους πόρους για την ενίσχυση της κοινωνικής ασφάλισης

  • Ταυτόχρονα έχουμε απουσία συνδικάτων. Ως γνωστό η συνδικαλιστική πυκνότητα στη χώρα μας είναι πολύ χαμηλή έως ισχνή, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα όπου μόνο το  15% των εργαζομένων συμμετέχουν  σε κάποια συνδικαλιστική οργάνωση.

Η κατάσταση αυτή θα επιδεινώνεται από το γεγονός των μεγάλων αναδιαρθρώσεων των επιχειρήσεων με την παραχώρηση εργασιών σε τρίτους (υπεργολάβους) και την έξαρση της προσωρινής απασχόλησης καθώς και από το μεγάλο αριθμό των μικρών επιχειρήσεων αφού ως γνωστό τα συνδικάτα λείπουν από αυτές, γιατί στην Ελλάδα έχουν αναπτυχθεί κατά βάση σε επίπεδο επιχείρησης.

Επίσης τα συνδικάτα ελάχιστα έως καθόλου ασχολούνται με το θέμα της ανασφάλιστης εργασίας. Οι όποιες προσπάθειες μεμονωμένων συνδικάτων είναι χωρίς αποτέλεσμα ή έχουν χαθεί από την αδιαφορία των αρμοδίων.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση που πλήττει κυρίως νέους και υπονομεύει τα ασφαλιστικά τους δικαιώματα

είναι  ανάγκη  το κράτος  να επιβάλλει τους νόμους και για την διαφύλαξη των εργασιακών  δικαιωμάτων  και για την προστασία του ασφαλιστικού συστήματος  αλλά  και για την προστασία της οικονομίας από ένα ιδιόρρυθμο κοινωνικό  ντάμπινγκ , που καθιστά  εργοδότες «ανταγωνιστικούς».

Είναι δεδομένο  ότι οι μηχανισμοί  ελέγχου και εφαρμογής  της εργασιακής και ασφαλιστικής νομοθεσίας τόσο του κράτους  όσο και του ΙΚΑ είναι από εξαιρετικά ανεπαρκείς έως ανύπαρκτοι .

α) Απουσία ελεγκτικών μηχανισμών του ΙΚΑ. Τα τελευταία χρόνια, λόγω έλλειψης προσωπικού, έχουν σταματήσει παντελώς οι έλεγχοι των επιχειρήσεων από τα κατά τόπους υποκαταστήματα του ΙΚΑ, το 80% των επιχειρήσεων έχουν να ελεγχθούν πάνω από 5 χρόνια. Από τα 13 ελεγκτικά κέντρα  λειτουργούν μόνο τα 4 και αυτά με τους μισούς υπαλλήλους, από τις 12.448 οργανικές θέσεις του ΙΚΑ, υπάρχουν  3.995 κενές, ενώ στα επόμενα τρία χρόνια  αναμένεται να συνταξιοδοτηθούν ακόμα 3.000 υπάλληλοι.  Από τους ελάχιστους ελέγχους που πραγματοποιούνται διαπιστώνεται πως μία στις έξι ή επτά επιχειρήσεις λειτουργεί ως φάντασμα και δεν είναι καν δηλωμένη.

β)Απουσία ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους, αφού οι επιθεωρήσεις Εργασίας είτε υπολειτουργούν είτε είναι διαβρωμένες από τις επιχειρήσεις.

  • Ούτε η αδήλωτη  εργασία, ούτε η εισφοροδιαφυγή  ούτε οι παράνομες  και απλήρωτες υπερωρίες  ούτε  οι ποικίλες παραβιάσεις  της εργατικής νομοθεσίας μπορούν  να αποκαλυφθούν παρά μόνο  εφ όσον υπάρξει ατομική καταγγελία και αυτό υπό προϋποθέσεις. Είναι γνωστό   όμως ότι οι εργαζόμενοι  φοβούνται να καταγγείλουν  αφού οι εργοδότες  σε πολλές περιπτώσεις  μαθαίνουν  το όνομα του καταγγέλλοντα  εργαζόμενου  πριν βγει από το κτήριο της επιθεώρησης εργασίας.

Προτείνουμε  την κάλυψη των ελλειμμάτων  και διεύρυνση  στους ελεγκτικούς μηχανισμούς, την μεγαλύτερη παρέμβαση των αρμοδίων συνδικαλιστικών φορέων στην προστασία των εργασιακών  δικαιωμάτων.

ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΔΟΘΕΙ  ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ  ΑΓΩΓΗΣ  ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ.(Το δικαίωμα αυτό  έχει δοθεί  στις Οργανώσεις προστασίας των καταναλωτών).

 

Πιο συγκεκριμένα :

  1. Ο  εργοδότης , υποχρεούται να ανακοινώνει στην Επιθεώρηση εργασίας, πέρα από τους εργαζόμενους αορίστου χρόνου, κάθε εργαζόμενο που απασχολείται  στις εγκαταστάσεις της επιχείρησης ή συνδέεται με την επιχείρηση με οιονδήποτε  είδος εργασιακής σχέσης.( συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου, έργου, μερικής απασχόλησης, εργαζόμενοι σε υπεργολάβους, κλπ) Περιγραφή  του αντικειμένου εργασίας κάθε εργαζόμενου και αιτιολογία του είδους της εργασιακής σχέσεως π.χ σε περιπτώσεις συμβασιούχων  ορισμένου χρόνου αιτιολογεί,   γιατί  δεν καλύπτονται   πάγιες και διαρκείς ανάγκες της επιχείρησης.
  2. Προκειμένου, η Επιθεώρηση εργασίας να εγκρίνει  τον χαρακτηρισμό  του είδους της εργασίας  που προσφέρει κάθε εργαζόμενος , ανακοινώνει  στον αρμόδιο συνδικαλιστικό  φορέα το αίτημα του εργοδότη και αποφαίνεται  αφού λάβει  εντός ευλόγου  διαστήματος  τη γνώμη του συνδικαλιστικού φορέα.
  3. Ο συνδικαλιστικός φορέας εφ όσον  έχει έγκαιρα  εκφράσει αιτιολογημένη  αντίθετη γνώμη , από αυτή της επιθεώρησης εργασίας έχει δικαίωμα προσφυγής  στη Δικαιοσύνη για ασφαλιστικά μέτρα κατά απόφασης της επιθεώρησης εργασίας. Σε κάθε περίπτωση έχει δικαίωμα  προσφυγής  κατά εργοδότη  που  δεν εφαρμόζει  τους όρους  και τις προϋποθέσεις  που έχει αναλάβει εγγράφως απέναντι στους εργαζόμενους και την επιθεώρηση εργασίας.
  4. Ο συνδικαλιστικός φορέας  έχει δικαίωμα να προκαλέσει  αιφνιδιαστικό έλεγχο της επιθεώρησης εργασίας  σε συγκεκριμένη επιχείρηση σε ημέρα και ώρα της επιλογής του.
  5. Ενίσχυση, αναμόρφωση  του ισχύοντος  πλαισίου χρηματοδότησης των συνδικάτων προκειμένου να ανταποκριθούν στα νέα καθήκοντα, που είναι  ενισχυτικά  του έργου που οφείλουν να κάνουν  κρατικοί φορείς.

 

 

 

Β. ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ – ΑΝΕΡΓΙΑ

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ:

  1. Εγκατάλειψη κάθε ιδέας υποχρεωτικής ή εθελοντικής (μέσω κινήτρων ή αντικινήτρων) παράτασης του εργασιακού βίου.

Ένα τέτοιο ενδεχόμενο  θα εκτόξευε την ανεργία των νέων αφού θα απορύθμιζε τη φυσιολογική ανανέωση  του εργατικού δυναμικού. Δεν θα απελευθερώνουν θέσεις εργασίας. Το ίδιο αποτέλεσμα  θα είχε τυχόν επέκταση του εργασιακού βίου ομάδων εργαζομένων που για λόγους κοινωνικούς ή που εξ αιτίας  της φύσης της εργασίας τους δικαιούνται πρόωρης συνταξιοδότησης.

Εξ άλλου ένα τέτοιο ενδεχόμενο  θα ήταν εξαιρετικά  αντιπαραγωγικό  θα εμπόδιζε τη βελτίωση  της συνολικής απόδοσης του εργατικού δυναμικού, αφού θα εμπόδιζε τη βελτίωση  της συνολικής  απόδοσης  του εργατικού  δυναμικού, αφού θα ήταν δύσκολη και βραδεία η ένταξη  στην παραγωγική διαδικασία νέων καινοτόμων    και προϊόντων έρευνας και τεχνολογίας.

Οι νέοι είναι οι φυσιολογικοί  φορείς των νέων καινοτόμων  ιδεών.

  1. Έχει διαπιστωθεί  από έρευνες ότι υπάρχει  μία «αστικότητα»  στην ανεργία  των νέων. Η προσφορά  θέσεων  απασχόλησης των νέων στην επαρχία  είναι χαμηλή. Ιδιαίτερα  πλήττονται  οι νέες γυναίκες, οι οποίες βρίσκουν πολύ πιο δύσκολα εργασία στην επαρχία απ’ ότι στα μεγάλα αστικά κέντρα. Από την άποψη  αυτή  έχουν σημασία τα κίνητρα των αναπτυξιακών νόμων για ίδρυση  νέων ή για ανανέωση παλαιών επιχειρήσεων.

Το ποσοστό  της κρατικής  επιχορήγησης  που δίδεται  με αναπτυξιακούς  νόμους, να  επανασυνδεθεί  με τον ελάχιστο αριθμό των προσφερόμενων θέσεων μόνιμης

 

 

Γ. ΕΛΑΣΤΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Οι νέοι θα περιπλανηθούν και θα παραμείνουν για μεγάλο χρονικό διάστημα στην ανεργία και στον προθάλαμο αναζήτησης εργασίας, κυνηγώντας κάποιο επίδομα ή πρόγραμμα κατάρτισης, χωρίς ο χρόνος αυτός να λογίζεται ως συντάξιμος.

Όταν επιτέλους οι νέοι βρουν εργασία, θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη στυγνή πραγματικότητα, όπου  οι όροι αμοιβής και ασφάλισης θα ρυθμίζονται ή  θα βρίσκεται υπό την κρίση του κάθε εργοδότη, που μπορεί να τους έχει ανασφάλιστους, αδήλωτους στο ΙΚΑ και στην Επιθεώρηση Εργασίας, κακοπληρωμένους και μερικά ή ελαστικά απασχολούμενους.

 

Οι νέοι 18 έως 35 χρονών προσπαθούν να βρουν μια σταθερή, δημιουργική δουλειά που θα τους επιτρέψει να οργανώσουν αυτόνομα τη ζωή τους και να ξεφύγουν από την οικονομική κηδεμονία της οικογένειας.

Όμως….

Είτε ψάχνουν δουλειά ως ανειδίκευτοι εργάτες, είτε ως νέοι επιστήμονες, έρχονται αντιμέτωποι με κάθε είδους ελαστικές μορφές απασχόλησης που συνοδεύονται από χαμηλές αμοιβές και εντατικοποίηση της εργασίας:

  • Χιλιάδες είναι οι «δέσμιοι» των διαδοχικών συμβάσεων ορισμένου χρόνου, με αποδοχές που κυμαίνονται συνήθως στα όρια της κατώτατης αμοιβής που προβλέπει η Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ). Στερούμαστε της

αποζημίωσης απόλυσης, ενώ πολλές φορές δε συμπληρώνουν καν τον απαιτούμενο      χρόνο για την επιδότηση ανεργίας μετά τη λήξη της σύμβασης.

  • Χιλιάδες προσλαμβάνονται με σύμβαση «έργου» ή παροχής δήθεν «ανεξαρτήτων υπηρεσιών», ενώ στην πραγματικότητα είναι μισθωτοί. Οι εργοδότες τους ασφαλίζουν στο ΤΕΒΕ και όχι στο ΙΚΑ, και αρνούνται να τους καταβάλλουν δώρα Πάσχα και Χριστουγέννων, αποδοχές αδείας και αποζημίωση απόλυσης.
  • Η πλειονότητα των νέων εργάζονται από το πρωί μέχρι το βράδυ πραγματοποιώντας χιλιάδες απλήρωτες υπερωρίες, ενώ συχνά οι εργοδότες θεωρούν αυτονόητο ότι πρέπει να εργαστούν και τα Σαββατοκύριακα «γιατί έτσι λειτουργεί η αγορά»! Η κοινωνική ζωή των νέων συρρικνώνεται και οι προσωπικές σχέσεις τους διαλύονται.
  • Οι ίδιοι εργοδότες που απαιτούν από τους νέους χιλιάδες απλήρωτες υπερωρίες τους αφήνουν πολλές φορές ανασφάλιστους ή καταβάλλουν μειωμένα ένσημα. Την εισφοροδιαφυγή των εργοδοτών την πληρώνουν οι νέοι όταν μετά την απόλυσή τους δεν μπορούν να εισπράξουν επιδότηση ανεργίας επειδή δεν είναι τακτοποιημένοι ασφαλιστικά!
  • Σε καμία περίπτωση  δεν μπορεί να θεωρηθεί  ότι με τις προτάσεις μας νομιμοποιούμε  αυτές  τις μορφές εργασίας, τις οποίες θεωρούμε απαράδεκτες , τις έχουμε καταψηφίσει  και κάνουμε αγώνα για τον περιορισμό  και την εξάλειψή τους Στο πλαίσιο αυτό  εντάσσονται οι προτάσεις μας οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να υπερβαίνουν το 15% του συνόλου των εργαζόμενων.

Η «παρέλαση» των ευέλικτων συμβάσεων δεν έχει τέλος: συμβάσεις μερικής απασχόλησης (π.χ. οι μερικώς απασχολούμενοι στα σουπερμάρκετ φτάνουν σε ποσοστό το 60%), συμβάσεις «με το κομμάτι», συμβάσεις μιας ημέρας (π.χ. ΟΠΑΠ, ΟΔΙΕ), «εταιρίες προσωρινής απασχόλησης» που κατά κανόνα λειτουργούν παράνομα ή εταιρίες–εργολάβοι που προσλαμβάνουν νέους με συμβάσεις ορισμένου χρόνου για να τους παραχωρήσουν σε επιχειρήσεις πληρώνοντας τις κατώτατες αμοιβές της ΕΓΣΣΕ, κ.α….

 

 

Γ1. Μερική απασχόληση: ποσοστό 6%-Ε.Ε. 15%

Με τον νόμο 1892/90 και στη συνέχεια τον 2639/1998,  επιτρέπεται η μειωμένη  και εκ περιτροπής απασχόληση έναντι της σταθερής και πλήρους εργασίας, είτε σε ώρες είτε σε ημέρες ή και τα δύο, για ορισμένο ή για αόριστο χρόνο.

Αυτό που ορίζει τους παραπάνω όρους είναι η έγγραφη ατομική σύμβαση μεταξύ του εργοδότη και του μισθωτού και η οποία πρέπει σε διάστημα 15 ημερών να κατατεθεί στην οικεία Επιθεώρηση Εργασίας, διαφορετικά τεκμαίρεται ότι καλύπτει σχέση εργασίας με πλήρη απασχόληση.

Εννοείται οι αποδοχές είναι ανάλογες με το χρόνο εργασίας που παρέχεται, εκτός όταν πρόκειται για μισθωτούς με απασχόληση μικρότερη του 1/2 του ημερήσιου μισθού, ο μισθός προσαυξάνεται κατά 7.5%.

Οι συνηθέστερες παραβάσεις είναι:

– Δεν εφαρμόζεται ο χρόνος εργασίας που γραπτώς συμφωνείται, κατά συνέπεια ο μισθωτός να στερείται τη διαφορά του μισθού ως υπερωρία, στις άδειες, δώρων κ.λ.π.

– Ορισμένες υπηρεσίες του ΙΚΑ δεν αναγνωρίζουν τις επιπλέον ημέρες λόγο πενθημέρου που ρητά ο νόμος προβλέπει και τους ασφαλίζουν για λιγότερες ημέρες ( 20-21) το μήνα.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ :

  1. Εργαζόμενος  με μερική απασχόληση είτε σε ώρες είτε σε ημέρες , είτε ορισμένου είτε αορίστου χρόνου, έχει σταθερά  προκαθορισμένα  ωράρια  εργασίας τα οποία περιγράφονται  λεπτομερώς  στις συμβάσεις εργασίας και κοινοποιούνται στην Επιθεώρηση Εργασίας

Η πρακτική των εργοδοτών  να αλλάζουν όποτε θέλουν  το ωράριο  ή τις   ημέρες  εργασίας στερεί από τους εργαζόμενους το δικαίωμα, να έχουν και άλλη εργασία  για να συμπληρώσουν  το εισόδημά τους.

  1. Κάθε ώρα πέραν της συμφωνηθείσης θεωρείται υπερωρία. Πολύ  τακτικά οι εργαζόμενοι αυτοί απασχολούνται περισσότερες ώρες των συμφωνηθέντων οι οποίες ώρες  δεν θεωρούνται υπερωρίες, επειδή  δεν είναι, και δεν μπορεί να είναι , επιπλέον των 40 ωρών εβδομαδιαίως.
  2. Εργαζόμενοι  με μερική καθημερινή απασχόληση, δε μπορεί να απασχολούνται λιγότερο  από 4 ώρες  ημερησίως και οι οποίες  θα πρέπει να είναι συνεχόμενες. Δεν μπορεί εργαζόμενος να εργάζεται  2ώρες το πρωί και 2ώρες το απόγευμα. Εργαζόμενοι που εργάζονται ορισμένες ημέρες την εβδομάδα δεν μπορεί να απασχολούνται λιγότερο από το ήμισυ των ημερών απασχόλησης του εργαζόμενου αορίστου χρόνου.

Ο μισθός  και  το ημερομίσθιο  μερικώς απασχολούμενου, ο οποίος είναι ορισμένου χρόνου, δεν υπολογίζεται με βάση το μισθό του «ισοδυνάμου» εργαζόμενου αορίστου χρόνου προσαυξημένο κατά 20% αφού ο εργαζόμενος αυτός δεν λαμβάνει δώρο Πάσχα, Χριστουγέννων , επίδομα άδειας κλπ.

 

Γ2. Συμβάσεις Ορισμένου χρόνου: ποσοστό 15%

Η πλέον συνηθισμένη μορφή προσωρινής απασχόλησης, όπου οι όροι για τους εργαζόμενους αυτούς σήμερα ρυθμίζονται από το Προεδρικό Διάταγμα άρθρο 3, (180/2004 και 164/2004, όπου μετά τα (2) έτη ή στο διάστημα αυτό, ανανεώνεται πάνω από (3)  φορές που δεν μεσολαβεί μεταξύ τους χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 45 ημερών, θεωρούνται αορίστου χρόνου.

Ακόμη και αυτός ο κανόνας δεν εφαρμόζεται. Π.χ. μεγάλη βιομηχανία στο χώρο των Τροφίμων, από τους 1.000 εργαζόμενους που απασχολεί, οι 700 εργαζόμενοι παρέχουν την εργασία τους με επαναλαμβανόμενες διαδοχικές συμβάσεις!!!

Για τις επαναλαμβανόμενες  ανανεώσεις  των συμβάσεων αυτών αρκετές φορές συμβάλουν και οι ίδιοι εργαζόμενοι γιατί θέλουν να συμπληρώσουν ορισμένες ημέρες εργασίας προκειμένω να ενταχτούν στο Ταμείο Ανεργίας, αλλά και από το γεγονός δεν υποχρεούται ο εργοδότης να υποβάλει τη σύμβαση στην επιθεώρηση εργασίας.

Οι εργαζόμενοι αυτοί δεν απολαμβάνουν τα δικαιώματα των υπολοίπων στην επιχείρηση εργαζομένων, δεν δικαιούνται αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσής τους.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ:

1.      Πέραν των κριτηρίων  που ήδη υπάρχουν (Π.Δ 180/2004 και ΠΔ 164/2004 )         προστίθεται  το κριτήριο της κάλυψης των πάγιων  και διαρκών αναγκών της            επιχείρησης.

Εκεί  είχε καταλήξει η νομολογία των δικαστηρίων και η ομόφωνη  απόφαση του             Αρείου Πάγου  πριν την διατεταγμένη  και πραξικοπηματική  ανατροπή της. Έτσι όπως έχει σήμερα, μετά την ανατροπή, το πράγμα δεν εφαρμόζεται η Οδηγία  70/99   και για ουσιαστικούς λόγους αλλά και γιατί εμποδίζεται ο ευνοϊκός για τους     εργαζόμενους νόμος

2.      Ο εργοδότης, υποχρεούται να υποβάλλει τη σύμβαση στην επιθεώρηση εργασίας,        να περιγράφει τη φύση  και το αντικείμενο της εργασίας και να αιτιολογεί  γιατί η    συγκεκριμένη θέση εργασίας καλύπτει πάγιες και διαρκείς  ανάγκες της       επιχείρησης. Η επιθεώρηση εργασίας οφείλει να εξετάσει επί της ουσίας το κριτήριο             των πάγιων  και διαρκών αναγκών πριν δώσει έγκριση, σύμφωνα  με τα όσα έχουν         προαναφερθεί. Αν υπάρχει απόρριψη  ο εργαζόμενος θεωρείται αορίστου χρόνου     και λαμβάνει αναδρομικά ότι δικαιούται.

3.      Οι εργαζόμενοι απολαμβάνουν τα δικαιώματα  με αυτά του «ισοδυνάμου»          εργαζόμενου αορίστου χρόνου στην επιχείρηση. Ο μισθός  τους δεν μπορεί να είναι         κατώτερος του μισθού  του «ισοδυνάμου» εργαζόμενου αορίστου χρόνου          προσαυξημένος κατά 20% αφού ο εργαζόμενος αυτός δεν λαμβάνει αποζημίωση   απόλυσης.

 

Γ3. Συμβάσεις ανεξαρτήτων υπηρεσιών (δελτίο παροχής υπηρεσιών):

Με τις συμβάσεις αυτές θα πρέπει ο εργαζόμενος να διατηρεί την ελευθερία του να καθορίζει ο ίδιος τις συνθήκες εργασίας, τον τρόπο εργασίας, το χρόνο εργασίας, και τον τόπο εργασίας.

Όμως στην πράξει δεν συμβαίνει αυτό, τους όρους αυτούς δεν τους καθορίζουν οι ίδιοι, βρίσκονται στη διάθεση της επιχείρησης και να τους καθορίζει τον τρόπο, τον χρόνο και τον τόπο εργασίας, ΜΕ συνέπεια η εργασία που παρέχουν να είναι στην πραγματικότητα εξαρτημένη μισθωτή εργασία.

Οι εργαζόμενοι αυτοί δεν θεωρούνται μισθωτοί, δεν απολαμβάνουν το νόμιμα δικαιώματα των μισθωτών, τακτικό μισθό, άδειες, δώρα, κ.λ.π. δεν δικαιούνται αποζημίωση.

Θεωρούνται ελεύθεροι επαγγελματίες με αποτέλεσμα να μην ασφαλίζονται στο ΙΚΑ αλλά στο ΤΕΒΕ, επειδή με αυτή τη μορφή απασχόλησης εργάζονται νέοι και νέες, που αργότερα ασφαλίζονται στο ΙΚΑ. Όταν θα φτάσουν να συνταξιοδοτηθούν, θα εμπίπτουν σε διαδοχική ασφάλιση με αποτέλεσμα να πάρουν σύνταξη μειωμένη κατά 20% και μάλιστα μετά από 18 μήνες.

Πρόκειται για υπηρεσίες που προσφέρουν φυσικά πρόσωπα και θεωρούνται ελεύθεροι επαγγελματίες.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

  1. Εφ όσον ο υποτιθέμενος ελεύθερος επαγγελματίας , δεν προσφέρει υπηρεσίες για εύλογο διάστημα και σε άλλους επιχειρηματίες δημιουργείται τεκμήριο  αμφιβολίας.
  2. Ο ασφαλιστικός φορέας  ή ενδεχομένως Δημόσια Αρχή η  οποία διαπιστώνει ότι για εύλογο διάστημα τα εισοδήματα του ελεύθερου επαγγελματία , προέρχεται  κατά κύριο λόγο από μια και μόνη πηγή, υποχρεούται να απευθύνει στην επιθεώρηση εργασίας με το ερώτημα αν υποκρύπτονται  σχέσεις εξαρτημένης εργασίας.
  3. Αν η Επιθεώρηση εργασίας , με την διαδικασία που περιγράφεται , ανωτέρω χαρακτηρίσει τη σχέση ως εξαρτημένη εργασία τότε:

α) ο εργαζόμενος κρίνεται  ως αορίστου χρόνου, από το χρόνο που ξεκίνησε        η «επαγγελματική»  σχέση

β)   ο εργαζόμενος λαμβάνει αναδρομικά όσα δικαιούται από τον εργοδότη    ο οποίος πληρώνει και τις εργοδοτικές εισφορές

γ) τυχόν απόλυση του εργαζόμενου θεωρείται  πράξη καταχρηστική

δ)   επιβάλλονται οι ανάλογες κυρώσεις

 

Γ4. Συμβάσεις  Έργου

Η διαφορά από την προηγούμενη περίπτωση  είναι ότι τέτοιου είδους  συμβάσεις υποτίθεται ότι συνάπτονται για την εκτέλεση συγκεκριμένου έργου εντός της επιχείρησης και η οποία λήγει με την ολοκλήρωση του έργου.

Οι συμβάσεις αυτές, τουλάχιστον οι περισσότερες, είναι στην πραγματικότητα εξαρτημένης εργασίας. Αυτό προκύπτει από τον απλό λόγο ότι παράλληλα με τους μισθωτούς εργαζόμενους στην ίδια επιχείρηση, παρέχουν  ίδια εργασία και οι εργαζόμενοι  με συμβάσεις έργου, και για αυτό δεν θα έπρεπε να ασφαλίζονται στο ΤΕΒΕ, αλλά στο ΙΚΑ.

Οι συμβάσεις αυτές διαφέρουν από επιχείρηση σε επιχείρηση και απαιτούν την ξεχωριστή προσέγγιση της κάθε μίας.  Τέτοιες  συμβάσεις είναι των ΚΕΠ.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ:

1.      Ο εργοδότης καταθέτει στην Επιθεώρηση Εργασίας  τις συμβάσεις έργου, περιγράφει το έργο και τον χρόνο αποπεράτωσης  του  και τα ειδικά προσόντα  του εργολάβου.

2.      Η Επιθεώρηση Εργασίας  κρίνει το περιεχόμενο της εργασιακής σχέσης  με κάθε πρόσφορο μέσο

3.      Αν η σχέση κριθεί ως εξαρτημένη εργασία ισχύει ότι στην περίπτωση Γ3.γ

 

Γ5. Ο  «Δανεισμός – Ενοικίαση» Εργαζομένων – Υπεργολαβίες :

 

«Η σύμβαση δανεισμού μισθωτού είναι η συμφωνία ανάμεσα σ΄έναν εργοδότη και σ΄έναν τρίτο για την προσωρινή  παραχώρηση της εργασίας του μισθωτού του προς αυτό τον τρίτο». Έχουμε να κάνουμε με ένα είδος «λίζινγκ ανθρώπων».

Οι όροι της σύμβασης αυτής  ρυθμίζονται από το νόμο 2956/2001.

Οι επιχειρήσεις δεν δηλώνουν στην επιθεώρηση εργασίας τις συμβάσεις αυτές, κατά συνέπεια ο αριθμός των δανειζόμενων να είναι πολύ μεγαλύτερος και οι εργαζόμενοι αυτοί, εκτός της προσβολής της ανθρώπινης αξιοπρέπειας που υφίστανται, στερούνται και μεγάλα χρηματικά ποσά καθώς και πολλά ασφαλιστικά ένσημα.   

Η «ενοικίαση» εργαζομένων δεν είναι η πλέον πολύ της «μόδας» γιατί βρέθηκε τρόπος να παρακάμπτονται ακόμα και αυτές οι ελάχιστες εγγυήσεις υπέρ των εργαζόμενων. Η πρακτική αυτή είναι παράνομη. Αντί να ενοικιάζονται κάποιοι εργαζόμενοι, ως φυσικά πρόσωπα, από τον έμμεσο εργοδότη, στον άμεσο εργοδότη εμφανίζεται ο έμμεσος εργοδότης, ως νομικό πρόσωπο, να αναλαμβάνει ως υπεργολαβία, την εργασία την οποία εκτελεί ο ίδιος ο εργαζόμενος. Με αυτό τον τρόπο παρακάμπτονται όλες οι εγγυήσεις  και οι ασφαλιστικές δικλίδες του νόμου.

Τέτοια είναι η περίπτωση της Εθνικής τράπεζας και άλλων Τραπεζών

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ:

  1. Οι εταιρείες παροχής υπηρεσιών  δεν μπορούν να συνάπτουν με τους εργαζόμενους  τους, άλλη μορφή εργασιακής σχέσης πέρα της αορίστου χρόνου
  2. Οι εργαζόμενοι σε εταιρείες  παροχής υπηρεσιών (κύριος εργοδότης) που εργάζονται  σε έδρα  επιχείρησης άλλης  από αυτής του κυρίου εργοδότη, εξισώνονται στις πάσης φύσεως αμοιβές με τον «ισοδύναμο» εργαζόμενο του ενδιάμεσου εργοδότη.
  3. Σε κάθε περίπτωση εμφανίζονται στο προσωπικό εταιριών παροχής υπηρεσιών οι όροι προστασίας των εργαζομένων του Ν.2956/2001

 

 

Δ. ΑΔΗΛΩΤΗ – ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΗ ΕΡΓΑΣΙΑ: ποσοστό 20%-25% των εργαζομένων

Ο τέως υφυπουργό απασχόλησης κ. Ν. Αγγελόπουλο σε άρθρο του στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ στις 19/3/ 2006 δηλώνει: «Περίπου ένας στους 4  εργαζόμενους σήμερα είναι ανασφάλιστος»!!!

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ για την οικονομία και την απασχόληση, στους 4.500.000 που εργάζονται στη χώρα μας, οι 1.100.000 απασχολούνται σε αδήλωτη-ανασφάλιστη εργασία.

Η αδήλωτη μαύρη ανασφάλιστη εργασία έχει γίνει   καθεστώς και εντάσσεται ή γίνεται προσπάθεια να ενταχθεί, στα πλαίσια των ελαστικών μορφών απασχόλησης. Η Ελλάδα συγκριτικά  με άλλες χώρες της Ε.Ε. έχει χαμηλούς δείκτες μερικής απασχόλησης, έχει όμως νούμερα ρεκόρ παράνομων μορφών απασχόλησης.

Η αδήλωτη μαύρη εργασία είναι η χειρότερη και πιο επικίνδυνη παράνομη  μορφή απασχόλησης, οι εργαζόμενοι αυτοί βρίσκονται στο έλεος της ασυδοσίας των εργοδοτών τους, δεν τους καταβάλλονται τα νόμιμα (μισθός, επιδόματα, άδειες, επιδόματα αδείας, δώρα Χριστουγέννων-Πάσχα κ.λ.π., δεν έχουν ωράρια εργασίας, δεν δικαιούνται αποζημίωση).

Η εργασιακή τους σχέση με την επιχείρηση και το είδους της εργασίας που παρείχαν σε αυτή δεν αποδεικνύεται, αφού είναι αδήλωτοι, εκτός εάν εντοπιστούν σε ελέγχους των επιθεωρήσεων εργασίας, που όμως γίνονται σπάνια και μόνο εφόσον υπάρξει ατομική καταγγελία.

Δεν στοιχειοθετείται ασφαλιστικά ο συνολικός χρόνος εργασίας που παρείχαν στην επιχείρηση και δεν μπορούν να βγάλουν ασφαλιστικό βιβλιάριο υγείας, γιατί τους λείπουν τα 50 ένσημα το χρόνο.

Συνέπεια της αδήλωτης εργασίας τους είναι να μην μπορούν έστω και αναδρομικά να διεκδικήσουν τα νόμιμα δικαιώματά τους.

Η μεγάλη έκταση της αδήλωτης εργασίας, εκτός αυτών δημιουργεί ανασφάλεια στους δηλωμένους σύμφωνα με το νόμο εργαζόμενους και συμπιέζει προς τα κάτω τα νόμιμα δικαιώματά τους.   Ταυτόχρονα ασκεί «αθέμιτο ανταγωνισμό» σε όσες επιχειρήσεις εφαρμόζουν την νομοθεσία.

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

Αν και σε περίπτωση ατομικής καταγγελίας ή αν κατόπιν ελέγχου από την Επιθεώρηση Εργασίας ή του ΙΚΑ προκύψει αδήλωτη εργασία τότε, πέρα από τις νόμιμες κυρώσεις:

1.      Η αδήλωτη εργασία θεωρείται υποχρεωτικά αορίστου χρόνου

2.      Ο εργοδότης έχει το βάρος της απόδειξης για το χρόνο της μη δηλωθείσας εργασίας και για τον μισθό που παρείχε στον αδήλωτο εργαζόμενο.

3.      Ο εργοδότης καταβάλλει στον εργαζόμενο, τυχόν διαφορά  στο μισθό  και υποχρεωτικά  άδειες, επιδόματα, κλπ

4.      Η απόλυση εργαζομένου  ο οποίος καθ’ οιονδήποτε τρόπο συμμετείχε στην αποκάλυψη  της αδήλωτης εργασίας θεωρείται άκυρη ή καταχρηστική.

 

Ε. ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΣΥΝΤΑΞΙΜΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Η σύνταξη αποτελεί άπιαστο όνειρο  για τους νέους.

Οι νέοι εργαζόμενοι θα χρειαστεί πρώτα να καταναλώσουν μια μεγάλη περιουσία των γονιών τους προκειμένου να σπουδάσουν, να καταρτιστούν και να αποκτήσουν κάποιο επάγγελμα.

Θα χρειαστεί να αφιερώσουν πολύτιμο χρόνο από τη ζωή τους  για σπουδές και κατάρτιση, ο οποίος ποτέ δεν θα τους υπολογιστεί ως συντάξιμος.

Από την κείμενη νομοθεσία προβλέπεται, με προϋποθέσεις, η υποχρεωτική συνέχιση ασφάλισης στο ΙΚΑ των εργαζομένων για ορισμένες περιπτώσεις αποχής από την εργασία τους.

Η σχετική διάταξη του νόμου   έχει ως εξής: «τα πρόσωπα που υπάγονται στην ασφάλιση του Ιδρύματος συνεχίζουν υποχρεωτικά την ασφάλισή τους και κατά τη διάρκεια του χρόνου που δικαιωματικά ή από λόγους ανεξαρτήτως της θέλησής τους (όπως λ.χ. συνεπεία άδειας, στράτευσης κλπ) δεν παρέχουν εργασία, πλην όμως δικαιούνται να λάβουν έξ ολοκλήρου ή μερικώς τις αποδοχές από τον εργοδότη τους» άρθρο 2 παρ. 1 και 8 παρ.  2 Α.Ν. 1846/51.

Στην ανωτέρω διάταξη αναφέρονται μεν ρητώς οι περιπτώσεις της άδειας και στράτευσης, πλην όμως  έχει γίνει δεκτό ότι περιλαμβάνονται επιπλέον η ασθένεια, η υπερημερία του  εργοδότη, η διαθεσιμότητα του μισθωτού, η πτώχευση του εργοδότη, η επίσχεση εργασίας κ.λ.π.

Έτσι δεν διακόπτεται η ασφαλιστική σχέση στις περιπτώσεις που ο εργαζόμενος δικαιολογημένα και χωρίς υπαιτιότητα δεν παρέχει τις υπηρεσίες του, είτε γιατί δεν μπορεί να τις προσφέρει από λόγους ανεξάρτητους της θέλησής του (ασθένεια, στράτευση), είτε γιατί από το νόμο δικαιούται να διακόψει την εργασία του (άδεια, επίσχεση εργασίας κ.λ.π.), ενώ συνεχίζεται από τον εργοδότη η υποχρέωση να του καταβάλει τις αποδοχές.

Ε1. Απώλειες Εξ Αιτίας  Στρατιωτικής Θητείας

Από το νόμο παρέχεται η δυνατότητα στους ασφαλισμένους υπό προϋποθέσεις να αναγνωρίσουν το χρόνο στρατιωτικής τους υπηρεσίας σαν χρόνο ασφάλισης.

Όταν πρόκειται για αναγνώριση με σκοπό την προσαύξηση της σύνταξης δεν τίθενται προϋποθέσεις και οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να αναγνωρίσουν την στρατιωτική τους υπηρεσία όποτε θέλουν.

Αντίθετα όταν πρόκειται για συμπλήρωση χρονικών προϋποθέσεων που προβλέπει ο νόμος για να πάρουν σύνταξη (θεμελίωση συνταξιοδοτικού δικαιώματος) οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να έχουν συμπληρώσει το 58ο έτος της ηλικίας τους και επιπλέον να έχουν πραγματοποιήσει στην ασφάλιση 3.600 ημέρες.

Σύμφωνα  με την ισχύουσα νομοθεσία, το 1% των ασφαλιστικών εισφορών προορίζεται  για τον κλάδο στράτευσης, και ποτέ  δεν έχει αποκαλυφθεί ούτε το ύψος, ούτε  ο πραγματικός τελικός προορισμός αυτών των κονδυλίων, ο οποίος συγκεντρώνεται  από άνδρες και γυναίκες εργαζόμενους. Ο σκοπός αυτών ήταν για να καλυφθούν κυρίως ο χρόνος ασφάλισης της εφεδρείας. Υπολογίζεται ότι το ποσό αυτό ανέρχεται σε 250 εκ.€ το χρόνο.

Σήμερα δεν υπάρχουν τέτοιες ανάγκες.

 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

  1. Αναγνώριση της στρατιωτικής θητείας, ως χρόνου ασφάλισης χωρίς προαπαιτούμενα και εξαγορά. Το μέτρο αφορά και αυτούς που για λόγους συνείδησης εκτελούν κοινωνική θητεία.
  2. Από τον λογαριασμό  αυτό πληρώνονται οι ασφαλιστικές εισφορές (εργαζόμενου και εργοδότη) για ένα χρόνο, νέων μέχρι 30 ετών που έχουν (α) ολοκληρώσει πρόγραμμα απεξάρτησης και (β) έχουν εκτίσει ποινή συνολικής φυλάκισης, ανώτερη των τριών(3) μηνών
  3. Από το λογαριασμό αυτό επιδοτείται με ποσοστό 10% της ΕΓΣΣΕ για ένα χρόνο ο μισθός από την πρώτη εξαρτημένη εργασία μετά την στρατιωτική θητεία ή μετά

Ε.2  Απώλειες Εξ’ Αιτίας Χρόνου Ασθένειας

 

Οι εργαζόμενοι κατά τη διάρκεια ασθένειας δικαιούνται να λάβουν επίδομα ασθένειας από το ΙΚΑ και επιπλέον τη διαφορά μέχρι να συμπληρωθεί ο ημερήσιος μισθός από τον εργοδότη, για χρονικό διάστημα μισό μήνα για όσους έχουν υπηρεσία μέχρι ένα έτος και ολόκληρο μήνα για όσους έχουν υπηρεσία πάνω από έτος, επί προσθέτως από 1/8/1992 ο εργοδότης υποχρεούται για το χρονικό διάστημα αυτό να καταβάλει το σύνολο των ασφαλιστικών εισφορών. Συνεπώς ο χρόνος αυτός θεωρείται χρόνος ασφάλισης.

Αντίθετα οι ημέρες που οι ασφαλισμένοι απέχουν από την εργασία τους λόγω ασθένειας, χωρίς όμως να δικαιούνται αποδοχές από τον εργοδότη, έστω και αν παίρνουν επίδομα ασθένειας από το ΙΚΑ, δεν θεωρούνται χρόνος ασφάλισης καθόσον το επίδομα ασθένειας δεν αποτελεί αμοιβή.

Παρά ταύτα στους ασφαλισμένους που έλαβαν επίδομα ασθένειας τα τελευταία 10 χρόνια πριν από την συνταξιοδότηση, αναγνωρίζονται έως 200 ημέρες  μόνο για να συμπληρώσουν τα βασικά όρια ηλικίας.

Τέλος  σύμφωνα με ρητή διάταξη του νόμου, οι ημέρες για τις οποίες οι ασφαλισμένοι παίρνουν από το ΙΚΑ επίδομα ασθένειας θεωρούνται ως χρόνος ασφάλισης, αλλά μόνο για την λήψη παροχών ασθένειας σε είδος, δηλαδή μόνο για παροχή ιατρικής περίθαλψης.

 ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

  1. Το επίδομα ασθένειας εξισώνεται με αμοιβή και ο χρόνος ασθένειας αναγνωρίζεται  ως χρόνος ασφάλισης
  2. Σε περίπτωση ασθένειας δεν χάνονται δικαιώματα που έχουν σχέση με την αποζημίωση του εργαζόμενου.

Ε.3 Απώλειες Χρόνου λόγω Ανεργίας

Τα ποσά που καταβάλλονται για το σκοπό αυτό μέσο των ασφαλιστικών εισφορών είναι 8,96% επί των αποδοχών των εργαζομένων.

Για τους ασφαλισμένους, οι οποίοι μέσα στα τελευταία 10 χρόνια πριν από την συνταξιοδότηση έλαβαν Επίδομα Ανεργίας, σύμφωνα με την 135/78 εγκύκλιο του ΙΚΑ, λαμβάνονται υπόψη έως και 200 ημέρες ασφάλιση προκειμένω να θεμελιώσουν συνταξιοδοτικό δικαίωμα. Ο χρόνος αυτός λαμβάνεται υπόψη μόνο για  τη συμπλήρωση των γενικών ορίων συνταξιοδότησης, δεν προσαυξάνει τη σύνταξη  και δεν ισχύει στην 35ετία καθώς και την απονομή σύνταξης λόγο αναπηρίας ή θανάτου.

 

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

1.      Το επίδομα ανεργίας με τις σημερινές προϋποθέσεις, να χορηγείται για χρονικό διάστημα δύο ετών, στο ύψος του 70% των αποδοχών του μισθωτού και όχι κάτω από το 80% του κατώτατου μισθού.

2.      Ο χρόνος των επιδομάτων ανεργίας, προγραμμάτων κατάρτισης να θεωρείται χρόνος ασφάλισης χωρίς προϋποθέσεις.

3.      Για τους μακροχρόνια ανέργους πάνω από 2 έτη, προκειμένω να συνταξιοδοτηθούν, να μην απαιτείται ορισμένη εργασία τα τελευταία 5 χρόνια. Υπάρχει νόμος με ημερομηνία λήξεις.

4.      Με το νόμο 1836/89, για ορισμένες κατηγορίες, εποχιακά απασχολουμένων, ο ΟΑΕΔ τους χορηγεί κάθε χρόνο έκτακτο εποχιακό επίδομά, καθώς και με ιδικές εντάσσονται στο Ταμείο Ανεργίας με λιγότερες ημέρες. Θα πρέπει να λαμβάνουν το παραπάνω έκτακτο βοήθημα ή να εντάσσονται στο Ταμείο Ανεργίας, όλες οι προσωρινώς απασχολούμενοι που έχουν τις ίδιες προϋποθέσεις του νόμου 1836/89.

5.      Να καθιερωθεί ο θεσμός βοηθήματος από τον κρατικό προϋπολογισμό με την διαχείριση του ΟΑΕΔ, για δικαιούχους όσων απολύονται και δεν έχουν τις προϋποθέσεις για επίδομα ανεργίας, όσοι πρωτομπαίνουν στην αγορά εργασίας δύο μήνες μετά την έκδοση κάρτα ανεργίας.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ε.Κ.Α.: ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΒΑΣΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΣΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Posted on Μαΐου 25, 2011. Filed under: 8) ΧΡΗΣΙΜΑ |

ΜΑΙΟΣ 2011:

 

Α. ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΥΠΕΡΕΡΓΑΣΙΑ-ΥΠΕΡΩΡΙΑ

Πλήρης / κανονική απασχόληση υπάρχει όταν συμφωνείται παροχή

εργασίας που καλύπτει το ωράριο πλήρους απασχολήσεως που ισχύει στην

επιχείρηση, το οποίο μπορεί να προκύπτει από τη σχετική Συλλογική Σύμβαση

Εργασίας, τον Κανονισμό Εργασίας, τις ατομικές συμβάσεις εργασίας, την

επιχειρησιακή συνήθεια κ.ο.κ. . Η παροχής εξαρτημένης εργασίας πλήρους

απασχόλησης λαμβάνει χώρα εντός του νομίμου ωραρίου, το οποίο, μετά την ΕΓΣΣΕ

της 14-2-1984 μέχρι και σήμερα, δεν μπορεί να ξεπεράσει τις 40 ώρες την εβδομάδα.

Η σημασία των διατάξεων για το ανώτατο νόμιμο ωράριο έχει πρακτική εφαρμογή και αφορά τον τρόπο πρόσθετης αμοιβής.

Ειδικότερα με το άρθ.1 του Ν.3385/2005 αντικαθίσταται το άρθρο 4 του

Ν.2874/2000 και καθιερώνεται για τις επιχειρήσεις στις οποίες εφαρμόζεται

συμβατικό ωράριο εργασίας έως 40 ωρών την εβδομάδα, η απασχόληση 5 ωρών

επιπλέον εβδομαδιαίως, για τις επιχειρήσεις που εφαρμόζουν πενθήμερο και 8ωρών εβδομαδιαίως για τις επιχειρήσεις που εφαρμόζουν εξαήμερο, ως υπερεργασία, η πραγματοποίηση της οποίας ανήκει στην διακριτική ευχέρεια του εργοδότη.

Σύμφωνα με το άρθρο 74 Ν.3863/10, η ώρα υπερεργασίας (41η – 45η εβδομαδιαίως για πενθήμερη απασχόληση, 41η-48η για εξαήμερη απασχόληση) αμείβεται με προσαύξηση του ωρομισθίου κατά 20% και δεν απαιτεί άδεια από την Επιθεώρηση Εργασίας.

Ο νομοθέτης σαφώς ορίζει ότι ο εργοδότης έχει την ευχέρεια, κατά την

κρίση του, ασκώντας το διευθυντικό δικαίωμα να ζητήσει από τους μισθωτούς να

απασχοληθούν για τις ώρες της υπερεργασίας, εντός του εβδομαδιαίου ωραρίου

εργασίας, χωρίς έγκριση άδειας δημόσιας αρχής δηλ. της Κοινωνικής Επιθεώρησης

Εργασίας του Σ.ΕΠ.Ε., ούτε σχετικής αναγγελίας προς αυτή. Οι μισθωτοί είναι

υποχρεωμένοι αντίστοιχα, να παρέχουν τη ζητηθείσα από τον εργοδότη εργασία,

εντός των νομίμων ορίων της υπερεργασίας σε εβδομαδιαία βάση

Η απασχόληση του εργαζόμενου πέραν των 45 ωρών την εβδομάδα για τις

επιχειρήσεις που εφαρμόζουν πενθήμερο ή των 48 ωρών τη βδομάδα για τις

επιχειρήσεις που εφαρμόζουν εξαήμερο, θεωρείται υπερωριακή απασχόληση. Η

υπερωριακή απασχόληση διακρίνεται σε «νόμιμη» και «κατ’εξαίρεση». Νόμιμη είναι εκείνη που παρέχεταιαπό τον εργαζόμενο υπό τη συνδρομή των προϋποθέσεων του νόμου οι οποίες είναι :α) να υφίσταται σοβαρός λόγος που επιβάλλει την πραγματοποίησή της, β) η διάρκειά της να κυμαίνεται στα όρια που ορίζονται από το νόμο και γ) πριν την πραγματοποίησή της να λαμβάνεται άδεια της αρμόδιας αρχής.

Η άδεια αυτή δίδεται μετά την έγγραφη αναγγελία στις κατά τόπους αρμόδιες

Επιθεωρήσεις Εργασίας στην οποία περιλαμβάνονται τα ονοματεπώνυμα των

μισθωτών, οι ώρες και ημέρες απασχόλησης του καθενός, καθώς και η αμοιβή που

θα καταβληθεί για κάθε ώρα. Η χορήγηση αδειών υπερωριακής εργασίας πέραν των επιτρεπτών ανωτάτων ορίων, γίνεται με αποφάσεις του Υπουργού Εργασίας και μετά από γνώμη του Ανωτάτου Συμβουλίου Εργασίας. Κάθε εργαζόμενος δικαιούται για κάθε ώρα νόμιμης υπερωρίας και μέχρι τη συμπλήρωση 120 ωρών ετησίως, αμοιβή ίση με το καταβαλλόμενο ωρομίσθιο προσαυξημένο κατά 40%.

Για πέραν των 120 ωρών ετησίως νόμιμης υπερωριακής απασχόλησης παρέχεται αμοιβή ίση με το καταβαλλόμενο ωρομίσθιο, προσαυξημένο κατά 60%. Το ανώτατο όριο υπερωριακής εργασίας καθορίζεται με αποφάσεις του Υπουργού Εργασίας που

εκδίδονται κάθε χρόνο ή κάθε εξάμηνο και καλύπτουν είτε όλη την επικράτεια είτε

ορισμένες περιφέρειες ή αφορούν ορισμένους κλάδους οικονομικής δραστηριότητας ή και ειδικότητες μισθωτών (Ν.Δ. 515/70, Ν.Δ. 1037/71, Α.Ν. 547/37 κλπ.)

Η κατ’εξαίρεση υπερωρία δηλ. κάθε ώρα που πραγματοποιείται και δεν

θα τηρηθούν οι προβλεπόμενες από το νόμο διαδικασίες έγκρισης αμείβεται με

αποζημίωση ίση με το καταβαλλόμενο ωρομίσθιο προσαυξημένο κατά 80%.

 

ΠΡΟΣΟΧΗ:

Η απασχόληση κατά την έκτη ημέρα της εβδομάδας, σύμφωνα

με τη νομολογία, είναι άκυρη γιατί βρίσκεται εκτός των 40 ωρών και των 5 εργασίμων ημερών και έτσι αμείβεται κατά τις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού, μ’άλλα λόγια ούτε αποτελεί ούτε προσμετράται στην εβδομαδιαία υπερωριακή απασχόληση.

Σύμφωνα με το άρθρο 8 του Ν. 3846/10 (ΦΕΚ 66 Α/11-5-2010), το οποίο

επιγράφεται «Εργασία που παρέχεται την έκτη ημέρα της εβδομάδος κατά παράβαση του πενθημέρου», ορίζονται τα εξής: «Η εργασία, που παρέχεται την έκτη ημέρα της εβδομάδος, κατά παράβαση του συστήματος πενθήμερης εργασίας, ανεξάρτητα από τις προβλεπόμενες κυρώσεις, αμείβεται με το καταβαλλόμενο ημερομίσθιο προσαυξημένο κατά 30%. Δεν υπάγονται στη διάταξη αυτή οι απασχολούμενοι σε ξενοδοχειακές και επισιτιστικές επιχειρήσεις».

 

Β. ΕΙΔΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ- ΜΕΡΙΚΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ

1. Με το άρθρο 1 του Ν. 2639/1998 θεσπίστηκε ως ειδική μορφή

απασχόλησης για παροχή υπηρεσιών ή έργου το τεκμήριο, μαχητό πάντοτε όπως

έκρινε ήδη η νομολογία των Ελληνικών Δικαστηρίων, εάν η γραπτή συμφωνία μεταξύ εργοδότη και απασχολούμενου κατατίθετο εντός δεκαπέντε (15) ημερολογιακών ημερών στην οικεία Κοινωνική Επιθεώρηση Εργασίας, ότι δεν υποκρύπτεται σύμβαση εξαρτημένης εργασίας.

Με το άρθρο 1 Ν.3846/10 ορίστηκε ότι «η συμφωνία μεταξύ εργοδότη και απασχολούμενου για παροχή υπηρεσιών ή έργου, για ορισμένο ή αόριστο χρόνο, ιδίως στις περιπτώσεις αμοιβής κατά μονάδα εργασίας (φασόν), τηλεργασίας, κατ΄ οίκον απασχόλησης, τεκμαίρεται ότι υποκρύπτει σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, εφόσον η εργασία παρέχεται αυτοπροσώπως, αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στον ίδιο εργοδότη για εννέα (9) συνεχείς μήνες».

Μ’άλλα λόγια, εφόσον η απασχόληση σε σύμβαση έργου ή υπηρεσιών παρέχεται

αυτοπροσώπως για εννέα συνεχείς μήνες και πάνω ισχύει το τεκμήριο ότι υπάρχει

σύμβαση εξαρτημένης εργασίας και άρα εφαρμόζονται όλες οι διατάξεις της

εργατικής νομοθεσίας. Με τη νέα διάταξη δεν απαιτείται πλέον γνωστοποίηση της

γραπτής συμφωνίας εργοδότη και απασχολούμενου στο Σ.ΕΠ.Ε.

2. Όπως προκύπτει από το άρθρο 2 του ν. 3846/10 (ΦΕΚ 66 Α/11-5-2010),

με συμφωνία μεταξύ εργοδότη και μισθωτού, η οποία είναι υποχρεωτικώς έγγραφη

και γνωστοποιείται στην Επιθεώρηση Εργασίας μέσα σε 8 ημέρες από την κατάρτισή της, μπορεί να καθιερωθεί οιαδήποτε μορφή μερικής απασχόλησης. Δηλ. μπορεί να καθιερωθεί:

– Καθημερινή απασχόληση (6ήμερο ή 5ήμερο, αναλόγως του

εφαρμοζόμενου συστήματος) αλλά με μειωμένο ωράριο (μερική

απασχόληση παρ.2 άρθρ.2)

– Διαλείπουσα απασχόληση επί λιγότερες ημέρες (των 6 ή 5) με μειωμένο

ωράριο (παρ.2 άρθρ.2)

– Εκ περιτροπής απασχόληση επί λιγότερες ημέρες αλλά με πλήρες

ωράριο (παρ.3 άρθρ.2)

– Καθημερινή απασχόληση για μερικές ημέρες με λιγότερες ώρες και για

τις υπόλοιπες με πλήρες ωράριο (συνδυασμός μερικής απασχόλησης

και εκ περιτροπής απασχόλησης- παρ.2 και 3)

Μονομερώς μπορεί να καθιερωθεί μόνο η μερική απασχόληση με τη μορφή

της εκ περιτροπής εργασίας, με απόφαση του εργοδότη, εφόσον συντρέχουν οι

προϋποθέσεις και τηρηθεί η εξής διαδικασία: «Αν περιοριστούν οι δραστηριότητές

του ο εργοδότης μπορεί, αντί καταγγελίας της σύμβασης εργασίας, να επιβάλλει

σύστημα εκ περιτροπής απασχόλησης στην επιχείρησή του, η διάρκεια της οποίας

δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει τους εννέα (9) μήνες στο ίδιο ημερολογιακό έτος, μόνο εφόσον προηγουμένως προβεί σε ενημέρωση και διαβούλευση με τους νόμιμους εκπροσώπους των εργαζομένων, σύμφωνα με τις διατάξεις του π.δ. 260/2006 και του ν. 1767/1988…» (άρθρ.17 παρ.3 Ν. 3899/10).

Η απόφαση του εργοδότη γνωστοποιείται στην Επιθεώρηση Εργασίας

μέσα σε 8 ημέρες από τη λήψη της. Την απόφαση αυτή μπορεί να υπογράφει μόνο ο εργοδότης καθώς δεν απαιτείται υπογραφή και του μισθωτού αφού πρόκειται για

μονομερή πράξη.

Σημειώνεται ότι η υποχρέωση για ενημέρωση και διαβούλευση για την εκ

περιτροπής εργασία καθώς και το χρονικό όριο του 9μηνου, ισχύει μόνο για τη

μονομερή επιβολή της εκ περιτροπής και όχι για τη συμφωνημένη (η οποία, αν λάβει χώρα, τροποποιεί αορίστως τη σύμβαση εργασίας).

3. ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ ΘΕΜΑΤΑ ΜΕΡΙΚΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ

Αν παραστεί ανάγκη για πρόσθετη εργασία πέρα από τη συμφωνηθείσα

μερική απασχόληση , ο εργαζόμενος έχει υποχρέωση να την παράσχει, εφόσον είναι

σε θέση να το κάνει και η άρνησή του θα ήταν αντίθετη με την καλή πίστη, χωρίς

προσαύξηση στη συμπληρωματική αμοιβή (η προσαύξηση 10% που είχε θεσπιστεί

με το Ν. 3846/10, καταργήθηκε λίγους μήνες μετά, με το Ν. 3899/10). Ο μερικώς

απασχολούμενος μπορεί να αρνηθεί την παροχή εργασίας πέραν της

συμφωνημένης, όταν αυτή η πρόσθετη εργασία λαμβάνει χώρα κατά συνήθη τρόπο.

Καταγγελία της σύμβασης εργασίας λόγω μη αποδοχής από τον μισθωτό

εργοδοτικής πρότασης για μερική απασχόληση είναι άκυρη.

Οι μερικώς απασχολούμενοι μισθωτοί έχουν δικαίωμα ετήσιας κανονικής άδειας

ανάπαυσης ή αναψυχής με αποδοχές και επίδομα αδείας, με βάση τις αποδοχές που θα ελάμβαναν εάν εργάζονταν κανονικά κατά το χρονικό διάστημα της αδείας τους, για τη διάρκεια της οποίας εφαρμόζονται αναλόγως οι διατάξεις των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου 2 του Α.Ν. 539/1945. Η απασχόληση κατά την Κυριακή ή άλλη ημέρα αργίας (προσαύξηση 75%), ως και η νυκτερινή εργασία (προσαύξηση 25%) συνεπάγεται την καταβολή της νόμιμης προσαύξησης.

Αν η μερική απασχόληση έχει καθοριστεί με ημερήσιο ωράριο μικρότερης

διάρκειας από το κανονικό, η παροχή της συμφωνημένης εργασίας των μερικώς

απασχολουμένων πρέπει να είναι συνεχόμενη και να παρέχεται μία φορά την ημέρα ανεξάρτητα αν η επιχείρηση έχει συνεχή ή μη ημερήσια λειτουργία π.χ. εμπορικό κατάστημα. Το συνεχόμενο ημερήσιο ωράριο εργασίας δεν εφαρμόζεται μόνο στους οδηγούς αυτοκινήτων μεταφοράς μαθητών, νηπίων και βρεφών και στους συνοδούς αυτών που εργάζονται στα ιδιωτικά εκπαιδευτήρια, στους παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς και στα νηπιαγωγεία, αλλά και στους καθηγητές που εργάζονται στα φροντιστήρια ξένων γλωσσών και μέσης εκπαίδευσης.

 

ΑΣΦΑΛΙΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗ ΜΕΡΙΚΗ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ

(πηγή : Σπ. Νιάρχου «Πρακτικός Οδηγός Ασφαλιστικών και Εργατικών Θεμάτων»)

 

1- με ημερήσιο ωράριο κάτω των 4 ωρών

Περίπτωση 1η

με ημερήσια ή μηνιαία αμοιβή μεγαλύτερη ή ίση του Τ.Η. της 1ης

Ασφαλιστικής Κλάσης (11,06) ή του 25πλάσιου αυτής, αντίστοιχα (25 x 11,06)

Στην περίπτωση αυτή, ο αριθμός των κατά μήνα ημερών ασφάλισης βρίσκεται με τη

διαίρεση του συνόλου των καταβαλλόμενων μηνιαίων αποδοχών δια του ποσού του εκάστοτε ισχύοντος Τ.Η. της 1ης Ασφαλιστικής Κλάσης (άρθρο 18, παρ. 3, εδάφιο α’ του Κ.Α. ΙΚΑ).

Εάν από τη διαίρεση προκύψει κλάσμα, θεωρείται πλήρης ημέρα ασφάλισης, για την οποία ο ασφαλισμένος και ο εργοδότης υποχρεούνται να καταβάλουν την εισφορά της 1ης Ασφαλιστικής Κλάσης (άρθρο 18, παρ. 3, εδάφιο β’ του Κ.Α. ΙΚΑ).

 

Περίπτωση 2η

με ημερήσια αμοιβή ή μηνιαία αμοιβή μεγαλύτερη του Τ.Η. της 1ης

Ασφαλιστικής Κλάσης (11,06) ή του 25πλάσιου αυτής, αντίστοιχα (25 x 11,06). Στην

περίπτωση αυτή δεν ισχύει η παρ. 3 του άρθρου 18 του Κ.Α. ΙΚΑ, αλλά η παρ. 2 του

άρθρου 18 του Κ.Α. ΙΚΑ (εγκύκλιος 44/1975), οπότε οι μέρες ασφάλισης για όσους

αμείβονται με μισθό είναι 25, ανεξάρτητα εάν οι εργάσιμες ημέρες του μήνα είναι 24-27 και των ανελλιπώς απασχολούμενων με ημερομίσθιο (όλες τις εργάσιμες ημέρες του μήνα, 24-28) = δλδ Ε.Η.*1,2

Σε περίπτωση παροχής εργασίας λιγότερες ημέρες κατά εβδομάδα, λόγω

απουσίας ή πρόσληψης ή αποχώρησης κατά τη διάρκεια αυτής, ο αριθμός των είκοσι πέντε (25) για τους αμειβόμενους με μισθό ή ο αριθμός των είκοσι τεσσάρων – είκοσι οκτώ (24-28) για τους αμειβόμενους με ημερομίσθιο, μειώνεται ανάλογα με τον αριθμό των εργασίμων ημερών του πενθήμερου που ο μισθωτός δεν παρείχε τις υπηρεσίες και ως εκ τούτου δεν δικαιούνται αμοιβής (άρθρο 18, παρ. 2, εδάφιο γ’, περ. α’ και β’ του Κ.Α. ΙΚΑ), ως ακολούθως:

(1) Αμειβόμενοι με μισθό και εβδομαδιαία απουσία 1 ημέρας (25-1)

Αμειβόμενοι με μισθό και εβδομαδιαία απουσία 2 ημερών (25-2)

Αμειβόμενοι με μισθό και εβδομαδιαία απουσία 3 ημερών (25-4)

Αμειβόμενοι με μισθό και εβδομαδιαία απουσία 4 ημερών (25-5)

Αμειβόμενοι με μισθό και εβδομαδιαία απουσία 5 ημερών (25-6)

(2) Αμειβόμενοι με ημερομίσθιο και εβδομαδιαία απουσία 1 ημέρας (ΗΕ-1)

Αμειβόμενοι με ημερομίσθιο και εβδομαδιαία απουσία 2 ημερών (ΗΕ-2)

Αμειβόμενοι με ημερομίσθιο και εβδομαδιαία απουσία 3 ημερών (ΗΕ-4)

Αμειβόμενοι με ημερομίσθιο και εβδομαδιαία απουσία 4 ημερών (ΗΕ-5)

Αμειβόμενοι με ημερομίσθιο και εβδομαδιαία απουσία 5 ημερών (ΗΕ-6)

 

Περίπτωση 3η

με ημερήσια αμοιβή μεγαλύτερη του Τ.Η. της 1ης Ασφαλιστικής Κλάσης και

διάρκεια εβδομαδιαίας απασχόλησης κάτω των 5 ημερών. Στην περίπτωση αυτή, ο

αριθμός των ημερών ασφάλισης είναι ανάλογος του αριθμού των ημερών

πραγματικής απασχόλησης είτε αμείβονται με μισθό είτε με ημερομίσθιο.

 

2. -με ημερήσιο ωράριο άνω των 4 ωρών

και με ημερήσια ή μηνιαία αμοιβή μεγαλύτερη του Τ.Η. της 1ης Ασφαλιστικής Κλάσης (11,06) ή του 25πλάσιου αυτής, αντίστοιχα (25 x 11,06) το ΙΚΑ αναγνωρίζει τόσες ημέρες ασφάλισης όσες ακριβώς είναι οι πραγματικές ημέρες εργασίας του

πενθήμερου, δηλαδή 20, 21, 22 ή 23 (η θέση του ΙΚΑ έχει δεχθεί σφοδρές

επικρίσεις).

Σε περίπτωση ελλιπούς απασχόλησης, δηλαδή με απουσίες κατά τη διάρκεια

της εβδομάδας, ο ημερήσιος μισθός εξευρίσκεται με τη διαίρεση των αντίστοιχων

αποδοχών δια του αριθμού των πραγματικών ημερών εργασίας προσαυξημένων

κατά μία (1) ημέρα, εφόσον κατά την εβδομάδα μη πλήρους απασχόλησης

παρασχέθηκε εργασία τριών (3) ημερών (άρθρο 18, παρ. 2, εδάφιο δ’, περ. α’ και β’

του Κ.Α. ΙΚΑ).

Κατά την έννοια των παραπάνω διατάξεων, αν ο εργαζόμενος μέσα στη

διάρκεια της εβδομάδας, λόγω απουσίας ή πρόσληψης ή αποχώρησης, εργαστεί μία (1) ή δύο (2) ημέρες, οι ασφαλιστέες ημέρες ανέρχονται σε μία (1) ή δύο (2), ενώ αν εργαστεί τρεις (3), οι ασφαλιστέες ημέρες ανέρχονται σε τέσσερις (4), δηλαδή τρεις (3) ημέρες από πραγματική εργασία και μία (1) ημέρα από προσαύξηση (3 x 1,2 =3,6 ή 4).

Εάν τώρα ο μισθωτός μέσα στη διάρκεια της εβδομάδας απουσιάσει μία (1) ή

δύο (2) ημέρες, τότε ο αριθμός των ασφαλιστέων ημερών κατά την εβδομάδα αυτή

μειώνεται κατά μία (1) ή δύο (2) ημέρες, αντίστοιχα, ενώ αν απουσιάσει τρεις (3), θα μειωθεί κατά τέσσερις (4) κλπ. (εγκύκλιος 114/1981, έγγραφο 49366/1981 – ΦΕΚ

606/Β’/12.2.1981).

Ασφάλιση στην εκ περιτροπής απασχόληση

Οι μισθωτοί που απασχολούνται με σύστημα εκ περιτροπής εργασίας και

αμείβονται με μισθό ή ημερομίσθιο, αναγνωρίζουν στην ασφάλιση του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ

τόσες ημέρες εργασίας όσες ακριβώς είναι οι εργάσιμες ημέρες κάθε μισθολογικής

περιόδου. 5ς ημερήσιος μισθός των προσώπων αυτών λογίζεται το πηλίκο της

διαίρεσης του συνόλου των αποδοχών της μισθολογικής περιόδου δια του αριθμού

των ημερών εργασίας που θα αναγνωριστούν στην ασφάλιση του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ.

Σημειώνεται ότι, στην προκειμένη περίπτωση, δεν ισχύουν οι διατάξεις περί

προσαύξησης των ημερών ασφάλισης κατά μία (1) ημέρα για παρεχόμενη εργασία

τριών (3) ημερών κατά εβδομάδα, δεδομένου ότι οι διατάξεις του άρθρου 18, παρ. 2, εδάφιο δ’, περ. α’ και β’ του Κ.Α. ΙΚΑ ισχύουν μόνο για τους ανελλιπώς

απασχολούμενους με σύστημα πενθήμερης εβδομαδιαίας εργασίας, εφόσον βέβαια μέσα στη διάρκεια της εβδομάδας μη πλήρους απασχόλησης εργάστηκαν, λόγω απουσίας ή πρόσληψης ή αποχώρησης, τρεις (3) ημέρες συνολικά (εγκύκλιος

114/1981, έγγραφο 49366/Φ.Υ.606/12.8.1981).

 

Γ. ΑΠΟΛΥΣΗ-ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ

Η καταγγελία της σύμβασης σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου

χρόνου διακρίνεται σε τακτική και έκτακτη. Τακτική είναι η καταγγελία που γίνεται με προμήνυση (προειδοποίηση), γεγονός που σημαίνει ότι τα έννομα αποτελέσματά της επέρχονται μετά την πάροδο ορισμένης προθεσμίας. Η τακτική καταγγελία είναι δυνατή μόνο σε εργαζομένους που έχουν υπαλληλική ιδιότητα και όχι στους εργατοτεχνίτες.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Η καταγγελία επέρχεται με την κοινοποίηση του εγγράφου με το οποίο προειδοποιείται ο μισθωτός για την επερχόμενη λύση της σύμβασης εργασίας. Δηλαδή, με την κοινοποίηση του εγγράφου της

προειδοποίησης, έχει ήδη επέλθει η απόλυση (δηλ. η βούληση του εργοδότη έχει ήδη περιέλθει σε γνώση του μισθωτού) και μόνο οι έννομες συνέπειές της μετατίθενται για το χρονικό σημείο της λύσης της εργασιακής σχέσης και της καταβολής της αποζημίωσης.

 

Άτακτη καταγγελία θεωρείται η καταγγελία την οποία κάνει ο εργοδότης

χωρίς να τηρήσει τις προθεσμίες προειδοποίησης, ή τηρεί μικρότερες από τις

νόμιμες, προθεσμίες. Απαραίτητα στοιχεία της είναι α) η τήρηση εγγράφου τύπου, β) η καταβολή της νόμιμης αποζημίωσης και γ) καταχώρηση της απασχόλησης του

απολυθέντος στα τηρούμενα από το ΙΚΑ μισθολόγια.

 

ΠΟΣΟ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ: ΧΡΟΝΟΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ (στον ίδιο εργοδότη)

 

ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ (Τακτικές αποδοχές)

 

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ

 

Χρόνος προειδοποίησης

Ποσόν αποζημίωσης

1 έτος συμπληρωμένο 2 μηνών 1 μήνας 1 μηνός

2 έτη συμπληρωμένα 2 μηνών 2 μήνες 1 μηνός

3 έτη συμπληρωμένα 2 μηνών 2 μήνες 1 μηνός

4 έτη συμπληρωμένα 3 μηνών 2 μήνες 1 1/2 μηνών

5 έτη συμπληρωμένα 3 μηνών 3 μήνες 1 1/2 μηνών

6 έτη συμπληρωμένα 4 μηνών 3 μήνες 2 μηνών

7 έτη συμπληρωμένα 4 μηνών 3 μήνες 2 μηνών

8 έτη συμπληρωμένα 5 μηνών 3 μήνες 2 1/2 μηνών

9 έτη συμπληρωμένα 5 μηνών 3 μήνες 2 1/2 μηνών

10 έτη συμπληρωμένα 6 μηνών 4 μήνες 3 μηνών

11 έτη συμπληρωμένα 7 μηνών 4 μήνες 3 1/2 μηνών

12 έτη συμπληρωμένα 8 μηνών 4 μήνες 4 μηνών

13 έτη συμπληρωμένα 9 μηνών 4 μήνες 4 1/2 μηνών

14 έτη συμπληρωμένα 10 μηνών 4 μήνες 5 μηνών

15 έτη συμπληρωμένα 11 μηνών 5 μήνες 5 1/2 μηνών

16 έτη συμπληρωμένα 12 μηνών 5 μήνες 6 μηνών

17 έτη συμπληρωμένα 13 μηνών 5 μήνες 6 1/2 μηνών

18 έτη συμπληρωμένα 14 μηνών 5 μήνες 7 μηνών

19 έτη συμπληρωμένα 15 μηνών 5 μήνες 7 1/2 μηνών

20 έτη συμπληρωμένα 16 μηνών 6 μήνες 8 μηνών

21 έτη συμπληρωμένα 17 μηνών 6 μήνες 8 1/2 μηνών

22 έτη συμπληρωμένα 18 μηνών 6 μήνες 9 μηνών

23 έτη συμπληρωμένα 19 μηνών 6 μήνες 9 1/2 μηνών

24 έτη συμπληρωμένα 20 μηνών 6 μήνες 10 μηνών

25 έτη συμπληρωμένα 21 μηνών 6 μήνες 10 1/2 μηνών

26 έτη συμπληρωμένα 22 μηνών 6 μήνες 11 μηνών

27 έτη συμπληρωμένα 23 μηνών 6 μήνες 11 1/2 μηνών

28 έτη συμπληρωμένα 24 μηνών 6 μήνες 12 μηνών

Σύμφωνα με την παρ. 5.α. του Ν. 3899/2010 (ΦΕΚ 212 Α/17-12-2010): «Στην

παράγραφο 2 του άρθρου 74 του ν. 3863/ 2010 προστίθεται εδάφιο ως εδάφιο Α΄ ως εξής:

Α. Η απασχόληση με σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου λογίζεται ως

απασχόληση δοκιμαστικής περιόδου για τους πρώτους δώδεκα (12) μήνες από την

ημέρα ισχύος της και η οποία μπορεί να καταγγελθεί χωρίς προειδοποίηση και χωρίς αποζημίωση απόλυσης, εκτός κι αν άλλο συμφωνήσουν τα μέρη.’»

 

ΠΟΣΟ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ ΕΡΓΑΤΟΤΕΧΝΙΤΩΝ:

 

ΧΡΟΝΟΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ

2 μήνες έως 1 έτος 5 ημερομίσθια

1 έτος έως 2 έτη 7 ημερομίσθια

2 έτη έως 5 έτη 15 ημερομίσθια

5 έτη έως 10 έτη 30 ημερομίσθια

10 έτη έως 15 έτη 60 ημερομίσθια

15 έτη έως 20 έτη 100 ημερομίσθια

20 έτη έως 25 έτη 120 ημερομίσθια

25 έτη έως 30 έτη 145 ημερομίσθια

30 έτη και άνω 165 ημερομίσθια

Σύμφωνα με το άρθρο 74 παρ. 3 του Ν. 3863/2010 (ΦΕΚ 115 Α/15-7-2010) « Όταν η

αποζημίωση λόγω καταγγελίας της σύμβασης εργασίας υπερβαίνει τις αποδοχές δύο (2) μηνών, ο εργοδότης υποχρεούται να καταβάλει κατά την απόλυση μέρος της αποζημίωσης που αντιστοιχεί στις αποδοχές δύο (2) μηνών.

Το υπόλοιπο ποσό καταβάλλεται σε διμηνιαίες δόσεις, καθεμία από τις οποίες δεν μπορεί να είναι κατώτερη από τις αποδοχές δύο (2) μηνών, εκτός και αν το ποσό που υπολείπεται για την εξόφληση του συνόλου της αποζημιώσεως είναι μικρότερο. Η πρώτη δόση καταβάλλεται την επομένη της συμπλήρωσης διμήνου από την απόλυση».

 

ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ:

 

Κλιμάκιο Αποζημίωσης (ευρώ)

 

Φορολογικός Συντελεστής (%)

0 –  60.000                                 0%

60.001 –    100.000                 10%

100.001 – 150.000                  20%

150.001 και   άνω                   30%

 

ΠΡΟΣΟΧΗ:

1) Η προθεσμία για άσκηση αγωγής ακυρότητας της γενομένης

απόλυσης (λόγω καταχρηστικότητας, μη καταβολής νόμιμης αποζημίωσης,

παράβασης νόμου π.χ. απόλυση εγκύων, συνδικαλιστών, προστατευμένων

προσώπων κλπ.) στο κατά τόπο αρμόδιο Μονομελές Πρωτοδικείο είναι τρείς (3)

μήνες από την κοινοποίηση του εγγράφου της απόλυσης

Η προθεσμία για άσκηση αγωγής στο κατά τόπο και καθ’ύλην αρμόδιο

Δικαστήριο για την επιδίκαση μη ληφθείσης ή για τη συμπλήρωση της νόμιμης

αποζημίωσης απόλυσης είναι έξι (6) μήνες από την κοινοποίηση του εγγράφου

της απόλυσης.

Και στις δύο περιπτώσεις η άσκηση ασφαλιστικών μέτρων δεν

διακόπτει την προθεσμία!

 

2) Σε περίπτωση πτώχευσης του εργοδότη, σύμφωνα με το άρθρο 34 του

Πτωχευτικού Κώδικα, ισχύουν τα εξής : «1. Με την κήρυξη της πτώχευσης δεν λύεται η σύμβαση εργασίας.

2. Ο σύνδικος, εφόσον ο οφειλέτης είναι εργοδότης, μπορεί να λύσει τη σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου, με καταγγελία. Η πτώχευση αποτελεί σπουδαίο λόγο καταγγελίας της σύμβασης εργασίας ορισμένου χρόνου ή έργου. Για το κύρος της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου δεν απαιτείται η καταβολή αποζημίωσης.

3. Σε περίπτωση που η κατά το άρθρο 70 έκθεση του συνδίκου προβλέπει βιωσιμότητα της επιχείρησης, ο σύνδικος, ο οφειλέτης και η επιτροπή πιστωτών, μπορούν χωριστά ο καθένας ή από κοινού να ζητήσουν από τον εισηγητή τη διατήρηση των αναγκαίων θέσεων εργασίας μέχρι την έγκριση ή απόρριψη από το πτωχευτικό δικαστήριο του κατά τα άρθρα 107 επ. σχεδίου αναδιοργάνωσης…»

 

Δ. ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΤΗΤΑ ΜΙΣΘΩΤΩΝ

Σύμφωνα με το άρθρο 4 του Ν. 3846/10 (ΦΕΚ 66 Α/11-5-2010) «1. Οι

επιχειρήσεις και εκμεταλλεύσεις, αν έχει περιοριστεί η οικονομική τους

δραστηριότητα, μπορούν, αντί της καταγγελίας της σύμβασης εργασίας, να θέτουν

εγγράφως σε διαθεσιμότητα τους μισθωτούς τους, η οποία δεν μπορεί να υπερβεί

συνολικά τους τρεις (3) μήνες ετησίως, μόνο εφόσον προηγουμένως προβούν σε

διαβούλευση με τους νόμιμους εκπροσώπους των εργαζομένων σύμφωνα με τις

διατάξεις του π.δ. 240/2006 (ΦΕΚ 252 Α΄) και του ν. 1767/1988 (ΦΕΚ 63 Α΄). Αν

στην επιχείρηση δεν υπάρχουν εκπρόσωποι εργαζομένων η ενημέρωση και η

διαβούλευση γίνεται με το σύνολο των εργαζομένων. Η ενημέρωση μπορεί να γίνει

με εφάπαξ ανακοίνωση σε εμφανές και προσιτό σημείο της επιχείρησης. Η

διαβούλευση πραγματοποιείται σε τόπο και χρόνο που ορίζει ο εργοδότης. Κατά τη

διάρκεια της διαθεσιμότητας ο μισθωτός λαμβάνει το ήμισυ του μέσου όρου των

τακτικών αποδοχών των δύο τελευταίων μηνών, υπό καθεστώς πλήρους

απασχόλησης. Μετά την εξάντληση του τριμήνου, προκειμένου να τεθεί εκ νέου ο

ίδιος εργαζόμενος σε διαθεσιμότητα απαιτείται και η παρέλευση τουλάχιστον τριών

(3) μηνών. Ο εργοδότης υποχρεούται να γνωστοποιεί στις οικείες Υπηρεσίες του

ΣΕΠΕ, του ΙΚΑ και του ΟΑΕΔ με οποιονδήποτε τρόπο τη σχετική δήλωση περί

διαθεσιμότητας, μέρους ή του συνόλου του προσωπικού του. 2. Για τη θέση των

μισθωτών σε διαθεσιμότητα στις επιχειρήσεις ή εκμεταλλεύσεις κοινής ωφελείας που απασχολούν περισσότερους από πέντε χιλιάδες (5.000) μισθωτούς, απαιτείται

έγκριση του Υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, που χορηγείται με

αίτηση του εργοδότη, μετά τη γνώμη της Ολομελείας του Ανωτάτου Συμβουλίου

Εργασίας. Εάν μέσα σε ένα (1) μήνα από την υποβολή της αίτησης στο Υπουργείο

Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, δεν αποφανθεί ο Υπουργός Εργασίας και

Κοινωνικής Ασφάλισης, ο εργοδότης μπορεί και χωρίς έγκριση να θέσει σε

διαθεσιμότητα τους μισθωτούς, τηρώντας τη διαδικασία και τις προϋποθέσεις της

προηγούμενης παραγράφου. 3. Επιχειρήσεις ή εκμεταλλεύσεις της προηγούμενης

παραγράφου που θέτουν σε διαθεσιμότητα τους μισθωτούς τους, κατά παράβαση

των ανωτέρω διατάξεων, υποχρεούνται στην καταβολή πλήρων αποδοχών, έστω και αν οι μισθωτοί αποδέχθηκαν τη διαθεσιμότητα και δεν παρείχαν τις υπηρεσίες τους.»

 

Ε. ΚΑΤΑΤΜΗΣΗ ΑΔΕΙΑΣ

Η κατάτμηση της άδειας αναψυχής του εργαζόμενου απαγορευόταν, πλην

συγκεκριμένων εξαιρέσεων όπως η ύπαρξη ιδιαίτερα σοβαρής και επείγουσας

ανάγκης της επιχείρησης ή μετά από αίτηση του μισθωτού λόγω δικαιολογημένης

αιτίας και οπωσδήποτε μετά από έγκριση της αρμόδιας Κοινωνικής Επιθεώρησης

Εργασίας. Ήδη μετά το άρθρο 6 του Ν.3846/2010 επιτρέπεται, κατ΄ εξαίρεση, η

κατάτμηση του χρόνου αδείας εντός του αυτού ημερολογιακού έτους σε δύο

περιόδους, εξαιτίας ιδιαίτερα σοβαρής ή επείγουσας ανάγκης της επιχείρησης ή της

εκμετάλλευσης και μετά από έγκριση της οικείας Επιθεώρησης Εργασίας. Σε κάθε

περίπτωση η πρώτη περίοδος της αδείας δεν μπορεί να περιλαμβάνει λιγότερες των

έξι (6) εργασίμων ημερών επί εξαημέρου εβδομαδιαίας εργασίας και των πέντε (5)

εργασίμων ημερών επί πενθημέρου ή προκειμένου περί ανηλίκων των δώδεκα (12)

εργασίμων ημερών. Η κατάτμηση του χρόνου αδείας επιτρέπεται και σε

περισσότερες των δύο περιόδων, από τις οποίες η μια πρέπει να περιλαμβάνει

τουλάχιστον δώδεκα (12) εργάσιμες ημέρες επί εξαημέρου εβδομαδιαίας εργασίας

και δέκα (10) εργάσιμες ημέρες (2 εβδομάδες), επί πενθημέρου, ή προκειμένου περί ανηλίκων δώδεκα (12) εργάσιμες ημέρες, μετά από έγγραφη αίτηση του μισθωτού προς τον εργοδότη. Η αίτηση αυτή για την οποία δεν απαιτείται έγκριση από την αρμόδια υπηρεσία του ΣΕΠΕ, διατηρείται στην επιχείρηση επί πέντε (5) έτη και πρέπει να είναι στη διάθεση των Επιθεωρητών Εργασίας κατά τον επιτόπιο έλεγχο.

 

ΣΤ. ΝΕΟΕΙΣΕΡΧΟΜΕΝΟΙ ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ-ΝΕΟΙ ΚΑΤ_ Τ_Ν 25 ΕΤ_Ν

ΚΑΙ ΑΜΟΙΒΗ

Σύμφωνα με το άρθρο 74 παράγρ. 8 του Ν. 3863/10 οι εργοδότες που

προσλαμβάνουν νεοεισερχομένους στην αγορά εργασίας ηλικίας κάτω των 25 ετών

μπορούν να τους αμείβουν με το 84% του ημερομισθίου ή μισθού της εκάστοτε

ισχύουσας ΕΓΣΣΕ. Αυτοδίκαια εντάσσονται σε πρόγραμμα του ΟΑΕΔ για την

επιχορήγηση των ασφαλιστικών εισφορών που βαρύνουν τους ως άνω

νεοπροσλαμβανομένους και αφορούν σε όλους τους κλάδους κύριας ασφάλισης του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ, στην επικουρική ασφάλιση του ΕΤΕΑΜ ή άλλων επικουρικών ταμείων, υπό τον όρο ότι οι εργοδότες θα καταβάλλουν στους νεοπροσλαμβανομένους, ως μέρος των καθαρών αποδοχών τους, ποσό αντίστοιχο με εκείνο που ο ΟΑΕΔ αναλαμβάνει να καταβάλει στους ασφαλιστικούς φορείς, προκειμένου να καλύψει τις ασφαλιστικές εισφορές που βαρύνουν τους νεοπροσλαμβανομένους.

 

Ζ. ΣΥΜΒΑΣΗ ΜΑΘΗΤΕΙΑΣ

Το άρθρο 74 παρ. 9 του ν. 3863/10 προβλέπει τη δυνατότητα κατάρτισης

ειδικής σύμβασης μαθητείας μεταξύ εργοδοτών και νέων ηλικίας από 15 έως 18 ετών για την απόκτηση δεξιοτήτων των νέων μαθητευομένων. Οι νέοι αυτοί μαθητευόμενοι λαμβάνουν το 70% του κατωτάτου ημερομισθίου ή μισθού της εκάστοτε ισχύουσας ΕΓΣΣΕ και ασφαλίζονται στον κλάδο ασφάλισης ασθενείας σε είδος και 1% κατά του κινδύνου ατυχήματος. Για τους έχοντες συμπληρώσει το 16ο έτος της ηλικίας τους η μαθητεία δεν μπορεί να υπερβαίνει τις οκτώ (8) ώρες την ημέρα και τις σαράντα (40) ώρες την εβδομάδα. Όσοι δεν έχουν συμπληρώσει το 16ο έτος της ηλικίας τους, καθώς και όσοι φοιτούν σε γυμνάσια, λύκεια, τεχνικές επαγγελματικές σχολές, δημόσιες ή ιδιωτικές, δεν μπορεί να μαθητεύουν περισσότερο από έξι (6) ώρες την ημέρα και τριάντα (30) ώρες την εβδομάδα. Απαγορεύεται η μαθητεία να πραγματοποιείται κατά τη νύκτα (22:00 έως 06:00 π.μ.). Τα άτομα αυτά με εξαίρεση τις διατάξεις για την υγεία και ασφάλεια δεν υπόκεινται στις διατάξεις της εργατικής νομοθεσίας.

 

 

Η. ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΠΡΟΣΩΡΙΝΗΣ

ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ (Ε.Π.Α. – άρθρ. 22 Ν. 2956/01 όπως ισχύει)

1. Για την παροχή εργασίας με τη μορφή της προσωρινής απασχόλησης

απαιτείται προηγούμενη έγγραφη σύμβαση εργασίας ορισμένου ή αορίστου χρόνου.

Η σύμβαση καταρτίζεται μεταξύ της Ε.Π.Α. (άμεσος εργοδότης) και του μισθωτού και σε αυτήν πρέπει απαραιτήτως να αναφέρονται οι όροι εργασίας και η διάρκειά της, οι όροι παροχής της εργασίας στον ή στους έμμεσους εργοδότες, οι όροι αμοιβής και ασφάλισης του μισθωτού, οι λόγοι της παραχώρησης του εργαζομένου, καθώς και κάθε άλλο στοιχείο το οποίο, κατά την καλή πίστη και τις περιστάσεις, πρέπει να γνωρίζει ο μισθωτός αναφορικά με την παροχή της εργασίας του.

Οι αποδοχές του μισθωτού που δεν παρέχει εργασία σε έμμεσο εργοδότη δεν μπορεί να είναι κατώτερες από τις προβλεπόμενες στην εκάστοτε Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.

Εάν κατά το χρόνο κατάρτισης της σύμβασης αυτής δεν είναι δυνατή η μνεία του συγκεκριμένου έμμεσου εργοδότη ή ο προσδιορισμός του χρόνου, που θα προσφέρει σε αυτόν την εργασία του ο μισθωτός, θα πρέπει να αναφέρεται στη σύμβαση το πλαίσιο των όρων και συνθηκών για την παροχή εργασίας σε έμμεσο εργοδότη. Για την απασχόληση του μισθωτού σε έμμεσο εργοδότη απαγορεύεται οποιαδήποτε οικονομική επιβάρυνση του μισθωτού.

2. Οι όροι εργασίας των εργαζομένων με σύμβαση ή σχέση εργασίας προσωρινής απασχόλησης, στους οποίους περιλαμβάνονται και οι αποδοχές, κατά τη διάρκεια της τοποθέτησής τους στον έμμεσο εργοδότη είναι τουλάχιστον αυτοί που θα εφαρμόζονταν αν οι εργαζόμενοι είχαν προσληφθεί απευθείας από τον εν λόγω εργοδότη για να καταλάβουν την ίδια θέση.

3. Οι προσωρινά απασχολούμενοι ενημερώνονται για τις κενές θέσεις εργασίας στον έμμεσο εργοδότη προκειμένου να έχουν τις ίδιες δυνατότητες με τους άλλους εργαζόμενους της επιχείρησης για να προσληφθούν σε μόνιμες θέσεις εργασίας. Η ενημέρωση αυτή μπορεί να πραγματοποιείται με γενική ανακοίνωση σε εμφανές και προσιτό σημείο της επιχείρησης στην οποία παρέχουν τις υπηρεσίες τους (έμμεσο εργοδότη).

Επίσης ο έμμεσος εργοδότης υποχρεούται κατά την ενημέρωση των εκπροσώπων των εργαζομένων του, να παρέχει πληροφορίες για τον αριθμό των προσωρινά απασχολούμενων, το σχέδιο χρήσης προσωρινά απασχολούμενων, καθώς και για τις προοπτικές πρόσληψής τους απευθείας από αυτόν.

4. Στους εργαζόμενους μέσω Ε.Π.Α. σε έμμεσο εργοδότη παρέχονται οι ίδιες

κοινωνικές υπηρεσίες, ιδίως δε στα κυλικεία, στους παιδικούς σταθμούς και στα

μεταφορικά μέσα, που υπάρχουν στη διάθεση των άμεσα εργαζομένων στον έμμεσο εργοδότη και με τους ίδιους όρους, εκτός εάν αντικειμενικοί λόγοι δικαιολογούν διαφορετική μεταχείριση, όπως η διαφοροποίηση του ωραρίου ή η χρονική διάρκεια της σύμβασης εργασίας.

5. Απασχόληση του μισθωτού από τον έμμεσο εργοδότη επιτρέπεται μόνο

μετά την κατάρτιση της σύμβασης με τον άμεσο εργοδότη, σύμφωνα με τις

προηγούμενες παραγράφους.

6. Η διάρκεια της απασχόλησης του μισθωτού από τον έμμεσο εργοδότη,

στην οποία περιλαμβάνονται και οι ενδεχόμενες ανανεώσεις που γίνονται εγγράφως, δεν επιτρέπεται να είναι μεγαλύτερη από τους τριάντα έξι (36) μήνες. Σε περίπτωση υπέρβασης των χρονικών ορίων, που τίθενται από την παρούσα

παράγραφο, επέρχεται μετατροπή της υπάρχουσας σύμβασης σε σύμβαση αορίστου χρόνου με τον έμμεσο εργοδότη.

7. Αν συνεχίζεται η απασχόληση του μισθωτού από τον έμμεσο εργοδότη

μετά τη λήξη της διάρκειας της αρχικής παραχώρησης και των τυχόν νόμιμων

ανανεώσεών της ακόμη και με νέα παραχώρηση, χωρίς να μεσολαβεί χρονικό

διάστημα σαράντα πέντε (45) (ημερολογιακών) ημερών, θεωρείται ότι πρόκειται για σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου μεταξύ του μισθωτού και του έμμεσου

εργοδότη. Δεν υπάγονται στη διάταξη αυτή εργαζόμενοι σε ξενοδοχειακές και

επισιτιστικές επιχειρήσεις όταν απασχολούνται σε ολιγοήμερες κοινωνικές

εκδηλώσεις.

8. Άκυρη θεωρείται οποιαδήποτε ρήτρα όταν με αυτήν άμεσα ή έμμεσα: α)

απαγορεύεται ή παρεμποδίζεται η μόνιμη απασχόληση του προσωρινά

απασχολούμενου μισθωτού και β) παρεμποδίζονται τα συνδικαλιστικά δικαιώματα

του μισθωτού ή παραβλάπτονται τα ασφαλιστικά του δικαιώματα.

9. Με σύμβαση, που καταρτίζεται εγγράφως μεταξύ της Ε.Π.Α. και του

έμμεσου εργοδότη, ορίζονται ειδικότερα τα του τρόπου αμοιβής και ασφάλισης του

εργαζόμενου για το χρόνο που ο μισθωτός προσφέρει τις υπηρεσίες του στον

έμμεσο εργοδότη, όπως και οι λόγοι της παραχώρησης του εργαζομένου. Ο έμμεσος εργοδότης πρέπει να προσδιορίζει, πριν τεθεί στη διάθεσή του ο εργαζόμενος με τη σύμβαση, τα απαιτούμενα επαγγελματικά προσόντα ή ικανότητες, την ειδική ιατρική παρακολούθηση και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προς κάλυψη θέσης εργασίας.

Οφείλει επίσης να επισημαίνει τους μεγαλύτερους ή ιδιαίτερους κινδύνους, που έχουν σχέση με τη συγκεκριμένη εργασία. Η Ε.Π.Α. υποχρεούται να γνωστοποιήσει τα στοιχεία αυτά στους μισθωτούς.

10. Η Ε.Π.Α. και ο έμμεσος εργοδότης είναι αλληλεγγύως και εις ολόκληρον

έκαστος υπεύθυνοι έναντι του προσωρινά απασχολούμενου μισθωτού με σύμβαση ή σχέση εργασίας για την ικανοποίηση των μισθολογικών δικαιωμάτων του και για την καταβολή των ασφαλιστικών του εισφορών. Η ευθύνη αυτή του έμμεσου εργοδότη αναστέλλεται, εφόσον με τη σύμβαση προβλέπεται ότι υπόχρεος για την καταβολή των αποδοχών και των ασφαλιστικών εισφορών είναι ο άμεσος εργοδότης και τα μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα του προσωρινά απασχολούμενου μισθωτού μπορούν να ικανοποιηθούν από την κατάπτωση των κατά το άρθρο 23 εγγυητικών επιστολών (επικουρική ευθύνη έμμεσου εργοδότη).

11. Οι μισθωτοί με σύμβαση ή σχέση προσωρινής απασχόλησης

απολαμβάνουν όσον αφορά την ασφάλεια και την υγεία κατά την εργασία το ίδιο

επίπεδο προστασίας με αυτό που παρέχεται στους άλλους εργαζόμενους του

έμμεσου εργοδότη. Ο έμμεσος εργοδότης, με την επιφύλαξη συμβατικής πρόβλεψης για συνευθύνη σωρευτικά και της Ε.Π.Α., είναι υπεύθυνος για τις συνθήκες υπό τις οποίες εκτελείται η εργασία του μισθωτού και για το εργατικό ατύχημα.

12. Οι προσωρινά απασχολούμενοι μισθωτοί, για όσο χρόνο παραμένουν στη

διάθεση της εταιρείας προσωρινής απασχόλησης, καθώς και κατά τη διάρκεια της

απασχόλησής τους σε έμμεσο εργοδότη υπάγονται στον κλάδο παροχών ασθενείας

του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και στον επικουρικό φορέα ΕΤΕΑΜ, με εξαίρεση τα πρόσωπα που

λόγω της ιδιότητάς τους ασφαλίζονται σε κλάδους άλλου κύριου ή επικουρικού

φορέα.»

 

Θ. ΘΕΜΑΤΑ ΠΑΡΑΓΡΑΦΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΑΞΙΩΣΕΩΝ

Κατά το άρθρο 250 αρ. 6 και 17 ΑΚ, οι αξιώσεις των εργαζομένων για την

πληρωμή των μισθών ή άλλων αμοιβών τους παραγράφονται σε πέντε χρόνια,

αρχίζει δε η παραγραφή αυτή, κατά το άρθρο 253 του ίδιου κώδικα, μόλις λήξει το

έτος μέσα στο οποίο συμπίπτει η έναρξη αυτής. Κατά δε το άρθρο 2 παρ. 1 του

ΝΔ 515/1970, κάθε αξίωση των μισθωτών για αμοιβή υπερωριακής απασχολήσεως,

και αν ακόμη αυτή φέρει τα στοιχεία του αδικαιολόγητου πλουτισμού υπόκειται σε

πενταετή παραγραφή, αρχόμενη από τη λήξη του έτους, εντός του οποίου αυτή

γεννήθηκε.

Περαιτέρω, επί παροχής εργασίας υπό άκυρη σύμβαση, ο εργοδότης

υποχρεούται κατά τα άρθρα 904 και 908 ΑΚ, ως καθιστάμενος αδικαιολογήτως

πλουσιότερος, στην απόδοση της ωφέλειας που αποκόμισε, ανεξαρτήτως της ζημίας του εργαζομένου και η οποία ωφέλεια συνίσταται σε ό,τι αυτός θα κατέβαλλε αν ήταν έγκυρη η σύμβαση, για την ίδια εργασία σε πρόσωπο με τις ικανότητες και τα προσόντα του ακύρως απασχοληθέντος, εκτός των παροχών που προσιδιάζουν στην προσωπική κατάσταση του τελευταίου (επιδόματα γάμου, τέκνων, προϋπηρεσίας κλπ.), εφόσον αυτά δεν θα συνέτρεχαν αναγκαίως στο πρόσωπο του δυναμένου να απασχοληθεί εγκύρως.

Η ως άνω απαίτηση του ακύρως απασχοληθέντος μισθωτού υπόκειται στην εικοσαετή παραγραφή του άρθρου 249 ΑΚ. Εξάλλου, από τις διατάξεις του άρθρου 1 παρ. 1 του Ν. 1082/1980, του άρθρου 1 παρ. 2 της 19040/1981 απόφασης των Υπουργών Οικονομικών και Εργασίας, του άρθρου 1 παρ. 1 και του άρθρου 2 του ΑΝ 539/1945, του άρθρου μόνου του Ν. 133/1975, που κύρωσε την από 26.2.1975 ΕΓΣΣΕ, του άρθρου 1 παρ. 2 του Ν. 435/1976, συνάγεται ότι τα επιδόματα εορτών, οι αποδοχές άδειας και το επίδομα άδειας και η πρόσθετη αποζημίωση εξ 100% του καταβαλλόμενου ωρομισθίου επί μη νόμιμης υπερωριακής απασχολήσεως, δικαιούνται όχι μόνον οι μισθωτοί οι απασχολούμενοι με έγκυρη σύμβαση εργασίας αλλά και οι προσφέροντες τις υπηρεσίες τους με άκυρη σύμβαση εργασίας, των σχετικών αξιώσεών τους θεμελιουμένων ευθέως στις παραπάνω διατάξεις και όχι στις διατάξεις του αδικαιολόγητου πλουτισμού.

Επομένως, οι εν λόγω αξιώσεις υπόκεινται στην πενταετή παραγραφή του άρθρου 250 αριθ. 6 και 17 ΑΚ. Τέλος, κατά τις διατάξεις της Υ.Α. 1831011946, της Υ.Α. 890011946 και της ΕΓΣΣΕ από 26.6.1975, η αμοιβή που οφείλεται για παροχή νυχτερινής εργασίας, η βασική αμοιβή για απασχόληση κατά Κυριακή ή σε αργία και η αμοιβή για υπερεργασία, έχουν μισθολογικό χαρακτήρα και συνεπώς, επί άκυρης σύμβασης εργασίας, αναζητούνται με τον αδικαιολόγητο πλουτισμό, η δε παραγραφή τους είναι εικοσαετής (ΑΠ 1150/2007, δημ. Νόμος).

Και ενώ η αξίωση για την απόληψη του ημερομισθίου κατά τις Κυριακές και κατά τον νόμον εξαιρετέες ημέρες εδράζεται, όπως προαναφέρθηκε, στην άκυρη σύμβαση εργασίας και στις διατάξεις των άρθρων 904 επ. ΑΚ, η προσαύξηση 75% του ημερομισθίου στηρίζεται στο νόμο (άρθρ. 2 παρ. 1 Ν. 435/1976 – βλ. ΑΠ 904/2004, δημ. Νόμος). Συνεπώς, και η παραγραφή της αξίωσηςαυτής είναι πενταετής__

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΣΤΟΝ ΚΑΙΑΔΑ ΟΔΗΓΟΥΝ ΤΙΣ ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ

Posted on Μαΐου 20, 2011. Filed under: 2) ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ |

Κυβέρνηση και τρόικα σε κοινή γραμμή
Η υπουργός κ. Κατσέλη δήλωσε ότι ετοιμάζονται μέτρα που περιλαμβάνουν ως και την κατάργηση επικουρικών ταμείων

 Εποχή: 15/5/2011

Του Κώστα Νικολάου*

Κυβέρνηση και τρόικα, όπως φαίνεται, δεν θα περιοριστούν μόνο σε γενικευμένη περικοπή των επικουρικών συντάξεων αλλά θα προχωρήσουν και στην ολοσχερή κατάργησή τους, τουλάχιστον, στα Ταμεία που είναι ζημιογόνα. Αυτό άφησε να εννοηθεί η Υπουργός κ. Κατσέλη την Πέμπτη σε τηλεοπτική συνέντευξή της, επιβεβαιώνοντας όλα όσα γράφονται τις τελευταίες μέρες ότι συζητούν κυβέρνηση και τρόικα. Οι εκπρόσωποι της τρόικας, δεν δέχονται τις υποσχέσεις και τους υπολογισμούς της κυβέρνησης, όσον αφορά τις περικοπές που έχουν ορισθεί και συμφωνηθεί για τις δαπάνες της κοινωνικής ασφάλισης. Στο άρθρο που ακολουθεί ο συνεργάτης μας Κώστας Νικολάου κάνοντας μια γλαφυρή και ουσιαστική αναδρομή στην ιστορία του θεσμού, παρουσιάζει τα βήματα υποβάθμισής του που έγιναν ως τώρα και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τώρα ετοιμάζεται το τελικό κτύπημα. Πριν απ’ αυτό, προκύπτει καθαρά, υπήρξε η μεθοδευμένη παρέμβαση των κυβερνήσεων ΝΔ και ΠΑΣΟΚ για δραστικές περικοπές ή μετασχηματισμό του μέσω των (ιδιωτικών) Επαγγελματικών Ταμείων.


Η αλήθεια είναι πως τα επικουρικά ταμεία κτίσθηκαν από την αρχή πάνω σε σαθρό έδαφος. Αρχικά ξεκίνησαν μόνο για το υπαλληλικό προσωπικό των επιχειρήσεων («ευγενή ταμεία» τα αποκαλούσαν) και όχι για όλους τους κλάδους όπως είχαν οριοθετηθεί.

Ιδρύθηκαν την δεκαετία του 1940, αριθμούσαν περίπου 70, οι ασφαλιστικές εισφορές κατά βάση κυμαίνονται στο 6% εκ των οποίων 3% οι εργοδοτικές και 3% των εργαζομένων, ενώ  οι συντάξεις που χορηγούν κυμαίνονται στο 25% – 40 % του μισθού όταν πρόκειται για 35 χρόνια ασφάλιση, και αυτό εξαρτάται από τις εισφορές του κάθε ταμείου καθώς ορισμένα έχουν πολύ πάνω από το 6%.

Η τύχη των ταμείων ήταν προδιαγραμμένη, καθώς για μεγάλη χρονική περίοδο -πάνω από 30 χρόνια- και με υψηλούς ρυθμούς πληθωρισμού (26%), όλα τα αποθεματικά ήταν δεσμευμένα και χωρίς τόκο στις τράπεζες. Επιπλέον η αλλαγή του παραγωγικού προτύπου της χώρας με αφανισμό παραγωγικών κλάδων περιόρισε ή κατήργησε τα έσοδα από αρκετά ταμεία. Τα λειτουργικά έξοδα είναι δυσανάλογα με τον χαμηλό αριθμό ασφαλισμένων, ενώ ο κατακερματισμός τα καθιστά αδύναμα να αντιμετωπίσουν την εισφοροδιαφυγή, αλλά και τα χρέη των επιχειρήσεων προς τα ταμεία γιγαντώνονται.

Τα προβλήματα εμφανίστηκαν στη δεκαετία του 70, όταν ήρθε η ώρα καταβολής συντάξεων και θα έρεπε να χρησιμοποιηθούν τα αποθεματικά, τα οποία πλέον δεν υπήρχαν.  Η λύση που δόθηκε τότε, ήταν να φορτώσουν όλες τις κλοπές και την κακοδιαχείριση σε νέους ασφαλισμένους.

Έτσι, από το 1978, τα υπάρχοντα ταμεία επεκτείνονται και ασφαλίζουν πλέον όλους τους εργαζόμενους και στις 1/2/1983 ιδρύεται το ΙΚΑ-ΤΕΑΜ (σημερινό ΕΤΕΑΜ) όπου υποχρεωτικά ασφαλίζονται σε αυτό όλοι οι εργαζόμενοι οι οποίοι δεν καλύπτονται από κάποιο επικουρικό ταμείο. Στο ΙΚΑ-ΤΕΑΜ ενσωματώνονται όλα τα «προβληματικά ταμεία» (22 τον αριθμό) και αυτό αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις των ταμείων αυτών, χωρίς όμως να εισπράξει και τις μεγάλες οφειλές προς τα ταμεία αυτά. Στο ΙΚΑ-ΤΕΑΜ φορτώθηκαν όλες οι υποχρεώσεις του κράτους και όλα τα χρέη των προβληματικών επιχειρήσεων της περιόδου αυτής.

Καθώς η βασική αιτία δεν αντιμετωπίστηκε, οι συντάξεις της επικουρικής ασφάλισης μπαίνουν σε νέα και σε πιο σκληρή δοκιμασία.

            1992 ΝΟΜΟΣ ΣΙΟΥΦΑ

Με το νόμο 2084/92, από 1/1/1998 καταργούνται καταστατικές διατάξεις των επικουρικών ταμείων και εξισώνονται με αυτές της κύριας ασφάλισης του ΙΚΑ. Δηλαδή για να δικαιούται κάποιος πλήρη επικουρική σύνταξη μετά το 1998, θα πρέπει να έχει τόσες ημέρες επικουρικής ασφάλισης όσες και στην κύρια ασφάλιση του ΙΚΑ. Διαφορετικά η σύνταξη του θα είναι μειωμένη κατά 30%!!

Με τον τρόπο αυτό, και επειδή ο χρόνος της κύριας και της επικουρικής ασφάλισης δεν συμβαδίζουν, καθώς μέχρι το 1983 δεν είχαν επικουρικό όλες οι εργασίες, οι περισσότεροι ασφαλισμένοι οδηγούνται σε μειωμένες επικουρικές συντάξεις.

            2002 ΝΟΜΟΣ ΡΕΠΠΑ

Με το νόμο 3029/02 και σε συνέχεια του νόμου ΣΙΟΥΦΑ, καταργούνται όλα τα καταστατικά των επικουρικών ταμείων και στο εξής όλες οι αρμοδιότητες βρίσκονται πλέον σε αποφάσεις του εκάστοτε Υπουργού Εργασίας. Με απόφαση του Υπουργού θα ορίζονται:

-το ύψος των ασφαλιστικών εισφορών

-τα υπαγόμενα στην ασφάλιση πρόσωπα

-ο χρόνος ασφάλισης

-οι προϋποθέσεις συνταξιοδότησης

-το ύψος της σύνταξης

Επίσης, με τον ίδιο νόμο εισάγεται ο θεσμός των «επαγγελματικών ταμείων» (ιδιωτικών) και στο εξής όλα τα επικουρικά ταμεία έχουν να αντιμετωπίσουν και το πρόβλημα της  ιδιωτικοποίησής τους.

            2008 ΝΟΜΟΣ ΠΕΤΡΑΛΙΑ

Με τον νόμο 3655/08 γίνονται βίαιες προσαρμογές και ενοποιήσεις όλων των επικουρικών ταμείων, χωρίς αναλογιστικές μελέτες και χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι διαφορετικές εισφορές του κάθε ταμείου.

Έτσι στο χώρο της εργασίας, τα επικουρικά ταμεία αλλά και αυτά της πρόνοιας διαμορφώνονται ως εξής:

-Το ΕΤΕΑΜ (πρώην ΙΚΑ-ΤΕΑΜ) που εντάσσονται σε αυτό τα λεγόμενα προβληματικά ταμεία.

-Το ΤΕΑΙΤ που σε αυτό εντάσσονται όλα τα επικουρικά ταμεία του ιδιωτικού τομέα.

-Το ΤΑΥΤΕΚΩ που εντάσσονται όλα τα ταμεία της κοινής ωφέλειας και τραπεζών.

-Το ΕΤΑΠ-ΜΜΕ που εντάσσονται το προσωπικό των μέσων μαζικής ενημέρωσης.

-Το ΤΕΑΔΥ που εντάσσονται όλα τα ταμεία των δημοσίων υπάλληλων.

-Στο ΤΕΑΠΑΣΑ, ενοποιούνται τα ταμεία στα σώματα ασφαλείας, στο ΤΑΠΙΤ, τα ταμεία πρόνοιας του ιδιωτικού τομέα και στο ΤΑΠΔΥ, τα ταμεία πρόνοιας των δημοσίων υπάλληλων.

Επιπλέον και σύμφωνα με τον ίδιο νόμο, από 1/1/2013 κανένα επικουρικό ταμείο δεν θα πρέπει να χορηγεί συντάξεις πάνω από το 20% του συντάξιμου μισθού για 35 ασφάλισης, και αυτό ανεξάρτητα εάν οι εισφορές κάποιον ταμείων είναι πάνω από το 6%!!

2010 ΝΟΜΟΣ ΛΟΒΕΡΔΟΥ – ΚΟΥΤΡΟΥΜΑΝΗ

Δεν πέρασαν δύο χρόνια και πριν έρθει το 2013, με τον νόμο αυτό τον 3863/10 δίνετε και η χαριστική βολή στις όλες τις επικουρικές συντάξεις.

Σύμφωνα με το νόμο αυτό, η Εθνική Αναλογιστική Αρχή, μέσα στο 2011, εκπονεί αναλογικές μελέτες όλων των επικουρικών ταμείων και με βάση αυτές θα καθοριστούν τα νέα ποσοστά αναπλήρωσης για το κάθε ταμείο!!

Πρακτικά αυτό σημαίνει πως τα «νέα ποσοστά αναπλήρωσης» θα πέσουν πολύ κάτω και από το 20% του μισθού, καθώς οι αναλογιστικές μελέτες από την φύση τους είναι πλαστές, αφού δεν λαμβάνουν υπόψη τα αποθεματικά των συνταξιούχων τα οποία έχουν αφανιστεί.

Έτσι,

-Αφού το κράτος για 60 χρόνια λεηλάτησε όλα τα αποθεματικά των επικουρικών ταμείων, από τις άτοκες δεσμεύσεις στην αρχή έως το τζόγο του χρηματιστηρίου και τα «δομημένα ομόλογα» σήμερα,

-Αφού φόρτωσε στα ταμεία δικές του υποχρεώσεις χωρίς όμως την ανάλογη χρηματοδότηση, καθώς το ΙΚΑ-ΤΕΑΜ ανέλαβε τις υποχρεώσεις των ταμείων που είχαν «χρεοκοπήσει»,

– Αφού τα βάρυνε με τεράστια χρέη όπως αυτά των προβληματικών επιχειρήσεων, κ.λ.π..,

– Και αφού τα εγκατέλειψε στον τυχοδιωκτισμό της μαύρης ανασφάλιστης εργασίας, την εισφοροδιαφυγή και την εισφοροκλοπή,

 προσπαθούν τώρα μέσα από τρικ και πλαστά διλήμματα να απαλλαγούν και από τις συντάξεις των ταμείων αυτών και τις οδηγούν στον καιάδα.  

 

 * Ο Κώστας Νικολάου είναι μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του ΚΕΠΕΑ /ΓΣΕΕ

   *Πρώην μέλος  της Διοίκησης  του Επικουρικού Ταμείου ( ΤΕΑΠΟΖΟ )

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Γ.ΚΟΥΖΗΣ: ΟΙ ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΒΑѲΜΙΣΗ ΤΟΥΣ

Posted on Μαΐου 8, 2011. Filed under: 8) ΧΡΗΣΙΜΑ |

Γιάννης Κουζής

* Η σύνταξη του κειμένου πραγματοποιήθηκε το Σεπτέμβριο του 2008.

 

Εισαγωγή

Οι εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα ακολουθούν τη γενικότερη πορεία απορρύθμισης της εργασίας και του κοινωνικού κράτους στον υπόλοιπο ευρωπαϊκό χώρο. Σε μια συγκυρία που στην Ευρώπη οι εργασιακές σχέσεις υπηρετούν τις πολιτικές ανταγωνιστικότητας και απασχόλησης με άξονα την μείωση και συμπίεση του εργασιακού κόστους, στην Ελλάδα έχοντας από παράδοση υιοθετηθεί ένα παραγωγικό μοντέλο που στηρίζεται στο χαμηλό κόστος εργασίας (χαμηλές αμοιβές, παράνομη και νόμιμη ευελιξία) ενισχύεται αυτή η παράδοση που οδηγεί στην περαιτέρω υποβάθμιση των εργασιακών σχέσεων.

Σήμερα γίνεται επιτακτική η ανάγκη για ένα εναλλακτικό παραγωγικό μοντέλο στο

οποίο οι ποιοτικοί παράγοντες που βρίσκονταν ανέκαθεν στο περιθώριο των κυρίαρχων επιλογών (π.χ. καινοτομία, νέες τεχνολογίες, κατάρτιση εργαζομένων, οργανωτικός εκσυγχρονισμός των επιχειρήσεων) θα βρίσκονται στο προσκήνιο, και η αναβάθμιση της εργασίας θα αποτελεί βασικό παράγοντα αυξημένης παραγωγικότητας με την οικονομική και κοινωνική της διάσταση.

Το γενικό πλαίσιο των προτάσεων με κατεύθυνση την αναβάθμιση των εργασιακών σχέσεων στην Ελλάδα εστιάζεται στα εξής:

 

1. Ενίσχυση των μηχανισμών ελέγχου και εφαρμογής της εργατικής νομοθεσίας

Α) Διαπιστώσεις

Η ελληνική αγορά εργασίας παρουσιάζει τον υψηλότερο βαθμό παράνομης ευελιξίας στην Ένωση. Σύμφωνα με τις ετήσιες εκθέσεις του ΣΕΠΕ το ποσοστό ανασφάλιστων που απασχολούνται στην Ελλάδα υπολογίζεται σε 20%-22% (7 στους 10 είναι Έλληνες). Παράλληλα παρατηρείται εκτεταμένη παραβίαση των εργασιακών δικαιωμάτων σε όλο το φάσμα της εργατικής νομοθεσίας (ύψος μισθού, καταβολή δεδουλευμένων, ωράρια, πληρωμή υπερωριών, χορήγηση αδειών, υγιεινή ασφάλεια κλπ).

Ο μικρός αριθμός επιθεωρητών εργασίας (400 επιθεωρητές για περίπου 900.000 επιχειρήσεις) οι περιορισμένοι έλεγχοι, οι περιορισμένες αρμοδιότητές τους, οι μικρές σχετικά ποινές και κυρώσεις, η έλλειψη  ουσιαστικής συνεργασίας και συντονισμού των μηχανισμών ελέγχου (ΣΕΠΕ, ΙΚΑ, ΔΟΥ), η ανασφάλεια και ο φόβος των εργαζομένων να καταγγείλουν τις αυθαιρεσίες της εργοδοσίας, η χρονοβόρα και δαπανηρή διαδικασία προσφυγής στη δικαιοσύνη (υποθέσεις που εκκρεμούν 3 και 5 χρόνια) συνιστούν παράγοντες ανάπτυξης και διαιώνισης του προβλήματος.

Β) Επιπτώσεις

Απόλυτη και πλήρης υποβάθμιση της εργασίας σημαντική συμβολή στην συμπίεση των δικαιωμάτων και διαιώνιση των πρακτικών διατήρησης του χαμηλού εργασιακού κόστους , συγκράτηση και συμπίεση των διεκδικήσεων και δικαιωμάτων της τυπικής απασχόλησης, καταρράκωση των θεσμών, εθισμός στην παρανομία με θύματα τους εργαζόμενους ως ειδικότερη έκφραση της γενικότερης εικόνας μη συμμόρφωσης και παραβίασης των νόμων.

Δημιουργία όρων αθέμιτου ανταγωνισμού απέναντι στις συνεπείς επιχειρήσεις που

εφαρμόζουν τη νομοθεσία.

Γ) Τι πρέπει να αλλάξει.

Απαιτείται η αποτελεσματική καταπολέμηση της αυθαιρεσίας μεγάλης μερίδας

εργοδοτών (συμπεριλαμβανομένου και του κράτους εργοδότη) και η συμμόρφωσή της στις εκ του νόμου υποχρεώσεις της με τη λήψη μέτρων στο όλο φάσμα των παραμέτρων που ενισχύουν τις παράνομες πρακτικές. Επίσης η αντιμετώπιση του φαινομένου κατάτμησης των μηχανισμών ελέγχου που σχετίζονται με την αγορά εργασίας και της έλλειψης του μεταξύ τους συντονισμού.

Δ) Πρόταση μέτρων

• Ενίσχυση των μηχανισμών ελέγχου της εργατικής νομοθεσίας σε συνεργασία και συντονισμό με σύγχρονες τεχνικές και ηλεκτρονικές μεθόδους με τους άλλους μηχανισμούς ελέγχου και παρακολούθησης που συνδέονται με την αγορά εργασίας (π.χ. ΙΚΑ, ΟΑΕΔ, ΔΟΥ, Υπουργείο Εσωτερικών για τις άδειες αλλοδαπών).

Ειδικότερα μέτρα είναι η σημαντική αύξηση του αριθμού των επιθεωρητών εργασίας, η ενίσχυση των αρμοδιοτήτων τους, η αναβάθμιση της επιχειρησιακής ικανότητας του ΣΕΠΕ η ενίσχυση της αυστηρότητας των επιβαλλόμενων ποινών και κυρώσεων στους εργοδότες.

• Ταχεία απονομή της δικαιοσύνης και αναμόρφωση των όρων επίλυσης των εργατικών διαφορών. Ειδικότερα μέτρα είναι η κωδικοποίηση της εργατικής νομοθεσίας, η αποσυμφόρηση των πολιτικών δικαστηρίων με την ανάληψη αρμοδιοτήτων ουσιαστικής επίλυσης ατομικών εργατικών διαφορών από την επιθεώρηση εργασίας και την δημιουργία εργατοδικείων για τις υποθέσεις πρώτου βαθμού στις οποίες θα συμμετέχουν πλην της δικαστικής εξουσίας και εκπρόσωποι

εργαζομένων και εργοδοτών.

2. Επέκταση της εφαρμογής της εργατικής νομοθεσίας σε νέες κατηγορίες εργαζομένων υπό το φως των νέων δεδομένων της έννοιας της εξαρτημένης εργασίας.

Α) Διαπιστώσεις

Η ανάπτυξη του φαινομένου των πρακτικών αμοιβής με δελτία παροχής υπηρεσιών (κοινώς «μπλοκάκια») παραπέμποντας στην αυτοαπασχόληση και όχι στην εξαρτημένη μισθωτή εργασία παρουσιάζει δύο επιμέρους διαστάσεις. Η πρώτη αναφέρεται στις πρακτικές εργοδοτών να παρουσιάζουν την κατ’ ουσίαν μισθωτή εργασία ως αυτοαπασχόληση (ѱευδοαυτοαπασχόληση) καταστρατηγώντας το νόμο και με σκοπό να αποφύγουν τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την εργατική και ασφαλιστική νομοθεσία. Σε αυτή την περίπτωση η λύση επαφίεται στους μηχανισμούς ουσιαστικού ελέγχου της εφαρμογής του νόμου.

Στην δεύτερη περίπτωση καταγράφονται κατηγορίες απασχολούμενων που βρίσκονται στην γκρίζα ζώνη μεταξύ αυτοαπασχόλησης και μισθωτής εργασίας. Σε αυτή την κατηγορία υπάρχουν εργαζόμενοι που αν και δεν έχουν τα χαρακτηριστικά της παραδοσιακής εξαρτημένης μισθωτής εργασίας παρουσιάζουν στοιχεία που παραπέμπουν σε μια σύγχρονη μορφή εξάρτησης οικονομικού και κοινωνικού χαρακτήρα (π.χ. αποκλειστική απασχόληση για λογαριασμό ενός εργοδότη, κύριο εισόδημα προερχόμενο από μια εργοδοτική πηγή).

Η εξέλιξη αυτή οδηγεί στην ανάγκη επαναπροσδιορισμού της έννοιας της εξαρτημένης εργασίας υπό το φως των σύγχρονων δεδομένων που αφορά σε μεγάλο βαθμό σήμερα και παραδοσιακά ελεύθερα επαγγέλματα (δικηγόροι, μηχανικοί, γιατροί).

Οι πρακτικές αυτές έχουν ως αποτέλεσμα να εμφανίζεται ακόμη χαμηλότερο το

ήδη χαμηλό ποσοστό των μισθωτών στην Ελλάδα (64% έναντι του 85% του μέσου

κοινοτικού όρου). Υπό τους νέους όρους το ποσοστό των μισθωτών αφορά το 70%

περίπου των απασχολούμενων αφού εκτιμάται ότι το 9% περίπου των αυτοπροσδι-

οριζόμενων μισθωτών εργάζεται με δελτία παροχής υπηρεσιών. Πρόκειται για την πιο κραυγαλέα ακαμψία των εργοδοτών να προσαρμοσθούν στα νέα δεδομένα της

αγοράς εργασίας τη στιγμή που διεκδικούν ευελιξίες χαμηλού κόστους απέναντι στην «ακαμψία» των «κεκτημένων» δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Β) Επιπτώσεις

Η εκτεταμένη απουσία εφαρμογής των δικαιωμάτων που απορρέουν από την

τυπική και ουσιαστική εξαρτημένη εργασία σε μεγάλη κατηγορία (κυρίως νέων) εργαζομένων (π.χ. αμοιβές, ωράρια, ασφάλιση, επιδόματα, άδειες, αποζημιώσεις απόλυσης). Η έλλειψη αυτή προστασίας ενισχύει την απορρύθμιση των εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων εργαζομένων που έχουν εξ΄ αντικειμένου ανάγκη αυτής της προστασίας και όπου χρησιμοποιούνται ως ένας ακόμη μοχλός συμπίεσης των δικαιωμάτων και της τυπικής απασχόληση. Τα φαινόμενα αυτά δημιουργούν όρους επιστροφής της εργασίας στις συνθήκες των

πρώτων χρόνων της εκβιομηχάνισης.

Γ) Τι πρέπει να αλλάξει

Χρειάζεται ο επαναπροσδιορισμός της έννοιας της εξαρτημένης εργασίας υπό

το φως των νέων δεδομένων σε μια προοπτική ενίσχυσης του ρόλου του κοινωνικού

κράτους και αναβάθμισης της εργασίας μέσα από την διεύρυνση του πεδίου προστασίας της εργατικής νομοθεσίας.

Δ) Προτάσεις μέτρων

Τα προτεινόμενα μέτρα αφορούν κατ’αρχήν σε ένα επαναπροσδιορισμό της

έννοιας της εξάρτησης με νέα γενικά κριτήρια όπως η οικονομική και κοινωνική εξάρτηση που παραπέμπουν σε ειδικότερα κριτήρια (π.χ. αποκλειστικότητα απασχόλησης υπέρ συγκεκριμένου εργοδότη, κύριο εισόδημα και προέλευσή του). Η γενική αντιμετώπιση υπερέχει της ad hoc και ανά ειδική κατηγορία απασχολούμενων αντιμετώπιση, όπως αυτή προβάλλεται από την Κοινότητα με το επιχείρημα της μη αποθάρρυνσης της αυτοαπασχόλησης.

Στο πλαίσιο αυτό υπάγονται και μέτρα για ρύθμιση της τηλεργασίας που αφορούν

εξαρτημένο απασχολούμενο δυναμικό με ειδική νομοθεσία στη βάση της σχετικής

ευρωπαϊκής κοινωνικής συμφωνίας του2002.

Τέλος, η ενίσχυση των μέτρων ελέγχου εφαρμογής της εργατικής και ασφαλιστικής νομοθεσίας συμβάλλει στην αντιμετώπιση και των δύο μορφών υποκρυπτόμενης

εξαρτημένης εργασίας.

 

3. Η αντιμετώπιση της ευελιξίας ως μέσου απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων

Α) Διαπιστώσεις

Η ανάπτυξη της ευελιξίας στο πεδίο της αγοράς εργασίας με την χρήση ευέλικτων

πρακτικών στο περιεχόμενο των μορφών απασχόλησης του εργάσιμου χρόνου και

των αμοιβών αποτελεί πρακτική που προωθείται από τις ασκούμενες πολιτικές σε

εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο με διακηρυγμένο σκοπό την αντιμετώπιση της ανεργίας, την αύξηση της απασχόλησης και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας . Η χρήση της ευέλικτης εργασίας στην Ελλάδα ενισχύεται σημαντικά από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 με αλλεπάλληλες θεσμικές παρεμβάσεις στο πεδίο της μερικής απασχόλησης, των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, τον δανεισμό εργαζομένων, των ελαστικών διευθετήσεων του ωραρίου εργασίας που οδηγούν σε πρακτικές ενίσχυσης της παρουσίας τους σε συνδυασμό με την ανάπτυξη όλου του φάσματος των μορφών ευέλικτης και φθηνής εργασίας (π.χ. χρήση εργολαβιών, συμβάσεις ανεξάρτητης εργασίας που υποκρύπτουν μισθωτή σχέση, παράνομες και «μαύρες» ευελιξίες) συνθέτοντας ένα φαινόμενο προσφυγής στις ευελιξίες με όρους τυπικής ή άτυπης καταστρατήγησης των εργασιακών δικαιωμάτων. Σύμφωνα άλλωστε με τα επίσημα στοιχεία υπολογίζονται σε 330 χιλιάδες οι προσωρινά απασχολούμενοι, σε 270 χιλιάδες οι μερικά απασχολούμενοι, σε 20.000 οι εργαζόμενοι με καθεστώς δανεισμού ενώ σύμφωνα με έρευνες τουλάχιστον το 25% των επιχειρήσεων κάνει χρήση εργολαβιών και υπεργολαβιών και το 20% των απασχολούμενων εργάζεται ανασφάλιστο. Η εικόνα αυτή αποτυπώνει ένα μείγμα πρακτικών ευέλικτης, φθηνή και επισφαλούς εργασίας που συνοψίζονται σε πολιτικές διαχείρισης χαμηλού εργασιακού κόστους στο πλαίσιο ενός παραγωγικού μοντέλου εφόσον η εργασία εκλαμβάνεται ως επαχθής δαπάνη όπου στις παραδοσιακές πρακτικές διατήρησης των χαμηλών μισθών (68% του αντίστοιχου

μέσου όρου της Ε-15 και το 82% με όρους αγοραστικής δύναμης) και της εκτεταμένης παράνομης ευελιξίας, προστίθενται οι πρακτικές (νόμιμης) ευελιξίας της εργασίας με αναγνώριση δικαιωμάτων δεύτερης ταχύτητας στο ευέλικτο δυναμικό σε βάρος ενός παραγωγικού μοντέλου όπου η αναβαθμισμένη, παραγωγική και αξιοπρεπής εργασία θα βρίσκεται στο επίκεντρο.

Β) Συνέπειες

Η ανάπτυξη των ευέλικτων πρακτικών στην εργασία συμβάλλει στην περαιτέρω μείωση του ήδη φθηνού εργασιακού κόστους στην Ελλάδα, ενισχύει την κατάτμηση της εργασίας και την ύπαρξη εργαζόμενων πολλαπλών ταχυτήτων, δημιουργεί ανταγωνισμούς ανάμεσά τους και αποδυναμώνει την συνδικαλιστική δράση.

Παράλληλα δε, ασκεί πιέσεις στην τυπική εργασία συμπιέζοντας τις διεκδικήσεις και το περιεχόμενό της συμβάλλοντας στην γενικότερη και συνολική υποβάθμιση της εργασίας. Η αυξημένη ανασφάλεια που κατά κανόνα εκδηλώνεται με αφορμή την χρήση της ευέλικτης εργασίας επιδρά πολλαπλά αρνητικά στους εργαζόμενους και ιδιαίτερα στην κατηγορία εκείνη που προσφεύγει στην ευελιξία με όρους

πραγματικής ανάγκης και όχι εθελοντικά ενώ η ευάλωτη θέση τους ενισχύει πρακτικές καταστρατήγησης της νομοθεσίας.

Παράλληλα η εμμονή στη λογική του χαμηλού κόστους εργασίας όχι μόνο οδηγεί

σε αποτελέσματα που μεταφράζονται σε σοβαρό κοινωνικό κόστος λόγω των περιορισμένων δικαιωμάτων και των αμοιβών που συνεπάγεται χωρίς να αντιμετωπίζεται και το πρόβλημα της ανεργίας που διατηρεί υψηλά ποσοστά, ενώ η ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, και προς όφελος της οποίας ενισχύεται η ευελιξία, παρουσιάζει θέση ουραγού για την Ελλάδα αποδεικνύοντας ότι η ανταγωνιστικότητα δεν θα πρέπει να ερμηνεύεται μονομερώς με όρους χαμηλού κόστους εργασίας.

Γ) Τι πρέπει να αλλάξει

Η αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου που συστατικό του μέχρι σήμερα δεν είναι η αναβάθμιση της εργασίας, θα πρέπει να συνδέεται και με την αλλαγή του τρόπου

αντιμετώπισης της ευελιξίας της εργασίας. Η ευελιξία της εργασίας δεν πρέπει να αποτελεί κυρίαρχο εργαλείο αλλά συμπληρωματικό με όρους που να είναι κοινωνικά αποδεκτοί και να λειτουργεί σε ουσιαστική, και όχι κατ’ επίφασην, εθελοντική βάση.

Αυτό σημαίνει ότι η ανάπτυξη της ευελιξίας της εργασίας θα πρέπει να περιορισθεί, να τεθούν φραγμοί στην ασύδοτη παρουσία της με προοπτική να καταργηθούν σταδιακά και πτυχές της που δεν «νομιμοποιείται» η ύπαρξή τους ως εκφράσεις ακραίες εμπορευματοποίησης της εργατικής δύναμης (π.χ. δανεισμός εργαζομένων).

Με αυτούς τους όρους δεν είναι δυνατή η αποδοχή της άποψης περί σύνδεσης της ευελιξίας με την ασφάλεια (flexicurity) και της παράλληλης ανάπτυξης των δύο αυτών ανταγωνιστικών πόλων.

Και αυτό γιατί ισορροπία στις δύο αυτές έννοιες δεν είναι δυνατόν να υπάρχει όταν

η ανάπτυξη της μίας (μείωση του εργασιακού κόστους) αντιστρατεύεται την άλλη

(αύξηση του εργασιακού κόστους).  Για το λόγο αυτό η καθ’ όλα θετική εξέλιξη της αναγνώρισης δικαιωμάτων στους ευέλικτα απασχολούμενους φθάνει μέχρι του σημείου ώστε η αναγνώριση των δικαιωμάτων αυτών να αφορά στη διασφάλιση ελάχιστων δικαιωμάτων καθώς και στην τυπική, και όχι πραγματική, αναλογία

δικαιωμάτων προκειμένου να διατηρείται το πλεονέκτημα της ευελιξίας έναντι της

«ασφάλειας».

Σε αυτό το πλαίσιο μέτρα ενίσχυσης της ουσιαστικής ασφάλειας όπως η σημαντική ενίσχυση των δικαιωμάτων των ευέλικτα εργαζομένων ως αντι-στάθμισμα στο πραγματικό μέγεθος της εκμετάλλευσης που υφίστανται από τον εργοδότη και της ανάγκης για ουσιαστική κοινωνική συνοχή οδηγούν στον περιορισμό και στην εξουδετέρωση της ευελιξίας ως μέσου φθηνής εργατικής δύναμης εφ’ όσον αυτή θα καθίσταται για τους εργοδότες ασύμφορη όταν θα στηρίζεται στην καταχρηστική επιβολή τους για λόγους υψηλής κερδοφορίας και πέραν των παραγωγικών αναγκών των επιχειρήσεων.

Επομένως, ζητούμενο αποτελεί η ασφάλεια της εργασίας και ο περιορισμός, αντί της ανάπτυξης, της ευελιξίας που θα επιτυγχάνεται με την ενίσχυση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων, την ενίσχυση της πλήρους και σταθερής απασχόλησης που θα συνδέονται με αξιοπρεπείς συνθήκες αμοιβής και εργασίας προκειμένου η εργασία να αντιμετωπίζεται στην πράξη ως η βασική παραγωγική δύναμη για την παραγωγή του πλούτου και όχι ως μια απλή δαπάνη για τους εργοδότες.

 

Δ) Προτάσεις μέτρων

Η ενίσχυση της πλήρους και σταθερής απασχόλησης σε βάρος της καταχρηστικά

επιβαλλόμενης ευελιξίας προϋποθέτει τα εξής:

α) Ως προς την προσωρινή απασχόληση

• Αιτιολογία του έκτακτου χαρακτήρα της προσωρινής απασχόλησης

• Μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, που από τη φύση τους δεν αναφέρονται σε προσωρινή εργασία και που παραπέμπουν στην κάλυψη πάγιων αναγκών, σε συμβάσεις αορίστου χρόνου καταργώντας τους περιοριστικούς όρους

που θέτουν τα ΠΔ 180/04 και 164/04 για τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα (μονιμοποίηση για τη δεύτερη περίπτωση).

• Μετατροπή των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε αόριστη διάρκειας μετά την δεύτερη ανανέωσή τους και ενιαίος τρόπος υπολογισμού των κενών χρόνων ανάμεσα σε διαδοχικές συμβάσεις για τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα (45 ημέρες).

• Απεξάρτηση των συμβάσεων δοκιμαστικής εργασίας (ανώτατης διάρκειας 2 μηνών) από τις συμβάσεις ορισμένου χρόνου και άρση των εξαιρέσεων επέκτασης της δοκιμαστικής περιόδου στους 7 μήνες για τον δημόσιο τομέα.

• Καθιέρωση εύλογης αποζημίωσης για τη λήξη συμβάσεων διάρκειας ανώτερης των 12 μηνών.

β) Για τη μερική απασχόληση

• Ѳέσπιση κατώτατου ορίου εργάσιμου χρόνου στις 20 ώρες εβδομαδιαίως

για τους μερικά απασχολούμενους .

• Καθιέρωση προσαυξημένου ωρομισθίου κατά 25% λόγω του εντατικοποιημένου χαρακτήρα της εργασίας τους ως ένδειξη πραγματικής και όχι τυπικής αντιλογίας δικαιωμάτων σε σχέση με τους πλήρως απασχολούμενους, και της ανάγκης στοιχειώδους αμοιβής από την εργασία σε μια χώρα με ιδιαίτερα χαμηλές αμοιβές και για την πλήρη απασχόληση.

• Καθιέρωση προσαυξημένης αμοιβής στο ωρομίσθιο σε περίπτωση υπερωριακής απασχόλησης (πραγματική αναλογία δικαιωμάτων).

Γ) Για τους ενοικιαζόμενους εργαζόμενους μέσω γραφείων προσωρινής

απασχόλησης

– Σε πρώτο στάδιο επιβάλλεται η λήψη μέτρων για τους ήδη απασχολούμενους με συμβάσεις δανεισμού προκειμένου να περιορισθούν οι όροι εκμετάλλευσής τους. Σε αυτό το πλαίσιο προτείνεται:

• Η ρητή καθιέρωση της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης υπέρ του εργαζόμενου ανάμεσα στο καθεστώς του άμεσου και του έμμεσου εργοδότη.

• Η ρητή καθιέρωση της αρχής της ίσης μεταχείρισης ανάμεσα στο

μόνιμο και ενοικιαζόμενο προσωπικό του έμμεσου εργοδότη.

• Η απαγόρευση του φαινομένου του «αυτοδανεισμού» με τη χρήση του ίδιου προσωπικού από τον έμμεσο εργοδότη και την αλλαγή άμεσων εργοδοτών και η μετατροπή συμβάσεων εργασίας σε αορίστου χρόνου.

– Σε δεύτερο στάδιο η ανάπτυξη και αναβάθμιση του ρόλου του ΟΑΕΔ και των κέντρων προώθησης της απασχόλησης οδηγεί στην κατάργηση του θεσμού του κατ’ επιχείρηση δανεισμού εργαζομένου ως ακραία έκφραση εμπορευματοποίησης της

εργασίας.

δ) Για τους εργαζόμενους σε εργολαβικές επιχειρήσεις

– Καθιέρωση της αρχής της ίσης μεταχείρισης απέναντι στο προσωπικό των εργολάβων με βάση τις κλαδικές και επιχειρησιακές σσε που αφορούν στις ίδιες ειδικότητες

– Καθιέρωση της εις ολόκληρον ευθύνης του εργοδότη που κάνει χρήση της εργολαβίας σε περίπτωση παραβίασης της νομοθεσίας από την εργολαβική επιχείρηση.

ε) Κατάργηση των stage και ένταξή τους στο τυπικό σύστημα της εργασίας με

πλήρη εργασιακά δικαιώματα.

στ) Τέλος θα πρέπει να καθιερωθεί ανώτατο ποσοστό ευέλικτης εργασίας ανά επιχείρηση (15%) με σκοπό την αποτροπή της καταχρηστικής επιβολής της σε βάρος της πλήρους και σταθερής απασχόλησης.

4. Προστασία από τις απολύσεις

Α) Διαπιστώσεις

Η προστασία των εργαζομένων από την απόλυση αφορά τόσο στις ατομικές όσο και στις ομαδικές απολύσεις. Οι ατομικές απολύσεις συνδέονται με το θεσμό των

αποζημιώσεων σε εξάρτηση με το χρόνο προϋπηρεσίας στην επιχείρηση παρουσιάζοντας κατά μέσο όρο 29 εβδομάδες μισθών αποζημίωσης σε σύγκριση με το αντίστοιχο των 15 εβδομάδων στο μέσο ευρωπαϊκό όρο.

Το στοιχείο αυτό της φαινομενικά αυξημένης προστασίας υποκαθιστά το χαμηλό ύψος και τη χαμηλή διάρκεια της επιδότησης της ανεργίας (50% του κατώτατου μισθού έναντι του 60%-90% στην Ευρώπη των 15, και μέχρι 12 μήνες επιδότηση έναντι τουλάχιστον της 18μηνης μέχρι 5ετούς ή και αόριστης διάρκειας επιδότησης).

Παράλ ναχρονιστική διάκριση στο καθεστώς αποζημίωσης στις απολύσεις ανάμεσα στους υπαλλήλους και τους εργάτες. Τέλος δεν προβλέπεται

αποζημίωση στην περίπτωση παραίτησης του εργαζόμενου γεγονός που ωθεί συχνά σε πρακτικές «οικειοθελούς» παραίτησης των εργαζομένων μετά από πιεστικούς εξαναγκασμούς από τους εργοδότες.

Στο πεδίο των ομαδικών απολύσεων η Ελλάδα παρουσιάζει μεν χαμηλό όριο για τις επιχειρήσεις άνω των 200 εργαζομένων (2%) σε σύγκριση με το υψηλότερο όριο που συναντάται σε άλλες χώρες ενώ έχει καθιερωθεί η έγκριση της διοικητικής αρχής (συνήθως τυπική) για την υλοποίηση των ομαδικών απολύσεων πέραν του ορίου εντός του οποίου οι ατομικές απολύσεις είναι ελεύθερες.

Το πλαίσιο αυτό παρουσιάζεται ως «ιδιαίτερα προστατευτικό» υποκαθιστώντας το έλλειμμα του κοινωνικού κράτους για την προστασία και επιδότηση των ανέργων αλλά η πραγματικότητα δεν περιορίζεται σε αυτές τις διαπιστώσεις.

Και αυτό γιατί στις επιχειρήσεις από 20-199 εργαζόμενους οι ελεύθερες απολύσεις δεν αφορούν στο 2% του προσωπικού αλλά φθάνουν μέχρι και το 20%.

Επιπλέον για τις επιχειρήσεις κάτω από 20 εργαζόμενους (άνω του 95% των επιχειρήσεων) δεν ισχύει ο θεσμός των ομαδικών απολύσεων και κατά συνέπεια οι απολύσεις είναι ελεύθερες.

Τέλος, οι εργαζόμενοι σε περίπτωση μετεγκατάστασης των επιχειρήσεων, σε συνδυασμό με το κλείσιμο βιώσιμης επιχείρησης, είναι ουσιαστικά απροστάτευτοι από την πολιτική αναζήτηση φθηνού εργατικού δυναμικού και μεγάλης κερδοφορίας για τους εργοδότες.

 

Β) Συνέπειες

Η προστασία των εργαζομένων από τις απολύσεις είναι περιορισμένη τόσο λόγω

του αναιτιολόγητου χαρακτήρα της καταγγελίας των συμβάσεων που οδηγεί σε

αυθαιρεσίες του εργοδότη που καταλήγουν μέχρι και την εξαναγκαστική παραίτηση.

Επί πλέον η απουσία του θεσμού των ομαδικών απολύσεων στη συντριπτική πλειοψηφία των επιχειρήσεων ενισχύει τη δυνατότητα μαζικών απολύσεων στις

μικρές επιχειρήσεις.

Η ελλιπής μάλιστα προστασία των ανέργων στο πεδίο της επιδότησης (αυστηρές προϋποθέσεις επιδότησης, χαμηλό ύψος, χαμηλή διάρκεια που αποκλείει τους μακροχρόνια ανέργους) αλλά και οι αναποτελεσματικές πρακτικές των αποκαλούμενων ενεργητικών πολιτικών απασχόλησης (δομές επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης, κίνητρα σε εργοδότες για προσλήψεις μείωση ασφαλιστικών εισφορών, εκσυγχρονισμός του ΟΑΕΔ) οδηγούν περισσότερο στην επιδότηση των επιχειρήσεων με προσωπικό χαμηλού κόστους κατά τη διάρκεια ισχύος των μέτρων, και στην εξυπηρέτηση ενός ευρέος δικτύου ωφελούμενων από τις πολιτικές περί την κατάρτιση πέραν της ουσιαστικής στήριξης των ανέργων αφού μόλις το 10% των καταρτιζόμενων καταλαμβάνει θέσεις εργασίας συναφείς με το

αντικείμενο της κατάρτισης. Το όλο αυτό πλαίσιο καθιστά ανεδαφική οποιαδήποτε

συζήτηση περαιτέρω απελευθέρωσης των απολύσεων υπέρ ενός ασαφούς και αβέβαιου πλαισίου ασφάλειας κατά τα πρότυπα χωρών του Βορρά (π.χ. Δανία, Ολλανδία) όπου το κοινωνικό κράτους παρουσιάζει υψηλή προστασία και ενισχυμένες δομές απέναντι στην ελλειμματική του παρουσία που χαρακτηρίζει το ελληνικό παράδειγμα.

Πόσο μάλλον που η όποια συζήτηση για τη νέα μορφή flexicurity που εισάγεται οδηγεί σε περαιτέρω μετακύληση των βαρών από τις επιχειρήσεις προς το κοινωνικό σύνολο ως προς τις συνέπειες που οι πολιτικές τους δημιουργούν.

 

Γ) Τι πρέπει να αλλάξει

Η αλλαγή πλεύσης απέναντι στην εκτεταμένη ανασφάλεια των εργαζομένων και την απειλή της ανεργίας παράλληλα με την ενίσχυση του κοινωνικού κράτους αποτελεί

αδήριτη ανάγκη.

Η ενίσχυση της προστασίας από τις απολύσεις και της προστασίας των ανέργων με όρους αξιοπρεπούς διαβίωσης και αποτελεσματικές πολιτικές ένταξης στην απασχόληση με συνθήκες αξιοπρεπούς εργασίας αποτελεί τον βασικό προσανατολισμό των παρεμβάσεων που κρίνονται αναγκαίες.

 

Δ) Προτάσεις μέτρων:

α) Ως προς τις ατομικές απολύσεις

• Καθιέρωση του αιτιολογημένου χαρακτήρα των απολύσεων για τις συμβάσεις αορίστου χρόνου στον ιδιωτικό τομέα.

• Αναγνώριση του δικαιώματος στην αποζημίωση για κάθε μορφή καταγγελίας των συμβάσεων συμπεριλαμβανομένης και της παραίτησης του εργαζόμενου.

• Άρση της διάκρισης στην αποζημίωση απόλυσης μεταξύ εργατών και υπαλλήλων και εξομοίωση με τους όρους των υπαλλήλων

β) Ως προς τις ομαδικές απολύσεις

• Επέκταση του θεσμού των ομαδικών απολύσεων για τις επιχειρήσεις άνω των 5 εργαζομένων λόγω της κυριαρχίας των μικρών επιχειρήσεων στην ελληνική οικονομία.

• Ενίσχυση του συμφιλιωτικού χαρακτήρα της διοικητικής αρχής κατά της διάρκεια των διαβουλεύσεων ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο κλεισίματος της επιχείρησης όταν αυτό παρουσιάζεται τεκμηριωμένα ορατό.

• Καθιέρωση μορφών εκπροσώπησης των εργαζομένων στις επιχειρήσεις άνω των 5 εργαζομένων για τη συμμετοχή τους στις διαδικασίες διαβούλευσης.

γ) Ως προς την προστασία των ανέργων

• Καταβολή του επιδόματος ανεργίας χωρίς περιορισμούς ως προς τον χρόνο απασχόλησης πριν από την απόλυση

• Αύξηση του επιδόματος ανεργίας στο 80% του κατώτατου μισθού.

• Καταβολή του επιδόματος ανεργίας και σε περίπτωση παραίτησης του εργαζόμενου.

• Επέκταση της χορήγησης του επιδόματος ανεργίας για την κάλυψη των μακροχρόνια ανέργων (μέχρι 5 χρόνια).

• Αναδιοργάνωση του ΟΑΕΔ , συντονισμός των δράσεων και ενίσχυση των δομών για την προώθηση της απασχόλησης.

• Εξορθολογισμός του πλαισίου λειτουργίας, έλεγχος και αξιολόγηση των προγραμμάτων επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης.

δ) Επιβολή φόρου στις επιχειρήσεις που μετεγκαθίστανται με στόχο την αναζήτηση χαμηλότερου κόστους εργασίας σε άλλες χώρες για το κοινωνικό κόστος που επιφέρουν (φόρος απολύσεων). Η επιβολή αντίστοιχου φόρου ισχύει και στις περιπτώσεις που ακολουθούν εξαγορές και συγχωνεύσεις επιχειρήσεων όταν οι πράξεις αυτές οδηγούν σε απολύσεις.

 

5. Μείωση του χρόνου εργασίας

 

Α) Διαπιστώσεις

Η Ελλάδα είναι η χώρα που παρουσιάζει τον υψηλότερο εργάσιμο χρόνο με βάση το

νόμιμο ετήσιο ωράριο εργασίας πλήρους απασχόλησης (1820 ώρες έναντι 1690 της Ε15 και 1760 της Ε27 συμπεριλαμβανομένων του συμβατικού χρόνου της εβδομαδιαίας εργασίας, των ετήσιων αδειών και των αργιών).

Επιπλέον η Ελλάδα παρουσιάζει και από τα υψηλοτέρα μεγέθη πραγματικού χρόνου εργασίας στον οποίο συνυπολογίζεται η υπερωριακή απασχόληση (στη δεύτερη θέση με 42 ώρες την εβδομάδα μετά τη Βρετανία που έχει καθιερώσει το opt out).

Τα στοιχεία αυτά αναδεικνύουν το γεγονός ότι οι εργαζόμενοι στην Ελλάδα βρίσκονται στην υπηρεσία του εργοδότη τους πολύ περισσότερο χρόνο από τους ευρωπαίους συναδέλφους τους που απασχολούνται κατά μέσο όρο 37,9 ώρες την εβδομάδα του πλήρους ωραρίου.

Αν προσθέσει κανείς τις υπερβάσεις στο ωράριο, που συχνά δεν αμείβονται σύμφωνα με τα νόμιμα, το φαινόμενο αυτό παίρνει πολύ μεγάλες διαστάσεις και καθίστανται ιδιαίτερα ανησυχητικό όταν συνυπολογισθεί και ο χρόνος μετακίνησης προς και από την εργασία κυρίως στις μεγάλες πόλεις που εκτιμάται σε 1-1/2 ώρες. Τα στοιχεία αυτά αναδεικνύουν το υψηλό ημερήσιο, εβδομαδιαίο και ετήσιο ωράριο εργασίας των εργαζομένων στην Ελλάδα καταρρίπτοντας το μύθο ότι «οι Έλληνες εργάζονται λίγο» και οδηγούν σε συμπεράσματα για την παραγωγικότητα των επιχειρήσεων που αφορούν όχι στο ποσοτικό μέρος της εργασίας αλλά στους ποιοτικούς όρους της απασχόλησης (οργάνωση επιχείρησης, τεχνολογία, κατάρτιση, ικανοποιητικές συνθήκες εργασίας).

Παράλληλα ο υψηλός πραγματικός εργάσιμος χρόνος οφείλεται τόσο στις πολιτικές των επιχειρήσεων που αξιοποιούν το θεσμό της υπερεργασίας (ουσιαστικά υποχρεωτικό 9ωρο) και των υπερωριών όσο και στο γεγονός ότι μεγάλη κατηγορία των εργαζομένων αποδέχεται και επιδιώκει την υπερωριακή απασχόληση προκειμένου να ενισχύσει τα ήδη χαμηλά της εισοδήματα.

Σε αυτό, άλλωστε, το πλαίσιο εντάσσεται και το εκτεταμένο φαινόμενο της πολύ απασχόλησης αφού σύμφωνα με έρευνες το 20% των εργαζομένων πολυαπασχολείται κατά τη διάρκεια του έτους ενώ κύρια αιτία πολυαπασχόλησης αποτελεί η οικονομική στενότητα.

Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του ευρωβαρόμετρου Έλληνας εργαζόμενος πρέπει να δουλεύει διπλάσιο χρόνο για να αποκτήσει τα ίδια αγαѳά που αποκτούν εργαζόμενοι ευρωπαϊκών χωρών της πρώτης ταχύτητας.

 

Β) Συνέπειες

Ο αυξημένος χρόνος εργασίας που χαρακτηρίζει την ελληνική περίπτωση και

που υπερβαίνει και το μεγαλύτερο αριθμό ακόμη και των νέων χωρών που εντάχθηκαν στην Ένωση συμβάλλει στη μεγαλύτερη εκμετάλλευση που υφίσταται το εργατικό δυναμικό στην Ελλάδα, τη στιγμή μάλιστα που το επίπεδο των πραγματικών αυξήσεων, όταν αυτές υπερβαίνουν τον πληθωρισμό, υπολείπονται αισθητά από την υψηλή για τα ευρωπαϊκά δεδομένα παραγωγικότητα της εργασίας κατά την τελευταία 10ετία αφού παρατηρείται απόκλιση άνω του 20% ανάμεσα στο επίπεδο των πραγματικών μισθών και της παραγωγικότητας της εργασίας και ενώ την ίδια στιγμή η ανεργία διατηρείται σε ιδιαίτερα υѱηλά επίπεδα (8,5-9%).

Έτσι, λοιπόν, πέραν της αύξησης της εκμετάλλευσης των εργαζομένων και της αρνητικής σε βάρος τους κατανομής του παραγόμενου πλούτου, ο υψηλός εργάσιμος χρόνος επιβουλεύεται την αντιμετώπιση της ανεργίας και επιβαρύνει σημαντικά τον ελεύθερο χρόνο και το περιεχόμενο της ποιότητας ζωής του κόσμου της εργασίας.

Η κατάσταση αυτή επιδεινώνεται από τις πρακτικές ελαστικής διευθέτησης του εργάσιμου χρόνου όταν αυτές, μέσα από το σύστημα της υποχρεωτικής ουσιαστικά διευθέτησης, απορρυθμίζει τις εργασιακές σχέσεις υπέρ της αύξησης της κερδοφορίας των επιχειρήσεων.

 

Γ) Τι πρέπει να αλλάξει

Οι πολιτικές χρόνου εργασίας θα πρέπει να αποτελούν μέρος μιας γενικότερης

πολιτικής που θα συμβάλλει αφ’ ενός στη δικαιότερη πρωτογενή κατανομή του

παραγόμενου πλούτου και αφ’ ετέρου στην αύξηση της απασχόλησης και την καταπολέμηση της ανεργίας .

Ένας τέτοιος στόχος αντιτίθεται στις πολιτικές διατήρησης του χαμηλού εργασιακού κόστους που αναπαράγονται και από τις πολιτικές του χρόνου εργασίας που διατηρούν ουσιαστικά αμετάβλητα τα ανώτερα θεσμικά όρια του ωραρίου εργασίας και που ελαστικοποιούνται και αυξάνονται με τη χρήση των ευέλικτων διευθετήσεων μέχρι και 72΄ώρες την εβδομάδα ενώ παράλληλα μειώνεται το κόστος της υπέρβασης του ωραρίου για την υπερεργασία και την ευέλικτη διευθέτηση.

Η κατεύθυνση αυτή θα πρέπει να ενισχύεται και από την προ- οπτική διεθνοποιημένης παρέμβασης των πολιτικών εργάσιμου χρόνου σε όφελος των εργαζομένων.

 

Δ) Προτάσεις μέτρων

– Η μείωση του εργάσιμου χρόνου αποτελεί τον κύριο στόχο με κατεύθυνση την 35ωρη εβδομαδιαία εργασία χωρίς ελαστικές διευθετήσεις και με διατήρηση των αποδοχών, στοιχείο που συνεπάγεται την ουσιαστική αύξηση των μισθών και του ελεύθερου χρόνου των εργαζομένων.

Στο πλαίσιο αυτό καθίσταται άμεσα και αναγκαία η άμεση και γενική καθιέρωση του 38ωρου, σύμφωνα και με τα μέσα ισχύοντα επίπεδα της Ένωσης, και η μελέτη μέτρων για τη σταδιακή καθιέρωση του 35ωρου η οποία είναι δυνατόν να εφαρμοσθεί άμεσα στους κλάδους εντάσεως κεφαλαίου, υψηλής κερδοφορίας και στο δημόσιο τομέα.

Τα μέτρα αυτά θα συνδυάζονται με παρεμβάσεις με κίνητρα για τη δημιουργία πραγματικών νέων θέσεων εργασίας και υπέρ των ΜΜΕ για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων από τη μείωση του χρόνου εργασίας.

– Αύξηση του κόστους της υπερεργασίας και των υπερωριών για τη διευκόλυνση των προσλήψεων.

– Κατάργηση του Ν. 3385/05 αναφορικά με τα χρονικά όρια εργασίας και τις ευέλικτες διευθετήσεις του ωραρίου.

 

6. Κατάργηση των μέτρων απορρύθμισης των εργασιακών σχέσεων στο δημόσιο τομέα

 

Α) Διαπιστώσεις

Κατά την τελευταία 15ετία ο δημόσιος τομέας πλήττεται σοβαρά από τις πολιτικές ιδιωτικοποιήσεων, μετοχοποιήσεων και την παρεπόμενη ενίσχυση των ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων λειτουργίας του σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος.

Οι εργασιακές σχέσεις και το περιεχόμενό τους επηρεάζονται σημαντικά υπό το

βάρος των εξελίξεων αυτών σε συνδυασμό με το μέγεθος της απασχόλησης που

συνεχώς περιορίζεται στις επιχειρήσεις και στους οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα.

Κύριες εκδηλώσεις αυτού του φαινομένου αποτελούν η ανάπτυξη μιας ποικιλίας μορφών ευέλικτης εργασίας στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα, το διαφορετικό εργασιακό καθεστώς για το νεοπροσλαμβανόμενο προσωπικό με όρους αρνητικής απόκλισης από το ήδη απασχολούμενο με τη δημιουργία εργαζομένων πολλαπλών ταχυτήτων στους ίδιους εργασιακούς χώρους, από την δυνατότητα αλλαγής των γενικών κανονισμών προσωπικού και για τους ήδη εργαζόμενους με την ουσιαστική κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων και τον περιορισμό των όρων προσφυγής της πλευράς των εργαζομένων στον ΟΜΕΔ. Παράλληλα στη δημόσια διοίκηση ενισχύεται η απασχόληση με όρους ιδιωτικού δικαίου επηρεάζοντας αρνητικά τον θεσμό των δημοσίων υπαλλήλων, και

τη μονιμότητα σε συνδυασμό με τη γενικότερη άρση των προστατευτικών διατάξεων για τους εργαζόμενους στο σύνολο του δημόσιου τομέα και στην κατεύθυνση της σύγκλισης με τα ισχύοντα στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας.

 

Β) Συνέπειες

Η υποβάθμιση των εργασιακών σχέσεων στο δημόσιο τομέα σε συνδυασμό με τη

δημιουργία τεχνητών ανταγωνισμών ανάμεσα στους εργαζομένους του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα και την επίκληση της ανάγκης για τη μεταξύ τους σύγκλιση,

οδηγεί σε σύγκλιση με όρους υποβάθμισης αντί της ανάγκης σύγκλισης με όρους διεκδίκησης της αναβάθμισης του χαμηλού επιπέδου δικαιωμάτων του ιδιωτικού

τομέα.

Τέλος η συνολική αυτή υποβάθμιση της εργασίας ενισχύει την περαιτέρω απόκλιση του επιπέδου αμοιβών και δικαιωμάτων των εργαζομένων στην Ελλάδα από τους εργαζόμενους του αναπτυγμένου πυρήνα της Ευρώπης των 15 σε αντίθεση

με τις επικαλούμενες διακηρύξεις προς αυτή την κατεύθυνση.

Τέλος η επιβουλή της μονιμότητας και της προστασίας του εργαζόμενου ενοχοποιεί τη σταθερότητα της απασχόλησης ως υπαίτια της χαμηλής παραγωγικότητας του δημόσιου τομέα, σε αντίθεση με τα αποτελέσματα ερευνών που αποδεικνύουν το αντίθετο για το ρόλο της σταθερής εργασίας, υποκρύπτοντας το αντιπαραγωγικό πελατειακό σύστημα δόμησης και λειτουργίας του δημόσιου τομέα.

 

Γ) Τι πρέπει να αλλάξει

Η ανάσχεση της αποδιάρθρωσης των εργασιακών σχέσεων στον δημόσιο τομέα

προϋποθέτει την αλλαγή πλεύσης του πλαισίου λειτουργίας των επιχειρήσεων από την προσήλωσή τους σε ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και στο πέρασμά τους σε μια ανάπτυξη με όρους δημόσιου συμφέροντος με αξιοκρατικό πλαίσιο λειτουργίας και

κατάργηση του πελατειακού συστήματος (δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο).

Σε αυτό το πλαίσιο οι εργασιακές σχέσεις στο δημόσιο τομέα αποτελούν τον κινητήριο μοχλό για τη συνολική αναβάθμιση της εργασίας στον ελληνικό χώρο. Παράλληλα ενισχύεται η πλήρης και σταθερή απασχόληση και η αναβάθμιση των εργασιακών σχέσεων ως κριτήριο καθοριστικό για την αύξηση της παραγωγικότητας στο δημόσιο τομέα ενώ καταργείται το φαινόμενο των πολλαπλών ταχυτήτων σε επίπεδο δικαιωμάτων ώστε η αντιμετώπιση του προσωπικού να γίνεται με ενιαίους κανόνες και με σεβασμό στη νομοθεσία ώστε το Κράτος εργοδότης να αποτελεί το θετικό παράδειγμα προς μίμηση αντί του αντιθέτου που ισχύει σε πολλές περιπτώσεις σήμερα.

 

Δ) Προτάσεις μέτρων

– Κατάργηση του ΠΔ 164/04 και μονιμοποίηση όλων των εργαζομένων που καλύπτουν πάγιες ανάγκες στον δημόσιο τομέα.

– Κατάργηση του φαινομένου συνύπαρξης προσωπικού με σχέσεις δημοσίου και ιδιωτικού δικαίου στον ίδιο εργασιακό χώρο με την μόνη απόδοση του καθεστώτος του δημόσιου υπαλλήλου.

– Κατάργηση του Ν. 3429/85 και των αλλαγών που αφορούν στη διαφοροποίηση ανάμεσα στο νεοπροσλαμβανόμενο, και το υφιστάμενο προσωπικό, στη μονομερή αλλαγή του εργασιακού καθεστώτος του «μόνιμου» προσωπικού με υπουργική απόφαση και τις τροπολογίες που αίρει τη δυνατότητα μονομερούς προσφυγής των εργαζομένων στον ΟΜΕΔ.

– Καθιέρωση αξιοκρατικού πλαισίου λειτουργίας στον δημόσιο τομέα και καταπολέμηση της αναπαραγωγής και διαιώνισης των πελατειακών σχέσεων σε όλο το φάσμα της ιεραρχικής δομής και λειτουργίας τους.

 

7. Ενίσχυση των συλλογικών δικαιωμάτων των εργαζομένων

 

Α) Διαπιστώσεις

Τα συλλογικά εργασιακά δικαιώματα στην Ελλάδα (θεσμοί συλλογικής εκπροσώπησης, συνδικαλισμός, συλλογική διαπραγμάτευση, απεργία) παρά τα βήματα ενίσχυσής τους που καταγράφονται κυρίως κατά την περίοδο 1980-90. Ωστόσο, σήμερα παρουσιάζεται σημαντικό έλλειμμα στη θεσμική κατοχύρωσή τους ώστε να μην ανταποκρίνονται στα σύγχρονα δεδομένα και κυρίως στις ιδιαιτερότητες της ελληνικής αγοράς εργασίας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι σήμερα μόνο στο 2% των επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα υπάρχει οποιαδήποτε μορφή εκπροσώπησης των εργαζομένων τη στιγμή που η κυριαρχία των μικρών επιχειρήσεων (98% μέχρι 20 εργαζόμενους) απαιτεί ειδικές ρυθμίσεις ώστε η ανάγκη συλλογικής εκπροσώπησης των εργαζομένων να καλύπτεται στο ευρύτερο φάσμα των ΜΜΕ που απασχολούν και τη συντριπτική πλειοψηφία των μισθωτών.

Επιπλέον, το στενό θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των συνδικάτων δεν είναι δυνατόν να περιλάβει ενιαία συνδικαλιστική εκπροσώπηση σε ενιαίους χώρους όπου καταγράφεται ευρύτατο φάσμα απασχόλησης εργαζομένων από διαφορετικούς κλάδους οικονομικής δραστηριότητας (πχ. Αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος, The Mall κλπ). Η ίδια στενή λογική του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου των συλλογικών εργασιακών σχέσεων που αδυνατεί να προσαρμοσθεί στα σύγχρονα οικονομικά δεδομένα εκδηλώνεται και με τη μη αναγνώριση θεσμών συλλογικής εκπροσώπησης των εργαζομένων στο επίπεδο ομίλων επιχειρήσεων όπως συνδικαλιστικές οργανώσεις ή συμβούλια εργαζομένων καθώς και το δικαίωμα στις συλλογικές διαπραγματεύσεις και στις συλλογικές συμβάσεις στο επίπεδο αυτό.

Τέλος, καταγράφεται η έλλειψη ουσιαστικού συντονισμού των δυνάμεων της

εργασίας σε διεθνοποιημένο επίπεδο και η ιδιαίτερα περιορισμένη συμμετοχή του

ελληνικού συνδικαλιστικού κινήματος σε συντονισμένες θεσμικές παρεμβάσεις διεθνοποιημένου χαρακτήρα με στόχο την ενίσχυση της συλλογικής παρέμβασης της εργασίας σε διεθνές και ευρωπαϊκό επίπεδο για την ενίσχυση των ατομικών εργασιακών δικαιωμάτων και την καθιέρωση και ανάπτυξη των αντίστοιχων συλλογικών όπως οι ευρωπαϊκές συλλογικές διαπραγματεύσεις και συμβάσεις, η ευρωαπεργία, η ενίσχυση του ρόλου των ευρωπαϊκών συμβουλίων στις πολυεθνικές επιχειρήσεις.

Β) Συνέπειες

Η απουσία εκπροσώπησης των εργαζομένων στις μικρές επιχειρήσεις που χαρακτηρίζουν την ελληνική αγορά εργασίας έχει πολλαπλές αρνητικές επιδράσεις για τις εργασιακές σχέσεις.

Πρώτον, στερεί από τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζομένων να έχουν φωνή εκπροσώπησης στον εργασιακό χώρο και τη δυνατότητα παρέμβασης υπέρ των συμφερόντων τους.

Δεύτερον, ενθαρρύνει την ασυδοσία των εργοδοτών και τις συχνότατες παραβιάσεις της νομοθεσίας.

Τέλος, ευνοεί τη διατήρηση της συνδικαλιστικής πυκνότητας στην Ελλάδα σε χαμηλά επίπεδα σε συνδυασμό με τις χρόνιες παθογένειες των ελληνικών συνδικάτων όπως η οργανωτική πολυδιάσπαση των 3700 πρωτοβάθμιων και των 200 δευτεροβάθμιων σωματείων, η έντονη παραταξιοποίηση και η έλλειψη

οικονομικής αυτοδυναμίας.

Παράλληλα, η απουσία θεσμών συλλογικής εκπροσώπησης της εργασίας απέναντι σε φαινόμενα γεωγραφικής συγκέντρωσης ή και κεντρικού σχεδιασμού οικονομικών δραστηριοτήτων (πχ. όμιλοι επιχειρήσεων, κεντρική διεύθυνση χώρων όπως το Ελ. Βενιζέλος) ευνοούν τη δυνατότητα ευέλικτων ελιγμών των εργοδοτικών κέντρων σε βάρος της εργασίας και την αδυναμία των εργαζομένων να εκπροσωπηθούν ενιαία και να παρέμβουν αποτελεσματικά απέναντι σε κεντρικούς σχεδιασμούς που διαμορφώνουν την απασχόληση και πολλές πτυχές των εργασιακών σχέσεων.

Γ) Τι πρέπει να αλλάξει

Σε εθνικό επίπεδο θα πρέπει να υπάρχει η προσαρμογή των κανόνων λειτουργίας

της θεσμικής παρέμβασης των εργαζομένων στη βάση της πραγματικότητας που

διέπει την ελληνική αγορά εργασίας απέναντι σε μία λειτουργία που αδυνατεί να

συμπεριλάβει τον κύριο όγκο των αναγκών που αφορούν στους εργαζόμενους στην

Ελλάδα.

Παράλληλα, απαιτείται η προσαρμογή του τρόπου συλλογικής εκπροσώπησης της εργασίας και στα σύγχρονα οικονομικά δεδομένα με στόχο την αποτελεσματικότερη παρέμβασή τους απέναντι σε φαινόμενα συγκέντρωσης και συγκεντροποίησης του κεφαλαίου με τις εξαγορές, συγχωνεύσεις και τη λειτουργία επιχειρηματικών ομίλων κλαδικού, πολυκλαδικού και πολυεθνικού χαρακτήρα.

Τέλος, η προσαρμογή στα νέα δεδομένα απαιτεί και την «εθνική» συμβολή στην ανάπτυξη μορφών παρεμβάσεων, συντονισμού και θεσμικών κατακτήσεων σχετικά με τη συλλογική εκπροσώπηση των δυνάμεων της εργασίας σε ευρωπαϊκό και ευρύτερα διεθνοποιημένο επίπεδο.

Δ) Προτάσεις μέτρων

Ως πρόσθετα μέτρα πολιτικής που αφορούν στη λειτουργία του ίδιου του συνδικαλιστικού κινήματος που με όρους αυτονομίας θα πρέπει να διαμορφώσει τους όρους για την προσέλκυση των νέων κοιτασμάτων της μισθωτής απασχόλησης

(γυναίκες, νέους, ευέλικτους, μετανάστες και την αντιμετώπιση των προβλημάτων

της οργανωτικής του πολυδιάσπασης και κατακερματισμού, των διαλυτικών εκδηλώσεων της παραταξιοποίησης, των προβλεπόμενων εξαρτήσεων που συνεπάγεται η έλλειψη της οικονομικής αυτοδυναμίας και πόρων ώστε να στηρίζεται στα μέλη του, και του περιορισμένου διεθνοποιημένο προσανατολισμού στη δράση του, προτείνονται τα εξής μέτρα πολιτικών θεσμικών παρεμβάσεων για την ενίσχυση των συλλογικών εργασιακών δικαιωμάτων.

• Καθιέρωση της εκπροσώπησης των εργαζομένων στις επιχειρήσεις που στερούνται συλλογικής εκπροσώπησης και που απασχολούν περισσότερους από 5 εργαζόμενους.

Ειδικότερα,

– Καθιέρωση του θεσμού του εκπροσώπου των εργαζομένων με καθολική ψηφοφορία στις επιχειρήσεις άνω των 5 εργαζομένων όταν δεν υπάρχει άλλη συλλογική εκπροσώπηση.

– Καθιέρωση του συνδικαλιστικού εκπροσώπου από συνδικαλιστική οργάνωση (πρωτοβάθμια ή δευτεροβάθμια) που καλύπτει τον εργασιακό χώρο για τις επιχειρήσεις που απασχολούν περισσότερους από 10 εργαζόμενους.

• Καθιέρωση συλλογικών εργασιακών δικαιωμάτων σε σύνθετες δομές οικονομικής δραστηριότητας.

– Αναγνώριση των θεσμών των συμβουλίων των εργαζομένων και της συνδικαλιστικής εκπροσώπησης σε επίπεδο ομίλου επιχειρήσεων.

– Αναγνώριση της συλλογικής εκπροσώπησης εργαζομένων (συμβούλιο εργαζομένων, συνδικαλιστική εκπροσώπηση) σε ενιαίους γεωγραφικούς χώρους σύνθετης, πολυκλαδικής, οικονομικής δραστηριότητας (αεροδρόμια, πολυχώροι εμπορικών δραστηριοτήτων).

– Αναγνώριση του δικαιώματος στη συλλογική διαπραγμάτευση στους

ομίλους επιχειρήσεων.__

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑΣ: Μπορεί η Ευρώπη να ξεφύγει από την παγίδα του χρέους; Των Κ. Λαπαβίτσα και Andy Storey

Posted on Μαΐου 8, 2011. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Παρ 06/05/2011, tvxsteam

Οι χρηματοπιστωτικές αγορές έχουν ζητήσει με επιτυχία την επιβολή αυστηρών μέτρων λιτότητας στην περιφέρεια της ζώνης του ευρώ -στην Ελλάδα, την Ιρλανδία και την Πορτογαλία- για να αντιμετωπίσουν το δημόσιο χρέος τους. Οι αγορές έχουν εκφράσει, επίσης, ανησυχίες για το χρέος στις ΗΠΑ, τη Μ. Βρετανία και την Ιαπωνία, καλώντας σε λιτότητα. Το δημόσιο χρέος φαίνεται να λειτουργεί σαν μάσκα, πίσω από την οποία κρύβεται ένας σκοτεινός κόσμος από πιστωτές, στους οποίους είναι υποθηκευμένες ολόκληρες οικονομίες.

Άρθρο στην εφημερίδα Guardian, 5 Μαΐου 2011:

Μπορεί αυτή η μάσκα να πέσει; Έπεσε σε άλλες χώρες μέσω του μηχανισμού ελέγχου του χρέους. Πρωτοβουλίες, όπως αυτή που έλαβε χώρα στη Βραζιλία, το Εκουαδόρ και αλλού, προκειμένου να ξεσκεπάσουν από το πέπλο μυστηρίου το χρέος και προκειμένου να μάθουν ποιους δάνεισε σε ποιον και τι, πότε και για ποιο σκοπό. Συνήθως, υπάρχει η προσδοκία ότι ένα μέρος τουλάχιστον του χρέους θα αποδειχθεί «παράνομο» και συνεπώς να μπορεί να αποκηρυχθεί.

Το Εκουαδόρ δίνει μάλιστα ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το 2007 ο πρόεδρος Correa συνέστησε μια επιτροπή ελέγχου του χρέους, η οποία το 2008 ανέφερε πως ένα μέρος του χρέους της χώρας ήταν όντων παράνομο και ότι είχε προκαλέσει ανυπολόγιστες ζημιές στους ανθρώπους αλλά και το περιβάλλον του Εκουαδόρ. Η τιμή του παράνομου χρέους κατέρρευσε στις ανοικτές αγορές και το Εκουαδόρ το ξεφορτώθηκε εύκολα.

Παρά τις προβλέψεις για οικονομική καταστροφή, η χώρα επέδειξε οικονομική ανάπτυξη της τάξεως του 3,7% το 2010 και η πρόβλεψη για την ανάπτυξή της για το 2011 ανήλθε στο 5%. Η περίοπτη θέση του παραδείγματος του Εκουαδόρ για την Ευρώπη είναι κάτι παραπάνω από προφανής.

Γι’ αυτό το λόγο μια εκστρατεία για μια ελληνική επιτροπή ελέγχου ξεκίνησε το Μάρτιο με την υποστήριξη οργανώσεων, συνδικάτων και ορισμένων πολιτικών κομμάτων. Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της ήταν το ντοκιμαντέρ «Debtocracy» (Χρεοκρατία), το οποίο παρακολούθησαν ένα εκατομμύριο άνθρωποι. Σε μία χώρα που αισθάνεται ταπεινωμένη και απογοητευμένη, η εκστρατεία αυτή προσέφερε μια αχτίδα ελπίδας. Είναι δε τόσο δημοφιλής που, σε μια μεμονωμένη επιπόλαιη παρατήρηση, ένας υπουργός την κατήγγειλε ως προσπάθεια εξίσωσης της Ελλάδας με «τις λατινοαμερικάνικες δημοκρατίες της μπανάνας».

Στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης πολλοί φορείς, συμπεριλαμβανομένου του Συνασπισμού για το Ιρλανδικό Χρέος και την Ανάπτυξη (Irish Debt and Development Coalition) και του συνδικάτου Unite, δρομολόγησαν στις 4 Μαίου μια επιτροπή ελέγχου του χρέους στην Ιρλανδία. Ανατέθηκε σε ακαδημαϊκούς με ειδίκευση στα οικονομικά, τα χρηματοοικονομικά και τα νομικά να ερευνήσουν σε βάθος κρατικούς λογαριασμούς για να απαντηθούν έτσι πολλά ερωτήματα. Σε ποιον ανήκει το τραπεζικό χρέος; Πότε συνάφθηκε; Συγκεκριμένα, ήταν πριν ή μετά την τραπεζική εγγύηση της κυβέρνησης που εκδόθηκε το Σεπτέμβριο του 2008; Μέχρι πότε πρέπει να έχει αποπληρωθεί; Πόσο έχει ήδη αποπληρωθεί και σε ποιον;

Εν τω μεταξύ, η ελληνική εκστρατεία κάνει τα πρώτα της βήματα για να ξεκινήσει τις δικές τις έρευνες. Ποιο είναι το νομικό καθεστώς του χρέους το οποίο συνάφθηκε με τις υπηρεσίες της Goldman Sachs που παρουσίασε το δημόσιο δανεισμό ως προϊόν συναλλαγής; Πώς μπορεί νομικά το χρέος να χρησιμοποιείται για τη χρηματοδότηση παραπάνω εξοπλιστικών συμβάσεων σε μια από τις πιο στρατικοποιημένες χώρες του κόσμου; Πάνω απ’ όλα, πόσο νόμιμος είναι ο έκτακτος δανεισμός ύψους 110 δισεκατομμυρίων ευρώ από την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ώστε να προβάλλεται ο ισχυρισμός πως θα «διασώσει» τη χώρα, τη στιγμή που λαμβάνονται μέτρα άγριας λιτότητας; Το δάνειο δεν ακολούθησε την κανονική διαδικασία σύναψης κρατικού δανείου, διαδικασία που περιλαμβάνει και την έγκριση του ελληνικού κοινοβουλίου.

Αυτές οι προκαταρκτικές έρευνες θα αποδεικνύουν γεγονότα με αίτημα τον περαιτέρω και πλήρη δημοκρατικό έλεγχο, δίνοντας μια κυρίαρχη απάντηση στο χρέος. Αυτό που είναι τελικά απαραίτητο είναι η απόλυτη πρόσβαση στα δεδομένα του χρέους, η δυνατότητα εξέτασης μαρτύρων και ακόμα η δυνατότητα ελέγχου τραπεζικών λογαριασμών. Σε αυτή τη βάση επιτροπές ελέγχου του χρέους, δεόντως οργανωμένες, θα μπορούσαν να κάνουν αξιόπιστες παρατηρήσεις για το χρέος, ότι είναι παράνομο ή απλώς απαράδεκτο. Το κυρίαρχο κράτος θα μπορεί να λάβει κατάλληλα μέτρα, περιλαμβανομένης της αποκήρυξης του χρέους και της στάσης πληρωμών.

Οι εκστρατείες για τον έλεγχο του χρέους θα έχουν επίσης μια σημαντική εκπαιδευτική χρησιμότητα να αναδείξουν ανά την Ευρώπη. Οι άνθρωποι στις χώρες του πυρήνα της Ε.Ε., όπως στη Γερμανία, δείχνουν να μην έχουν ακόμη καταλάβει ότι τα δάνεια που παρέχει η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. δεν είναι βοηθούν μάταια Μεσογειακούς και Κέλτικους λαούς. Στην πραγματικότητα διασώζουν τράπεζες που ασχολούνται με τον κερδοφόρο και ανεύθυνο δανεισμό καθ’ όλη τη δεκαετία του 2000. Και αυτό θα είναι ένα από τα θέματα της συγκέντρωσης των ακτιβιστών στην Αθήνα στις 6-8 Μαίου. Συμμετέχοντες από όλο τον κόσμο θα μοιραστούν τις ιδέες τους για τον τρόπο της αντιμετώπισης του ευρωπαϊκού δημόσιου χρέους.

Μετά από περισσότερο από τρία χρόνια κρίσης, αναδύονται επιτέλους λαϊκά κινήματα που αντιτίθενται στο χαρακτήρα του χρέους και στο νεοφιλελευθερισμό στην Ευρώπη.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ: Στο είχα πει, αν φύγεις πρώτος, θα συνεχίσω τον αγώνα

Posted on Μαΐου 8, 2011. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Σάββατο, 7 Μαΐου 2011

Στο εί­χα πει, αν φύ­γεις πρώ­τος, θα συ­νε­χί­σω τον α­γώ­να

Ο τε­λευ­ταίος α­πο­χαι­ρε­τι­σμός α­πό τον Μα­νώ­λη Γλέ­ζο

 

Αγα­πη­τέ μου Λά­κη συμ­μα­θη­τή, συ­να­γω­νι­στή και σύ­ντρο­φε. 

 Το πρώ­το βό­λι του θα­νά­του, στις 31 Μαΐου του 1941, αν και ε­ξαγ­γέλ­θη­κε πο­μπω­δώς δεν κα­τά­φε­ρε να σε βρει. Έβα­λαν α­σπί­δα τη σιω­πή τους και σε κά­λυ­ψαν 33 Έλλη­νες πα­τριώ­τες και πα­τριώ­τισ­σες, αν και γνώ­ρι­ζαν το μυ­στι­κό. Ανά­με­σά τους και ο Πα­να­γιώ­της Βου­τό­που­λος, ο α­στυ­φύ­λα­κας, ο ο­ποίος σε α­να­γνώ­ρι­σε και πα­ρό­λο που έ­χα­σε τη θέ­ση του δεν σε μαρ­τύ­ρη­σε, δεν πρό­δω­σε, υ­πέ­στη ό­λα τα δει­νά της κα­το­χής.

Το δεύ­τε­ρο βό­λι σε βρή­κε κα­τά­στι­θα. Η σφαί­ρα δεν μπό­ρε­σε, ό­μως, να σε ε­ξο­ντώ­σει. Πέ­ρα­σε μέ­σα α­πό τα πνευ­μό­νια και έ­φυ­γε, δεν σε έ­ρι­ξε κά­τω, δεν σε κα­τέ­βα­λε, ό­ταν τό­τε που ως α­ξιω­μα­τι­κός του Ε­ΛΑΣ πή­ρες μέ­ρος σε πολ­λές μά­χες ε­να­ντίον των κα­τα­κτη­τών.

Ο χά­ρο­ντας μπρο­στά σε αυ­τήν την ε­πι­μο­νή πα­ρα­μέ­ρι­σε και πε­ρί­με­νε την ε­πο­χή της βιο­λο­γι­κής γή­ραν­σής σου και ό­ταν ήρ­θε, ε­πέ­πε­σε με μια πρω­το­φα­νή βία. Τρεις φο­ρές σου ε­πι­τέ­θη­κε, τρεις φο­ρές κα­τά­φε­ρες να ση­κω­θείς α­πό το κώ­μα και να στα­θείς όρ­θιος.

Την τέ­ταρ­τη φο­ρά, η καρ­διά σου δεν ά­ντε­ξε, και έ­τσι σε χά­σα­με. Ο βιο­λο­γι­κός σου κύ­κλος έ­κλει­σε.

Όμως, ο κύ­κλος της αιω­νιό­τη­τας εί­ναι μπρο­στά σου. Πολ­λά εί­ναι τα δείγ­μα­τα της α­γά­πης του λα­ού. Από το πρωί, έρ­χο­νται με γράμ­μα­τα, με κου­βέ­ντες, που λέ­νε για τον Λά­κη. Να μια α­πό­δει­ξη μι­κρή: Ένας συ­μπο­λί­της μας, που βρί­σκε­ται α­νά­με­σά μας -εί­ναι πα­ρόν τώ­ρα ε­δώ, αλ­λά ζη­τά την α­νω­νυ­μία-, με έ­να του ποίη­μα δεί­χνει πώς εί­σαι ο­λόρ­θος, στη­τός:

«Με τη ση­μαία σου στη­τή να κυ­μα­τί­ζει

στον α­νοι­ξιά­τι­κον α­γέ­ρα

και κα­τευό­διο τη μα­τιά μας να δα­κρύ­ζει

θω­ρώ­ντας τη στερ­νή σου μέ­ρα.

Τη θύ­ρα διά­βη­κες για την α­θα­να­σία

ε­ντός μας πά­ντα θα α­πο­μέ­νει

μια άλ­λη ση­μαία που μας χά­ρα­ξε πο­ρεία

ό­ταν την εί­δα­με πε­σμέ­νη».

Αδελ­φέ μου Λά­κη, σύ­ντρο­φε, φί­λε καρ­δια­κέ, εί­μα­στε ε­δώ, οι φί­λοι και οι συγ­γε­νείς σου, οι σύ­ντρο­φοι και οι συ­να­γω­νι­στές σου. Εί­ναι ε­δώ οι κό­ρες σου η Αλε­ξάν­δρα και η Γεωρ­γία, και τα εγ­γό­νια σου ο Δη­μή­τρης, ο Κορ­νή­λιος, και η Δέ­σποι­να.

Εί­ναι ε­δώ οι συ­νε­ξό­ρι­στοί σου της Ικα­ρίας, οι σύ­ντρο­φοί σου α­πό την Ψυτ­τά­λεια, εί­ναι ε­δώ οι σύ­ντρο­φοί σου α­πό το κο­λα­στή­ριο της Μα­κρο­νή­σου.

Και να προ­βάλ­λουν μέ­σα α­πό τα διά­σε­λα της ι­στο­ρίας, μέ­σα α­πό τα κορ­φο­βού­νια και τα με­τε­ρί­ζια του α­γώ­να, οι νε­κροί μας σύ­ντρο­φοι, αυ­τούς που χά­σα­με στην κα­το­χή. Εί­ναι οι α­γω­νι­στές του έ­πους 40-41. Και οι συ­να­γω­νι­στές μας της ε­πο­ποιίας της Εθνι­κής Αντί­στα­σης, έρ­χο­νται να σε συ­να­ντή­σουν, και να σε ρω­τή­σουν, Λά­κη, Από­στο­λε Σά­ντα ε­λευ­θε­ρω­θή­κα­με;

Η α­πά­ντη­σή σου, εί­ναι “ναι”, ε­λευ­θε­ρω­θή­κα­με, αλ­λά μό­νοι μας, κα­νέ­νας άλ­λος δεν μας ε­λευ­θέ­ρω­σε. Ο ελ­λη­νι­κός λαός, ε­μείς μό­νοι μας!

Το δεύ­τε­ρο ε­ρώ­τη­μα: α­πο­κτή­σα­με μή­πως την ε­θνι­κή μας α­νε­ξαρ­τη­σία Λά­κη, που την εί­χα­με χά­σει α­πό την ε­πα­νά­στα­ση του 1821;

Ένα βρο­ντε­ρό “ό­χι” α­κού­στη­κε. Αν εί­ναι δυ­να­τόν πα­τρί­δα ε­λεύ­θε­ρη να έ­χει ξέ­νες στρα­τιω­τι­κές βά­σεις στο υ­πο­τί­θε­ται α­νε­ξάρ­τη­το και κυ­ρίαρ­χο έ­δα­φός της. Ξέ­νοι δί­νουν ε­ντο­λές και τα στρα­τεύ­μα­τά μας βρί­σκο­νται στο Αφγα­νι­στάν, στο Κό­σο­βο, στον Αρα­βι­κό κό­σμο και στα πα­ρά­λια της Πα­λαι­στί­νης και του Ισραήλ.

Και η οι­κο­νο­μι­κή υ­πο­δού­λω­ση α­πό μέ­ρα σε μέ­ρα, εί­ναι πιο στε­νή.

Η θη­λιά γύ­ρω α­πό το λαό ό­λο και πε­ρισ­σό­τε­ρο σφίγ­γε­ται με ε­ντο­λές και μό­νο των ξέ­νων. Δεν μας ά­φη­σαν να α­να­πτύ­ξου­με τη βα­ριά μας βιο­μη­χα­νία, δεν μας ά­φη­σαν να α­να­πτύ­ξου­με τις α­να­νεώ­σι­μες πη­γές ε­νέρ­γειας, δεν μας ά­φη­σαν να α­να­πτύ­ξου­με την α­γρο­τι­κή μας οι­κο­νο­μία.

Ολό­κλη­ρη η χώ­ρα στη­ρί­ζε­ται στο με­τα­πρα­τι­κό της χα­ρα­κτή­ρα, στον του­ρι­σμό.  Ευ­λο­γούν, δυ­στυ­χώς, οι ξε­νο­δό­χοι το γε­γο­νός ό­τι γί­νο­νται πο­λε­μι­κές συ­γκρού­σεις στα άλ­λα μέ­ρη της με­σο­γείου. Τέ­τοια κα­τά­ντια δεν την πε­ρί­με­νε κα­νέ­νας. Και η πο­λι­τι­κή υ­πο­δού­λω­ση εί­ναι η συ­νέ­χεια.

Για πρώ­τη φο­ρά, έ­τσι νο­μί­ζω, α­πό την ε­πο­χή του 21 και δώ­θε, έ­χου­με τέ­τοιου εί­δους υ­πο­τέ­λεια. Μας κυ­βερ­νούν οι ο­λε­τή­ρες του έ­θνους.

Και θα σε ρω­τή­σου­ν: αυ­τή η πε­ρί­φη­μη δη­μο­κρα­τία τι γί­νε­ται; Δεν έ­χουν δια­χω­ρι­στεί οι ε­ξου­σίες. Η ε­κτε­λε­στι­κή ε­ξου­σία διο­ρί­ζει τη δι­κα­στι­κή. Και αν υ­πάρ­χει α­ντι­προ­σώ­πευ­ση του λα­ού;

40 έ­δρες κλέ­βο­νται α­πό τα άλ­λα κόμ­μα­τα για να α­κο­λου­θή­σει η πλα­σμα­τι­κή δη­μο­κρα­τία του πρώ­του κόμ­μα­τος. Εί­ναι αυ­τό δη­μο­κρα­τία;

Προ­σπά­θη­σε να η­συ­χά­σεις τους συ­ντρό­φους μας… Από πολ­λά πέ­ρα­σε ο λαός μας, αλ­λά τώ­ρα α­πε­λευ­θε­ρώ­θη­κε και χά­θη­κε και πά­λι η ε­λευ­θε­ρία.

Και στο τε­λευ­ταίο ε­ρώ­τη­μα, τι γί­νε­ται με την κοι­νω­νι­κή δι­καιο­σύ­νη; Ού­τε το ο­κτάω­ρο… τώ­ρα α­γω­νι­ζό­μα­στε να κα­το­χυ­ρώ­σου­με το δε­κάω­ρο, το δω­δε­κάω­ρο. Σκέ­ψου κα­τά­ντια!

Από­στο­λε, α­γα­πη­μέ­νε, Λά­κη, φί­λε καρ­δια­κέ, τις πα­ρα­μο­νές α­πό κά­θε δια­δή­λω­ση, α­πό κά­θε μά­χη και οι με­λο­θά­να­τοι την πα­ρα­μο­νή α­πό κά­θε ε­κτέ­λε­ση ε­ξο­μο­λο­γιό­ταν ο έ­νας στους άλ­λους. Λέ­γα­με κα­λό βό­λι. Και αν δεν σε βρει και ζή­σεις, ε­σύ θα κά­νεις, δεν θα στα πω δεν χρειά­ζε­ται να τα α­να­φέ­ρω, τα ί­δια, τα ό­νει­ρά μας για την πα­τρί­δα, για τον κό­σμο, για ό­λη την αν­θρω­πό­τη­τα.

Όμως, ή­μα­σταν σχε­δό­ν α­μού­στα­κα παι­διά, δεν εί­χα­με γνω­ρί­σει τη γλύ­κα της ζωής και γι’ αυ­τό έ­λε­γε ο έ­νας στον άλ­λο, αν ζή­σεις και δεν σε βρει το κα­λό το βό­λι, μην με ξε­χνάς…

Όταν θα γλε­ντάς στα χο­ρο­στά­σια της ζωής θα γλε­ντάς και για μέ­να, ό­ταν πί­νεις το γλυ­κό κρα­σί – που δεν το έ­χου­με πιει τό­σο πο­λύ- θα το πί­νεις και για μέ­να, και ό­ταν θα συ­να­ντάς στο δρό­μο τους αν­θρώ­πους θα τους χαι­ρε­τάς σαν να εί­μαι ε­γώ ο ί­διος, ο νε­κρός, που δεν ζω.

Λά­κη στο εί­χα πει και τό­τε στο λέω και τώ­ρα. Εάν φύ­γεις πρώ­τος, θα συ­νε­χί­σω τον α­γώ­να, δεν θα α­φαι­ρέ­σω τα ω­μο­φό­ρια α­πό πά­νω μου και θα συ­νε­χί­σω τον α­γώ­να για να μεί­νουν ε­λεύ­θε­ροι οι νέ­οι, για τα νιά­τα, για ό­λους αυ­τούς που α­φου­γκρά­ζο­νται την ω­κεά­νια βοή μέ­σα α­πό τα κο­χύ­λια της θά­λασ­σας και που ταυ­τί­ζο­νται στις με­λι­χρές ώ­ρες με τα η­λιο­βα­σι­λέ­μα­τα, για­τί πε­ρι­μέ­νουν ό­τι και αύ­ριο θα ξη­με­ρώ­σει.

Μό­λις συ­να­ντή­σεις τον Αντώ­νη Μο­σχο­βά­κη τον Θό­δω­ρο Ρε­μου­ντά­κη, τον Λευ­τέ­ρη Σελ­λά και τον Γιώρ­γο Λα­μπή ε­κεί­νη την πρώ­τη μα­θη­τι­κή ο­μά­δα που εί­χα­με σχη­μα­τί­σει θα τους πεις ό­τι συ­νε­χί­ζω το δρό­μο.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΝΑΝΤΙΑ ΒΑΛΑΒΑΝΗ: ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ: ΧΡΕΟΣ, ΕΛΕΓΧΩ – ΔΙΕΚΔΙΚΩ – ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ

Posted on Μαΐου 8, 2011. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Με το διαρκώς επιδεινούμενο Μνημόνιο να πλησιάζει τα πρώτα του γενέθλια σ΄ ένα τοπίο προϊούσας κοινωνικής ερήμωσης, με την επίσημη ανεργία να ξεπερνάει για πρώτη φορά την κόκκινη γραμμή του 15%, με τη οικονομική και άλλη βία στην καθημερινή ζωή των ανθρώπων αφόρητη, με το μέλλον κλειστό στην ελπίδα ταυτόχρονα για όλες τις ηλικιακές κατηγορίες και πριν απ’ όλα για τους νέους ανθρώπους, η κυβέρνηση επεκτείνει μια μερική εσωτερική στάση πληρωμών υπέρ των δανειστών και σε βάρος του λαού. Ταυτόχρονα ό,τι έχει απομείνει από κοινωνικό κράτος και δημόσια περιουσία παίρνουν σειρά εκπλειστηριασμού.  .

Σε αυτές τις συνθήκες η αντίσταση εμφανίζεται ως η «φυσική» κατάσταση των ανθρώπων περισσότερο από μια ζωή στα γόνατα. Ωστόσο, παρά ορισμένες σοβαρές εργατικές κινητοποιήσεις, τη λαϊκή εξέγερση της Κερατέας και τις εκρήξεις αυτενέργειας νέων κινημάτων τύπου «Δεν πληρώνω», η συντριπτική πλειοψηφία της εργαζόμενης κοινωνίας και των νέων παραμένει «παγωμένη». Η ιστορικής σημασίας, εξαιρετικά προβληματική στάση της ίδιας της αριστεράς απέναντι στο κοινωνικοπολιτικό τσουνάμι, καθώς οι όποιες ενωτικές δράσεις στους κόλπους της περιορίζονται σε πρωτοβουλίες ανθρώπων της βάσης της, λειτουργεί βέβαια ως τροχοπέδη. Ενώ όμως το αδιέξοδο της πολιτικής του Μνημόνιου γίνεται φανερό ακόμα και στους εμπνευστές της, το πυκνό κυβερνητικόσυστημικό σύμπλεγμα προπαγάνδας καταφέρνει μέχρι στιγμής να κρατά εκατομμύρια ανθρώπους εγκλωβισμένους στη μυθολογία του «μονόδρομου». Έτσι το χρέος γίνεται κομβικό σημείο όχι μόνο της οικονομικής κρίσης αλλά και της αφύπνισης των εργαζόμενων.

Η δίψα για γνωριμία με μια «άλλη άποψη» είναι όμως τόσο μεγάλη, ώστε άρκεσε η προβολή μιας ταινίας με θέμα την πρόσφατη διεθνή εμπειρία από την πάλη λαών που πέτυχαν έλεγχο και διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημόσιου χρέους τους, για να φουντώσει η πιο ουσιαστική συζήτηση από την αρχή της χρονιάς: Περισσότεροι από 500.000 άνθρωποι είδαν μέσα στις πρώτες πέντε μέρες το ντοκιμαντέρ Debtocracy των Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνας Κιτίδη, μελών της Πρωτοβουλίας για τη συγκρότηση επιτροπής ελέγχου του χρέους (ΕΛΕ), που γυρίστηκε μέσα σε δύο μήνες αυτοχρηματοδοτούμενο από τους θεατές του με στόχο τη διανομή του χωρίς πνευματικά δικαιώματα μέσω του διαδικτύου. Όχι τυχαία ο ανταποκριτής στις ΗΠΑ μεγάλου καναλιού μετέδωσε ότι «κύκλοι» του ΔΝΤ εμφανίζονται θορυβημένοι…

Η Πρωτοβουλία για ΕΛΕ καλεί όλες τις κοινωνικές συλλογικότητες το επόμενο διάστημα να μεταφέρουν στο δημόσιο χώρο την κουβέντα που βράζει στις παρέες, με οργανωμένες συζητήσεις και συλλογή υπογραφών για ΕΛΕ, συμβάλλοντας στη δημιουργία ενός μεγάλου κινήματος για κοινωνικό έλεγχο του χρέους. Ένα τέτοιο κίνημα δεν έχει βέβαια καμιά σχέση με τα «μυστικά» σχέδια «αναδιάρθρωσης» του χρέους με πρωτοβουλία των διεθνών δανειστών, Ε.Ε., ΔΝΤ και κυβέρνησης, περίπου ομολογημένα τα τελευταία 24ωρα, που θα καταδικάσουν σε μια απομίμηση ζωής υπαγορευμένη από ένα διαρκές Μνημόνιο και τα αγέννητα εγγόνια μας.

Ο πολιτικός χρόνος για ένα αποτελεσματικό λαϊκό κίνημα με αντικείμενο το χρέος πυκνώνει και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Μετρούμε τα τελευταία 24ωρα πριν την αναγγελία συγκρότησης ΕΛΕ «από τα κάτω», με επίκεντρο συνδικάτα και λαϊκές οργανώσεις, στην Ιρλανδία. Αντίστοιχες σκέψεις «τρέχουν» πλέον και στην Πορτογαλία. Η ελληνική Πρωτοβουλία για ΕΛΕ, που πρωτοεμφανίστηκε στις 3-3-2011 θέτοντας το ζήτημα της πάλης για την υπεράσπιση των εργαζόμενων και του λαού ως υπέρτατο συμφέρον απέναντι στα συμφέροντα των δανειστών – «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» – απαιτώντας ταυτόχρονα έλεγχο του απεχθούς, παράνομου και μη νομιμοποιημένου χρέους, διοργανώνει στις 6-7-8 Μαΐου 2011 στη Νομική Σχολή διεθνές συνέδριο για το χρέος. Σύνθημα του, «Χρέος – Ελέγχω, διεκδικώ, δεν πληρώνω».

Στόχος του, μέσα από μια «Διακήρυξη των Αθηνών» να καθοριστεί το πεδίο για συντονισμό της κοινωνικής πάλης για έλεγχο και διαγραφή του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους του χρέους σε κάθε χώρα της περιφέρειας της Ευρωζώνης. Διεκδικώντας και προσφέροντας έμπρακτη διεθνιστική αλληλεγγύη στην εργατική τάξη των χωρών με πλεονάσματα, πριν απ’ όλα της Γερμανίας, που πηγάζουν από τα ελλείμματα των υπόλοιπων: Το Σύμφωνο για το Ευρώ καταδικάζει όλους ανεξαίρετα τους εργαζόμενους σε διαρκές καθεστώς άγριας λιτότητας υπέρ του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Μια τέτοια προοπτική δε μπορεί να αποτελέσει επιλογή για το αύριο για τους λαούς της Ευρώπης.

*Πηγή: aristerovima.gr

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κ. ΛΑΠΑΒΙΤΣΑΣ: ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΔΙΑΣΩΣΗΣ…ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Posted on Μαΐου 8, 2011. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Συνέντευξη στην Αριάδνη Αλαβάνου από το «Δρόμο της Αριστεράς», 25.3.2011.

Ο νέος μηχανισμός, που πρόκειται να υιοθετήσει η Ε.Ε., στοχεύει στην αναδιάρθρωση του χρέους με τρόπο που θα διασφαλίζει τις τράπεζες και τη γερμανική κυριαρχία, υποστηρίζει τεκμηριωμένα ο καθηγητής οικονομικών στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου Κώστας Λαπαβίτσας.

Όπως τονίζει, θα επιφέρει μόνιμα υψηλά επιτόκια και συνεχή λιτότητα στις χώρες της περιφέρειας. Θα λειτουργήσει ως προθάλαμος εξόδου από το ευρώ ή ενός ευρώ δύο ταχυτήτων. Μια ελληνική κυβέρνηση που θα σεβόταν τη βούληση του λαού θα όφειλε να προχωρήσει σε παύση πληρωμών και αναδιαπραγμάτευση του χρέους με στόχο την ουσιαστική διαγραφή του.

Εδώ και ένα χρόνο, όλη η χώρα φαίνεται να λειτουργεί μόνο και μόνο για την εξυπηρέτηση του χρέους. Για ποιό λόγο ενεχυριάστηκαν οι κοινωνικές και λαϊκές ανάγκες, η υγεία, η παιδεία, η καθημερινή επιβίωση των εργαζομένων στην αντιμετώπιση του χρέους;

Στις οικονομικές κρίσεις πάντα υπάρχουν σημεία αιχμής όπου συμπυκνώνονται οι αντιφάσεις της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Στην ελληνική κρίση αυτά είναι το δημόσιο χρέος και η συμμετοχή στην Ευρωζώνη. Η κυβέρνηση Παπανδρέου διάλεξε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του χρέους έχοντας ως στόχο την παραμονή στην Ευρωζώνη. Αναγκαστικά, λοιπόν, ζητούμενο έγινε να προστατευτούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες και να μην υπάρξει κόστος για τις χώρες του κέντρου. Από το τέλος του 2009, οι τράπεζες κάνουν πραγματικό αγώνα δρόμου για να απαλλαγούν από το ελληνικό δημόσιο χρέος. Μεγάλο μέρος του έχει ήδη μεταφερθεί στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, περίπου 65 δισ. ευρώ ως πωλήσεις και ακόμη περισσότερο ως εγγυήσεις για την άντληση ρευστότητας. Το Μνημόνιο παρέχει στις τράπεζες το απαραίτητο χρονικό περιθώριο για να κάνουν αυτή τη μεταφορά χρέους. Η σκληρή λιτότητα, από την άλλη, μεταβιβάζει το κόστος του χρέους στους εργαζόμενους, είτε ως μειώσεις μισθών και συντάξεων είτε ως περικοπές του κράτους πρόνοιας. Η επιδίωξη είναι να μη σηκώσουν, τελικά, το βάρος οι χώρες του κέντρου.

Και μπορεί το χρέος να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά με αυτόν τον τρόπο;

Δεν νομίζω. Η συρρίκνωση της ελληνικής οικονομίας, το τελευταίο εξάμηνο, ήταν ταχύτατη, ενώ η ανεργία έφτασε ήδη το 14,8%. Η μείωση του κρατικού ελλείμματος κατά 6% του ΑΕΠ το 2010, η περικοπή των μισθών και των συντάξεων και ο περιορισμός των πιστώσεων από τις τράπεζες έχουν δημιουργήσει οικονομική ασφυξία. Το μόνο θετικό στοιχείο είναι ο σχετικός δυναμισμός των εξαγωγών, επειδή έχουν ανακάμψει οι διεθνείς αγορές. Υπάρχει και το ενδεχόμενο να σταμάτησε η πτώση των ιδιωτικών επενδύσεων τον Δεκέμβριο του 2010, αλλά είναι πολύ νωρίς για να ξέρουμε με βεβαιότητα.
Ακόμη χειρότερα, η ύφεση και η αποδιοργάνωση του κρατικού μηχανισμού έχουν φέρει σημαντική υστέρηση στα δημόσια έσοδα. Η τελευταία έκθεση του ΔΝΤ μάς πληροφορεί ότι έπεσε έξω στην εκτίμησή του για το λεγόμενο «δημοσιονομικό διάκενο», το οποίο αναμενόταν στο 1,7% του ΑΕΠ για το 2012-14, ενώ τώρα προκύπτει στο 8%. Σοβαρός εκτροχιασμός, δηλαδή, που σημαίνει ότι υπάρχει κίνδυνος να ξεφύγει προς τα πάνω η αναλογία του χρέους ως προς το ΑΕΠ. Έσπευσε, λοιπόν, ο κ. Παπακωνσταντίνου να ανακοινώσει πρόσθετα μέτρα, τη βδομάδα που μας πέρασε.

Αυτό σημαίνει ότι θα συνεχιστεί η ύφεση και θα ανέβει κι άλλο η ανεργία. Η κυβέρνηση ελπίζει σε αύξηση του τουρισμού, το καλοκαίρι, καθώς η Βόρεια Αφρική είναι σε αναταραχή. Προσβλέπει, επίσης, σε άνοδο των εξαγωγών, επειδή η πολιτική της συντρίβει το εργατικό κόστος. Θα δούμε στην πράξη. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι το ίδιο το ΔΝΤ προβλέπει ρυθμούς ανάπτυξης γύρω στο 2,5% μέχρι το 2020. Η ελληνική οικονομία θα λιμνάσει, ενώ υπάρχει περίπτωση το χρέος να εκτοξευτεί σε τεράστια ποσοστά του ΑΕΠ, άνω του 170%. Το πιθανότερο είναι ότι θα αποδειχτεί μη διατηρήσιμο και θα χρειαστεί αναδιάρθρωση.

Η επιμήκυνση της αποπληρωμής, η μείωση επιτοκίου, ένα πιθανό «κούρεμα» με πρωτοβουλία δανειστών ή με βάση την πρόταση Τρισέ για επαναγορά δεν αποτελούν λύσεις;

Οι προτάσεις αυτές αποτελούν παραδοχή του ότι η αναδιάρθρωση είναι αναπόφευκτη, αλλά δεν αλλάζουν ουσιαστικά τα πράγματα. Η επιμήκυνση του δανείου Ε.Ε.-ΔΝΤ ήταν απαραίτητη, δεδομένου ότι οι προβλέψεις αποπληρωμής, που έγιναν τον Μάιο του 2010, ήταν εκτός πραγματικότητας. Η μείωση επιτοκίου όντως θα ελαφρύνει την πίεση, χωρίς όμως να άρει την τοκογλυφία που ασκείται εις βάρος της Ελλάδας. Όσο για το «κούρεμα» με πρωτοβουλία των δανειστών, εξ ορισμού δεν πρόκειται να φέρει αποτελεσματική μείωση του χρέους. Δεν πρόκειται οι δανειστές να δεχτούν μεγάλη ζημία από μόνοι τους. Αυτό που χρειάζεται είναι να τους επιβληθεί ουσιαστικό «κούρεμα» με πρωτοβουλία της Ελλάδας.

Τι σηματοδοτεί ο νέος μόνιμος μηχανισμός που οι κυρίαρχες δυνάμεις της Ε.Ε. θέλουν να αποφασιστεί στη Σύνοδο Κορυφής; Τι θα όφειλε και θα μπορούσε (υπό την έννοια και του εφικτού) να κάνει στη Σύνοδο Κορυφής μια κυβέρνηση που θα σεβόταν τη λαϊκή βούληση;

Ο μηχανισμός επιδιώκει την αναδιάρθρωση χρέους με τρόπο που θα διασφαλίζει τις τράπεζες, ενώ θα επικυρώνει τη γερμανική κυριαρχία στην Ε.Ε. Υπόσχεται, για παράδειγμα, να επιβάλει «κούρεμα» στους μελλοντικούς αλλά όχι στους υπάρχοντες δανειστές χωρών που αντιμετωπίζουν προβλήματα. Όσοι έχουν ήδη δανείσει θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους στο ακέραιο, ενώ οι μελλοντικοί δανειστές θα έχουν τον κίνδυνο ζημίας. Πρόκειται για παραλογισμό. Πως είναι δυνατό να τιμωρείται ο μελλοντικός δανειστής για κάτι που ακόμη δεν έκανε, ενώ ο υπάρχων δανειστής, που αποδεδειγμένα έδρασε ανόητα, θα γλιτώσει χωρίς κόστος; Το αποτέλεσμα θα είναι μονίμως υψηλότερα επιτόκια για τις χώρες της περιφέρειας, ενώ παράλληλα θα επιβληθεί καθεστώς συνεχούς λιτότητας. Στην πράξη ο μηχανισμός θα λειτουργήσει ως προθάλαμος εξόδου από το ευρώ ή δημιουργίας ευρώ δύο ταχυτήτων. Η πρώτη υποψήφια χώρα θα είναι, προφανώς, η Ελλάδα.

Όσο για το τι θα πρέπει να κάνει μια κυβέρνηση που σέβεται τη λαϊκή βούληση, δεν είναι δα και τόσο πολύπλοκο. Η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει σε παύση πληρωμών και, κατόπιν, να αναδιαπραγματευτεί το χρέος με δική της πρωτοβουλία και με στόχο την ουσιαστική διαγραφή του. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος για να απαλλαγεί από το άχθος του χρέους και να αναπνεύσει η οικονομία της. Αυτό θα θέσει αμέσως και θέμα συνεχιζόμενης συμμετοχής της στο ευρώ, που έχει αποδειχτεί καταστροφική.

Πώς απαντάτε στο επιχείρημα ότι μια αναστολή πληρωμών θα οδηγούσε άμεσα σε κατάρρευση των ελληνικών -και όχι μόνο- τραπεζών;

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι ελληνικές τράπεζες είναι ήδη σε δεινή θέση λόγω της ύφεσης. Χάνουν συνεχώς καταθέσεις, συσσωρεύουν προβληματικά δάνεια, καθώς η οικονομία συρρικνώνεται, και εξαρτώνται απόλυτα από τη ρευστότητα που τους παρέχει η ΕΚΤ. Αναγκαστικά περιορίζουν τις πιστώσεις τους και έτσι επιδεινώνουν κι άλλο την ύφεση. Έχουν, βέβαια, βελτιώσει την κεφαλαιακή τους επάρκεια, αλλά αυτό δεν παρέχει ουσιαστικά εχέγγυα για τη λειτουργία τους. Αρκεί μια μετρίου μεγέθους εκτροπή των συνολικών οικονομικών μεγεθών για να βρεθούν οι τράπεζες στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα κινδυνεύσει να βρεθεί η ελληνική αστική τάξη χωρίς εθνικό έλεγχο των τραπεζών για πρώτη φορά στην ιστορία της. Η παύση πληρωμών θα οδηγήσει τάχιστα σε επιβολή δημοσίου ελέγχου επί των τραπεζών. Θα προστατευτούν έτσι οι καταθέτες και θα τεθεί υπό δημόσιο έλεγχο ο μηχανισμός της πίστωσης. Θα υπάρξει, δηλαδή, η απαραίτητη βάση για την επανεκκίνηση της οικονομίας.

Σε συνέντευξή του (Βήμα της Κυριακής, 20/3) ο υπουργός Οικονομίας αναφέρθηκε στο λογιστικό έλεγχο του χρέους και στην πρόσφατη Πρωτοβουλία για ΕΛΕ, στην οποία συμμετέχετε πολύ ενεργά, και είπε: «Λες κι αν χαρακτηριστεί ένα κομμάτι του χρέους «παράνομο» δεν θα το χρωστάμε πλέον». Πώς το σχολιάζετε;

Διάβασα τη συνέντευξη του κ. Παπακωνσταντίνου και μου έκανε εντύπωση η ελαφρότητά της. Η απλή λογική λέει ότι αν, μετά από αδιάβλητες και φερέγγυες διαδικασίες, κάποιο χρέος κριθεί μη νομιμοποιημένο, ο δανειζόμενος δεν θα πρέπει να το πληρώσει. Ο δανειστής δεν πρόκειται, φυσικά, να το δεχτεί πανηγυρίζοντας. Γι΄ αυτό ακριβώς εκείνος που διαπραγματεύεται από την πλευρά του δανειζόμενου θα πρέπει να έχει οργανική πρόσδεση με το εργατικό κίνημα και πλήρη αντίληψη των συνεπειών του χρέους για τη ζωή των λαϊκών στρωμάτων. Τέτοιο πράγμα δυστυχώς δεν βλέπω στην ελληνική κυβέρνηση.

Θέλω να τονίσω ότι η ΕΛΕ είναι η μοναδική ελπιδοφόρα πρωτοβουλία που έχουμε δει μέχρι τώρα από τα κάτω για το ζήτημα του χρέους. Πολλοί μιλούν εναντίον του χρέους και καταγγέλλουν τις επιπτώσεις του, και πολύ καλά κάνουν. Αλλά με τις αναλύσεις περί καπιταλισμού και την καταγγελία των κερδοσκόπων δεν υπάρχει αποτέλεσμα. Στην πράξη η κυβέρνηση συνεχίζει να κάνει ό,τι θέλει.

Η ΕΛΕ παρέχει τη δυνατότητα ουσιαστικής παρέμβασης, αρκεί να αποκτήσει κινηματική διάσταση και να μην εξελιχθεί σε άνευρη και αναξιόπιστη επιτροπή της Βουλής. Έχει απόλυτη σημασία να μπορέσει να συνδεθεί με τα κινήματα που έχουν ήδη εμφανιστεί, όπως το «Δεν πληρώνω», όπως επίσης και με αντίστοιχες προσπάθειες στην Ιρλανδία και αλλού. Αν υπάρξει μαζικό κίνημα που θα απαιτήσει δημοκρατικό έλεγχο του χρέους –αυτού που ήδη υπάρχει, αλλά και του μελλοντικού-, η θέση της Ελλάδας στις διεθνείς διαπραγματεύσεις θα αλλάξει αμέσως.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Γ. ΔΕΛΑΣΤΗΚ: ΚΑΛΠΑΖΕΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΕ!

Posted on Μαΐου 8, 2011. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Στον αέρα έχει τιναχτεί το Μάαστριχτ στις προβλέψεις του για το ανώτατο επιτρεπτό όριο του δημόσιου χρέους και του ελλείμματος του προϋπολογισμού σε ολόκληρη την Ευρώπη τόσο στις 27 χώρες-μέλη της ΕΕ όσο και στα 17 κράτη που συναπαρτίζουν την Ευρωζώνη. Αυτό είναι το γενικό συμπέρασμα από τα αναλυτικά στοιχεία που δημοσιοποίησε προχθές η Γιούροστατ, η Στατιστική Υπηρεσία της ΕΕ.
Ποιο 3% ως ανώτατο όριο του ελλείμματος; Κατά μέσο όρο στις 27 χώρες της ΕΕ το έλλειμμα του προϋπολογισμού ανέρχεται στο 6,4% του ΑΕΠ.
Είναι χαρακτηριστικό δε ότι στις 22 από αυτές τις χώρες το έλλειμμα υπερβαίνει το όριο 3% και μόνο σε 5 όλες κι όλες χώρες είναι κάτω από το 3%, μέσα δηλαδή στις προβλέψεις του Μάαστριχτ.

Πρόκειται μόνο για τις τρεις σκανδιναβικές χώρες (Σουηδία, Δανία, Φινλανδία) συν το ζάπλουτο Λουξεμβούργο και την Εσθονία.
Η κατάσταση δεν είναι καθόλου καλύτερη στις 17 χώρες της ζώνης του ευρώ. Ο μέρος όρος του ελλείμματος του προϋπολογισμού στην Ευρωζώνη ανέρχεται στο 6%.
Και εδώ οι 14 χώρες έχουν έλλειμμα πάνω από το όριο του 3% και μόνο τρεις χώρες μικρότερο απ’ αυτό – πρόκειται για τρεις χώρες που έχουμε ήδη αναφέρει (Φινλανδία, Λουξεμβούργο, Εσθονία).
Θλιβερή πρωταθλήτρια του ελλείμματος είναι και πάλι το 2010 η Ιρλανδία, κυριολεκτικά απογειωμένη όμως στο… 32,4% (!!!) του ΑΕΠ της εξαιτίας της εγκληματικής απόφασης της εκδιωχθείσης κυβέρνησής της να… κρατικοποιήσει τα χρέη των τραπεζών καταβαραθρώνοντας την οικονομία της χώρας.
Για τη δεύτερη θέση παλεύουν η Ελλάδα με 10,5% και η Βρετανία με 10,4% και με σαφείς, εκφρασμένες εγγράφως υποψίες της Γιούροστατ ότι οι Αγγλοι έχουν κάνει λαθροχειρίες στα στατιστικά στοιχεία με τις στρατιωτικές δαπάνες τους. Κοντά μας σε απόσταση αναπνοής η Ισπανία και η Πορτογαλία, με 9,2% και 9,1% του ΑΕΠ τους αντίστοιχα.
Καθόλου μακριά δεν βρίσκεται και η Γαλλία με έλλειμμα 7% του ΑΕΠ, ελάχιστα βελτιωμένο από το 7,5% που είχε το 2009.

Ούτε γι’ αστείο φυσικά δεν ισχύει και το όριο του 60% του ΑΕΠ που καθόριζε το Μάαστριχτ ως ανώτατη επιτρεπτή τιμή για το δημόσιο χρέος.

Αυτό συνεχίζει να επιδεινώνεται διαρκώς, αποδεικνύοντας εμπράκτως ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα πολύ βαθύτερο δομικό πρόβλημα πανευρωπαϊκών διαστάσεων και όχι με τις… σπατάλες και την τεμπελιά των μεσογειακών λαών που δήθεν ζουν εις βάρος των εργατικών Γερμανών.
Ξεπερνά το 85% του ΑΕΠ το δημόσιο χρέος των 17 χωρών της Ευρωζώνης κατά μέσο όρο από 79,3% που ήταν πέρυσι. Μόνο 5 χώρες είχαν δημόσιο χρέος το 2010 κάτω από 60% του ΑΕΠ τους, ενώ οι υπόλοιπες 12 υπερβαίνουν το όριο.
Στο σύνολο της ΕΕ των «27» ο μέσος όρος του δημόσιου χρέους ανέβηκε στο 80% του ΑΕΠ από 74,4% που ήταν το 2009.
Εδώ πρέπει μάλιστα να σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια του 2010 το δημόσιο χρέος σε σχέση με το 2009 αυξήθηκε στις 25 (!) από τις 27 χώρες της ΕΕ και μειώθηκε μόνο σε 2.
Αξιοθρήνητη «πρωταθλήτρια» στο δημόσιο χρέος φυσικά η Ελλάδα με ποσοστό 142,8% του ΑΕΠ έναντι του 127,1% του 2009, ακολουθούμενη από την Ιταλία με 119%, το Βέλγιο με 96,8% και την Ιρλανδία με 96,2%, η οποία είχε δημόσιο χρέος ανερχόμενο μόλις στο 25% του ΑΕΠ της μόνο τρία χρόνια νωρίτερα.

Με εξαίρεση τις τρεις σκανδιναβικές χώρες και το Λουξεμβούργο, οι 11 από τις 15 χώρες της «παλιάς» ΕΕ της Δυτικής Ευρώπης έχουν σήμερα χρέος άνω του 60% του ΑΕΠ τους.

Προσωρινό είναι επίσης το φαινόμενο, κατά την άποψή μας, του συγκριτικά χαμηλού δανεισμού των χωρών του πρώην «υπαρκτού σοσιαλισμού». Οι κυβερνήσεις τους δεν δανείζονται πολύ γιατί κανένας για την ώρα δεν τους δίνει αφειδώς δάνεια και γιατί οι πληθυσμοί τους ανέχονται μοιρολατρικά κάθε είδους στερήσεις μετά την κατάρρευση των προηγούμενων καθεστώτων, πράγμα το οποίο όμως σταδιακά θα αλλάξει.

ΣΗΜΕΡΑ
Δεν θα έμπαινε κανένας στο ευρώ!
Σχεδόν καμία χώρα δεν θα έμπαινε στην Ευρωζώνη με βάση τα σημερινά στοιχεία των 17 κρατών που τη συναποτελούν, σε ό,τι αφορά το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος τους! Οι 12 από τις 17 χώρες θα απορρίπτονταν γιατί έχουν δημόσιο χρέος πάνω από το 60% του ΑΕΠ τους και οι 14 από τις 17 θα απορρίπτονταν επειδή έχουν έλλειμμα στον προϋπολογισμό τους πάνω από το 3% του ΑΕΠ που ορίζει το Μάαστριχτ! Το διασκεδαστικό είναι πως θα απορρίπτονταν από την Ευρωζώνη τόσο η… Γερμανία όσο και η Γαλλία, αποτυγχάνοντας μάλιστα και στα δύο κριτήρια! Το Βερολίνο έχει χρέος 83,2% και έλλειμμα 3,3%, ενώ το Παρίσι χρέος 81,7% και έλλειμμα 7%

*Δημοσιεύτηκε στο ΕΘΝΟΣ, 28.04.2011

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΛΕΙΑ ΓΙΑ ΥΑΙΝΕΣ ΟΙ ΕΙΣΦΟΡΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ

Posted on Μαΐου 2, 2011. Filed under: 2) ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΘΕΜΑΤΑ |

ανεργια

Να ελεγχτεί, τι κρύβεται πίσω από τις 325.000 απολύσεις που εμφανίζονται ως «οικειοθελείς αποχωρήσεις»

Αυγή: 30 – 4- 2011

Του Κώστα Νικολάου*

Κόλαφος με τις εισφορές για την ανεργία. Αυτή τη φορά, οι εισφορές για την ανεργία, έχουν γίνει στόχος και κινδυνεύουν με ολικό αφανισμό.  Οι ύαινες μύρισαν φρέσκο κρέας και το περικύκλωσαν.

Το Υπουργείο εργασίας, ανοίγει όλες τις πόρτες για να κατασπαραχτεί ότι έχει απομείνει από τις εισφορές για την ανεργία.

Τα επιδόματα ανεργίας μπαίνουν σε νέα και πιο σκληρή δοκιμασία καθώς θέλουν να συνδεθούν και με εισοδηματικά κριτήρια!!  Δηλαδή όταν ο ένας από τους δύο συζύγους εργάζεται, τότε ο άλλος δεν θα δικαιούται το επίδομα ανεργίας!!

Το επίδομα ανεργίας, δεν είναι προνοιακό επίδομα, ούτε δωρεάν χορηγείται για να χειρίζεται καταυτόν τον τρόπο. Είναι ανταποδοτικό επίδομα, είναι χρήματα των εργαζομένων που έχουν παρακρατηθεί από τον μισθό τους για το σκοπό αυτό και τα οποία δεν είναι λίγα.

Να τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Το χρήμα ρέει άφθονο

Τα ποσοστά εισφορών για τα Ταμεία κοινωνικής προστασίας  αναλογούν, σε 7,96%  για τον  Ο.Α.Ε.Δ, σε 1,75% για τον Ο.Ε.Κ. και σε 0,70% για τον Ο.Ε.Ε..  Οι εισφορές υπολογίζονται στο σύνολο των αποδοχών των εργαζομένων και εισπράττονται για λογαριασμό των Ταμείων αυτών από το ΙΚΑ.

Έτσι, σύμφωνα με τον κρατικό προϋπολογισμό του 2011, οι εισφορές  (μισθωτών – εργοδοτών) των Ταμείων αυτών ανέρχονται στις 3.165,62 εκ. , από τα Π.Δ.Ε. & ΕΣΠΑ  υπολογίζονται 1.115 εκ.,  ενώ από τον κρατικό προϋπολογισμό θα χορηγηθούν μόνο 500 εκ. €. Σύνολο εσόδων  4.817,97 εκ. €.

Με βάση και την αναλογία εισφορών, το μεγαλύτερο μέρος των ποσών αυτών, σχεδόν τα 4 δις ευρώ είναι για τον ΟΑΕΔ.

Ποιοι είναι δικαιούχοι επιδόματος ανεργίας;

Δικαίωμα επιδόματος έχουν οι μισθωτοί των οποίων καταγγέλθηκε ή έληξε η σύμβαση εργασίας, και έχουν πραγματοποιήσει έναν αριθμό ημερών εργασίας.

Το ποσό είναι για όλους το ίδιο, ανέρχεται στα 454,25€ και αντιστοιχεί στο 61% του κατώτατου μισθού, ενώ η χρονική περίοδος επιδότησης είναι από 5 έως 12 μήνες, καθώς εξαρτάται από τις ημέρες εργασίας κατά το τελευταίο 14μηνο.

Έτσι, σύμφωνα με στοιχεία του ΟΑΕΔ ( Ιανουάριος 2011), από τους 689.558 καταγραμμένους ανέργους, μόνο οι 258.285 (ποσοστό 37.45%)  είναι δικαιούχοι επιδόματος ανεργίας, ενώ το υπόλοιπο 62,55% των ανέργων δεν λαμβάνει κανένα επίδομα!!          

Αλλά και από τους δικαιούχους αυτούς, μόνο οι 147.774 (ποσοστό 57,21%) είναι κοινοί επιδοτούμενοι (για ολόκληρο χρόνο) ενώ οι 110.511 ποσοστό 42,79% είναι επιδοτούμενοι από εργασίες προσωρινής απασχόλησης, δηλαδή λαμβάνουν επίδομα για λιγότερο χρόνο.

Από τα 4 δις,  πόσα παίρνουν τελικά οι άνεργοι;

Όλα τα στοιχεία καταμαρτυρούν πως από τα 4δις που εισπράττονται  μόνο το 1.5 δίς επιστέφει ξανά στους ανέργους.

Τα χαμηλά ποσά του επιδόματος ανεργίας (454,25 €), ο χαμηλός αριθμός δικαιούχων(258.285), και από τους οποίους το 45,58% επιδοτείται για μικρότερη χρονική διάρκεια, είναι στοιχεία που μας δείχνουν πως τα συνολικά ποσά των επιδομάτων ανεργίας δεν ξεπερνούν τα 1.5δις ευρώ.

Έτσι ενώ για την ανεργία εισπράττονται υπέρογκα ποσά, στους ίδιους τους ανέργους καταλήγουν ελάχιστα.

Υπάρχει αναντιστοιχία, σε βαθμό ληστείας, μεταξύ εισφορών και χορηγήσεων. Υπάρχει επίσης αναντιστοιχία  και μάλιστα σε βαθμό υπεξαίρεσης, μεταξύ ατομικών εισφορών και επιδόματος, καθώς το επίδομα ανεργίας δεν συμβαδίζει με τους μισθούς, όπως γίνεται με τις εισφορές, και χορηγείται για όλους το ίδιο.

Πού πηγαίνουν όμως τα λεφτά;

Ένα είναι σίγουρο, ότι αυτά δεν πηγαίνουν στους ανέργους.

Μπαράζ από «προγράμματα» και  επιδοτήσεις θέσεων εργασίας. Επιδοτούν θέσεις εργασίας τάχα για να προστατέψουν την εργασία, και με τον τρόπο αυτό, κάθε χρόνο ροκανίζουν τις εισφορές που προορίζονται για την ανεργία. Και για του λόγου το αληθές, τα κονδύλια μόνο για ένα πρόγραμμα, όπως αυτό της επιδότησης των εργοδοτικών ασφαλιστικών εισφορών, ξεπερνούν το 1δις ευρώ!!

Ο ισχυρισμός ότι με τον τρόπο αυτό, προστατεύονται οι θέσεις εργασίας και δεν γίνονται απολύσεις, είναι αβάσιμος και αναληθής καθώς τα στοιχεία καταμαρτυρούν το αντίθετο.

Οι επιχειρήσεις και επιδοτούνται για να μην απολύουν, ενώ απολύουν όποτε θέλουν και λογαριασμό δεν δίνουν.

325.000 απολύσεις το 2010 ως «οικειοθελείς αποχωρήσεις» 

Στα ψιλά και απαρατήρητα, περνούν τα στοιχεία του ΟΑΕΔ για τις απολύσεις, όπου πέραν των άλλων, ένας μεγάλος αριθμός απολυμένων, εμφανίζονται ως «οικειοθελείς αποχωρίσεις»!!!

Τα νούμερα που εμφανίζουν απολυμένους ως «οικειοθελείς αποχωρίσεις» είναι κραυγαλέα. Για το μήνα Δεκέμβριο καταγράφηκαν 22.652, για τον Νοέμβριο 22.731, για τον Οκτώβριο 26.805, για τον Σεπτέμβριο 33.886, για τον Αύγουστο 25.380, για τον Ιούλιο 29.417, για τον Ιούνιο 28.592, και 135.000 για τους  υπόλοιπους πέντε μήνες, σύνολο «οικειοθελών αποχωρήσεων» 324.463 !!

Θα πρέπει να είμαστε αφελείς για να πιστέψουμε, πως μέσα σε ένα χρόνο, ξαφνικά 325.000 εργαζόμενοι, αποχώρισαν από την εργασία τους και δεν απολύθηκαν.

Μύθος η προστασία θέσεων εργασίας από επιδοτήσεις

Από τα νούμερα αυτά, εάν εξαιρέσουμε τις ελάχιστες πραγματικές αποχωρήσεις, καθώς και τις αποχωρίσεις λόγο συνταξιοδότησης, οι οποίες σύμφωνα με το ΙΚΑ κυμαίνονται στις 50-60 χιλιάδες το χρόνο, τότε θα πρέπει να μιλήσουμε για 250.000  απολύσεις, και όχι για αποχωρίσεις.

Γιατί όμως δηλώνονται ως αποχωρίσεις;

Σοβαροί λόγοι που επιβάλουν την παραποίηση των στοιχείων αυτών, έχουν μόνο οι επιχειρήσεις, οι οποίες  έχουν δεσμευτεί να μην απολύσουν προσωπικό, αφού για το σκοπό αυτό έχουν επιδοτηθεί με σημαντικά χρηματικά ποσά, τα οποία θα πρέπει να επιστρέψουν.

Συνεπώς, μόνο οι επιχειρήσεις που επιδοτούνται από τον ΟΑΕΔ, έχουν σοβαρούς λόγους να παραποιούν τα στοιχειά αυτά και  εδώ θα πρέπει να στραφεί η προσοχή και να ελεγχτούν όλες οι επιχειρήσεις αυτές.

Τέλος, αυτό το πάρτι  των επιδοτήσεων, που δεν έχει αρχή και τέλος, τάχα να προστατευτεί η εργασία, και μάλιστα με χρήματα των εργαζομένων, θα πρέπει να τελειώσει.   


  *Ο Νικολάου Κώστας είναι Μέλος Διοικούσας Επιτροπής ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ   

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

    Περί

    ΚΩΣΤΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ: Μέλος Διοικούσας Επιτροπής του Κέντρου Πληροφόρησης Εργαζομένων & Ανέργων της ΓΣΕΕ (ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ)

    RSS

    Subscribe Via RSS

    • Subscribe with Bloglines
    • Add your feed to Newsburst from CNET News.com
    • Subscribe in Google Reader
    • Add to My Yahoo!
    • Subscribe in NewsGator Online
    • The latest comments to all posts in RSS

    Μεταστοιχεία

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...