Archive for Οκτώβριος 2011

ΑΝΕΛΕΗΤΟΣ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΑΔΥΝΑΤΩΝ & ΤΟ ΠΡΟΦΙΛ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ

Posted on Οκτώβριος 9, 2011. Filed under: 2) ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ |

ΕΠΟΧΗ : 2/10/2011

Του Κώστα Νικολάου:

Εκστρατεία πολέμου ενάντια στον κόσμο της εργασίας και γενικά στα μικρομεσαία στρώματα, έχει κηρύξει το επιτελείου του ΓΑΠ από την πρώτη στιγμή που κατέλαβε την κυβέρνηση.

Θύματα από τη σφαγή, είναι τα ποιο ευάλωτα στρώματα, οι συνταξιούχοι που βλέπουν τον κόπο και τον μόχθο μιας ζωής να λεηλατείται.  Ειδικά όσοι είχαν κάνει το λάθος και ασφαλίστηκαν για όλον τον εργάσιμο βίο και κατέβαλαν μεγαλύτερες εισφορές, αποκεφαλίζονται πρώτοι.

Μετά το Α. Λοβέρδο που κατακρεούργησε όλο το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης, την σκυτάλη παρέλαβε ο  Γ. Κουτρουμάνης και πετσοκόβει ότι απέμεινε από τις συντάξεις.

Κατά τον Υπουργό, οι συνταξιούχοι φταίνε για το ξεχαρβάλωμα της κοινωνικής ασφάλισης, για την αποσάθρωση της ελληνικής οικονομίας και καλούνται να πληρώσουν τα σπασμένα.

Για να δώσουμε την αληθινή διάσταση του ζητήματος, με ποιους αντιπαρατίθεται αυτή η κυβέρνηση, παραθέτουμε τελευταία διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία του ΙΚΑ που δημοσιευτήκαν το Μάρτιο του 2009 και αφορούν το έτος 2006. Δυστυχώς, δεν έχουμε νεότερα, όμως ελάχιστα διαφέρουν από το σήμερα, ιδίως όσον αφορά τη δομή καθώς οι συντάξεις έχουν καθηλωθεί στο 2008.

Απασχόληση:

             Ο συνολικός αριθμός ασφαλισμένων στο ΙΚΑ   (έλληνες & αλλοδαποί) είναι 2.615.853. Ο αριθμός άμεσα ασφαλισμένων με δικαίωμα περίθαλψης, (με τουλάχιστον 50 ημέρες ασφάλισης) είναι 1.991.443. Υπολείπονται  624.410 οι οποίοι είτε είναι άνεργοι είτε περιοδικά ανασφάλιστοι.

Συνταξιούχοι του ΙΚΑ:

Σε 570.081 ανέρχεται αριθμός των συνταξιούχων που συνταξιοδοτήθηκε με βάση τις διατάξεις γήρατος, στις 129.852 αριθμούν οι συντάξεις αναπηρίας και σε 250.712 οι συντάξεις θανάτου: Συνολικά συνταξιοδοτούνται από το ΙΚΑ  950.645.

Σχέση εργαζόμενων – συνταξιούχων ΙΚΑ  

            Προκειμένου να ενοχοποιήσουν τους συνταξιούχους, προσθέτουν στις συντάξεις γήρατος όλα τα κοινωνικά βάρη (συντάξεις αναπηρίας και θανάτου) και ταυτόχρονα μειώνουν τον αριθμό ασφαλισμένων αφού  εξαιρούν όσους δεν έχουν τουλάχιστο 50 ημέρες ασφάλισης. Έτσι, εμφανίζουν την σχέση δύο (2) εργαζόμενοι ένας (1) συνταξιούχος!!

Παραθέτοντας όμως τα πραγματικά στοιχεία, τον συνολικό αριθμό ασφαλισμένων (2.615.853) με τις συντάξεις γήρατος  (570.081) βλέπουμε πως η σχέση είναι 4,5 εργαζόμενοι έναν (1) συνταξιούχος.

Να θυμίσουμε, πώς μόνο από τροχαία δυστυχήματα έχουμε 2.100 νεκρούς και 32.000 τραυματίες εκ των οποίων οι 3.500 καταλήγουν σε μόνιμες αναπηρίες το χρόνο. Τα τελευταία 35 χρόνια είχαμε 75.000 νεκρούς και 1.200.000 τραυματίες από τους οποίους οι 110.000 σε μόνιμη αναπηρία!!

Μέσος όρος μηνιαίων συντάξεων:

Ο μέσος όρος των μηνιαίων συντάξεων γήρατος είναι 608,30 ευρώ αναπηρίας είναι 461,87€, ευρώ και θανάτου 391,41€ ευρώ

Με τα κατώτατα όρια, (το 2006 αυτά ήταν 445 ευρώ, σήμερα είναι 486ευρώ)  αμείβεται το 57,88% των συνταξιούχων γήρατος, από τους οποίους το 6,80% είναι κάτω και από τα ποσά αυτά. Το 32,10% είναι, από 450 ευρώ έως και 1500 ευρώ και το 3,22% πάνω από 1500 ευρώ.

Από τις αναπηρικές συντάξεις, το 68% έχει ποσοστό αναπηρίας άνω από 80% και λαμβάνουν την πλήρη σύνταξη. Το 22% είναι με ποσοστό κάτω από το 80% και η σύνταξη είναι μειωμένη κατά 25% , ενώ το 7% είναι με ποσοστό κάτω από το 50% και η σύνταξη είναι μειωμένη κατά 50%.

Ηλικία συνταξιούχων:

Ο μέσος όρος ηλικίας των συνταξιούχων,  για τους άνδρες είναι 71,26 ετών, ενώ για τις γυναίκες 69,92 ετών. Ο συνολικός μέσος όρος είναι τα 70,73 έτη.

            ΝΕΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΤΟΣ 2006:

            Το 2006 συνταξιοδοτήθηκαν 53.821 ασφαλισμένοι από τους οποίους οι 31.830 (59,14%) με διατάξεις γήρατος, οι  6.189 (11,50% ) με διατάξεις αναπηρίας και οι 15.802 (29,36%) με διατάξεις θανάτου.

Η μέση ηλικία των νέων συνταξιούχων αυτών για τους άνδρες ήταν  61,31 ετών, ενώ για τις γυναίκες 58,61 ετών. Ο συνολικός μέσος όρος  ήταν τα 60,27 έτη.

Μέσος όρος ημερών ασφάλισης:

            Όπως προκύπτει από τον πίνακα, το 47,85% των νέων συνταξιούχων γήρατος, είχε 25 χρόνια ασφάλισης και άνω, ενώ το 24,79 είχε πάνω από 10. 500 ημέρες ασφάλισης και το 6,25% πάνω και από 11.400 ημέρες.

Ο μέσος όρος ημερών ασφάλισης,  για τις συντάξεις γήρατος ήταν 8.495 ημέρες, για τις αναπηρικές ήταν 4.866 ημέρες και για τις θανάτου ήταν 4.914 ημέρες.

Μέσες ασφαλιστικές κλάσεις ( τελικός μισθός):

            Για τις συντάξεις γήρατος, ο μέσος τελικός μισθός που τους υπολογίστηκε η σύνταξη, των ανδρών ήταν 1.323 ευρώ (17η κλάση) και των γυναικών 1.008 ευρώ (13η κλάση), ενώ ο συνολικός μέσος όρος ήταν 1.200 ευρώ.  Τα ποσά αυτά εάν τα αναπροσαρμόσουμε (13,6%) στις σημερινές τιμές, είναι περίπου 1.363 ευρώ.

Με βάση την ετήσια έκθεση 2001 της ΓΣΕΕ, οι μέσες ετήσιες ακαθάριστες αποδοχές των εργαζομένων στην Ελλάδα (μαζί με τις εργοδοτικές εισφορές) είναι 27.336 ευρώ. Εξαιρώντας τις εργοδοτικές εισφορές (28%) οι μέσες ετήσιες μικτές αποδοχές είναι 21.356 ευρώ, ενώ οι μηνιαίες είναι 1.525 €.

Η διαφορά μεταξύ τελικού μισθού που υπολογίζεται η σύνταξη και πραγματικού μισθού, είναι της τάξης των 162 ευρώ. Αυτό έχει να κάνει με την αλλοίωση του τελικού μισθού από τον τρόπο που υπολογίζεται, με ζημία στις συντάξεις έως και 114 ευρώ.

            ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ

Έως και το 2014, οι συντάξεις του ΙΚΑ θα υπολογίζονται, βάση των αποδοχών (εκτός δώρων Χριστουγέννων –Πάσχα & επ. άδειας) της τελευταίας πενταετίας επί τα χρόνια ασφάλισης. Με 35 έτη ασφάλισης αναλογεί στο 70% του τελικού μέσου μισθού. Επειδή το ΙΚΑ έχει πλαφόν στις εισφορές και την περίοδο αυτή ήταν 2.140 ευρώ, η μεγαλύτερη σύνταξη με τα έτη αυτά ήταν 1462 ευρώ.

Έτσι οι συντάξεις που παρουσιάζονται πάνω από τα ποσά αυτά, έχουν να κάνουν με τον μεγαλύτερο χρόνο ασφάλισης δηλαδή πάνω και από τα 35 έτη ή έχουν την πριμοδότηση από τα ΒΑΡΕΑ καθώς καταβάλουν μεγαλύτερες εισφορές.

Σήμερα το πλαφόν ανωτάτου ορίου εισφορών ( για ασφαλισμένους πριν το 1992) είναι 2.432.45 ευρώ και η σύνταξη με 35 έτη ασφάλισης είναι 1661,45 ευρώ.

            ΟΙ ΕΩΣ ΤΩΡΑ ΠΕΡΙΚΟΠΕΣ ΤΩΝ  ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ

            Οι συνταξιούχοι εκτός από την αύξηση της φορολογίας, τον κεφαλικό φόρο, και το φόρο στα σπίτια έχουν επιπλέον βάρη:

Πάγωμα των συντάξεων: Μόνο από τα πάγωμα (2009 – 2014) θα χάσουν 25-30% της αγοραστικής αξίας.

Περικοπές αποδοχών: Χάνουν δυο μισθούς από τα δώρα Χριστουγέννων – Πάσχα, επ. άδειας,  (αυτά αντικαταστάθηκαν  με επίδομα των 400 – 200 – 200 ευρώ).  Το επίδομα αυτό καταργείται για ηλικίες κάτω των 60 ετών.

Έκτακτη εισφορά: Για συντάξεις άνω των 1.400 ευρώ εισφορά 3 έως 10%. Για συντάξεις πάνω από 1.700 ευρώ η εισφορά είναι 6 έως 14%. Έκτακτη εισφορά 6 έως 10% σε ηλικίες κάτω των 60 ετών με συντάξεις άνω των 1.700 ευρώ. Έκτακτη εισφορά 3 έως 10% σε όλες τις επικουρικές συντάξεις άνω των 300 ευρώ. Έκτακτη εισφορά 20% στα ποσά που υπερβαίνουν τα 1.200 ευρώ.  Έκτακτη εισφορά 40% σε ηλικίες κάτω των 55 ετών στα ποσά πάνω από τα 1.000 ευρώ.

Πρόστιμα: Αναμένονται αυστηρά πρόστιμα σε όλες τις επικουρικές συντάξεις, ιδιαιτέρα στα Ταμεία που το κράτος καταχράστηκε όλα τα αποθεματικά όπως του ΕΤΕΑΜ το μεγαλύτερο ταμείο με 1.739.000 ασφαλισμένους. Με ψευτομελέτες που θα προηγηθούν, οι συντάξεις θα μειωθούν έως και 50%.

Βαρέα: Βαρύ θα είναι το τίμημα, με σοβαρές επιπτώσεις για την υγεία και μεγάλη ζημιά στη σύνταξη, για 250.000 εργαζόμενους και όχι μόνο, που βλέπουν τον εαυτό τους να εξαιρείτε  από τα βαρέα ανθυγιεινά επαγγέλματα.

Ο εμπαιγμός και η ασέβεια, να συμπεράνουμε, και μάλιστα από πρώην εκπροσώπους των ασφαλισμένων – διότι αυτοί παίρνουν τα μέτρα –  δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος.

 

Ο Κώστας Νικολάου είναι  μέλος   της Διοικούσας Επιτροπής  του ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Mίκης Θεοδωράκης: Αναγκαία η Συγκρότηση Εθνικού Παλλαϊκού Μετώπου Αντίστασης

Posted on Οκτώβριος 9, 2011. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη

 ΑΥΓΗ 09/10/2011

Η συγκρότηση ενός ενιαίου Εθνικού Παλλαϊκού Μετώπου Αντίστασης και Σωτηρίας το οποίο θα «καθοδηγήσει την οργανωμένη δύναμη της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων» στην «αντιπαράθεση με το σημερινό, διεθνές και εγχώριο, Σύστημα Εξουσίας» είναι για τον Μίκη Θεοδωράκη «ο μοναδικός δρόμος» που θα μας οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση! Ο Μίκης των αγώνων της αριστεράς στους χαλεπούς καιρούς του παρελθόντος, αναγνωρίζει σήμερα ότι «η δύναμη της αριστεράς μέσα στον λαό μπορεί να γίνει καταλυτική» υπό την προϋπόθεση ότι θα «αποφασίσει να εγκαταλείψει τα εξαπτέρυγα και να οδηγήσει τους οπαδούς της στην καρδιά της νέας παλλαϊκής αντίστασης όπως έχει αρχίσει να διαμορφώνεται» όπως λέει αφήνοντας σαφείς αιχμές για το δογματικό κομμάτι της και επισημαίνοντας τον ανασταλτικό παράγοντα της πολυδιάσπασής της. Χαρακτηρίζει «τραγωδία» το τρίπτυχο «ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ. και τρόικα» και ταυτόχρονα επισημαίνει ότι το παρόν πολιτικό σύστημα «πρέπει να χτυπηθεί μετωπικά και να εξουδετερωθεί». Μερικές ημέρες πριν, άλλωστε, η ίδια η Γερμανίδα καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ, απ’ όλο το πολιτικό σύστημα της χώρας, επέλεξε να αναφερθεί μόνο στον Μίκη. Για τον Θεοδωράκη, ωστόσο, σήμερα «η σημασία του καινούργιου αγώνα μπορεί να συγκριθεί μόνο με ‘κείνον της γερμανικής κατοχής».

Χειμαρρώδης ο λόγος, εμφανής η αγωνία του για το μέλλον. «Φοβάμαι για το μέλλον των παιδιών μας» λέει και μιλά για όλα. Για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο τόπος, για την ανάγκη αντίστασης, για το πολιτικό σύστημα, για την κοινωνία, για τη νεολαία, για την αριστερά. «Λίγοι λαοί στον κόσμο εμπιστεύτηκαν την αριστερά όσο ο δικός μας. Θεωρώ λοιπόν και ελπίζω ότι και μόνο η συνειδητοποίηση αυτής της αλήθειας ίσως οδηγήσει τους σημερινούς υπεύθυνους να ξαναγίνουν αντάξιοι αυτής της εμπιστοσύνης». Παραδέχεται ότι για τον ίδιο «η δημιουργία της Κίνησης Αδέσμευτων Πολιτών» ήταν ένα χρέος και συγχρόνως μια προσωπική τραγωδία» και τονίζει ότι «η ΚΑΠ θα κατέβει στις επόμενες εκλογές «υπό έναν όρο: ότι θα νικήσουμε, ώστε να μπορούμε να επιβάλουμε την απελευθέρωσή μας από την ξένη εξάρτηση και να στερεώσουμε την παλλαϊκή εξουσία ξεκινώντας από τη συντακτική εθνοσυνέλευση».

Γνώρισε και γνωρίζει τη λατρεία πολιτών όλου του πλανήτη. Αυτονόητο! Το όνομά του έχει περάσει πλεόν στη σφαίρα του μύθου. Όταν τον ρωτάς πώς αισθάνεται με τις θερμές εκδηλώσεις που τον υποδέχεται ο κόσμος, απαντά μονολεκτικά και κατηγορηματικά: «Ευθύνη». Αυτονόητο! Είναι ο Μίκης Θεοδωράκης.

Στα 86 του χρόνια σήμερα, παρ’ ό,τι υποβασταζόμενος από τους οικείους του και άμεσα εξαρτημένος από τη βοήθεια του μπαστουνιού του, αποστρέφεται τη βολή του καναπέ του, οργώνει την Ελλάδα προκειμένου να σπείρει ζιζάνια αντίστασης. Όση ώρα μιλάμε, οι χειρονομίες του ως μπαγκέτα κατευθύνουν τις λέξεις. Πού και πού στρέφει το βλέμμα του στο πάνω ράφι της βιβλιοθήκης, απέναντι από την πολυθρόνα του. Δείχνει με το δάχτυλο. Φωτογραφίες και μικρές προτομές του Μαρξ, του Λένιν, του Τσε, του Μάο, ακόμα και του Στάλιν… «Το εικονοστάσι μου» λέει. Η μικρή Σπίθα, η σκυλίτσα του, καθισμένη τόση ώρα στα πόδια του, σηκώνεται, κουνάει παιχνιδιάρικα την ουρά και εγκαταλείπει αυτάρεσκα το δωμάτιο. Αυτή η σπίθα όμως στο βλέμμα του Μίκη… αμετακίνητη!

* Το φανταζόσασταν ότι στα 86 χρόνια σας θα χρειαζόταν να ετοιμαστείτε πάλι για πόλεμο;

Δεν σκέφτομαι τον εαυτό μου. Εκείνο που με απασχολεί, με προβληματίζει και με στεναχωρεί είναι το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός σχεδόν στο σύνολό του γνωρίζει πια πολύ καλά τους εχθρούς του και είναι έτοιμος να τους πολεμήσει, όμως βρίσκεται σε αδυναμία να το κάνει, γιατί δεν υπάρχει η ηγετική δύναμη που θα τον οδηγήσει στον νέο αγώνα του. Σκόρπιες φωνές υπάρχουν, από δω και από κει, όμως δεν αρκούν. Γιατί ο λαός, πολύ σωστά, εκτιμά ότι βρίσκεται μπροστά σε ένα πρόβλημα ιστορικού μεγέθους. Και δεν πρόκειται να εμπιστευτεί παρά μόνο όταν πειστεί ότι υπάρχει η ανάλογη ηγεσία και οργάνωση με την ανάλογη δύναμη και σοβαρότητα, με το ανάλογο κύρος, θέληση, ικανότητα και αποφασιστικότητα για να αναλάβει αυτόν τον καινούργο αγώνα που η σημασία του μπορεί να συγκριθεί μόνο με κείνον της γερμανικής κατοχής.

* Το πώς φτάσαμε εδώ είναι λίγο πολύ γνωστό. Ωστόσο ποιος θεωρείτε ότι υπήρξε ο καταλύτης για την κατάσταση την οποία βιώνουμε;

Η διάσπαση του ΚΚΕ (1968) και η διάλυση της Ενωμένης Αριστεράς (1974). Εάν δεν συνέβαινε αυτό, η πορεία της χώρας θα ήταν διαφορετική. Ακολούθησε η διάλυση της Ένωσης Κέντρου και η δημιουργία και άνοδος του ΠΑΣΟΚ, του οποίου ο ρόλος ήταν να αφαιρέσει από τον ελληνικό λαό τα δύο κύρια αμυντικά του όπλα απέναντι στην προσπάθεια της διεθνούς αντίδρασης με κέντρο τις ΗΠΑ, να μεταβάλει την Ελλάδα σε πειθήνιο όργανό τους: την αριστερά και το προοδευτικό κοινωνικό και πολιτιστικό μαζικό κίνημα. Από κει και πέρα, με τον εκμαυλισμό ενός μεγάλου μέρους των ψηφοφόρων και τη συνειδητή υπερχρέωση της χώρας, ο δρόμος ήταν πια ανοιχτός όχι απλώς στην πλήρη υποταγή αλλά και στο ξεπούλημα της χώρας.

* Κατά τη γνώμη σας πώς μπορούμε να βγούμε απ’ αυτή τη μεγάλη κρίση;

Ο μοναδικός δρόμος είναι η αντιπαράθεση στο σημερινό σύστημα εξουσίας (διεθνές και εγχώριο) της οργανωμένης δύναμης της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων κάτω από την καθοδήγηση ενός ενιαίου Εθνικού Παλλαϊκού Μετώπου Αντίστασης και Σωτηρίας.

* Το παρόν πολιτικό σύστημα μπορεί να οδηγήσει τη χώρα σε ασφαλές λιμάνι;

Αυτό ακριβώς το σύστημα θα πρέπει να χτυπηθεί μετωπικά και να εξουδετερωθεί.

* Πώς θα χαρακτηρίζατε την ελληνική κυβέρνηση;

Συνειδητό όργανο των δυνάμεων που στοχεύουν στον εκμηδενισμό μας.

* Έχετε μιλήσει πολύ αυστηρά για τον πρωθυπουργό. Τελικά τι έχει απομείνει από το ΠΑΣΟΚ;

Τελικά θα μείνουν στο ΠΑΣΟΚ ως το τέλος μόνο όσοι συνειδητά συμφωνούν με τον αρνητικό ρόλο που διαδραματίζει ο πρωθυπουργός και η ομάδα που τον στηρίζει.

* Σαμαράς αντί Παπανδρέου; Θα μπορούσε να δώσει λύση και πάλι η εναλλαγή των κομμάτων που ευθύνονται για τη σημερινή κρίση;

Από το 1985 ήδη οι ΗΠΑ επέλεξαν τον Ανδρέα Παπανδρέου ως τον βασικό πυλώνα της πολιτικής τους. Οπότε ο ρόλος της δεξιάς ήταν άλλοτε συμπληρωματικός και άλλοτε… ενοχλητικός στα σχέδιά τους (βλ. εκπαραθύρωση του Μητσοτάκη για το Γιουγκοσλαβικό και του Καραμανλή για το Μπουργκάς κ.λπ.). Ο Σαμαράς, όπως και οι προκάτοχοί του, μόνο εμπόδια θα φέρει στις προσπάθειες των τροϊκανών. Κι αυτό γιατί η τυχόν παρουσία του σε κυβερνητικό ρόλο θα σπάσει το σημερινό αρραγές μέτωπο (ΜΜΕ, συνδικάτα κ.λπ.) που τους υποστηρίζει μέσω του Γιώργου Παπανδρέου. Εκτός και αν ο Αντώνης Σαμαράς προσχωρήσει ανοιχτά 100% στην πολιτική του ΓΑΠ και της ομάδας του. Στην περίπτωση όμως αυτή δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς πόσοι νεοδημοκράτες θα τον ακολουθήσουν.

* Αν ο καθένας μόνος του δεν μπορεί, οι δύο αποτυχίες (ΠΑΣΟΚ, Ν.Δ.) σε ένα ενιαίο κυβερνητικό σχήμα μπορούν να δημιουργήσουν επιτυχία;

ΠΑΣΟΚ συν Ν.Δ. συν Τρόικα, ίσον η απόλυτη τραγωδία.

* Η αριστερά είναι σε θέση να προσφέρει κλειδιά προκειμένου να αντιμετωπιστεί η πολλαπλή κρίση στην οποία έχουμε περιέλθει;

Μόνη της όχι, αφού μάλιστα εξακολουθεί να είναι διασπασμένη. Αντίθετα, η δύναμή της μέσα στον λαό μπορεί να γίνει καταλυτική, αν αποφασίσει να εγκαταλείψει τα εξαπτέρυγα και να οδηγήσει τους οπαδούς της στην καρδιά της νέας παλλαϊκής αντίστασης όπως έχει αρχίσει να διαμορφώνεται.

* Σε άλλες εποχές, που κρινόταν ξανά η εθνική και κοινωνική επιβίωση, η αριστερά βρήκε τρόπους συνεννόησης και ενέπνευσε τον λαό. Τώρα;

Λίγοι λαοί στον κόσμο εμπιστεύτηκαν την αριστερά όσο ο δικός μας. Θεωρώ λοιπόν και ελπίζω ότι και μόνο η συνειδητοποίηση αυτής της αλήθειας ίσως οδηγήσει τους σημερινούς υπεύθυνους να ξαναγίνουν αντάξιοι αυτής της εμπιστοσύνης.

* Πώς εξηγείτε τη σαστιμάρα της ελληνικής κοινωνίας; Θα διαρκέσει, θαρρείτε, πολύ;

Ένας επί πλέον λόγος για να επανορθώσουν οι υπεύθυνοι της αριστεράς τα λάθη τους. Γιατί όχι μόνο δεν είδαν έγκαιρα τον ρόλο του ΠΑΣΟΚ, αλλά αντίθετα το βοήθησαν να μας φέρει στο σημερινό αδιέξοδο. Έχουν χρέος απέναντι στον λαό και τώρα είναι πια η τελευταία ευκαιρία για να εξοφλήσουν. Και θα ‘λεγα ακόμα ότι για τη «σαστιμάρα της ελληνικής κοινωνίας» η ευθύνη της αριστεράς είναι εξίσου μεγάλη με την ευθύνη των ηγεσιών του ΠΑΣΟΚ.

* Την άνοιξη τεθήκατε υπέρ των “αγανακτισμένων” πολιτών. Κινήσεις και δράσεις όπως αυτή των πλατειών είναι ικανές τον χειμώνα, που αναμένεται ιδιαίτερα σκληρός, και μετά τη βίαιη καταστολή τους από τις κρατικές δυνάμεις να αποδειχτούν πιο αποτελεσματικές;

«Το Κίνημα των Αγανακτισμένων σίγουρα εμπνεύστηκε από τις ιδέες μας. Όμως εμείς ως οργανωμένο κίνημα αποφύγαμε να πάρουμε ενεργό μέρος, δεδομένου ότι η γενική τάση ήταν να παραμείνει αυθόρμητο. Φυσικά, τα μέλη και τα στελέχη μας συμμετείχαν. Όλα όμως έγιναν γρήγορα, με αποτέλεσμα να μην μπορέσουν οι ίδιοι να αναδείξουν μια στοιχειώδη οργανωτική δομή, με αποτέλεσμα να μην αντέξουν στη βίαιη επίθεση των ΜΑΤ της κυβέρνησης. Φυσικά η δεξαμενή των αγανακτισμένων υπάρχει και διογκώνεται καθημερινά. Και θέλω να πιστεύω ότι αν κάποτε δημιουργηθεί το μέτωπο των δυνάμεων που προανέφερα, θα βρουν μέσα σ’ αυτό τις απαντήσεις στα ερωτήματα και στις ελπίδες τους.

* “Για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή ”… Τι πρέπει να κάνουμε, τι προτείνετε στους Έλληνες πολίτες;

Όλα όσα πιστεύω ότι πρέπει να γίνουν εδώ και τώρα προσπάθησα να τα εκθέσω σε μια σειρά δημόσιες ομιλίες μου που κυκλοφόρησαν σε βιβλίο πρόσφατα. Έχει σημασία να τις διαβάσει κανείς, γιατί αποτελούν το καταστάλαγμα μιας πείρας πολλών ετών. Με λίγα λόγια, προσπαθώ να σας πω με ποιον τρόπο θα απαλλαγούμε από την ξένη εξάρτηση και πού θα βασιστούμε για να οικοδομήσουμε την Ελλάδα της νέας εποχής.

* Πριν από λίγο καιρό ζητήσατε εκλογές. Θεωρείτε ότι η κυβέρνηση θα προσφύγει άμεσα στις κάλπες;

Δεν είναι ακριβώς έτσι. Όπως είπα, στόχος μας πρέπει να είναι να συντρίψουμε το παρόν σύστημα εξουσίας που είναι γέννημα – θρέμμα της ξένης εξάρτησης. Επομένως το θέμα των εκλογών το αντιμετωπίζουμε υπό έναν όρο: ότι θα νικήσουμε, ώστε να μπορούμε να επιβάλουμε την απελευθέρωσή μας από την ξένη εξάρτηση και να στερεώσουμε την παλλαϊκή εξουσία ξεκινώντας από τη συντακτική εθνοσυνέλευση. Όμως για να νικήσουμε, προϋπόθεση είναι η δημιουργία ενός πλειοψηφικού Πανεθνικού Παλλαϊκού Μετώπου. Και προς την κατεύθυνση αυτή εργαζόμαστε σήμερα.

* Σε ενδεχόμενη εκλογική αναμέτρηση, η “Σπίθα” θα συμμετέχει;

Φυσικά, κάτω από τις προϋποθέσεις που προανέφερα. Προς αυτή την κατεύθυνση κινούνται σήμερα οι δυνάμεις της Σπίθας».

* Στους 10 μήνες ύπαρξής της η Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών ανταποκρίνεται στους ιδρυτικούς της στόχους και στον οραματισμό σας;

Την πραγματική δύναμη και ακτινοβολία της Σπίθας πρέπει να τη μετρήσετε με τα πλήθη που συρρέουν στις συγκεντρώσεις μας: Προπύλαια, Θεσσαλονίκη, Νάουσα, Ηράκλειο, Χανιά. Μην ξεχνάτε ότι η Σπίθα είναι προπαντός ένα ιδεολογικό κίνημα, που ήδη έχει βάλει την σφραγίδα του. Βλέπε, λ.χ., το Κίνημα των Αγανακτισμένων. Καταφέραμε να εκλαϊκεύσουμε τις θέσεις μας και πιστεύω ότι συμβάλαμε πρώτον να δει ο λαός μας την αληθινή φύση των γεγονότων και δεύτερον να διανοίξουμε μια προοπτική για την έξοδό μας από την κρίση. Και το πιο σπουδαίο: επιβάλαμε δύο μεγάλες ιδέες, την αντίσταση και την ανυπακοή στην αλόγιστη βία της εξουσίας. Για μένα η δημιουργία του ΚΑΠ ήταν ένα χρέος και συγχρόνως μια προσωπική τραγωδία. Αν το αλφάβητο έχει εικοσιτέσσερα γράμματα, σε ποιο ακριβώς γράμμα νομίζετε ότι έχουν φτάσει οι σημερινοί εκπρόσωποι της ελληνικής Αριστεράς; Στο γάμα, στο δέλτα; Υπάρχουν όμως ορισμένοι που ζουν ακόμα και που έχουν κατορθώσει (δεν θα πω εγώ πώς) να διαβάσουν, να βιώσουν και να θεμελιώσουν και τα 24 γράμματα της αλφαβήτου της αριστεράς των Αγώνων και των θυσιών. Όταν οι συνθήκες και οι σύντροφοί σου σε αναγκάζουν στα 86 σου χρόνια να ξαναρχίσεις από το άλφα, αυτό δεν αποτελεί απλά μια τραγωδία -για όλους- αλλά κάτι ακόμα χειρότερο: την επιβεβαίωση ενός μεγάλου λάθους που επιμένουμε να διατηρούμε ακόμα και μπροστά στην απέραντη δυστυχία του λαού μας.

* Από δω και πέρα ποιες δράσεις έχετε κατά νου;

Όταν με το καλό πραγματοποιηθεί η ενότητα του λαού με τη δημιουργία του Εθνικού Παλλαϊκού Μετώπου, θα στραφούμε προς τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου με επιδίωξη να συντονίσουμε τον βηματισμό μας με τους Λαούς που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα με μας. Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία και Ιρλανδία έχουν ήδη γίνει ή πρόκειται να γίνουν στο άμεσο μέλλον θύματα της επίθεσης που με όπλα την οικονομική τρομοκρατία και τις μεθόδους του «Σοκ και Δέος» εκπορεύονται από τον νεο-φετιχισμό της σύγχρονης διεθνούς εξουσίας. Πρέπει να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, ώστε ο θανάσιμος ιός να σταματήσει με κάθε θυσία, πριν εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη. Για να μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και η Ευρώπη των λαών, του πολιτισμού και της ειρήνης.

Η νεολαία και οι καλλιτέχνες…

* Λίγες μέρες πριν τη συναυλία στο Ελληνικό αναρωτηθήκατε πού είναι η νεολαία. Τι νομίζετε ότι συμβαίνει με τη νεολαία;

Η φοιτητική και μαθητική νεολαία υπήρξε έως σήμερα το μεγαλύτερο θύμα των ιδεολογικών παραισθησιογόνων, που, όπως ήταν φυσικό, την κούρασαν, την απογοήτευσαν και σε έναν μεγάλο βαθμό την εξουδετέρωσαν. Δεν ξέρω αν αυτό προέκυψε μόνο από τα φανατικά κομματικά ιερατεία ή μήπως παράλληλα έβαλαν το χέρι τους και οι ξένες και ντόπιες δυνάμεις που από τις τελευταίες δεκαετίες σχεδίαζαν την εξουθένωση και εξουδετέρωση του ελληνικού λαού με ιδιαίτερη προτίμηση σε ό,τι θεωρούσαν περισσότερο προοδευτικό και επομένως επικίνδυνο για τα σχέδιά τους.

* Ψέξατε επίσης τους καλλιτέχνες. Γιατί κατά τη γνώμη σας “σφυρίζουν αδιάφορα”;

Δεν μπορώ ειλικρινά να καταλάβω τι συμβαίνει. Πολλά λέγονται και γίνονται, πολλές υποθέσεις. Πάντως το φαινόμενο αυτό συναντάται για πρώτη φορά στην Ιστορία της νεότερης Ελλάδας. Και είναι άκρως επικίνδυνο.

* Μια χώρα η οποία λεηλατείται και η εθνική της κυριαρχία παραδίδεται στα χέρια των δανειστών της, όπως έχετε πει, μια χώρα στην οποία τα παιδιά στο σχολείο δεν έχουν βιβλία, αλλά φωτοτυπίες, όπου οι εργασιακές κατακτήσεις κατεδαφίζονται, το κράτος αποδομείται, έχει μέλλον;

Σας ανέφερα ήδη ότι ευελπιστώ ότι δεν θα αργήσει η δημιουργία του μετώπου αντίστασης που θα τα αλλάξει όλα. Όμως και αν -ό μη γένοιτο- δεν συμβεί κάτι τέτοιο, είμαι βέβαιος πως ό,τι και να συμβεί, «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει». Σ’ αυτό συμφωνούσα πάντα, ακόμα και όταν το άκουγα σε συνθήκες που με έκαναν να νατριχιάζω… Όσο για τους Έλληνες, γι’ αυτό δυστυχώς δεν είμαι βέβαιος».

* Πολύ συχνά γίνεται εμφανές ότι η μνήμη είναι είδος εν ανεπάρκεια σ’ αυτό τον τόπο. Σας δημιουργείται κι εσάς αυτή η εντύπωση;

Δεν μπορεί να μην υπάρχει… Όμως πιο συχνά τη σκεπάζει ο φόβος, το συμφέρον και ο φθόνος.

* Τι φοβάστε περισσότερο, αυτή την εποχή;

Φοβάμαι για το μέλλον των παιδιών μας. Έχουμε πάρει τόσα από τους προγόνους μας, από τους γονείς μας… Οφείλουμε να τους το εξασφαλίσουμε.

* Ποιο τραγούδι δεν έχετε γράψει ακόμα;

Αυτό που θα γράψω στη νέα μου ζωή…

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΤΟΚΟΙ ΚΑΙ ΧΡΕΟΛΥΣΙΑ, Ο Κ. ΣΗΜΙΤΗΣ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ!

Posted on Οκτώβριος 9, 2011. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

ΣΤΟΥΣ ΤΟΚΟΥΣ ΘΑ ΠΑΕΙ ΤΟ 2012 ΤΟ 40% ΤΩΝ ΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ!

ΜΟΝΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ Η ΠΑΥΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΚΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ!

Τίποτα δεν καταδεικνύει πιο ανάγλυφα το απόλυτο αδιέξοδο της χώρας από το μέγεθος των ΤΟΚΩΝ που σύμφωνα με το κατατεθέν προσχέδιο προϋπολογισμού να πληρώσει το δημόσιο το 2012.

Σύμφωνα, λοιπόν, με το εν  λόγω προσχέδιο οι ΤΟΚΟΙ που πρέπει να καταβληθούν από το κράτος προς τους πιστωτές θα πρέπει να ανέλθουν στα €18 δις (για την ακρίβεια 17,9 δις) ή στο 8,3% του προβλεπόμενου Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ)!

ΟΙ ΤΟΚΟΙ ΠΝΙΓΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ!

Οι προβλεπόμενοι αυτοί δυσθεώρητοι τόκοι για το 2012 (οι οποίοι ως συνήθως είναι υποεκτιμημένοι και θα ξεπεράσουν και αυτό το προβλεπόμενο αστρονομικό ύψος) είναι ακόμα περισσότεροι από τους δυσθεώρητους τόκους που εκτιμάται πως θα πληρώσει το δημόσιο το 2011 και οι οποίοι σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του προϋπολογισμού ανέρχονται σε 16,3 δις ευρώ ή 7,4% του εκτιμώμενου για το 2011 ΑΕΠ!

Αν, μάλιστα, κάνουμε την αποκοτιά και αθροίσουμε τους προβλεπόμενους τόκους για το 2012 με τα ουράνιου ύψους χρεολύσια του 2012, τα οποία παραλείπει να καταγράψει επακριβώς το προσχέδιο του προϋπολογισμού, τότε το αθροιστικό ποσό προκαλεί ίλιγγο!

4 ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΕΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ!

Για να δώσουμε μια συγκριτική τάξη μεγέθους σχετικά με το ύψος των τόκων, αρκεί να κάνουμε τις εξής παρατηρήσεις:

1. Οι προβλεπόμενοι τόκοι του δημοσίου χρέους για το 2012, ύψους 18 δις, είναι πολύ παραπάνω από το προβλεπόμενο έλλειμμα της Γενικής Κυβέρνησης 14,659 δις το 2012 (είναι αυτό που μετράει η τρόικα) και μόλις υστερούν από το έλλειμμα της Κεντρικής Κυβέρνησης που προβλέπεται να φτάσει το 2012 στα 19 δις ευρώ!

2. Οι προβλεπόμενοι τόκοι του δημοσίου χρέους για το 2012 είναι παραπάνω από τους μισθούς και τις συντάξεις μαζί που προβλέπεται να δώσει το 2012 το κεντρικό δημόσιο, οι οποίοι θα φθάσουν τα €17,5 δις ευρώ!

3. Οι προβλεπόμενες δαπάνες για τόκους το 2012 είναι πολύ μεγαλύτερες από όσα προβλέπεται να δαπανήσει το 2012 το κράτος από κοινού για ΑΣΦΑΛΙΣΗ, ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ, που προβλέπεται να φθάσουν τα 15,9 δις ευρώ!

4. Τέλος, οι προβλεπόμενες δαπάνες για τόκους είναι περίπου το 40% των προβλεπόμενων πρωτογενών δαπανών του κράτους (!) και ξεπερνούν το 1/3 των προβλεπόμενων κρατικών φορολογικών εσόδων.

Και από τις τέσσερις ως άνω παρατηρήσεις προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα για όσους διαθέτουν απλή κοινή λογική ότι κανένα κράτος, καμμία χώρα, καμμία οικονομία, κανένας λαός δεν μπορεί να επιβιώσει δίδοντας τέτοια δυσθεώρητα τοκογλυφικά ποσά στους πιστωτές, τα οποία, μάλιστα, θα αυξάνουν από χρόνο σε χρόνο!!!

Για αυτό η «Ίσκρα» επιμένει ότι η «στάση πληρωμών» επί του χρέους είναι το μοναδικό μέσο για να αποκτήσει υπόσταση αυτή η χώρα και να διεκδικήσει να ανασάνει, με τη διαγραφή, χωρίς όρους, του συντριπτικά μεγαλύτερου μέρους του χρέους.

Αν η Ελλάδα δεν σταματήσει να πληρώνει τους τόκους (ή τουλάχιστον το πολύ μεγαύτερο μέρος τους) και τα χρεολύσια, τότε ο ελληνικός λαός θα εξαθλιώνεται, συνεχώς, δουλεύοντας μόνο για το χρηματιστικό κεφάλαιο.

ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ ΑΝΤΙ ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΟΣ ΧΩΡΙΣ ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΟΚΩΝ

Όπως φαίνεται από το προσχέδιο προϋπολογισμού του 2012, αν προς χάριν της συζήτησης και προς στιγμή θεωρήσουμε αξιόπιστο αυτό το προσχέδιο, εφόσον η Ελλάδα διέκοπτε την αποπληρωμή τόκων και χρεολυσίων, όχι μόνο δεν θα παρουσίαζε έλλειμμα στη Γενική Κυβέρνηση (θυμίζουμε είναι το έλλειμμα που μετράει η ΕΕ) αλλά και θα εμφάνιζε και μεγάλο πλεόνασμα!!!

Σε μια τέτοια περίπτωση, υπό την προϋπόθεση ότι όλα τα άλλα έμεναν σταθερά, η χώρα δεν θα χρειαζόταν ούτε ένα ευρώ να δανεισθεί από την τρόικα και τις εξωτερικές αγορές, ενώ το μόνο που θα απέμενε να καλύψει δανειοδοτικά, με τα εγχώρια μέσα, θα ήταν ένα πρωτογενές έλλειμμα του τακτικού κρατικού προϋπολογισμού ύψους μόλις €1,15 δις.

ΧΩΡΙΣ ΠΛΗΡΩΜΗ ΤΩΝ ΤΟΚΩΝ Η ΧΩΡΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΔΕΝ ΘΑ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΝΕΑ ΔΑΝΕΙΑ!

Αυτό το έλλειμμα χωρίς κανένα ιδιαίτερο κόπο θα μπορούσε να υπερκαλυφθεί από εξωτερικό δανεισμό.

Πολύ περισσότερο, μάλιστα, αφού αυτός ο εσωτερικός δανεισμός θα μπορούσε να λειτουργήσει πολύ ευρύτερα, μιας και η στάση πληρωμών θα συνοδεύετο αναγκαία αλλά και επιβεβλημένα για μια σειρά πρόσθετους λόγους, από την έξοδο από το ευρώ, τη συγκρότηση νέου εθνικού νομίσματος και την εθνικοποίηση των τραπεζών.

Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ Ο ΠΑΝΙΚΟΣ ΤΟΥ Κ. ΣΗΜΙΤΗ!

Αυτή η ενδεχόμενη έξοδος από το ευρώ, χωρίς την οποία είναι αδύνατη μια θετική ώθηση στην αποδοτικότητα της οικονομίας, είναι που ενόχλησε τον αρχιτέκτονα  του σύγχρονου ελληνικού δράματος, πρώην πρωθυπουργό του καταγέλαστου «εκσυγχρονισμού» Κ. ΣΗΜΙΤΗ για να ξιφουλκήσει με άρθρο του στην Καθημερινή της Κυριακής (2/10/11).

Ο Κ. Σημίτης με το άρθρο αυτό κατακεραυνώνει την έξοδο από το ευρώ (την οποία δεν υποστηρίζει κανείς στο κυρίαρχο σκηνικό αλλά και ελάχιστοι, δυστυχώς, στην Αριστερά), κινδυνολογεί για τη δυνατότητα να «αποβληθεί» η Ελλάδα από το ενιαίο νόμισμα με τις πρόσφατες ευρωπαϊκές αποφάσεις για το ταμείο στήριξης και κυρίως επιδίδεται σε μια πρωτοφανή καταστροφολογία σχετικά με τις συνέπειες της αποχώρησης της Ελλάδας από την ευρωζώνη, εμφανίζοντας, περίπου, τη χώρα σαν την κόλαση του Δάντη!

Ο Κ. Σημίτης επιστρέφει στον «τόπο του εγκλήματος», όταν έβαλε χωρίς συζήτηση, χωρίς καμία εναντίωση και με μια κτηνώδη συναίνεση την Ελλάδα στο ευρώ, για να υπερασπισθεί το «τέρας» που διαμορφώθηκε.

Η μεγάλη συναίνεση γύρω από το ευρώ και την ΕΕ είναι πρώτα από όλα η μεγάλη συναίνεση των αστικών δυνάμεων της χώρας μας για τις οποίες η «εξάρτηση» και παράδοση στα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα ακόμα και ο «δωσιλογισμός» συνιστά ίσως τον θεμελιώδη σκληρό πυρήνα τους.

ΤΟΛΜΗΡΗ ΑΛΛΑ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΑΙ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΞΟΔΟΣ!

Η «Ίσκρα» θα επιμείνει, παρότι σχεδόν μόνη της, να βάζει το «δάκτυλο στον τύπο των ήλων» και θα συνεχίσει να απαντά με επιχειρήματα στην καταστροφολογία των κυρίαρχων κύκλων.

Η Ελλάδα δεν πρέπει και δεν μπορεί να αποπληρώσει το λεγόμενο δημόσιο χρέος.

Η Ελλάδα και ο ελληνικός λαός «επί ποινή επιβίωσης» πρέπει να προχωρήσουν στην στάση πληρωμών, ένα νέο εθνικό νόμισμα και μια νέα προοδευτική πορεία ανασυγκρότησης της χώρας.

Αυτός ο δρόμος, όπως ακροθιγώς θίξαμε σε αυτό το κείμενο, μπορεί να είναι τολμηρός αλλά είναι απόλυτα αναγκαίος και κυρίως είναι ρεαλιστικός και υπεύθυνος.

Η Ελλάδα χρειάζεται αυτήν την ώρα μια μεγάλη αυθεντική επανάσταση με ένα νέο αυθεντικά ανεξαρτησιακό και κοινωνικό περιεχόμενο, εφάμιλλη των καλύτερων επαναστατικών παραδόσεων του ελληνικού λαού.

 

ΑΠΟ ΤΗΝ «ΙΣΚΡΑ» 9/10/2011

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΑΛΑΛΟΥΜ ΜΕ ΤΙΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

Posted on Οκτώβριος 8, 2011. Filed under: 6) ΔΗΛΩΣΕΙΣ - ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ |

ΔΗΛΩΣΗ

Του Κώστα Νικολαου

Εκπροσώπου της

Αυτόνομης Παρέμβασης

στο ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ

17 – 9 – 2010

Αλαλούμ με τις συντάξεις των γυναικών

Άχτι με τις γυναίκες ή απίστευτη προχειρότητα;

 

Οι κ. Λοβέρδος – Κουτρουμάνης υπουργός και υφυπουργός Εργασίας, μέσα στη βιασύνη και άρον άρον να εξαφανίσουν τα κοινωνικά όρια ηλικίας των γυναικών προχώρησαν ακόμη παραπέρα.

Με τον νέο νόμο για το ασφαλιστικό καταργούν όρια ηλικίας από γυναίκες πού έχουν είδη συνταξιοδοτηθεί!!

Γκάφα; Προχειρότητα; ή άχτι με τις γυναίκες;

Συγκεκριμένα:

Σύμφωνα με την ασφαλιστική νομοθεσία που ισχύει μέχρι σήμερα οι γυναίκες με 4.500 ημέρες ασφάλισης έχουν τη δυνατότητα σύνταξης σε ηλικία 55 ετών για μειωμένη και σε ηλικία 60 ετών για πλήρη.

Η διαφορά πλήρης και μειωμένης σύνταξης είναι 5 χρόνια και η μείωση λογίζεται στο 0,5% της σύνταξης για κάθε μήνα που υπολείπεται ή 6% το χρόνο συνολικά 30% για τα 5 χρόνια.

Ο νέος νόμος των κ. Λοβέρδου – Κουτρουμάνη, με βίαιο τρόπο καταργεί τα παραπάνω όρια ηλικίας και τα αντικαθιστά με το 60ο έτος για μειωμένη σύνταξη και το 65ο έτος για πλήρη σύνταξη.

Η αναπροσαρμογή γίνεται σταδιακά από το 2011 όπου κάθε χρόνο θα προστίθεται και 1 έτος. Δηλαδή:

Δικαίωμα πλήρης σύνταξης:

Οι γυναίκες που το 2011 συμπληρώνουν την ηλικία 60 ετών, θα δικαιούνται πλήρη σύνταξη σε ηλικία 61 ετών.

Οι γυναίκες που το 2012 συμπληρώνουν την ηλικία 60 ετών, θα δικαιούνται πλήρη σύνταξη σε ηλικία 62 ετών.

Οι γυναίκες που το 2013 συμπληρώνουν την ηλικία 60 ετών, θα δικαιούνται πλήρη σύνταξη σε ηλικία 63 ετών.

Οι γυναίκες που το 2014 συμπληρώνουν την ηλικία 60 ετών, θα δικαιούνται πλήρη σύνταξη σε ηλικία 64 ετών.

Οι γυναίκες που το 2015 και στο εξής θα συμπληρώνουν την ηλικία 60 ετών θα δικαιούνται πλήρη σύνταξη σε ηλικία 65 ετών.

Πρόβλημα πρώτον:

Σε μεταβατική περίοδο σταδιακής αύξησης ορίου ηλικίας για πλήρη σύνταξη είναι οι ηλικίες 55 έως 59 ετών όπου από το 2011 κάθε χρόνο θα τις προστίθεται 1 έτος.

Όμως οι γυναίκες αυτές, έχουν ήδη θεμελίωση δικαίωμα σύνταξης καθώς οι περισσότερες έχουν συνταξιοδοτηθεί με μειωμένη σύνταξη και η μείωση έχει υπολογιστεί με βάση το 60ο έτος.

Είναι οι γυναίκες οι οποίες δικαιούνται μειωμένη σύνταξη, όμως παραμένουν στην εργασία τους για να τύχουν καλύτερη σύνταξη.

Η βίαια αλλαγή του 60έτος για πλήρη σύνταξη, εκτός της ανατροπής θεμελιωμένου δικαιώματος για τις ηλικίες 55 έως 59 ετών που παραμένουν στην εργασία τους, δημιουργεί και σοβαρό πρόβλημα υπολογισμού μειωμένης σύνταξης για τις γυναίκες αυτές.

Πώς θα υπολογίζεται η μείωση; Με βάση το 60ο έτος που έχουν ήδη θεμελιώσει ή με βάση τα νέα αυξανόμενα όρια;

Εάν εφαρμοστούν τα νέα όρια όπως λέει ο νόμος θα έχουμε παγκόσμια πρωτοτυπία.

Θα υπάρχουν γυναίκες ίδιας ηλικίας που η μείωση γίνεται με βάση το 60ο έτος και σε άλλες με πάνω από αυτό!!

Όσες γυναίκες ηλικίας 55 έως 59 ετών, παραμένουν στην εργασία για να ελαχιστοποιήσουν τη μείωση και να πάρουν καλύτερη σύνταξη, δεν θα δουν καμία διαφορά καθώς κάθε χρόνο τα όρια ηλικίας θα αυξάνονται!!

Δηλαδή μία γυναίκα ηλικίας 57 ετών σήμερα, δικαιούται μειωμένη σύνταξη, της υπολείπονται 3 χρόνια και η σύνταξη θα είναι μειωμένη κατά 18%. Εάν η γυναίκα αυτή, παραμείνει στην εργασία   επιπλέον 3 χρόνια και συνταξιοδοτηθεί το 2013, η σύνταξη θα είναι μειωμένη ξανά 18% καθώς τις αυξήθηκε το όριο ηλικίας γιατί ξανά θα τις υπολείπονται 3 χρόνια!!!

Πρόβλημα δεύτερον:

Δικαίωμα μειωμένης σύνταξης:

Σύμφωνα με τον νόμο, οι γυναίκες που το 2011 συμπληρώνουν την ηλικία 55 ετών, θα δικαιούνται μειωμένη σύνταξη σε ηλικία 56 ετών.

Οι γυναίκες που το 2012 συμπληρώνουν την ηλικία 55 ετών, δικαιούνται θα μειωμένη σύνταξη σε ηλικία 57 ετών.

Οι γυναίκες που το 2013 συμπληρώνουν την ηλικία 55 ετών, θα δικαιούνται μειωμένη σύνταξη σε ηλικία 58 ετών.

Οι γυναίκες που το 2014 συμπληρώνουν την ηλικία 55 ετών, θα δικαιούνται μειωμένη σύνταξη σε ηλικία 59 ετών.

Οι γυναίκες που το 2015 και στο εξής συμπληρώνουν την ηλικία 55 ετών, θα δικαιούνται μειωμένη σύνταξη σε ηλικία 60 ετών.

Σε μεταβατική περίοδο αύξησης ορίου ηλικίας για μειωμένη σύνταξη, είναι οι γυναίκες οι οποίες σήμερα έχουν την ηλικία 51 έως 54 ετών.

Οι γυναίκες αυτές θα δικαιούνται μειωμένη σύνταξη σε ηλικία 56 έως 59 ετών, όμως θα έχουν σοβαρό πρόβλημα με το ποσό της μείωσης καθώς σύμφωνα με τον νόμο, έχουν χάσει τα αντίστοιχα όρια της πλήρους σύνταξης τα οποία έγιναν 65 ετών.

Δηλαδή μια γυναίκα 54 ετών σήμερα, θα δικαιούται μειωμένη σύνταξη σε ηλικία 56 ετών, όμως δεν θα δικαιούται και την πλήρη σε ηλικία 61 ετών καθώς αυτό έγινε 65 ετών.

Συνεπώς πώς θα υπολογίζεται η μείωση; Με βάση τα 5χρόνια που ισχύει για τις υπόλοιπες γυναίκες; Ή με βάση το 65ο έτος όπως διαμορφώθηκαν τα νέα όρια της πλήρης σύνταξης;

Εάν εφαρμοστούν τα νέα όρια δηλαδή το 65ο έτος όπως λέει ο νόμος, τότε θα έχουμε και άλλη πρωτοτυπία.

Για άλλες γυναίκες η διαφορά μείωσης θα είναι τα 5 χρόνια για άλλες τα 10 χρόνια !! Άλλες θα έχουν μείωση της σύνταξης 30% και άλλες 60%!!!

Που αυτό σημαίνει, ότι η μειωμένη σύνταξη για τις γυναίκες που σήμερα έχουν την ηλικία 51 έως 54 ετών, ουσιαστικά καταργείται.

Συμπέρασμα:

Δεν μπορείς να καταργείς όρια ηλικίας πλήρους σύνταξης για ηλικίες που δικαιούνται ήδη μειωμένη σύνταξη, όπως δεν μπορείς λες ότι θεσπίζεις μειωμένη σύνταξη χωρίς τα αντίστοιχα 5 χρόνια πλήρους σύνταξης.

Ο υπουργός και υφυπουργός Εργασίας θα πρέπει άμεσα να διορθώσουν. Να αποσύρουν τον νόμο αυτό και να αφανίσουν τις διατάξεις που καταργούν τα κοινωνικά όρια ηλικίας των γυναικών.

«ΔΙΟΡΘΩΣΕΙΣ» ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΡΓΑΣΙΑΣ»

Μετά το αλαλούμ αυτό, και τα αλλεπάλληλα ερωτήματα προς το υπουργείο εργασίας, με άλλο νόμο τον 3996/2011, και με την ΕΓΚΥΚΛΙΟ ΤΟΥ ΙΚΑ ΑΡ. 73 – 3/10/2011, διευκρινίζεται και ισχύουν τα εξής:

ΣΥΝΤΑΞΗ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΜΕ 4.500 ΗΜΕΡΕΣ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ- ΑΡ. 73 ( 3-10-2011)

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΗΜΕΡΙ

Posted on Οκτώβριος 5, 2011. Filed under: Φ1 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΛΗΜΕΡΙ |

 

1

 

 

LIMERI – APO DINOS ALESTAS

VRAGIANITI- APO DINOS ALESTAS

VRAGIANITI – APO DINOS ALESTAS

VRAGIANITI – APO DINOS ALESTAS

TO LIMERI XIONISMENO – APO DINOS ALESTAS

TO LIMERI XIONISMENO – APO DINOS ALESTAS

TO LIMERI – APO DINOS ALESTAS

KALIVA STON KONIADOLAKO – APO DINOS ALESTAS

KONIADOLAKOS – APO DINOS ALESTAS

APO DINOS ALESTAS

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Posted on Οκτώβριος 3, 2011. Filed under: 2) ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ |

Τις Σ.Σ.Ε., δεν μας το χάρισε ο Κουτρουμάνης. Έρχονται από πολύ μακριά, κερδήθηκαν με αγώνες και αίμα, αποτελούν την ποιο σκληρή ταξική σύγκρουση, και δεν εξαρτώνται, ούτε από τις κάθε φορά εργοδοτικές ορέξεις, ούτε από τις υπηρεσίες  ενός γραφειοκράτη συνδικαλιστή, που ως εκπρόσωπος της «αγοράς» πλέον, νομίζουν πως με μια υπογραφή, θα σβήσει ολόκληρη ιστορία.

Εποχή: 11-3-2012

Του Κώστα Νικολάου*

assets_LARGE_t_942_33984790Οι επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων είναι πρωτοφανής,  συντονισμένη και γίνεται σε όλα τα επίπεδα. Με συστηματικές παρεμβάσεις επιχειρείται η τελική κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας(Σ.Σ.Ε.)  και η αντικατάστασή τους με «ατομικές συβάσεις».

Οι παρεμβάσεις που τις καταργούν είναι: (1) Η ουσιαστική κατάργηση του Ο.Μ.Ε.Δ., ο οποίος   μεσολαβεί και με  Διαιτητικές  Αποφάσεις καθορίζει την αναπροσαρμογή των μισθών, επιδομάτων, κ.τ.λ.. όταν οι εργοδότες αρνούνται να υπογράψουν.  (2) Μη επέκταση των Σ.Σ.Ε., μέσω της κήρυξής τους ως γενικά υποχρεωτικών, που στο εξής θα ισχύουν μόνο για τα μέλη που δεσμεύονται από αυτές. (3) Υπερίσχυση των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών.  (4) Δίνεται η δυνατότητα σε συλλογικά μορφώματα «ενώσεις προσώπων» να συνάπτουν επιχειρησιακές συμβάσεις κάτω από τις κλαδικές. (5) Κατάργηση της μετενέργειας των συμβάσεων, όταν αυτές δεν ανανεώνονται. (6) Με υπουργική απόφαση καταργείται η (Ε.Γ.Σ.Σ.Ε.).

Σε σκληρή δοκιμασία οι συλλογικές συμβάσεις

Είναι προφανές πως, υπό τις παρούσες συνθήκες, οι συλλογικές συμβάσεις περνούν στην ποιο σκληρή δοκιμασία στην ιστορία και το μέλλον τους (για τις περισσότερες) κρίνεται αβέβαιο. Και αυτό, γιατί ο τρόπος θεσμικής δόμησής τους, το εναπομείναν θεσμικό πλαίσιο μετά τις συνεχείς περιορισμούς,  καθιστά τα συνδικάτα, αδύναμα έως ανίκανα να τις υπηρετήσουν.

Όμως, με την διαπίστωση αυτή, δεν θα πρέπει να οδηγηθούμε στο λαθεμένο συμπέρασμα, ότι ήρθε και το τέλος των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Τέτοιου είδους απόψεις, εάν δεν υπονομεύουν, τουλάχιστο υποτιμούν την   δυναμική των συνδικάτων, αφού βλέπουν την υπογραφή των Σ.Σ.Ε., σαν μια γραφειοκρατική διεκπεραίωση και μάλιστα χωρίς τους εργαζόμενους.

Τις Σ.Σ.Ε., δεν μας το χάρισε ο Κουτρουμάνης. Έρχονται από πολύ μακριά, κερδήθηκαν με αγώνες και αίμα, αποτελούν την ποιο σκληρή ταξική σύγκρουση, και δεν εξαρτώνται, ούτε από τις κάθε φορά εργοδοτικές ορέξεις, ούτε από τις υπηρεσίες  ενός γραφειοκράτη συνδικαλιστή, που ως εκπρόσωπος της «αγοράς» πλέον, νομίζουν πως με μια υπογραφή, θα σβήσει ολόκληρη ιστορία.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως και εμείς, θα συνεχίσουμε την μάχη με τα ίδια παρωχημένα εργαλεία και χωρίς να αλλάξουμε τίποτα.  Συνεπώς, τόσο η αναδιοργάνωση των συλλογικών συμβάσεων όσο και η αναδιάταξη των συνδικάτων, είναι πλέον όρος επιβίωσης.

Εάν χθες, μιλάγαμε «χλυαρά» για την αναδιοργάνωση των συνδικάτων και με βάση αυτών την αναδιάταξη των συλλογικών συμβάσεων, τώρα τα περιθώρια αυτά τελείωσαν.  Η απαίτηση για αναδιάρθρωση των συλλογικών συμβάσεων είναι άμεση.

            Τι πρέπει να αλλάξει;

            Πριν φτάσουμε στις προτάσεις για αλλαγές που πρέπει να γίνουν, θα δώσουμε μια σύντομη περιγραφή κατανομής εργαζομένων και αντισστοιχίας των  συλλογικών συμβάσεων που υπάρχουν.

1)  Η   κατανομή των εργαζομένων σήμερα, ανάλογα με την εργασία που παρέχουν.  

Από τα τελευταία μηνιαία στοιχεία απασχόλησης του ΙΚΑ (Μάρτιος 2011), προκύπτουν τα εξής:

α)  Καταμερισμός ανά επάγγελμα.  Το 26,91% του συνόλου των ασφαλισμένων έχουν την ειδικότητα υπάλληλου γραφείου, το 18,37% είναι ανειδίκευτοι εργάτες, το 17,10% παροχής υπηρεσιών πωλητές καταστημάτων, το 10,1% επιστημονικά – καλλιτεχνικά επαγγέλματα, το 9,85% τεχνολόγοι – τεχνίτες βοηθοί, το 8,80% χειριστές μηχανημάτων, και το 7,78% ειδικευμένοι τεχνίτες.

β) Καταμερισμός ανά κλάδο. Στις εμπορικές επιχειρήσεις, εργάζεται το 23,51% του συνόλου των εργαζομένων.  Στη μεταποιητική βιομηχανία το 16,72%. Στην παροχή υπηρεσιών το 12,82%. Σε ξενοδοχεία –εστιατόρια το 7,39%. Στις μεταφορές το 7,6%. Σε κατασκευές το 6,87%. Στην εκπαίδευση το 6,60%. Στην υγεία το 5,59%. Σε χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς το 4,54%.

Ο συνολικός αριθμός των ασφαλισμένων του ΙΚΑ, όπως προκύπτει από τα ετήσια στοιχεία απασχόλησης του 2010, ανέρχεται στα 2.539.498. (είχαν τουλάχιστο μία ημέρα ασφάλισης) και σε 1.792.222, οι οποίοι είχαν θεωρημένο βιβλιάριο υγείας, δηλαδή πάνω από 50 ημέρες ασφάλισης.

Οι επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν προσωπικό (Μάρτιος 2011)  ανέρχονται στις 231.000,  από τις οποίες, οι 22.910 απασχολούν πάνω από 10 άτομα  και το 72,1% του συνόλου των εργαζομένων,  ενώ οι υπόλοιπες 208.190 επιχειρήσεις, απασχολούν κάτω από 10 άτομα, το 27,9% των εργαζομένων.

            2)  Κατανομή των συλλογικών συμβάσεων.  

            Όσο απλά φαίνονται τα παραπάνω, τόσο ποιο δύσκολα και ποιο σύνθετα γίνονται σε επίπεδο συλλογικών συμβάσεων. Αυτό έχει να κάνει, (κατά βάση) με το την συντριπτική αποβιομηχάνιση της χώρας και την ανάπτυξη στους τομείς των υπηρεσιών και εμπορίου, ενώ οι συμβάσεις (τουλάχιστο οι περισσότερες) δεν αναπροσαρμόστηκαν με βάση τα νέα δεδομένα.

Αποτέλεσμα, σήμερα να υπάρχουν περισσότερες από 300 κλαδικές ή ομοιοεπαγγελματικές συμβάσεις, οι οποίες περισσότερο διαιρούν τους εργαζόμενους και λιγότερο τους ενώνουν στην  συλλογική δράση και την  προάσπιση των συμφερόντων τους.

Παράδειγμα προς αποφυγή

Ένα παράδειγμα είναι αρκετό για να δώσουμε τη διάσταση. Εάν διαιρέσουμε την μεταποιητική βιομηχανία σε  τομείς και πάμε  στην Βιομηχανία Τροφίμων – Ποτών θα δούμε (Μάρτιος 2011)  να εργάζονται (66.456) άτομα. Ωστόσο σε επίπεδο κλαδικών συμβάσεων θα   συναντήσουμε το εξής τραγικό. Οι εργαζόμενοι αυτοί  βρίσκονται ξανά διαιρημένοι, και αυτή τη φορά  ανάλογα με το τι παράγει ο καθένας!!

Έτσι έχουμε, άλλη κλαδική σύμβαση για τα γάλατα άλλη για τυριά, άλλη για τα κρουασάν άλλη για τα πατατάκια, άλλη για το  λάδι άλλη για το ξύδι, άλλη για το κρέας άλλη για τα αλλαντικά…..   και αυτό συνεχίζεται  και φτάνουμε στις 17 κλαδικές συμβάσεις για να καλύψουν μόνο 66.456 εργαζόμενους. Ανάλογα, βέβαια, ακολουθούν και οι ομοσπονδίες, που υπογράφουν αυτές τις συμβάσεις.

Όμως δεν τελειώνουμε εδώ, καθώς οι συμβάσεις  αυτές δεν καλύπτουν όλους τους εργαζόμενους, αφού οι περισσότερες, περιορίζονται μόνο στο εργατοτεχνικό προσωπικό, δηλαδή περίπου στο 30% των εργαζομένων. Οι υπόλοιποι, το υπαλληλικό προσωπικό  καλύπτονται από την κλαδική ΣΣΕ  υπάλληλων βιομηχανίας ή άλλες ομοιοεπαγγελματικές.  Στο πάζλ αυτό, θα πρέπει να προστεθούν και οι (80)  επιχειρησιακές συμβάσεις των μεγάλων επιχειρήσεων, οι οποίες είναι πολύ πάνω από τις κλαδικές και  υπογράφονται από τα αντίστοιχα επιχειρησιακά σωματεία.

Αυτή είναι η κατάσταση. Κάπως έτσι είναι  και σε άλλους κλάδους. Και το πρόβλημα δεν έχει να κάνει με όλες τις συμβάσεις , αλλά περισσότερο με αυτές που σχετίζονται με την μεταποιητική βιομηχανία, η οποία έχει συρρικνωθεί.

Φωτεινά παραδείγματα  

Θα φύγουμε από κακές πρακτικές  και θα πάμε σε καλές,  γιατί αυτό που επικρατεί δεν είναι μόνο το μαύρο. Τουλάχιστον σε επίπεδο κλαδικών συμβάσεων υπάρχουν εξαιρέσεις έως και φωτεινά παραδείγματα και τα οποία αποτελούν και την λύση.

Αναφέρομαι στις διάσπαρτες συμβάσεις των οικοδόμων που πριν πολλά χρόνια ενοποιήθηκαν σε μία κλαδική σύμβαση. Αναφέρομαι σε τρείς (3) κλαδικές συμβάσεις, (εμπορικών επιχειρήσεων, παροχής υπηρεσιών, και υπάλληλων στην βιομηχανία,) οι οποίες  αναπτύχτηκαν τα τελευταία χρόνια και αφορούν κοντά το 50% του συνόλου των εργαζομένων.  Οι δύο πρώτες καλύπτουν όλους τους εργαζόμενους  στο χώρο τους, η τρίτη μόνο το υπαλληλικό προσωπικό, και υπογράφονται από την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων.

Υπάρχουν και άλλες συμβάσεις που καλύπτουν μεγάλο μέρος της οικονομίας, όπως στον τουρισμό, στις μεταφορές, τράπεζες, υγεία, εκπαίδευση, κ.τ.λ. Αυτές με διορθωτικές αλλαγές μπορούν να συνενώσουν όλους τους εργαζόμενους στον τομέα τους.

Η πρότασή μας

            Μπορεί να συζητάμε για χρόνια για το τι είδους και πόσα συνδικάτα χρειάζονται και να μην καταλήξουμε. Όμως, για πόσες και ποιες κλαδικές συμβάσεις απαιτούνται δεν υπάρχουν περιθώρια. Και οι προτάσεις θα πρέπει να περιοριστούν όχι στο τι θέλουμε αλλά με το τι έχουμε:

1. Έχουμε την σύμβαση υπάλληλων στην βιομηχανία. Αυτή μπορεί και πρέπει να μετεξελιχτεί σε σύμβαση όλων των εργαζομένων στην βιομηχανία. Συνεπώς οι ομοσπονδίες που σχετίζονται με την βιομηχανία, θα πρέπει να ενσωματώσουν τις κλαδικές συμβάσεις τους  στην σύμβαση αυτή και όλοι μαζί να την υπηρετήσουν. Τώρα, εάν δεν υπάρχει αντίρρηση και θέλουν να ενοποιηθούν και σε μία συνδικαλιστική ομοσπονδία, είναι άλλο θέμα.

Θέλω να πιστεύω πως τόσο το πρόβλημα όσο η λύση του βρίσκονται εδώ. Άν βγάλουμε το αγκάθι αυτό, τα υπόλοιπα είναι εύκολα και θα εξελιχτούν από μόνα τους.

            2. Υπάρχουν είδη οι κλαδικές των εμπορικών επιχειρήσεων  και της παροχής υπηρεσιών  και μαζί με της βιομηχανίας, εκτός που θα καλύπτουν και θα συνενώνουν την πλειοψηφία των εργαζομένων, θα αναπτυχτεί στο χώρο αυτό μια νέα δυναμική.

            3. Στους υπολοίπους τομείς τις οικονομίας, (τουρισμός, μεταφορές,  κατασκευές, εκπαίδευση, υγεία, χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί Τύπος),  που υπάρχουν περισσότερες από μία κλαδική σύμβαση, είναι αυτονόητο ότι πρέπει να ενοποιηθούν σε μία.

4. Αναφέρομαι μόνο στον ιδιωτικό τομέα, (λόγο των διαθέσιμων στοιχείων του ΙΚΑ) αυτό δεν σημαίνει πως οι εργαζόμενοι του δημοσίου θα πρέπει να είναι χώρια, αντιθέτως, οι ενοποιήσεις μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα κρίνονται απαραίτητες. Αυτό, όμως, περνά μέσα από την ενοποίηση ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ που ήρθε ο καιρός πλέον να γίνει.

Θετικές προϋποθέσεις      

Ποίο το αποτέλεσμα; Με το «συμμάζεμα» των συμβάσεων, ο αγώνας για την υπεράσπισή τους αποκτά άλλα χαρακτηριστικά και άλλη δυναμική. Εξυπακούεται ότι ο αγώνας για υπογραφή των συμβάσεων θα είναι ενιαίος και όχι ατομικός.  Αυτός πρέπει να είναι ο δρόμος, με αυτά τα εργαλεία θα δώσουμε την μάχη, και να είμαστε σίγουροι ότι θα κερδίσουμε.    “Ουδέν κακό αμιγές καλού”.

           

           

           * ο Κώστας Νικολάου είναι Μέλος της Διοικούσας Επιτροπής  του ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

    Περί

    ΚΩΣΤΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ: Μέλος Διοικούσας Επιτροπής του Κέντρου Πληροφόρησης Εργαζομένων & Ανέργων της ΓΣΕΕ (ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ)

    RSS

    Subscribe Via RSS

    • Subscribe with Bloglines
    • Add your feed to Newsburst from CNET News.com
    • Subscribe in Google Reader
    • Add to My Yahoo!
    • Subscribe in NewsGator Online
    • The latest comments to all posts in RSS

    Μεταστοιχεία

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...