Archive for Φεβρουαρίου 2013

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΣΑΚΟΡΑΦΑ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Posted on Φεβρουαρίου 24, 2013. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΣΑΚΟΡΑΦΑ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ*

ΣΑΚΟΡΑΦΑ

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Η πίεση του χρόνου με αναγκάζει να γίνω επιγραμματική.
Θέλω να κάνω μια εκ βαθέων πολιτική εξομολόγηση και αμέσως μετά να επιχειρήσω την αναλογία της.
Έχω χάσει λίγο την μπάλα. Αυτή είναι η πολιτική μου εξομολόγηση.
Η αναλογία είναι ότι εάν σε μένα συμβαίνει κάτι τέτοιο, πολύ φοβάμαι ότι για το λαό αυτό μεταφράζεται σε ένα αίσθημα πολιτικής απογοήτευσης.
Και πιστεύω, αλλά και γνωρίζω, στο βαθμό που μπορώ να γνωρίζω, ότι υπάρχει ένας κόσμος που δηλώνει και είναι απογοητευμένος από μας.
Και θα επιχειρήσω να εξηγήσω το γιατί μέσα στη δυσκολία των λίγων λεπτών.
Γύρω μας διαλύεται το σύμπαν. Κυριολεκτώ, χωρίς καμία υπερβολή, διαλύεται το σύμπαν. Οι δε μήνες που έρχονται θα είναι οι σκληρότεροι μήνες που έχουμε ζήσει εδώ και 40 χρόνια.

Θαρρώ ότι σε αυτή τη δραματική συγκυρία ο λαός μας έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις από εμάς και θεωρώ διαφορετικές απαιτήσεις από αυτό που κάνουμε.
Πρώτα από όλα σε επίπεδο ηγετικών στελεχών και κόμματος.
Βρισκόμαστε πλέον στην εποχή που ο λαός μας δεν εμπιστεύεται έναν ηγέτη ή ένα πολιτικό χώρο μέχρι αυτοί να φανούν αναξιόπιστοι.
Παρά εμπιστεύεται έναν ηγέτη ή έναν πολιτικό χώρο αφού πρώτα αποδείξουν ότι είναι αξιόπιστοι.
Εμείς λοιπόν θεωρώ ότι όχι απλώς δεν κάνουμε όσα πρέπει για να εδραιώσουμε την αξιοπιστία μας, αλλά πολλές φορές κάνουμε πράγματα που μας καθιστούν αναξιόπιστους.
Αναξιόπιστους με την έννοια τόσο της πολιτικής ασυνέχειας του λόγου μας, όσο και της πολιτικής ασυνέπειας στις πράξεις μας.
Πολύ επιγραμματικά αναφέρω : όχι σε αυτές καθαυτές ίσως τις συναντήσεις κορυφής που επιχειρεί ο σύντροφος Πρόεδρος, αλλά κυρίως στα πολιτικά συμπεράσματα που βγαίνουν από αυτές.
Στη συνάντηση Πέρες αποτύχαμε να δώσουμε στίγμα.
Στη συνάντηση στο ευρωπαικό κοινοβούλιο δώσαμε ένα στίγμα εξαιρετικά μαλακό, χαρακτηρίζοντας το πρόγραμμα που ακολουθεί η χώρα μας αδύναμο.
Στη συνάντηση με Σόιμπλε δε βγήκε ξεκάθαρο στίγμα στην ελληνική κοινωνία.
Στη δε συνάντηση με το ΔΝΤ το στίγμα υπήρξε μάλλον στρεβλό, αφού αντί να βγει προς τα έξω η υπαναχώρηση του ΔΝΤ ως προς το μνημόνιο,
βγήκε προς τα έξω μια θρησκευτικού τύπου λατρεία προς τον Ομπάμα και τις αξίες του αμερικανικού έθνους.
Μια αγιοποίηση δηλαδή του αμερικάνικου καπιταλισμού, η οποία δημιουργεί τα εξής ιδεολογικά και τακτικά προβλήματα.
Το ιδεολογικό πρόβλημα. Είναι άλλο να λες ότι στην ανταγωνιστική σύγκρουση του αμερικανικού και του ευρωπαϊκού καπιταλισμού θα συμμαχήσω ακόμη και με το διάολο, προκειμένου εκμεταλλευόμενος τις αντιθέσεις, αλλά και τις επιδιώξεις ενός εκάστου, να κερδίσω λύσεις για το λαό μου.
Και είναι διαφορετικό να αγιοποιείς τη μητρόπολη που παρήγαγε και εξήγαγε την κρίση και στην Ευρώπη.
Γιατί η πρώτη τοποθέτηση επιθετικά εκμεταλλεύεται τις καπιταλιστικές αντιθέσεις.
Η δεύτερη όμως ενεργητικά υποτάσσεται στον έναν πόλο, μετατρέποντας τον κιόλας όχι σε τακτικό, αλλά σε στρατηγικό σύμμαχο.
Το τακτικό πρόβλημα που προκύπτει, αφορά σε μια πλήρη διάσταση με την προεκλογική δυναμική μας.
Η δυναμική μας βασιζόταν πάνω στην αναμφισβήτητη διαπραγματευτική μας ισχύ.
Και αυτή η ισχύς δεν πήγαζε μόνον μέσα από το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ δε χρωστούσε πουθενά.
Πήγαζε κατά κύριο λόγο μέσα από τον εγγενή φόβο που τρέφουν οι πυλώνες του ευρωπαικού και δυτικού κατεστημένου απέναντι σε κάθε τι αριστερό.
Αυτός ακριβώς ο φόβος, ο πολιτικός φόβος εννοώ, σε μια σκληρή διαπραγμάτευση είναι ίσως το πιο σημαντικό εργαλείο, μαζί εννοείται με την πολιτική βούληση, που μπορεί να έχει μια κυβέρνηση της αριστεράς.
Εμείς αυτήν την πολιτική υπεραξία τη μετατρπουμε προς τα έξω σε εύσημα κυβερνησιμότητας, προς τα μέσα σε δηλώσεις νομιμότητας.
Και εξηγώ.
Το προς τα έξω κομμάτι.
Όλες οι συναντήσεις πήραν το χαρακτήρα, ενώ πραγματικά πιστεύω ότι δεν τον είχαν, του καλού πολιτικού χώρου, που δίνει τις εξετάσεις του … σε ποιους ; στους δανειστές του, στους τοκογλύφους τους, ώστε να προαχθεί σε εν δυνάμει κυβέρνηση.
Το προς τα μέσα κομμάτι. Ξεκινώντας από το βίλα αμαλία και μετά στο Mall βρεθήκαμε απολογούμενοι προς τους άνομους να δηλώνουμε τη νομιμότητά μας.
Βρεθήκαμε απολογούμενοι προς τους πραγματικούς τρομοκράτες να δηλώνουμε φιλειρηνικοί.
Βρεθήκαμε απολογούμενοι προς τους τραμπούκους που έδωσαν απλόχερη ασυλία στον Καλαμπόκα, να δηλώνουμε ότι σεβόμαστε την ανθρώπινη ζωή.
Βρεθήκαμε απολογούμενοι σε αυτούς που έκαναν κουρελόχαρτο το σύνταγμα, σε αυτούς που με συνοπτικές διαδικασίες κατέλυσαν δημοκρατικούς θεσμούς και δημοκρατικά κεκτημένα να δηλώνουμε πίστη στη δημοκρατία.
Συντρόφισσες και σύντροφοι
Σε μια τέτοια συγκυρία είναι απολύτως λογικό δίπλα μας ο θυμός, η οργή και η αγανάκτηση να καίει το σύμπαν.
Είναι επίσης ερμηνεύσιμο κάποιοι χώροι να έχουν μια λογική ακραίας σύγκρουσης.
Είναι επίσης αναμενόμενες και οι προβοκάτσιες.
Το πρόβλημα όμως της οργής λύνεται αλλιώς.
Δε λύνεται με δηλώσεις που θεοποιούν την κοινωνική γαλήνη, παρά με κινηματικές διαδικασίες, διαδικασίες που πριονίζουν το κλωνάρι πάνω στο οποίο κάθεται η τρόικα εσωτερικού.
Τότε μόνον μιλάμε για ανατροπή.
Η ιστορία της απεργίας στο μετρό, για να μην πάω πιο πίσω στην ιδιωτικοποίηση ας πούμε της ΑΤΕ, που δεν άνοιξε μύτη, μας βρήκε τελείως απροετοίμαστους.
Ξέρετε τι λέει ένα email που μου στείλανε, το οποίο εν πρώτοις, μπορεί να φανεί αφελές, στη βάση του όμως δεν είναι.
Που ήταν τα δεκάδες χιλιάδες στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στην Αθήνα; Γιατί δε βρέθηκαν στο αμαξοστάσιο εκείνο το βράδυ;
Κι εγώ να ρωτήσω με τη σειρά μου.
Ας πούμε λοιπόν ότι αυτά αποτελούν τη χρυσή εφεδρεία – με πολλές ενστάσεις προσωπικές- αλλά ας πούμε ότι είναι η χρυσή εφεδρεία για κάποια άλλη πιο ώριμη στιγμή
Γιατί δε βρεθήκαμε συντονισμένα 500 στελέχη από την προηγούμενη εκεί, ώστε να μετατρέψουμε το θέμα της επιστράτευσης σε μείζον πολιτικό θέμα, σε μείζον ζήτημα για τη δημοκρατία, σε μείζον ζήτημα για την ελευθερία και όχι σε πόλεμο ανάμεσα σε κυβέρνηση και συνδικαλιστές.
Και το λέω αυτό ως παράδειγμα γιατί κάποια στιγμή πρέπει να πολιτικοποιήσουμε τη σύγκρουση.
Δε φτάνει η βουλή, δε φτάνουν οι δηλώσεις, δε φτάνουν οι ανακοινώσεις και τα δελτία τύπου.
Στο δρόμο πολιτικοποιείται η σύγκρουση, γιατί εκεί αναπτύσσεται το κίνημα.

Σε κάθε άλλη περίπτωση, που η σύγκρουση προσλαμβάνει χαρακτήρα κοινοβουλευτικό μόνον ή ρητορικό μόνον, η όποια εξέλιξη δε χαρακτηρίζεται σαν ανατροπή, αλλά σαν διαδοχή, που όπως πολύ καλά καταλαβαίνουμε όλοι, όπως καταλαβαίνει ο λαός μας θα έχει πενιχρά αποτελέσματα, ακόμη και εάν έχουμε τις καλύτερες των προθέσεων.
Πάω πολύ γρήγορα στο πρόβλημα της προβοκάτσιας ή στο ζήτημα χώρων με μια ακραία πρακτική σύγκρουσης.
Αυτό σύντροφοι δεν είναι δικό μας πρόβλημα.
Εάν τούτη η κυβέρνηση έχει απέναντί της δέκα εικοσάρηδες που πυροβολούν τα γραφεία της ΝΔ, ΝΑ ΦΥΓΕΙ.
ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΑΠΟΤΥΧΕΙ.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΓΓΥΗΘΕΙ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΤΗΣ.
Εάν έχει προβοκατόρικους μηχανισμούς, όπως πολύ εύκολα έχει αποδείξει στην πατρίδα μας η ιστορία, εμείς να περάσουμε στην επίθεση, αφού είναι στο πολιτικό dna του λαού μας, είναι κομμάτι της ιστορικής του μνήμης, ότι τούτο το τραμπουκικό σχήμα με τους κένταυρους και τους τσεκουροφόρους μπορεί πολύ εύκολα να επαναλάβει όχι απλώς την ιστορία του, αλλά τον ίδιο τον εαυτό του.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Σεβόμενη το χρόνο δεν μπορώ να προχωρήσω παραπέρα.
Πρέπει όμως να πω κλείνοντας τρία πράγματα.
Το πρώτο αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε οπουδήποτε, αλλά όχι στους δρόμους, και ο ρόλος της αριστεράς τούτη την εποχή είναι να σφυρηλατεί συνειδήσεις για την ανατροπή, να σφυρηλατεί συνειδήσεις για τη στήριξη της μεταβατικής κυβέρνησης μας.
Το δεύτερο. Στο βαθμό που δε βρισκόμαστε στους δρόμους, εκεί όπου έχουμε τη δύναμη, τούτη η κυβέρνηση αξιοποιεί διαρκώς τη δική της δύναμη, την προπαγάνδα και τα ΜΜΕ.
Ας μην το βοηθάμε λοιπόν διατυπώνοντας θόλο ή στογγυλεμένο πολιτικό λόγο, λόγο νοικοκυρεμένο και καθώς πρέπει
Νοικοκυρεμένοι, υποταγμένοι και με ευθύνη απέναντι στο σύστημα είναι αυτοί.
Εμείς έχουμε ευθύνη μόνον απέναντι στο λαό, υποτασσόμαστε μόνον σε αυτόν, αλλά παράλληλα τον θέλουμε δραστήριο στην αντίστασή του, ριζοσπαστικό στις θέσεις του και μαχητικό στις πρακτικές του.
Επιπλέον ας μην βοηθάμε την κυβέρνηση διατυπώνοντας θέσεις που δεν απηχούν παρά την προσωπική μας άποψη.
Μετά τις προσωπικές αυτές απόψεις τις κάνουν παντιέρα και αντί να μιλάμε για το δάσος που καίγεται, απολογούμαστε για το δεντράκι που φύτρωσε.
Το τρίτο και τελειώνω συντρόφισσες και σύντροφοι.
Βρισκόμαστε σε ανθρωπιστική κρίση. Όλες οι ενέργειες και οι δράσεις μας πρέπει να είναι ενταγμένες μέσα στο μέγεθος αυτής της κρίσης, όπως επίσης και οι πολιτικές μας πρωτοβουλίες πρέπει να τη λαμβάνουν σοβαρά υπόψη.
Το ζήτημα της κατάθεσης μιας σοβαρής και ολοκληρωμένης πολιτικής πρότασης σήμερα δεν μπορεί να μην περιλαμβάνει επίσης με τρόπο σοβαρό και ολοκληρωμένο το ζήτημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης.
Γιατί η παραγωγική ανασυγκρότηση σε κάθε περίπτωση είναι το plan A.
Προσπάθησα να τρέξω ζητήματα που θέλουν πολλή ώρα να αναλυθούν, με την έννοια αυτή απλώς κατέθεσα ένα στίγμα.
Ένα στίγμα ανησυχίας, προβληματισμού, αγωνίας, αλλά κυρίως τεράστιας προσδοκίας από εμάς και τις δυνατότητές μας.
Και το καταθέτω εδώ μέσα στο όργανό μας, όπως πρέπει να γίνεται και όπως αρμόζει σε σοβαρές ανησυχίες, προβληματισμούς, αγωνίες, αλλά και προσδοκίες.

*ΠΗΓΗ: sakorafa.gr

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Του Γ. Βαρουφάκη – Πολλαπλασιαστές – Για να ξέρουμε τι λέμε

Posted on Φεβρουαρίου 24, 2013. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

 

Πολλαπλασιαστές: Για να ξέρουμε τι λέμε!

 

Ημερομηνία: 21/02/2013

Του Γιάννη Βαρουφάκη

ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣΑυτό τον καιρό η έννοια του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή έχει αποκτήσει σημαντική πολιτική σημασία, καθώς δραπέτευσε από τα εγχειρίδια των μακροοικονομικών και κυριαρχεί στον δημόσιο διάλογο τόσο στην Ελλάδα όσο και αλλού. Καλό είναι λοιπόν να ξέρουμε τι λέμε όταν αναφερόμαστε σε αυτόν.

Ο υπολογισμός του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή της χώρας δεν είναι απλή υπόθεση και πράγματι υπάρχει σοβαρός λόγος που οι οικονομολόγοι διαφωνούμε μεταξύ μας. Άλλο αυτό όμως και άλλο το να γράφονται αστειότητες.

Ως παράδειγμα παραθέτω κάτι που διάβασα σε γνωστή (τέως σοβαρή) καθημερινή, απογευματινή εφημερίδα: «Ας θυμηθούμε πως το 2009, με 10% πρωτογενές έλλειμμα, είχαμε ύφεση 2,8%. Ο πολλαπλασιαστής ήταν -3,5 – ούτε 0,5, ούτε 0,75, ούτε 1,7! Για κάθε παραπανίσιο ευρώ που έμπαινε στην οικονομία, χάνονταν τριάμιση ευρώ!» Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, το ΔΝΤ έκανε μεν λάθος υπολογισμό του πολλαπλασιαστή όχι επειδή τον «υποτίμησε» (θεωρώντας ότι ήταν της τάξης του 0,5 όταν έφτανε το 1,7) αλλά επειδή τον «υπερτίμησε» (καθώς στην πραγματικότητα ήταν -3,5 αντί για +0,5, +0,75 ή +1,7).

Αν ο αρθρογράφος ήταν πρωτοετής φοιτητής, και έγραφε τέτοιες ανοησίες, θα μηδενιζόταν. Όμως τέτοιες στοιχειώδεις παρανοήσεις παρατηρούνται σε πολλά άρθρα «σοβαρών» αρθρογράφων και για αυτό είναι αναγκαίο να βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους.

Εν αρχή ήν το εθνικό εισόδημα, το ΑΕΠ της χώρας, η πηγή όλων των εισοδημάτων όλων μας. Καθώς το εθνικό εισόδημα «κυκλοφορεί» στην οικονομία (π.χ. καθώς οι καταναλωτές ξοδεύουν, οι επιχειρήσεις χρησιμοποιούν αυτά τα έσοδα για να πληρώνουν μισθούς, οι μισθωτοί από τους μισθούς τους καταβάλουν φόρους, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί μέρος των φόρων για να δίνει συντάξεις και επιδόματα, τα επιδόματα ξοδεύονται κλπ), κάποια ποσά «χάνονται», βγαίνουν από την κυκλοφορία του, και κάποια άλλα προστίθενται σε αυτήν.

Παραδείγματος χάριν, χρήματα που κερδίζουν οι εξαγωγικές επιχειρήσεις λειτουργούν ως τονωτικές ενέσεις στην ροή του εθνικού εισοδήματος. Το ίδιο και οι δημόσιες επενδύσεις (π.χ. επέκταση του Μετρό). Το ίδιο και οι ιδιωτικές επενδύσεις (π.χ. μια νέα επένδυση ξένης ή ελληνικής εταιρείας). Αυτά τα τρία, εξαγωγικό (ή τουριστικό) εισόδημα, δημόσιες δαπάνες και ιδιωτικές επενδύσεις, αποτελούν τις τρεις «ενέσεις» στο ΑΕΠ. Περιληπτικά, οι συνολικές «ενέσεις» στο ΑΕΠ είναι το άθροισμα των ιδιωτικών επενδύσεων, των δημόσιων δαπανών και των εισοδημάτων από το εξωτερικό (εξαγωγές, τουρισμός, εμβάσματα).

Από την άλλη, έχουμε και τριών ειδών «απώλειες» από την κυκλοφορία του ΑΕΠ της χώρας: (α) τα χρήματα που ξοδεύουμε για εισαγωγές (τα οποία ουσιαστικά εγκαταλείπουν την επικράτεια), (β) τα χρήματα που κάποιος βάζει στο σεντούκι για μια δύσκολη στιγμή (δηλαδή οι αποταμιεύσεις), και (γ) τα χρήματα που μας παίρνει η εφορία τα οποία, και αυτά, αφαιρούνται από την κυκλοφορία του ΑΕΠ. Περιληπτικά, το άθροισμα, σε ευρώ, αυτών των «απωλειών» ισούται με το άθροισμα των φορών που εισπράττει το κράτος, των αποταμιεύσεων, και των χρημάτων που ξοδεύουμε για εισαγωγές, ταξίδια στο εξωτερικό κλπ.

Ερχόμαστε λοιπόν στον πολλαπλασιαστή ή, για την ακρίβεια, στους δύο πολλαπλασιαστές της οικονομίας μας. Στον πολλαπλασιαστή «ενέσεων», έστω μ, και στον πολλαπλασιαστή «απωλειών», έστω λ. Η έννοιά τους είναι τόσο απλή όσο δύσκολος είναι ο υπολογισμός τους: Αν ξάφνου οι «ενέσεις» μειωθούν αυτόνομα κατά 1 ευρώ (τι σημαίνει αυτό το αυτόνομα θα το δούμε στην επόμενη παράγραφο – καθώς έχει μεγάλη σημασία), το ΑΕΠ της χώρας μειώνεται κατά μ ευρώ. Κι αντίθετα, αν οι «ενέσεις» αυξηθούν αυτόνομα κατά 1 ευρώ τότε το ΑΕΠ αυξάνεται κατά μ ευρώ. Κάτι αντίστοιχο, από την ανάποδη όμως, ισχύει για τον πολλαπλασιαστή «απωλειών», το λ: Αν αυξηθούν οι «απώλειες» κατά 1 ευρώ (π.χ. αυξηθούν οι φόροι αυτόνομα), τότε το ΑΕΠ μειώνεται κατά λ ευρώ (και το αντίθετο, αν μειωθούν οι «απώλειες» κατά 1 ευρώ τότε το ΑΕΠ, ανεβαίνει κατά λ ευρώ). Να γιατί οι αριθμοί μ και λ ονομάζονται πολλαπλασιαστές: επειδή πολλαπλασιάζουν τις αυτόνομες αλλαγές των «ενέσεων» και των «απωλειών» επηρεάζοντας έτσι πολλαπλασιαστικά το εθνικό εισόδημα. Π.χ. αν μ=1,8 και λ=0,8 και αυξηθούν οι φόροι αυτόνομα κατά 1 δις, τότε το ΑΕΠ μειώνεται κατά 800 εκ. ευρώ (-λΧ1 δις) ενώ αν την ίδια στιγμή αυξηθούν οι ιδιωτικές επενδύσεις κατά 1 δις το ΑΕΠ θα «τσιμπήσει» μΧ1 δις =1,8 δις.

Σε αυτό το σημείο πρέπει εσπευσμένα να εξηγήσω γιατί επιμένω, ξανά και ξανά σε αυτό το αυτόνομα: Οι πολλαπλασιαστές αφορούν αποκλειστικά την αυτόνομη μεταβολή των «ενέσεων» (π.χ. των δημόσιων δαπανών) και των «απωλειών» (π.χ. των φόρων) και όχι τις αυτόματες μεταβολές τους. Τι σημαίνει τώρα αυτόνομη και τι αυτόματη μεταβολή των «ενέσεων» και/ή των «απωλειών» και ποια η διαφορά τους;

Να τι δεν σημαίνει αυτόνομη μεταβολή:

• Όταν οι φόροι μειώνονται λόγω της ύφεσης, επειδή δηλαδή μειώνονται τα εισοδήματα των πολιτών (δηλαδή πέφτει το ΑΕΠ), δεν έχουμε αυτόνομη μείωση των φόρων – η μείωση αυτή προκύπτει αυτόματα (και ουχί αυτόνομα) εξ αιτίας της μείωσης του ΑΕΠ.

• Όταν τα επιδόματα ανεργίας αυξάνονται λόγω του μεγαλύτερου αριθμού ανέργων, αυτό δεν αποτελεί μια αυτόνομη αύξηση των δημόσιων δαπανών (αλλά πρόκειται για άλλη μια περίπτωση αυτόματων μεταβολών που κι αυτή είναι απόρροια της μείωσης του ΑΕΠ).

Πότε θα χαρακτηρίζονταν ως αυτόνομες οι μεταβολές σε δαπάνες και φόρους; Η απάντηση είναι: όταν δεν αποτελούν αυτόματες αντιδράσεις των δημόσιων δαπανών και των φόρων στις αυξομειώσεις του ΑΕΠ. Π.χ,

• Όταν οι φόροι αυξάνονται επειδή η κυβέρνηση αποφάσισε να αυξήσει τον ΦΠΑ, τον συντελεστή του φόρου εισοδήματος, ή τις «αντικειμενικές» αξίες των ακινήτων.

• Όταν οι δαπάνες μειώνονται επειδή η κυβέρνηση αποφάσισε να μειώσει  τις συντάξεις ή τα κονδύλια των νοσοκομείων ή τα επιδόματα

Έχοντας ξεκαθαρίσει την διαφορά μεταξύ αυτόνομων και αυτόματων μεταβολών των «ενέσεων» και των «απωλειών» , προχωρούμε στον εξής απλό ορισμό: Οι πολλαπλασιαστές αφορούν το αποτέλεσμα επί του εθνικού εισοδήματος μόνο των αυτόνομων μεταβολών των «ενέσεων» ή/και των «απωλειών» – και όχι των αυτόματων μεταβολών τους.

Ας δούμε ένα απλό αριθμητικό παράδειγμα: Έστω ότι μια χρονιά (π.χ. το 2009) ο πολλαπλασιαστής «ενέσεων» μ ήταν ίσος με 2 και ο πολλαπλασιαστής «απωλειών» λ ήταν ίσος με 1. (Δεν λέω ότι αυτά ήταν τα μεγέθη τους. «Έστω ότι ήταν αυτά» λέω λόγου χάριν.) Έστω ακόμα ότι την ίδια χρονιά μειώνονταν οι αυτόνομες «ενέσεις» κατά 3,57 δις. Π.χ. λόγω της επερχόμενης Κρίσης (μετά την κατάρρευση της Wall Street και το παγκόσμιο «στέγνωμα» κεφαλαίων), οι επιχειρήσεις μείωναν τις επενδύσεις τους κατά, π.χ., 1,5 δις ευρώ την ώρα που ο τουρισμός απέφερε 2,07 δις λιγότερα (καθώς η Κρίση κράτησε κάποιους ξένους τουρίστες στα σπίτια τους). Αποτέλεσμα είναι το ΑΕΠ  να πέσει κατά μΧ3,57 το οποίο, αν μ=2, ισούται με 7,14 δις ή κατά 2,8% ως ποσοστό του αρχικού ΑΕΠ (που το 2009 ήταν γύρω στα 255 δις). Παράλληλα, η πτώση αυτή του ΑΕΠ είναι λογικό να αυξήσει το πρωτογενές έλλειμμα δεδομένου ότι: (α) μειώνονται οι  φόροι που λαμβάνει το κράτος (καθώς τα εισοδήματα και η απασχόληση έχουν υποστεί μείωση), ενώ από την άλλη (β) αυξάνονται οι δημόσιες δαπάνες (π.χ. μεγαλύτερη δαπάνη για επιδόματα ανεργίας καθώς οι ουρές στον ΟΑΕΔ μεγαλώνουν).

Το παράδειγμά μου δεν διεκδικεί την αριθμητική ακρίβεια καθώς τα νούμερα αυτά τα επέλεξα τυχαία. Αυτό όμως που δείχνει υπεράνω αμφισβήτησης είναι το εξής απλό και σημαντικό: Η σύμπτωση της μείωσης του ΑΕΠ μιας χώρας, δηλαδή μιας Ύφεσης, με την αύξηση του πρωτογενούς ελλείμματος της κυβέρνησης δεν σημαίνει επ’ ουδενί ότι έχουμε αρνητικό πολλαπλασιαστή! Όπως είδαμε στο πιο πάνω παράδειγμα, ο πολλαπλασιαστής αυτόνομων «ενέσεων» μπορεί να είναι κάλλιστα +2 και, την ίδια χρονιά, να παρατηρηθεί και ύφεση και αύξηση του ελλείμματος. Για την ακρίβεια αυτό συμβαίνει πάντοτε σε περιπτώσεις ύφεσης-κρίσης. Στην Αμερική, στην Γερμανία, στην Νότια Αφρική, στην Ελλάδα, παντού! Μόνο ένας αγράμματος μπορεί να συμπεράνει από την παρατήρηση της «σύμπτωσης» (α) μιας ύφεσης και (β) ενός διογκούμενου πρωτογενούς ελλείμματος ότι ο πολλαπλασιαστής μ είναι αρνητικός.

Τι σημασία έχουν αυτά; Τεράστια φίλες και φίλοι. Αν πράγματι (όπως τώρα παραδέχεται το ΔΝΤ) οι πολλαπλασιαστές μ και λ ισούνται με μ=1,7 και λ= =0,7, τα μέτρα των 9,6 δις που θα εφαρμόσει η κυβέρνηση το 2013 θα μειώσουν το ΑΕΠ της χώρας κατά 12,7 δις. Συγκρίνετε αυτή την περαιτέρω καθίζηση (άντε μετά η κυβέρνηση να συμμαζέψει την ανεργία όταν το ΑΕΠ κατρακυλήσει τόσο) με το τι θα συνέβαινε αν είχε δίκιο ο αγράμματος αρθογράφος και, τελικά, ο πολλαπλασιαστής «ενέσεων» μ ισούται με -3,5: τότε τα μέτρα των 9.6 δις θα αύξαναν το ΑΕΠ κατά περίπου 38,2 δις! Η διαφορά μεταξύ των δύο εκτιμήσεων ισοδυναμεί με το χάσμα που χωρίζει την θυσία εκατοντάδων χιλιάδων συνανθρώπων μας στον Καιάδα της Κρίσης από την εθνική σωτηρία.

Παράρτημα για… μαζοχιστές-αναγνώστες: Η σχέση των δύο πολλαπλασιαστών μ και λ

Ο πολλαπλασιαστής «ενέσεων» μ και ο πολλαπλασιαστής «απωλειών» λ σχετίζονται άρρηκτα μεταξύ τους. Για την ακρίβεια: λ=μ-1. Αυτό ισχύει επειδή ο πολλαπλασιαστής μ δίδεται από τον λόγο 1/γ όπου γ είναι το ποσοστό του τελευταίου ευρώ εθνικού εισοδήματος το οποίο «βγήκε» από την εγχώρια κυκλοφορία του εθνικού εισοδήματος. Παράλληλα, ο πολλαπλασιαστής λ=(1-γ)/γ. Άρα, λ = μ-1. Αυτό σημαίνει ότι μία μείωση των δημόσιων επενδύσεων (που συγκαταλέγονται στις «ενέσεις» Ε) κατά 1 δις ευρώ οδηγεί στην απώλεια μ δις εθνικού εισοδήματος ενώ μια αύξηση φόρων ακινήτων (που συγκαταλέγονται στις «απώλειες» Α) κατά 1 δις ευρώ μειώνει το ΑΕΠ κατά μ-1 δις ευρώ.

 

Πηγή: protagon.gr

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΑΛΑΒΑΝΟΣ- OΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ »ΣΧΕΔΙΟ Β’

Posted on Φεβρουαρίου 24, 2013. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

 

 

Toυ ΑΛΕΚΟΥ ΑΛΑΒΑΝΟΥ*

ΑΛΑΒΑΝΟΣΠρέπει να ήταν ένα βράδυ, τέλη Γενάρη του 1973. Ακριβώς 40 χρόνια πριν. Πρέπει να ήταν στην Καισαριανή. Δύο μέρες πριν είχαν κοπεί τα πόδια πολλών από μας, όταν η χούντα ανακοίνωσε τη διακοπή της «αναβολής» και την άμεση παρουσία στα κέντρα εκπαίδευσης πεζικού για εκατό και πάνω φοιτητές. Δύο μέρες μετά δοκιμάσαμε την ταπείνωση του κουρέματος με την ψιλή μηχανή, του καψωνιού, της βίας, που για πολλούς κατέληξε στα κέντρα βασανισμών της ΕΣΑ.

Εκείνο λοιπόν το βράδυ, σε μια μεγάλη ταβέρνα πλημμυρισμένη από φοιτητόκοσμο, έγινε το μεγάλο γλέντι αποχαιρετισμού. Το οργάνωναν όσοι έμεναν πίσω. Ο μεγαλύτερος αριθμός ήταν συμφοιτήτριες, οι «κοπέλες» μας, που δεν είχε τη δυνατότητα ούτε η χούντα να τις επιστρατεύσει στο στρατό της, που ήταν «άβατο» για τις γυναίκες όπως το Αγιο Ορος.

 

Εκατοντάδες στριμωγμένοι, ο ένας να μπερδεύει το πιάτο και το ποτήρι του άλλου, η καθεμιά να αγκαλιάζει το φίλο της άλλης ελεύθερα, να μιλάμε με πάθος για την Ελλάδα της δημοκρατίας και το σοσιαλισμό, να τραγουδάμε ανοιχτά «είμαστε δύο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς» και τα άλλα παράνομα του Θεοδωράκη, να νικάμε το φόβο, να ανυψωνόμαστε μέχρι τον ουρανό.

 

Στις προπόσεις, η μία μετά την άλλη, κάποιος είπε δυο λόγια, η φωνή του «έσπασε» και -σαν να επρόκειτο για ηλεκτρικό ρεύμα- όλη η αίθουσα ξέσπασε σε λυγμούς. Ολοι. Και οι σερβιτόροι και οι λαντζιέρισσες. Δεν έχω ξαναβρεθεί σε εστιατόριο που να κλαίνε όλοι μαζί επί ώρες. Δεν το έχω δει ούτε στις ταινίες του Κουστουρίτσα.

Δεν ήταν μοιρολόγι, ούτε πένθος. Ηταν μια ξαφνική ομαδική αποκάλυψη ότι με τη μαζική στράτευση το φοιτητικό κίνημα αναδεικνυόταν ο ισχυρός αντίπαλος της χούντας – όπως και έγινε. Ηταν λυγμοί αίσθησης μιας ασύλληπτης για την ηλικία μας δύναμης, δέσμευσης και όρκου συνειδητοποίησης ότι το ακλόνητο τείχος της χούντας είναι ευάλωτο, συλλογικής υπερηφάνειας, έρωτα για καθετί όμορφο και ακατόρθωτο.

Τι σημασία έχει στις δύσκολες στιγμές που ζούμε σήμερα όλη αυτή η ανάμνηση;

Κάτι τέτοιες στιγμές, που τις συναντάς μέσα από τις πιο διαφορετικές μορφές σε όλες τις φάσεις και σε όλους τους τόπους, όταν αναδεικνύεται ένα μεγάλο κίνημα σύγκρουσης, αμφισβήτησης, απελευθέρωσης και ανασυγκρότησης, όταν οι ιδέες της Αριστεράς γίνονται ένα ασυγκράτητο ποτάμι, είναι σε διάλογο και επικοινωνία με το σήμερα. Ιδιαίτερα εδώ στην Ελλάδα, που βιώνει ίσως τη μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία της, που η απελευθέρωσή της είναι το μεγάλο ζητούμενο. Και που η Αριστερά είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να είναι ο φορέας αυτής της απελευθέρωσης.

Στις μέρες που ζούμε, «Αριστερά» μαθαίνουμε να θεωρούμε τα κόμματα που έχουν ιστορική καταγωγή από το εργατικό ή το κομμουνιστικό κίνημα. «Αριστερά» θεωρούμε τις εισαγγελικές κορόνες για το σημερινό μακελειό που έχει φέρει η τρόικα στον ελληνικό λαό και που συνηχεί με την οργή του λαού. Ακούμε ότι «Αριστερά» είναι η διαπραγματευτική ικανότητα απέναντι στις άλλες πολιτικές δυνάμεις που προσκυνούν την Παναγία του Βερολίνου. Βλέπουμε από τις τηλεοράσεις η «Αριστερά» να έχει ένα ημίψηλο ταχυδακτυλουργού, να ανακατεύει στατιστικές και αριθμούς και να βγάζει ένα φρεσκοτυπωμένο πιστοποιητικό απελευθέρωσης από το Μνημόνιο, χωρίς να χρειάζεται να γκρεμιστεί τίποτε από το πλαίσιο του συστήματος. Ακούμε ότι «Αριστερά» είναι η «συνέπεια και συνέχεια» στην πολιτική της Ελλάδας, δηλαδή των κυβερνήσεων του δικομματισμού που έχουν φέρει τον τόπο στο τέλμα.

Μπορεί κάποια από αυτά να είναι πράγματι Αριστερά. Αλλά άλλα είναι τα κύρια. Είναι η αμφισβήτηση της κεντρικής ιδεολογίας του συστήματος. Είτε του ελληνοχριστιανισμού τότε είτε του ευρωκεντρισμού σήμερα. Είναι η ικανότητα να διαμορφώνεται ένα εναλλακτικό πρόγραμμα που βρίσκεται σε πλήρη σύγκρουση με τις βεβαιότητες της εποχής, όσα στηρίγματα κι αν αυτές έχουν. Είτε τα τανκς και τον Νίξον τότε. Είτε τα PSI, τα OSI και τον Σόιμπλε σήμερα.

Είναι μια νέα γενιά (κι ένας κόσμος της εργασίας) που ζει σε έναν κόσμο απειλών, ταπείνωσης, αναξιοπρέπειας, ανεργίας, εξαθλίωσης, πείνας. Εχει όμως την ίδια στιγμή ένα δεύτερο κόσμο που της δίνει ελπίδα και σωτηρία, που την εμπνέει και την εμψυχώνει, που τη βγάζει από την παθητικότητα, που της δημιουργεί αυτοεκτίμηση και αίσθηση δύναμης, που την κάνει να τα δώσει όλα στη μεγάλη μάχη. Για μια Ελλάδα δημοκρατική τότε, για μια Ελλάδα ζωντανή σήμερα. Αν αυτός ο δεύτερος κόσμος δεν δημιουργηθεί στη συλλογική φαντασία, είναι αδύνατο να υπάρξει στην πραγματικότητα.

Δυστυχώς, σήμερα βιώνουμε ένα μεγάλο πολιτικό παράδοξο σχετικά με την Αριστερά. Ποτέ δεν έχει ξανασυμβεί αυτό. Ενα κόμμα αριστερής καταγωγής είναι στην κυβέρνηση. Ενα άλλο κόμμα αριστερής καταγωγής είναι αξιωματική αντιπολίτευση. Και χρησιμοποιώ τον όρο «αριστερής καταγωγής» όχι για να προσβάλω κανένα. Σε μια εποχή που έχουν έρθει τα πάνω κάτω ισχύει για όλους. Το «τι» και «ποιοι» και «αν» υπάρχει Αριστερά ως δύναμη σωτηρίας του κόσμου της εργασίας είναι προς απόδειξη.

Το πρώτο από αυτά τα κόμματα έχει φτάσει στο σημείο εκ των πραγμάτων να είναι συνένοχο στις ανατροπές των εργασιακών κατακτήσεων, σε αστυνομοκρατικές πρακτικές, ακόμη και σε επιστρατεύσεις. Το δεύτερο έχει επιτύχει να αναδειχθεί στον υπ’ αριθμόν ένα κομματικό αντίπαλο της κυβέρνησης. Οχι όμως σε προγραμματικό ούτε σε ιδεολογικό αντίπαλο. Το αντίθετο. Εχει πλήρως αποδεχθεί το πλαίσιο δράσης του συστήματος: με κάθε όρο παραμονή στην Ευρωζώνη. Η καλή Αμερική. Ο Σόιμπλε που το συζητάει. Το νέο διαπραγματευτικό πλαίσιο, επειδή έγινε αναφορά για το κατοχικό δάνειο και τη Siemens. Οι νοικοκυραίοι. Οι συμμαχίες με τη λαϊκή Δεξιά.

Και ακόμη χειρότερα. Η ενεργή πια συμμετοχή στην εκστρατεία φόβου του συστήματος σχετικά με την παραμονή στην Ευρωζώνη. Οχι μόνο δεν έχει υπάρξει αντίθεση, όχι μόνο δεν παραπέμπεται ένα από τα κυρίαρχα προβλήματα της κρίσης στην ετυμηγορία του λαού με δημοψήφισμα, όχι μόνο δεν αναδείχνεται η αποχώρηση από την Ευρωζώνη ως έστω ένα ενδεχόμενο, αν δεν υπάρξει στροφή της ευρωπαϊκής πολιτικής. Η επίσημη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης «η αποχώρηση από το ευρώ αποτελεί εθνική καταστροφή» συνιστά εκ των πραγμάτων άμεση συνεργασία με την κυβέρνηση στην εκστρατεία τρομοκράτησης του ελληνικού λαού.

Είναι λυπηρό που γίνονται όλα αυτά. Αλλά γίνονται. Είναι ελπιδοφόρο όμως ότι μέσα σε μια κοινωνία που επιζητεί άμεση λύση στην ανεργία, την υπερφορολόγηση, τον κίνδυνο απόλυσης, τη μισθολογική υποβάθμιση και την πείνα οι διεργασίες είναι πλέον πολύ πιο προχωρημένες από μια Βουλή που χάνει συνεχώς την επαφή μαζί της. Κι ένα όλο και πιο μεγάλο τμήμα της ρίχνει τα ηλεκτρικά συρματοπλέγματα που έχουν στηθεί πάνω στα σύνορα της Ευρωζώνης, στις προσδοκίες και τις διεκδικήσεις της να υπερβαίνει, να αναζητά ένα χώρο ελευθερίας και αυτοδιαχείρισης του λαού.

Σε αυτή τη διεργασία μπορούν να συμβάλουν παλιές και νέες δυνάμεις πάνω σε ένα στρατηγικό πρόγραμμα μεγάλων αλλαγών. Απελευθέρωση από τους δανειστές. Σχεδιασμός της οικονομίας. Ανάκτηση της εσωτερικής αγοράς. Ελεγχος στην κίνηση κεφαλαίου. Τράπεζες του λαού. Επικέντρωση στην εκπαίδευση και τις τεχνολογίες. Αναβίωση της αγροτικής οικονομίας. Συλλογικές μορφές δράσης. Εθνικό Νόμισμα. Ρευστότητα. Στήριξη στη λαϊκή ευρηματικότητα. Ανάδειξη ενός εναλλακτικού καινοτόμου δρόμου για την ισότιμη ευρωπαϊκή συνεργασία.

Υπάρχουν κάποιες στιγμές σε κάθε λαό, συνήθως έπειτα από πολέμους ή μεγάλες οικονομικές καταστροφές, που δημιουργείται ένας αφάνταστος συναγερμός δημιουργίας. Το έχουμε διαβάσει για τα σοσιαλιστικής χροιάς κιμπούτς του Ισραήλ – αν βέβαια αφαιρέσουμε τον πολεμικό και βίαιο χαρακτήρα της εισβολής στα παλαιστινιακά εδάφη. Το είδαμε στην Πορτογαλία των γαριφάλων τα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της μακρόχρονης χούντας. Το είδαμε σε λατινοαμερικανικές χώρες, όπως η Βολιβία ή η Βραζιλία στην πρώτη φάση του Λούλα. Το είδαμε σε σύντομο διάστημα στις απελευθερωμένες περιοχές της Ελλάδας στην Κατοχή. Η λαϊκή αλληλεγγύη και ανάταση μπορούν να υπερβούν τους περιορισμούς και τις προβλέψεις των οικονομικών νόμων.

*ΠΗΓΗ: «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» (3/2/13)

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΟΥ Ε.Κ.Α.Σ. ΑΠΟ 1-1- 2014

Posted on Φεβρουαρίου 24, 2013. Filed under: 3) ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ - ΙΚΑ |

Σχετικά με την καταβολή του Ε.Κ.Α.Σ. από 1-1- 2014

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΧΡΟΝΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΑΣ ΓΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΝΤΑΞΗ

Posted on Φεβρουαρίου 24, 2013. Filed under: 3) ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ - ΙΚΑ |

Συνυπολογισμός χρόνου στρατιωτικής υπηρεσίας για δεύτερη σύνταξη

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΥΝΤΑΞΕΩΝ ΓΙΑ ΑΙΤΗΣΕΙΣ ΜΕΣΑ ΣΤΟ 2013

Posted on Φεβρουαρίου 24, 2013. Filed under: 3) ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ - ΙΚΑ |

Προσδιορισμός ασφαλιστικης κλάσης – υπολογισμού της σύνταξης, για αίτησης μέσα στο έτος 2013

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΞΗ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ -ΤΟΜΕΑ ΥΔΚΥ (ΠΡΩΗΝ ΤΥΔΚΥ)

Posted on Φεβρουαρίου 24, 2013. Filed under: 3) ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ - ΙΚΑ |

ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΞΗ ΚΛΑΔΟΥ ΑΘΣΕΝΕΙΑΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ -ΤΟΜΕΑ ΥΔΚΥ (ΠΡΩΗΝ ΤΥΔΚΥ)

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΧΡΟΝΟΥ ΕΚΠΑΟΔΕΥΤΙΚΗΣ ΑΔΕΙΑΣ

Posted on Φεβρουαρίου 24, 2013. Filed under: 3) ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ - ΙΚΑ |

Αναγνώριση χρόνου εκπαιδευτικής άδειας άνευ αποδοχών και μέχρι δύο έτη, ως χρόνου ασφάλισης στο Ι.Κ.Α.-Ε.Τ.Α.Μ.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΥΠΕΡΩΡΙΑΚΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ ΣΤΟ ΣΕΠΕ

Posted on Φεβρουαρίου 24, 2013. Filed under: 3) ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ - ΥΠ. ΕΡΓΑΣΙΑΣ |

Υποχρεωτική Αναγγελία Υπερωριακής Απασχόλησης στο ΣΕΠΕ

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ:

Posted on Φεβρουαρίου 24, 2013. Filed under: 3) ΕΓΚΥΚΛΙΟΙ - ΥΠ. ΕΡΓΑΣΙΑΣ |

«Απασχόληση συνταξιούχων – Αντικατάσταση της παρ. 2 του άρθρου 16 του ν.3863-2010 ως προς την έναρξη ισχύος του εν λόγω άρθρου»

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ: ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΤΩΡΑ

Posted on Φεβρουαρίου 14, 2013. Filed under: 2) ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, 2) ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ |

ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ

 Εποχή:  27 /1/ 2013

Του Κώστα Νικολάου*

 

image.ashxΟι ποιο δύσκολες στιγμές για το συνδικαλιστικό κίνημα καθώς, παρά τις μεγαλειώδες κινητοποιήσεις και που οδήγησαν στην πτώση δύο κυβερνήσεων, παρά τους αγώνες που σε επίπεδο κλάδων (δημόσιο) συνεχίζονται, αυτοί δεν είναι ικανοί να ανακόψουν την ξέφρενη – ρεβανσιστική επίθεση της εργοδοσίας, πρώτον γιατί τα συνδικάτα του Ιδιωτικού Τομέα αποδεκατίστηκαν και δεύτερον, θα ήταν αφέλεια να νομίζει κανείς πως οι εργαζόμενοι του δημοσίου από μόνοι τους θα σηκώσουν όλα τα βάρη του κινήματος.

Προτάσεις που βλέπουν την ανάπτυξη του σ.κ. απλώς μέσα από καλύτερη λειτουργία των συνδικάτων, όσο χρήσιμες και εάν είναι, έχουν περιοριστικό χαρακτήρα γιατί περιστρέφονται γύρο από το δημόσιο χώρο όπου υπάρχουν και λειτουργούν συνδικάτα. Δεν αφορούν τα 3.000.000 εργαζομένων – υποαπασχολουμένων- ψευτο-αυτοαπασχολουμένων – ανέργων του Ιδιωτικού Τομέα. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν καλύπτονται από κανένα συνδικάτο, αλλά και οι ελάχιστοι που καλύπτονται από ορισμένα συνδικάτα, αυτά είναι διαιρεμένα σε περίπου διακόσιους ογδόντα (280) υπο-κλάδους και αυτό, τα καθιστά ανίκανα να ανταποκριθούν στους σκοπούς τους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι το 2011- 2012 έχουν καταγγελθεί ή έχουν λήξει οι περισσότερες από τις 280 «κλαδικές» συμβάσεις, και από αυτές μόνο οι 23 έχουν ανανεωθεί. Το 2013 λήγουν και οι υπόλοιπες και εφόσον δεν υπογραφούν νέες, θα ατονήσουν η θα σβήσουν και αυτά που υπάρχουν.

Στροφή στον Ιδιωτικό Τομέα

Τα συνδικάτα, ανεξάρτητα πως τα φαντάζεται κανείς και το τι θα ήθελε να πράττουν, αυτά είναι θεσμικά όργανα οικονομικής πάλης των εργαζομένων αλλά και ευρύτερα της ταξικής πάλης καθώς, τα όποια αποτελέσματα των αγώνων τους καταγράφονται σε συλλογικές συμβάσεις και, σύμφωνα με την εργατική νομοθεσία, αυτές αποτελούν νόμο του κράτους. Συνεπώς, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας συνιστούν βασικό στοιχείο της πάλης των εργαζομένων.

Διαθρωτικά προβλήματα

Παραδοσιακά, τα συνδικάτα και οι συλλογικές συμβάσεις, δομήθηκαν και αναπτύχτηκαν, κατά βάση, σύμφωνα και με την οικονομική διάρθρωση της χώρας, που σήμερα έπαψε να υπάρχει. Ούτε τα συνδικάτα ούτε οι συλλογικές συμβάσεις αντανακλούν την δομή της οικονομίας. Στο διάστημα που πέρασε, τα συνδικάτα δεν αναπροσαρμόσθηκαν βάση των αλλαγών του παραγωγικού προτύπου και των δραματικών αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις που ακολούθησαν.

Αντίθετα, αντί να υπάρχουν  λίγες κλαδικές συλλογικές συμβάσεις και λίγα κλαδικά συνδικάτα όπως η δομή της οικονομίας, οδηγηθήκαμε σε πληθώρα τύπου κλαδικών συμβάσεων που οι εργαζόμενοι ψάχνουν με το μικροσκόπιο να τις βρουν. Και στο ερώτημα, πως τόσα χρόνια είχαμε συλλογικές συμβάσεις και τώρα δεν υπάρχουν, η απάντηση είναι απλή.

Την αδυναμία των συνδικάτων να συνάπτουν με τους εργοδοτικούς φορείς συλλογικές συμβάσεις, ήρθε να την λύσει ο νόμος 1876/90 με την δημιουργία του ΟΜΕΔ, του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας. Εδώ προσέφευγαν κάθε χρόνο τα συνδικάτα και ανανέωναν τις «κλαδικές συμβάσεις» και αυτό πάντα στα πλαίσια των συμφωνιών και των αυξήσεων που επιτύγχανε η ΓΣΕΕ.

Ο τρόπος αυτός, δηλαδή αυτή η μορφή οργάνωση της πληθώρας συλλογικών συμβάσεων και συνδικάτων, αποδείχθηκε καταστροφικός. Τα συνδικάτα καθώς δεν αναδιοργανώθηκαν και δεν επανάκτησαν τη δύναμή τους, ουσιαστικά έχουν παραδοθεί σε διαιτητικές αποφάσεις, η πάλη των εργαζομένων για την κλαδική σύμβαση μετατρέπεται σε προϊόν γραφειοκρατίας, η κλαδική πολιτική απουσιάζει, η ταξική πάλη αναιρείται.

Τις αδυναμίες αυτές των συνδικάτων τις γνώριζαν πολύ καλά και οι εργοδότες και την κατάλληλη, για αυτούς, στιγμή, την εποχή των μνημονίων, τις αξιοποίησαν, επιβάλλοντας την ουσιαστική κατάργηση του ΟΜΕΔ. Με με τον τρόπο αυτό, μόνο με μία κίνηση, αφόπλισαν, στην ουσία κατήργησαν, όλα τα συνδικάτα.

Αυτά, όμως, είναι σημεία των δύσκολων καιρών, δεν μπορούν να μείνουν για πάντα. Τόσο οι συλλογικές συμβάσεις όσο και η λειτουργία των συνδικάτων άπτονται της δημοκρατίας σε μια χώρα. Η ταξική πάλη δεν καταργείται, απαιτούνται όμως και οι αντίστοιχες πρωτοβουλίες που πρέπει να παρθούν από εμάς.

Οικονομική διάρθρωση

Σύμφωνα με το ΙΚΑ, όπως καταγράφει τους κλάδους τα επαγγέλματα και τον αριθμό των επιχειρήσεων, στις εμπορικές επιχειρήσεις εργάζεται το 24% του συνόλου των εργαζομένων, στη μεταποιητική βιομηχανία το 17%,στην παροχή υπηρεσιών το 13%,σε ξενοδοχεία –εστιατόρια το 8%, στις μεταφορές το 8%, σε κατασκευές το 7%,στην εκπαίδευση το 7%, στην υγεία το 5,5%, σε χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς το 4,5%, στην Δημόσια διοίκηση και άμυνα το 5% και στην παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, αερίου, νερού το 1%. Απουσιάζει ο κλάδος του τύπου καθώς δεν είναι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ.

Καταμερισμός ανά επάγγελμα: Το 27% του συνόλου των ασφαλισμένων έχουν την ειδικότητα υπάλληλου γραφείου, το 18,5% είναι ανειδίκευτοι εργάτες, το 17% πωλητές καταστημάτων, το 10% επιστημονικά – καλλιτεχνικά επαγγέλματα, το 10% τεχνολόγοι – τεχνίτες βοηθοί, το 9% χειριστές μηχανημάτων, και το 8% ειδικευμένοι τεχνίτες.

Καταμερισμός ανά επιχείρηση: Στις 188.452 ανέρχονται οι επιχειρήσεις που απασχολούν προσωπικό (Μάρτιος 2012) από τις 255.663 που υπήρχαν το αντίστοιχο μήνα του 2010. Από αυτές οι 20.762 επιχειρήσεις απασχολούν πάνω από 10 άτομα και εργάζεται το 73% του συνόλου των εργαζομένων, ενώ οι 167.690επιχειρήσεις απασχολούν κάτω από 10 άτομα και το 27% των εργαζομένων.

Καταμερισμός ανά υπηκοότητα: Από το σύνολο των εργαζομένων το 89.98% είναι Έλληνες και το 10,02% είναι αλλοδαποί, και από τους αλλοδαπούς το 5,20% έχουν την αλβανική υπηκοότητα και οι υπόλοιποι άλλων χωρών, ενώ πριν δύο χρόνια η σχέση αυτή ήταν 85% Έλληνες και 15% αλλοδαποί.

Εργασιακές σχέσεις

Οι εργαζόμενοι στον Ιδιωτικά Τομέα σύμφωνα με ετήσια στοιχεία του ΙΚΑ είναι πάνω 2.700.000, (έχουν τουλάχιστο μια ημέρα ασφάλιση) χωρίς να προσθέσουμε τους εργαζόμενους στο τύπο και όσους εργάζονται με «μπλοκάκι».

Οι εργασιακές σχέσεις, τίποτα δεν θυμίζουν το χθες, καθώς έχουν εξελιχτεί σε κινούμενη άμμο. Στις 920.629 έφτασαν οι απολύσεις – λήξεις συμβάσεων – αποχωρίσεις κατά το χρόνο που πέρασε σύμφωνα με στοιχεία του ΟΑΕΔ, ενώ οι εγγεγραμμένοι άνεργοι (Νοέμβριος 2012) αριθμούν τους 972.704 ποσοστό πάνω από 35%. Στο 1.475.473 μειώθηκαν οι ασφαλισμένοι, σύμφωνα με το ΙΚΑ (Μάρτιος 2012), τη στιγμή που η αδήλωτη εργασία, κατά το ΣΕΠΕ, ξεπερνάει το 30%. Στα ύψη η μερική απασχόληση φτάνοντας στο 25% έναντι της πλήρους, καθώς την περίοδο αυτή, οι μετατροπές των συμβάσεων σαρώνουν. Αυξάνεται η παροχή εργασίας μέσο τρίτων δηλαδή ο δανεισμός ή σε εργολάβους. Η παράβαση των ωραρίων εργασίας έγινε κανόνας ενώ η απλήρωτη εργασία καθεστώς, αφού πάνω από 500 χιλιάδες είναι για μήνες απλήρωτοι.

Να κάνουμε κάτι τώρα

Τα προβλήματα της αποδιοργάνωσης των συλλογικών συμβάσεων και συνδικάτων εμφανίστηκαν και στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς, μάλιστα με τον ποιο δραματικό τρόπο. Ενώ  σε πολιτικό επίπεδο ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνει υψηλά ποσοστά και διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία, σε κοινωνικό επίπεδο οι συσχετισμοί παραμένουν  σχεδόν οι ίδιοι, και αυτό είναι δείγμα της αποδιοργάνωσης και της γραφειοκρατικής μετεξέλιξης των συνδικάτων του Ιδιωτικού Τομέα και της ουτοπίας για αλλαγή των συσχετισμών χωρίς να προηγηθούν ή προωθηθούν ριζικές δομικές αλλαγές τόσο σε επίπεδο συλλογικών συμβάσεων όσο και συνδικάτων.

Σε πολιτικό επίπεδο

Ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να έρθει ακόμα ποιο κοντά στον κόσμο της μισθωτής εργασίας, και να συγκρουστεί με την κρατική βία και ανομία που ασκείται σε βάρος των εργαζομένων και ανέργων, καθώς και με το όργιο της αυθαιρεσίας, της τρομοκρατίας, ακόμη και  ποινικών αδικημάτων  των εργοδοτών.

Να αποφεύγει τα στρογγυλέματα, να γίνει ποιο διεκδικητικός και, ως κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να αποσαφηνίζει πλήρως την επόμενη μέρα την θέση του στα εργασιακά μισθολογικά. Εκτός από την δημόσια δέσμευση για το μέλλον, να διεκδικεί από τώρα την αποκατάσταση των μισθών και των συλλογικών συμβάσεων, την προστασία της κοινωνικής ασφάλισης και των συντάξεων. Να διεκδικεί μέτρα για την ανεργία όπως η συνολική μείωση του χρόνου απασχόλησης, μέτρα για την αδήλωτη  εργασία όπως ποινικό αδίκημα κ.α., μέτρα για την προσωρινή απασχόληση όπως μόνο για εποχικές εργασίες κ.α., ειδικά μέτρα για τον περιορισμό της μερικής απασχόλησης, μέτρα για τους εργαζόμενους σε εργολαβίες όπως να έχουν ίδιο μισθό με τους εργαζόμενους της επιχείρησης που εργάζονται. Μέτρα για τους εργαζόμενους με «μπλοκάκι» όπως την πρόσληψή τους στην επιχείρηση, την κατάργηση του δανεισμού εργαζομένων κ.α.

Να θέσει το πρόβλημα της αντιμετώπισης των καταχρηστικών απολύσεων και των  «ατομικών συμφωνιών» που μετατρέπουν συμβάσεις και μειώνουν μισθούς, με την δημόσια δέσμευση ότι θα καταργηθούν όλες οι «ατομικές συμφωνίες» της περιόδου από το 2009, θα αποκατασταθούν οι εργασιακές σχέσεις και οι μισθοί και θα επαναπροσληφθούν όσοι δεν υπέγραψαν και απολύθηκαν για το λόγο αυτό.

Επίσης, θα πρέπει να πάρει όλα τα αναγκαία μέτρα για την αποκατάσταση των θεσμικών οργάνων των εργαζομένων, με σκοπό την ανάπτυξη των αγώνων και την διεκδίκηση των αιτημάτων τους.

Οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ

Είναι προφανές ότι στους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ πέφτει όλο το φορτίο και όλο το βάρος της ανασυγκρότησης του σ.κ. Με ταχύτατους ρυθμούς και χωρίς καθυστερήσεις θα πρέπει να πάρουν τις αντίστοιχες πρωτοβουλίες.

Η ανασυγκρότηση του σ.κ. θα πρέπει να γίνει σε ενιαία βάση, χωρίς διαχωρισμούς δημόσιου ή Ιδ. Τομέα, με συνδικάτα που θα καλύπτουν όλους τους μισθωτούς, ανεξάρτητα από την μορφή απασχόλησης ή αν καθίστανται προσωρινά άνεργοι ή ανασφάλιστοι, και πάντα σύμφωνα με την οικονομική διάρθρωση της χώρας.

Γίνεται, επίσης, εμφανές πως κανένας αγώνας δεν θα αναπτυχτεί, χωρίς το συμμάζεμα των φερόμενων ως κλαδικών συμβάσεων. Για το λόγο αυτό, θα πρέπει να μελετηθούν και οι 280 συλλογικές συμβάσεις και να ενοποιηθούν με τον καλύτερο τρόπο και σύμφωνα με την εξέλιξη της οικονομίας.

Ωστόσο, δεν θα πρέπει να γίνει καμία παραίτηση από την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, τόσο για την αποκατάστασή της όσο και για την προστασία της. Αυτό σημαίνει πως το αίτημα για αυξήσεις στους μισθούς και τα ημερομίσθια θα πρέπει κυριαρχεί, όπως και τα θέματα της κοινωνικής ασφάλισης, της προστασίας των συντάξεων, αλλά και την γενική μείωσης του χρόνου απασχόλησης για την αντιμετώπιση της ανεργίας, καθώς και της προστασίας των ανέργων.

 

 *ο Κωστας Νικολάου  έναι Μέλος Διοικούσας Επιτροπής ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ

nikolaou@kepea.gr

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

    Περί

    ΚΩΣΤΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ: Μέλος Διοικούσας Επιτροπής του Κέντρου Πληροφόρησης Εργαζομένων & Ανέργων της ΓΣΕΕ (ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ)

    RSS

    Subscribe Via RSS

    • Subscribe with Bloglines
    • Add your feed to Newsburst from CNET News.com
    • Subscribe in Google Reader
    • Add to My Yahoo!
    • Subscribe in NewsGator Online
    • The latest comments to all posts in RSS

    Μεταστοιχεία

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...