2) ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ

Posted on Φεβρουαρίου 4, 2014. Filed under: 2) ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, 2) ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ |

ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ

nikolaou

Νέου τύπου συνδικάτα – Χωρίς ΓΣΕΕ ούτε ΑΔΕΔΥ – Χωρίς ομοσπονδίες και αντιπροσώπους

Του Κώστα Νικολάου: Εποχή 2-2-2014  

Το συνδικαλιστικό κίνημα ζει τις ποιο δύσκολες και χειρότερες στιγμές από την μεταπολίτευση. Παρά τις προσπάθειες  είναι ανήμπορο να ανταποκριθεί στο ρόλο του. Οι συλλογικές συμβάσεις, λήγουν η μια πίσω από την άλλη χωρίς να ανανεώνονται,(από τις 287, μόνο οι 30 ισχύουν και αυτές λήγουν εντός του 2014), ενώ τη θέση τους την αντικατέστησαν οι «ατομικές συμφωνίες» και συλλογικά εκτρώματα τύπου «ενώσεων προσώπων». Η εργοδοτική αυθαιρεσία κτυπάει κόκκινο.

Θα αποφύγω τον πειρασμό, για το ποιός και ποιοί έχει την μεγαλύτερη η την μικρότερη ευθύνη. Διαπιστώσουμε πως η πολυώροφη συνδικαλιστική πυραμίδα που υπηρετούμε γέρασε, τα θεμέλιά της ράγισαν – έσπασαν. Την συζήτηση πλέον περί νέας συνδικαλιστικής δομής, την επιβάλουν τα γεγονότα.

Αφή­νου­με πί­σω το πα­λιό

Τα πολλά επίπεδα, (πρώτου – δεύτερου – τρίτου βαθμού) οι εκλογές δια αντιπρόσωπων, τα συνέδρια μακριά από τους εργαζόμενους, είναι μερικά από αυτά που γεννούν γραφειοκρατίες – συναλλαγές – συνδιαλλαγές και την συνδικαλιστική ελίτ. Ο διαχωρισμός σε δύο τριτοβάθμιες (ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ) και σε πολλές Ομοσπονδίες και Εργατικά Κέντρα, περισσότερο χωρίζουν και παρά ενώνουν τους εργαζόμενους. Εξαι­τίας αυ­τού του κα­τα­κερ­μα­τι­σμού, η μα­ζι­κο­ποίη­σή τους γί­νε­ται α­πα­γο­ρευ­τι­κή.    

Οι επικλήσεις, όμως, περί  ενοποίησης των τριτοβάθμιων οργανώσεων ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ δεν αρκούν σήμερα. Ούτε η ενοποίηση των Ομοσπονδιών ή των Εργατικών Κέντρων αρκεί. Αυτό αδικεί το πρόβλημα, περιορίζει το ακροατήριο αφού απευθύνεται  σε λίγους, δηλαδή στο 15%  των        συνδικαλισμένων εργαζομένων. Σαν μια εσωτερική ανακατάταξη  ακούγεται.

Τα συνδικάτα του Δημόσιου, τα οποία είναι μαζικά, όποιες ανακατατάξεις και να γίνουν, όσο και αν ισχυροποιηθούν, δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος των εξελίξεων. Όσο οι εργασιακέςσχέσειςτων εργαζομένων του Ιδιωτικού τομέα τελούν υπό διάλυση, παρασύρουν προς τα κάτω τα δικαιώματα και των υπολοίπων εργαζομένων. 

Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να σταματήσουν οι αγώνες που αναπτύσσονται, αντιθέτως, μαζί με την αναδιοργάνωση, αυτοί θα πρέπει να εντείνονται και να επεκτείνονται.

Ανοίγουμε νέα σελίδα

Με βάση τα παραπάνω και άλλα που δεν αναφέρονται, η πρόταση για δομή θα πρέπει να υπηρετεί τους εξής στόχους:

1) Να σπάσει το φράγμα της σημερινής δομής, για να καλύπτονται όλοι οι εργαζόμενοι, ά­νερ­γοι, προ­σω­ρι­νής ή μό­νι­μης α­πα­σχό­λη­ση, Έλλη­νες ή με­τα­νά­στες.

2) Να μην διαχωρίζει και κατηγοριοποιεί τους εργαζόμενους όπως: δημόσιου και σε ιδιωτικού δικαίου. Όσοι εργάζονται σε κύριο εργοδότη και σε όσοι παρέχουν εργασίες μέσο ενδιάμεσου εργοδότη (εργολαβίες). Όσοι παρέχουν πλήρη εργασία και όσοι προσωρινά ή μερική απασχόληση, σε νόμιμες και σε παράνομες εργασίες (μπλοκάκι) κ.ο.κ..

3) Να μην διασπά τους εργαζόμενους σε πολλούς κλάδους και σε παρακλάδους. Σε 287 κλάδους (μόνο στον ιδιωτικό τομέα) διασπώνται σήμερα οι εργαζόμενοι, με αποτέλεσμα, ελάχιστοι γνωρίζουν, σε ποια σύμβαση ή ποιό συνδικάτο υπάγονται. 

4) Να λαμβάνει υπόψη την αναδιοργάνωση της οικονομίας, την συρρίκνωση της βιομηχανίας και ανάπτυξη του τομέα των υπηρεσιών και εμπορίου.   

5) Να επιτρέπει την μαζικοποίηση και ενεργοποίηση, να προωθεί την ενιαία δράση και να δημιουργεί όρους και προϋποθέσεις, για την οικονομική και ευρύτερα την ταξική πάλη των εργαζομένων.       

6) Να εμπνέει αξιοπιστία, υ­περ­βαί­νει τα ό­ρια της ε­κλο­γι­κής δια­σφά­λι­σης των συν­δι­κα­λι­στών.   

7) Να καταργεί την αντιπροσωπευτική δημοκρατία και τα εκλογικά συνέδρια ερήμην των εργαζομένων και να  εισάγει το θεσμό της άμεσης δημοκρατίας.

Χωρίς ομοσπονδίες

Η πρόταση για ενοποίηση των Ομοσπονδιών δεν είναι τα νέα. Το καινούργιο είναι, εφόσον αποφασιστεί και υπάρχουν 10 -15 Ομοσπονδίες, αμέσως μετά, να μετατραπούν σε κλαδικά συνδικάτα. Έτσι θα δοθεί, καταρχάς, η δυνατότητα εγγραφής και των υπόλοιπων εργαζομένων και ανέργων, οι οποίοι σήμερα βρίσκονται εκτός. Αυτονόητο είναι ότι οι συλλογικές συμβάσεις εναρμονίζονται με τους νέους κλάδους, αλλά και οι αρμοδιότητες των τέως Ομοσπονδιών περνούν στα νέα συνδικάτα.

Τα νέα συνδικάτα, για να διευκολύνουν την συμμετοχή των εργαζομένων και ανέργων, δημιουργούν τοπικά παραρτήματα. Δικαίωμα εγγραφής έχουν όλοι οι εργαζόμενοι του συγκεκριμένου κλάδου αλλά και οι άνεργοι (είτε απολύονται ή αποχωρούν) εφόσον δεν έχουν αλλάξει κλάδο.

Ο αριθμός των παραρτημάτων, θα πρέπει να είναι ο ίδιος με όλα τα συνδικάτα αλλά και για την ίδια περιοχή, προκειμένουνα διευκολύνονται και τοπικές διαδικασίες.

Εκλογές άμεσης δημοκρατίας

Οι διοικήσεις των συνδικάτων εκλέγονται άμεσα από όλους τους εργαζόμενους και ανέργους, και όχι έμμεσα δια αντιπροσώπων και μέσου εκλογικών συνεδρίων. Απαραίτητα όμως, οι εκλογές να γίνονται ταυτόχρονα για όλα τα συνδικάτα, αν όχι την ίδια ημέρα, τουλάχιστο κατά την ίδια χρονική περίοδο (π.χ. φθινόπωρο). Θα εκλέγεται η κεντρική διοίκηση του κάθε συνδικάτου χωριστά, αλλά και οι διοικήσεις των παραρτημάτων τους.

 Άλλου είδους εργατικά κέντρα

Τα σημερινά εργατικά κέντρα της ΓΣΕΕ και νομαρχιακά τμήματα της ΑΔΕΔΥ παραχωρούν την θέση τους στα ενιαία εργατοϋπαλληλικά κέντρα της περιοχής. Αυτά δημιουργούνται και  συγκροτούνται από τα τοπικά παραρτήματα των συνδικάτων. Οι διοικήσεις όλων των τοπικών παραρτημάτων, συγκροτούνται σε σώμα και εκλέγουν τις διοικήσεις των νέων εργατοϋπαλληλικών κέντρων.

Κεντρική διοίκηση

Μετά την κατάργηση των Ομοσπονδιών, καταργείταικαι και το τρίτο επίπεδο συνδικαλιστικής οργάνωσης η σημερινή ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ. Την θέση τους την καταλαμβάνει η κεντρική διοίκηση των συνδικάτων.

Έτσι μετά το τέλος των εκλογών, τα μέλη διοικήσεων των κλαδικών συνδικάτων, συγκροτούνται σε σώμα και εκλέγουν την κεντρική διοίκηση η οποία στο εξής, θα εκπληρώνει αρμοδιότητες που είχαν οι ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ.

 Επιχειρησιακά σωματεία

Τα επιχειρησιακά σωματεία δεν καταργούνται. Αντιθέτως αυτά ή τα Συμβούλια εργαζομένων, με ευθύνη των κλαδικών συνδικάτων, επεκτείνονται  σε όλες τις επιχειρήσεις άνω των 20 ατόμων ή  με Ενώσεις προσώπων κάτω από το 20. Αυτά είναι ο συνδετικός κρίκος με τα κλαδικά συνδικάτα, έχουν την ευθύνη εφαρμογής των νόμων και δικαιωμάτων των εργαζομένων.

Ο παραπάνω τρόπος έκφρασης των εργαζομένων είναι απλός και λειτουργικός καθώς με λίγα συνδικάτα, συσπειρώνουν τους εργαζόμενους σε πολλά επίπεδα όπως: Καθέτως και ανά κλάδο από το κάθε συνδικάτο χωριστά. Τοπικά περιφερικά, από τα τοπικά παραρτήματα. Πανελλαδικά από την κεντρική διοίκηση. Σε επίπεδο επιχείρησης, από τα επιχειρησιακά σωματεία ή συμβούλια εργαζομένων ή ενώσεις προσώπων.

Προτάσεις για ενοποίηση Ομοσπονδιών

Εάν λυθεί ο γρίφος της Μεταποιητικής βιομηχανίας, ο όποιος συγκεντρώνει το μεγαλύτερο σε αριθμό Ομοσπονδιών και Συλλογικών Συμβάσεων – υπογράφονται από τον ίδιο εργοδοτικό φορέα τον ΣΕΒ – τον κλάδο με την μεγαλύτερη μείωση (περί το 40%) σε αριθμό εργαζομένων (από τους 365.891 που εργάζονταν το 2008 σήμερα εργάζονται 224.662), οι υπόλοιποι κλάδοι μιλούν από μόνοι τους, και οι οποίοι συγκροτούνται ως εξής:

1) Βιομηχανίας – Βιοτεχνίας, 2) Εμπορικών επιχειρήσεων,3) Παροχής υπηρεσιών, 4) Μεταφορικών εταιριών, 5) Κατασκευαστικών εταιριών, 6) Επισιτισμού Τουρισμού, 7) Χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων, 8)Δημόσιας Διοίκησης, 9) Υγείας Πρόνοιας – Κοινωνικής Ασφάλισης, 10) Στην εκπαίδευση,11) Πολιτισμού – Θεάματος Ακροάματος, 12) Στην Αυτοδιοίκηση, 13) Επικοινωνίας, 14) Ενέργειας, 15) Συνταξιούχων.

            Ορισμένα χρήσιμα μέτρα:  

·         Εισάγεται ο θεσμός των θητειών για όλους τους συνδικαλιστές.

·         Καταργείται η απαλλαγή των συνδικαλιστών από την εργασία τους και μετατρέπεται σε ημερήσιες άδειες όχι όμως για ολόκληρο μήνα.

·         Έργο των συνδικάτων, θα το αναλάβουν επαγγελματικά συνδικαλιστικά στελέχη και από το υπάρχων προσωπικό των ομοσπονδιών – εργατικών κέντρων.

Η συ­ζή­τη­ση,βέ­βαια, δεν κλείνει εδώ, μόλις τώρα ανοίγει.

 

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2014

 

* Ο  Κώ­στας Νι­κο­λά­ου εί­ναι μέ­λος της Διοι­κού­σας Επι­τρο­πής ΚΕ.Π.Ε.Α./ΓΣΕΕ

 

   

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Ο χάρτης των (287) Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας – Τα συνδικάτα που τις υπογράφουν και πότε λήγουν.

Posted on Δεκέμβριος 3, 2013. Filed under: 2) ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, 2) ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ |

assets_LARGE_t_420_53845682

Οι Συμβάσεις που ακλουθούν είναι κατά αλφαβητική σειρά και κατά κλάδο

——————–

Συνοπτικά:

Οι Συλλογικές συμβάσεις εργασίας που καλύπτουν (πέραν της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης) τους εργαζόμενους και οι οποίες αριθμούν τις (287) διακρίνονται:

Σε Κλαδικές, οι οποίες αναφέρονται σε ομάδα επαγγελμάτων.

Σε Ομοιοεπαγγελματικές (ειδικότητα), που αναφέρονται σε μία ειδικότητα.

Σε Τοπικές,  οι οποίες αναφέρονται σε συγκεκριμένη περιοχή κατά βάση σε επίπεδα Νομού, και καλύπτουν είτε ένα επάγγελμα ή έναν κλάδο.

Επίσης, από τις 287 Σ.Σ.Ε, συναντάμε πλήθος συμβάσεων οι οποίες αναφέρονται σε κάποιο κλάδο, αλλά καλύπτουν μόνο τους ανειδίκευτους – ειδικευμένους εργάτες, καθώς και το αντίστροφο, συμβάσεις που αναφέρονται σε κάποιο επάγγελμα, όμως περιορίζονται σε συγκεκριμένο κλάδο.

Έτσι έχουμε:

Κλαδικές: (48)

Ειδικότητα:  (117)

Τοπικές: (75)

Κλαδικές μόνο για ανειδίκευτους – ειδικευμένους εργάτες: (47 )

Από ποιους υπογράφονται:

Από την πλευρά των εργαζομένων, οι  137 συμβάσεις υπογράφονται από Δευτεροβάθμιες Οργανώσεις (Ομοσπονδίες), ενώ οι υπόλοιπες 150  υπογράφονται   από Πρωτοβάθμιες Οργανώσεις (Σωματεία).

Από την πλευρά των εργοδοτών, οι (69) υπογράφονται απ΄ ευθείας από τον ΣΕΒ (Σύνδεσμο Ελλήνων Βιομηχάνων) καθώς (οι  περισσότερες) και από την ΓΣΕΒΕΕ  (Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδας, και  άλλες (51) αφορούν και υπογράφονται με το Ελληνικό Δημόσιο. Οι υπόλοιπες (167)  υπογράφονται, από κλαδικές ή τοπικές οργανώσεις του ΣΕΒ, ή από εργοδοτικές οργανώσεις, πέραν της Βιομηχανίας, όπως το Εμπόριο, τουρισμός, μεταφορές, τράπεζες κ.λ.π.

Συμβάσεις ανά κλάδο:

(76) – Μεταποιητική Βιομηχανία – βιοτεχνία

(2)  –   Εμπορικών Επιχειρήσεων

(11)  – Επιχειρήσεων Παροχής  Υπηρεσιών

(24)  – Κατασκευές – Τεχνικά έργα

(22)  – Εταιριών Μεταφοράς – Κατασκευή οχημάτων

(29)  – Επισιτισμού – Τουρισμού

(4)    – Χρηματοπιστωτικών Επιχειρήσεων 

(8)   – Επιχειρήσεων στην Ενέργεια

(10) – Συνεταιριστικών Επιχειρήσεων– Πρωτογενής Τομέας

(16 ) – Επιχειρήσεων στην Υγεία

(14)  – Επιχειρήσεων στην Εκπαίδευση

(15)  – Πολιτισμού – Θεάματος  Ακροάματος

(30)  – Τύπου – Χάρτου

(26)   – Δημοσίου – ΟΤΑ (Ιδιωτικού Δικαίου).  Δημοσίου, υπάρχουν και άλλες (25) οι οποίες είναι κατανεμημένες στους παραπάνω κλάδους.

Συμβάσεις που έληξαν:

Μετά την κατάργηση του ΟΜΕΔ  (Οργανισμός Μεσολάβησης και Διαιτησίας) και της μετενέργειας και με  υποχρεωτική λήξη όλων των Συλλογικών Συμβάσεων. Από το σύνολο των 287 συμβάσεων, έως τις 31/10/ 2013,  έχουν λήξει οι (234) και οι οποίες δεν έχουν ανανεωθεί.  Από τις υπόλοιπες οι (23) λήγουν έως 31/12/2013 ενώ οι (30) λήγουν το 2014 και ορισμένες το 2015.                                                                                                                                          Από τις ισχύουσες συμβάσεις, οι (34) έχουν έναρξη ισχύος το 2012 που σημαίνει, αυτές υπογράφηκαν μετά την κατάργηση του ΟΜΕΔ.

Συμβάσεις που ισχύουν  – ανά κλάδο: 

Μεταποιητική Βιομηχανία: Από τις 76 συμβάσεις,  ισχύουν μόνο οι (5)

Εμπορικών Επιχειρήσεων: Από τις 2 συμβάσεις, η μία έχει λήξει ενώ η δεύτερη, στο στάδιο τρίμηνης μετενέργειας και  διαδικασία ανανέωσης.   

Επιχειρήσεων Παροχής  Υπηρεσιών: Από τις 11 συμβάσεις, ισχύουν (2)

Κατασκευές – Τεχνικά έργα: Από τις 24, ισχύουν  (4)

Εταιριών Μεταφοράς – Κατασκευή οχημάτων: Από τις 22, ισχύουν (6)

Επισιτισμού – Τουρισμού:  Από τις 29 συμβάσεις, ισχύουν (12)

Χρηματοπιστωτικών Επιχειρήσεων: Από τις 4 συμβάσεις, ισχύουν (1)

Επιχειρήσεων στην Ενέργεια: Από τις 8 συμβάσεις, ισχύουν (2)

Συνεταιριστικών –  Πρωτογενής Τομέας: Από τις 10, ισχύουν (3)

Επιχειρήσεων στην Υγεία: Από τις 16 συμβάσεις, ισχύουν (3)

Επιχειρήσεων στην Εκπαίδευση: Από τις 14 συμβάσεις, ισχύουν (2)

Πολιτισμού – Θεάματος  Ακροάματος: Από τις 15 συμβάσεις, ισχύουν (5)

Τύπου – Χάρτου: Από τις 30 συμβάσεις, ισχύουν (10)

Δημοσίου – ΟΤΑ (Ιδιωτικού Δικαίου):  Από τις 26 συμβάσεις, ισχύουν (1)

Εύρος των εν ενεργεία συμβάσεων:

Από τις ισχύουσες συμβάσεις, διακρίνονται αυτές των Εμπορικών επιχειρήσεων, των Ξενοδοχοϋπάλληλων, των Τραπεζών, των Κλινικών, των Τεχνικών έργων, Παροχής υπηρεσιών (security), Μετάλλου, και ορισμένες Τύπου- χάρτου. Μόνο αυτές καλύπτουν ένα σεβαστό αριθμό εργαζομένων αφού μόνο στις εμπορικές επιχειρήσεις, στον τουρισμό και σε  χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς εργάζεται το 37% του συνόλου των εργαζομένων.

Έτσι από το σύνολο των εν ενεργεία κλαδικών – επαγγελματικών συμβάσεων, μπορούμε να πούμε, ένα ποσοστό της τάξης του 45% καλύπτεται τις συμβάσεις αυτές, (υπό την προϋπόθεση εργοδότες και εργαζόμενοι είναι μέλη των αντίστοιχων οργανώσεων).   Στους υπόλοιπους κλάδους , εκεί που οι συμβάσεις έχουν λήξει και δεν έχουν ανανεωθεί κυριαρχούν και βασιλεύουν οι  «ατομικές συμφωνίες».

Επιχειρησιακές συμβάσεις:

Εκτός των παραπάνω συμβάσεων, υπάρχουν και οι επιχειρησιακές συμβάσεις, που υπογράφονται από αντίστοιχα επιχειρησιακά σωματεία, τελευταία και από «ενώσεις προσώπων».

Έτσι έχουμε:

2010: Υπογράφηκαν (240)συμβάσεις .

2011: Υπογράφηκαν (178) συμβάσεις .

2012: Υπογράφηκαν (975)συμβάσεις .

2013: Υπογράφηκαν (368) συμβάσεις . (έως 31/Οκτωβρίου)

Συγκεντρωτικός πίνακας δεν υπάρχει, από το γεγονός όμως ότι μόνο σε ένα έτος υπογράφηκαν 975 συμβάσεις και με δεδομένο ότι άλλες έχουν μονοετή άλλες διετή ή τριετή διάρκεια, συμπεράνουμε ότι ο συνολικός αριθμός των συμβάσεων αυτών είναι πολύ πάνω από τις (1.000).

Στις συμβάσεις αυτές, θα πρέπει να γίνει σαφείς διαχωρισμός, μεταξύ αυτών που υπήρχαν πριν από τις 25/10/2011 και σε αυτές που δημιουργήθηκαν με τα την ημερομηνία αυτή, καθώς με τον νόμο 4024/2011 δίνεται η δυνατότητα στις «ενώσεις προσώπων» να συνάπτουν επιχειρησιακές συμβάσεις, αλλά και η υπερίσχυση των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών.

Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν περί τις (300) συμβάσεις, κατά βάση μεγάλων επιχειρήσεων στην βιομηχανία – ΔΕΚΟ, υπογράφονται από σωματεία και διατηρούν όρους πάνω από τις κλαδικές και την Ε.Γ.Σ.Σ.Ε.,  και οι οποίες καλύπτουν μεγάλο αριθμό εργαζομένων.

Οι υπόλοιπες περί τις  (750) συμβάσεις, κατά βάση επιχειρήσεων μέσου αριθμού εργαζομένων και κατά κύριο χωρίς επιχειρησιακό σωματείο, είναι αυτές που υπογράφηκαν  από εργοδοτικά εκτρώματα τύπου ενώσεων προσώπων, και που δημιουργήθηκαν για να μειώσουν τα συλλογικά δικαιώματα στα όρια τις Ε.Γ.Σ.Σ.Ε..

Οι συμβάσεις αυτές, είναι όλες παράτυπες και παράνομες, καθώς δεν τηρήθηκε ο ν. 1264/82 που καθορίζει την διαδικασία σύστασης και λειτουργιάς των Συμβουλίων Εργαζομένων.

Κλάδοι και επαγγέλματα όπως τα καταγράφει το ΙΚΑ

Αριθμός εργαζομένων: Σύμφωνα με ετήσια στοιχεία του ΙΚΑ, οι εργαζόμενοι στον Ιδιωτικά Τομέα είναι πάνω 2.700.000, (έχουν τουλάχιστο μια ημέρα ασφάλιση) χωρίς να προσθέσουμε τους εργαζόμενους στο Τύπο καθώς ανήκουν σε άλλο Ταμείο,  και όσους εργάζονται με «μπλοκάκι» οι οποίοι ασφαλίζονται στον ΟΑΕΕ. Μηνιαία στοιχεία, σύμφωνα με το ΙΚΑ τον μήνα Απρίλιο 2013, εργάστηκαν 1.491.220 και από αυτούς οι 1.462.049 σε κοινές επιχειρήσεις ενώ οι 29.171 σε οικοδομοτεχνικά έργα.

Καταμερισμός ανά κλάδο:

Εμπορικές επιχειρήσεις: 23%

Μεταποιητική βιομηχανία: 15 %,

Παροχή υπηρεσιών: 10 %,

Ξενοδοχεία – εστιατόρια:  9 %,

Μεταφορές:  8%,

Κατασκευές: 4,5 %,

Εκπαίδευση: 7%,

Υγεία: 6,5 %,

Χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς: 5 %

Δημόσια διοίκηση και άμυνα:  5%

Ηλεκτρικό ρεύμα – αέριο- νερού: 2 %,

Άλλες δραστηριότητες : 5 %.

Απουσιάζει ο κλάδος του τύπου καθώς δεν είναι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ.

Καταμερισμός ανά επάγγελμα:

Υπάλληλοι γραφείου: 28 %

Πωλητές καταστημάτων:  18 %,

Ανειδίκευτοι εργάτες: 17 %

Τεχνολόγοι – τεχνίτες βοηθοί: 11%,

Επιστημονικά – καλλιτεχνικά επαγγέλματα: 10,50 %

Χειριστές μηχανημάτων: 8 %

Ειδικευμένοι τεχνίτες: 7.5%

 

Καταμερισμός ανά επιχείρηση: Οι επιχειρήσεις που απασχολούν προσωπικό ανέρχονται στις 193.944 (Απρίλιος 2013) και οι οποίες οι  183.988 είναι κοινές επιχειρήσεις ενώ οι 9.956 οικοδομοτεχνικά έργα. Από το σύνολο των κοινών επιχειρήσεων, οι 20.642 επιχειρήσεις απασχολούν προσωπικό πάνω από 10 άτομα, με συνολικό αριθμό 1.099.628 εργαζόμενων. Οι 163.346 επιχειρήσεις απασχολούν προσωπικό κάτω από 10 άτομα με συνολικό αριθμό 372.151 εργαζόμενων.

Καταμερισμός ανά υπηκοότητα: Από το σύνολο των εργαζομένων το 90,64% είναι Έλληνες και το 9.36 % αλλοδαποί. Από τους αλλοδαπούς το 4.95% έχουν την αλβανική υπηκοότητα και οι υπόλοιποι άλλων χωρών. Πριν τρία χρόνια η σχέση αυτή ήταν 85% Έλληνες και 15% αλλοδαποί.

Ανασυγκρότηση των Συλλογικών Συμβάσεων:

Είναι προφανές πως ο κύκλος των κλαδικών – επαγγελματικών – τοπικών συμβάσεων που γνωρίζουμε, έκλεισε οριστικά. Όχι γιατί καταργήθηκε ο ΟΜΕΔ. Γιατί οι πολλές συμβάσεις ούτε τους εργαζόμενους συσπειρώνουν ούτε προϋποθέσεις και όρους ταξικής πάλης δημιουργούν. Συνεπώς η λύση,        βρίσκεται σε μεγάλες ενοποιήσεις και σε λίγες κλαδικές συμβάσεις

Στην Βιομηχανία ο αδύναμος κρίκος:

Θέλω να πιστεύω πως ο αδύναμος κρίκος προς υπογραφή κλαδικής σύμβασης, και με όρους ταξικής πάλης, βρίσκεται στην  Μεταποιητική Βιομηχανία και ο λόγος είναι απλός. Αντί λοιπόν ο ΣΕΒ να υπογράφει, μία – μια και με τον καθένα χωριστά 76 συμβάσεις στον ίδιο κλάδο, θα πρέπει τα 76 συνδικάτα που υπογράφουν τις συμβάσεις αυτές, να καταθέσουν και να διεκδικήσουν ενιαία κλαδική σύμβαση.

Και κατά δεύτερο, Κλαδική Σύμβαση Βιομηχανίας – Βιοτεχνίας υπάρχει, προς το παρόν καλύπτει το υπαλληλικό προσωπικό του κλάδου αυτού, υπογράφεται από την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων, στην Ομοσπονδία αυτή ανήκει και η πρωτοβουλία.

OI ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ (ΚΑΤΑ ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΗ ΣΕΙΡΑ)

OI ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ( ΚΑΤΑ ΚΛΑΔΟ )

 

 

 

 

 

 

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ: ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΤΩΡΑ

Posted on Φεβρουαρίου 14, 2013. Filed under: 2) ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΘΕΜΑΤΑ, 2) ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ |

ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ

 Εποχή:  27 /1/ 2013

Του Κώστα Νικολάου*

 

image.ashxΟι ποιο δύσκολες στιγμές για το συνδικαλιστικό κίνημα καθώς, παρά τις μεγαλειώδες κινητοποιήσεις και που οδήγησαν στην πτώση δύο κυβερνήσεων, παρά τους αγώνες που σε επίπεδο κλάδων (δημόσιο) συνεχίζονται, αυτοί δεν είναι ικανοί να ανακόψουν την ξέφρενη – ρεβανσιστική επίθεση της εργοδοσίας, πρώτον γιατί τα συνδικάτα του Ιδιωτικού Τομέα αποδεκατίστηκαν και δεύτερον, θα ήταν αφέλεια να νομίζει κανείς πως οι εργαζόμενοι του δημοσίου από μόνοι τους θα σηκώσουν όλα τα βάρη του κινήματος.

Προτάσεις που βλέπουν την ανάπτυξη του σ.κ. απλώς μέσα από καλύτερη λειτουργία των συνδικάτων, όσο χρήσιμες και εάν είναι, έχουν περιοριστικό χαρακτήρα γιατί περιστρέφονται γύρο από το δημόσιο χώρο όπου υπάρχουν και λειτουργούν συνδικάτα. Δεν αφορούν τα 3.000.000 εργαζομένων – υποαπασχολουμένων- ψευτο-αυτοαπασχολουμένων – ανέργων του Ιδιωτικού Τομέα. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν καλύπτονται από κανένα συνδικάτο, αλλά και οι ελάχιστοι που καλύπτονται από ορισμένα συνδικάτα, αυτά είναι διαιρεμένα σε περίπου διακόσιους ογδόντα (280) υπο-κλάδους και αυτό, τα καθιστά ανίκανα να ανταποκριθούν στους σκοπούς τους.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι το 2011- 2012 έχουν καταγγελθεί ή έχουν λήξει οι περισσότερες από τις 280 «κλαδικές» συμβάσεις, και από αυτές μόνο οι 23 έχουν ανανεωθεί. Το 2013 λήγουν και οι υπόλοιπες και εφόσον δεν υπογραφούν νέες, θα ατονήσουν η θα σβήσουν και αυτά που υπάρχουν.

Στροφή στον Ιδιωτικό Τομέα

Τα συνδικάτα, ανεξάρτητα πως τα φαντάζεται κανείς και το τι θα ήθελε να πράττουν, αυτά είναι θεσμικά όργανα οικονομικής πάλης των εργαζομένων αλλά και ευρύτερα της ταξικής πάλης καθώς, τα όποια αποτελέσματα των αγώνων τους καταγράφονται σε συλλογικές συμβάσεις και, σύμφωνα με την εργατική νομοθεσία, αυτές αποτελούν νόμο του κράτους. Συνεπώς, οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας συνιστούν βασικό στοιχείο της πάλης των εργαζομένων.

Διαθρωτικά προβλήματα

Παραδοσιακά, τα συνδικάτα και οι συλλογικές συμβάσεις, δομήθηκαν και αναπτύχτηκαν, κατά βάση, σύμφωνα και με την οικονομική διάρθρωση της χώρας, που σήμερα έπαψε να υπάρχει. Ούτε τα συνδικάτα ούτε οι συλλογικές συμβάσεις αντανακλούν την δομή της οικονομίας. Στο διάστημα που πέρασε, τα συνδικάτα δεν αναπροσαρμόσθηκαν βάση των αλλαγών του παραγωγικού προτύπου και των δραματικών αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις που ακολούθησαν.

Αντίθετα, αντί να υπάρχουν  λίγες κλαδικές συλλογικές συμβάσεις και λίγα κλαδικά συνδικάτα όπως η δομή της οικονομίας, οδηγηθήκαμε σε πληθώρα τύπου κλαδικών συμβάσεων που οι εργαζόμενοι ψάχνουν με το μικροσκόπιο να τις βρουν. Και στο ερώτημα, πως τόσα χρόνια είχαμε συλλογικές συμβάσεις και τώρα δεν υπάρχουν, η απάντηση είναι απλή.

Την αδυναμία των συνδικάτων να συνάπτουν με τους εργοδοτικούς φορείς συλλογικές συμβάσεις, ήρθε να την λύσει ο νόμος 1876/90 με την δημιουργία του ΟΜΕΔ, του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας. Εδώ προσέφευγαν κάθε χρόνο τα συνδικάτα και ανανέωναν τις «κλαδικές συμβάσεις» και αυτό πάντα στα πλαίσια των συμφωνιών και των αυξήσεων που επιτύγχανε η ΓΣΕΕ.

Ο τρόπος αυτός, δηλαδή αυτή η μορφή οργάνωση της πληθώρας συλλογικών συμβάσεων και συνδικάτων, αποδείχθηκε καταστροφικός. Τα συνδικάτα καθώς δεν αναδιοργανώθηκαν και δεν επανάκτησαν τη δύναμή τους, ουσιαστικά έχουν παραδοθεί σε διαιτητικές αποφάσεις, η πάλη των εργαζομένων για την κλαδική σύμβαση μετατρέπεται σε προϊόν γραφειοκρατίας, η κλαδική πολιτική απουσιάζει, η ταξική πάλη αναιρείται.

Τις αδυναμίες αυτές των συνδικάτων τις γνώριζαν πολύ καλά και οι εργοδότες και την κατάλληλη, για αυτούς, στιγμή, την εποχή των μνημονίων, τις αξιοποίησαν, επιβάλλοντας την ουσιαστική κατάργηση του ΟΜΕΔ. Με με τον τρόπο αυτό, μόνο με μία κίνηση, αφόπλισαν, στην ουσία κατήργησαν, όλα τα συνδικάτα.

Αυτά, όμως, είναι σημεία των δύσκολων καιρών, δεν μπορούν να μείνουν για πάντα. Τόσο οι συλλογικές συμβάσεις όσο και η λειτουργία των συνδικάτων άπτονται της δημοκρατίας σε μια χώρα. Η ταξική πάλη δεν καταργείται, απαιτούνται όμως και οι αντίστοιχες πρωτοβουλίες που πρέπει να παρθούν από εμάς.

Οικονομική διάρθρωση

Σύμφωνα με το ΙΚΑ, όπως καταγράφει τους κλάδους τα επαγγέλματα και τον αριθμό των επιχειρήσεων, στις εμπορικές επιχειρήσεις εργάζεται το 24% του συνόλου των εργαζομένων, στη μεταποιητική βιομηχανία το 17%,στην παροχή υπηρεσιών το 13%,σε ξενοδοχεία –εστιατόρια το 8%, στις μεταφορές το 8%, σε κατασκευές το 7%,στην εκπαίδευση το 7%, στην υγεία το 5,5%, σε χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς το 4,5%, στην Δημόσια διοίκηση και άμυνα το 5% και στην παροχή ηλεκτρικού ρεύματος, αερίου, νερού το 1%. Απουσιάζει ο κλάδος του τύπου καθώς δεν είναι ασφαλισμένοι στο ΙΚΑ.

Καταμερισμός ανά επάγγελμα: Το 27% του συνόλου των ασφαλισμένων έχουν την ειδικότητα υπάλληλου γραφείου, το 18,5% είναι ανειδίκευτοι εργάτες, το 17% πωλητές καταστημάτων, το 10% επιστημονικά – καλλιτεχνικά επαγγέλματα, το 10% τεχνολόγοι – τεχνίτες βοηθοί, το 9% χειριστές μηχανημάτων, και το 8% ειδικευμένοι τεχνίτες.

Καταμερισμός ανά επιχείρηση: Στις 188.452 ανέρχονται οι επιχειρήσεις που απασχολούν προσωπικό (Μάρτιος 2012) από τις 255.663 που υπήρχαν το αντίστοιχο μήνα του 2010. Από αυτές οι 20.762 επιχειρήσεις απασχολούν πάνω από 10 άτομα και εργάζεται το 73% του συνόλου των εργαζομένων, ενώ οι 167.690επιχειρήσεις απασχολούν κάτω από 10 άτομα και το 27% των εργαζομένων.

Καταμερισμός ανά υπηκοότητα: Από το σύνολο των εργαζομένων το 89.98% είναι Έλληνες και το 10,02% είναι αλλοδαποί, και από τους αλλοδαπούς το 5,20% έχουν την αλβανική υπηκοότητα και οι υπόλοιποι άλλων χωρών, ενώ πριν δύο χρόνια η σχέση αυτή ήταν 85% Έλληνες και 15% αλλοδαποί.

Εργασιακές σχέσεις

Οι εργαζόμενοι στον Ιδιωτικά Τομέα σύμφωνα με ετήσια στοιχεία του ΙΚΑ είναι πάνω 2.700.000, (έχουν τουλάχιστο μια ημέρα ασφάλιση) χωρίς να προσθέσουμε τους εργαζόμενους στο τύπο και όσους εργάζονται με «μπλοκάκι».

Οι εργασιακές σχέσεις, τίποτα δεν θυμίζουν το χθες, καθώς έχουν εξελιχτεί σε κινούμενη άμμο. Στις 920.629 έφτασαν οι απολύσεις – λήξεις συμβάσεων – αποχωρίσεις κατά το χρόνο που πέρασε σύμφωνα με στοιχεία του ΟΑΕΔ, ενώ οι εγγεγραμμένοι άνεργοι (Νοέμβριος 2012) αριθμούν τους 972.704 ποσοστό πάνω από 35%. Στο 1.475.473 μειώθηκαν οι ασφαλισμένοι, σύμφωνα με το ΙΚΑ (Μάρτιος 2012), τη στιγμή που η αδήλωτη εργασία, κατά το ΣΕΠΕ, ξεπερνάει το 30%. Στα ύψη η μερική απασχόληση φτάνοντας στο 25% έναντι της πλήρους, καθώς την περίοδο αυτή, οι μετατροπές των συμβάσεων σαρώνουν. Αυξάνεται η παροχή εργασίας μέσο τρίτων δηλαδή ο δανεισμός ή σε εργολάβους. Η παράβαση των ωραρίων εργασίας έγινε κανόνας ενώ η απλήρωτη εργασία καθεστώς, αφού πάνω από 500 χιλιάδες είναι για μήνες απλήρωτοι.

Να κάνουμε κάτι τώρα

Τα προβλήματα της αποδιοργάνωσης των συλλογικών συμβάσεων και συνδικάτων εμφανίστηκαν και στο χώρο της ριζοσπαστικής αριστεράς, μάλιστα με τον ποιο δραματικό τρόπο. Ενώ  σε πολιτικό επίπεδο ο ΣΥΡΙΖΑ συγκεντρώνει υψηλά ποσοστά και διεκδικεί την κυβερνητική εξουσία, σε κοινωνικό επίπεδο οι συσχετισμοί παραμένουν  σχεδόν οι ίδιοι, και αυτό είναι δείγμα της αποδιοργάνωσης και της γραφειοκρατικής μετεξέλιξης των συνδικάτων του Ιδιωτικού Τομέα και της ουτοπίας για αλλαγή των συσχετισμών χωρίς να προηγηθούν ή προωθηθούν ριζικές δομικές αλλαγές τόσο σε επίπεδο συλλογικών συμβάσεων όσο και συνδικάτων.

Σε πολιτικό επίπεδο

Ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να έρθει ακόμα ποιο κοντά στον κόσμο της μισθωτής εργασίας, και να συγκρουστεί με την κρατική βία και ανομία που ασκείται σε βάρος των εργαζομένων και ανέργων, καθώς και με το όργιο της αυθαιρεσίας, της τρομοκρατίας, ακόμη και  ποινικών αδικημάτων  των εργοδοτών.

Να αποφεύγει τα στρογγυλέματα, να γίνει ποιο διεκδικητικός και, ως κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, να αποσαφηνίζει πλήρως την επόμενη μέρα την θέση του στα εργασιακά μισθολογικά. Εκτός από την δημόσια δέσμευση για το μέλλον, να διεκδικεί από τώρα την αποκατάσταση των μισθών και των συλλογικών συμβάσεων, την προστασία της κοινωνικής ασφάλισης και των συντάξεων. Να διεκδικεί μέτρα για την ανεργία όπως η συνολική μείωση του χρόνου απασχόλησης, μέτρα για την αδήλωτη  εργασία όπως ποινικό αδίκημα κ.α., μέτρα για την προσωρινή απασχόληση όπως μόνο για εποχικές εργασίες κ.α., ειδικά μέτρα για τον περιορισμό της μερικής απασχόλησης, μέτρα για τους εργαζόμενους σε εργολαβίες όπως να έχουν ίδιο μισθό με τους εργαζόμενους της επιχείρησης που εργάζονται. Μέτρα για τους εργαζόμενους με «μπλοκάκι» όπως την πρόσληψή τους στην επιχείρηση, την κατάργηση του δανεισμού εργαζομένων κ.α.

Να θέσει το πρόβλημα της αντιμετώπισης των καταχρηστικών απολύσεων και των  «ατομικών συμφωνιών» που μετατρέπουν συμβάσεις και μειώνουν μισθούς, με την δημόσια δέσμευση ότι θα καταργηθούν όλες οι «ατομικές συμφωνίες» της περιόδου από το 2009, θα αποκατασταθούν οι εργασιακές σχέσεις και οι μισθοί και θα επαναπροσληφθούν όσοι δεν υπέγραψαν και απολύθηκαν για το λόγο αυτό.

Επίσης, θα πρέπει να πάρει όλα τα αναγκαία μέτρα για την αποκατάσταση των θεσμικών οργάνων των εργαζομένων, με σκοπό την ανάπτυξη των αγώνων και την διεκδίκηση των αιτημάτων τους.

Οι συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ

Είναι προφανές ότι στους συνδικαλιστές του ΣΥΡΙΖΑ πέφτει όλο το φορτίο και όλο το βάρος της ανασυγκρότησης του σ.κ. Με ταχύτατους ρυθμούς και χωρίς καθυστερήσεις θα πρέπει να πάρουν τις αντίστοιχες πρωτοβουλίες.

Η ανασυγκρότηση του σ.κ. θα πρέπει να γίνει σε ενιαία βάση, χωρίς διαχωρισμούς δημόσιου ή Ιδ. Τομέα, με συνδικάτα που θα καλύπτουν όλους τους μισθωτούς, ανεξάρτητα από την μορφή απασχόλησης ή αν καθίστανται προσωρινά άνεργοι ή ανασφάλιστοι, και πάντα σύμφωνα με την οικονομική διάρθρωση της χώρας.

Γίνεται, επίσης, εμφανές πως κανένας αγώνας δεν θα αναπτυχτεί, χωρίς το συμμάζεμα των φερόμενων ως κλαδικών συμβάσεων. Για το λόγο αυτό, θα πρέπει να μελετηθούν και οι 280 συλλογικές συμβάσεις και να ενοποιηθούν με τον καλύτερο τρόπο και σύμφωνα με την εξέλιξη της οικονομίας.

Ωστόσο, δεν θα πρέπει να γίνει καμία παραίτηση από την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, τόσο για την αποκατάστασή της όσο και για την προστασία της. Αυτό σημαίνει πως το αίτημα για αυξήσεις στους μισθούς και τα ημερομίσθια θα πρέπει κυριαρχεί, όπως και τα θέματα της κοινωνικής ασφάλισης, της προστασίας των συντάξεων, αλλά και την γενική μείωσης του χρόνου απασχόλησης για την αντιμετώπιση της ανεργίας, καθώς και της προστασίας των ανέργων.

 

 *ο Κωστας Νικολάου  έναι Μέλος Διοικούσας Επιτροπής ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ

nikolaou@kepea.gr

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ: Για μια νέα δομή & στρατηγική των συνδικάτων

Posted on Νοέμβριος 15, 2011. Filed under: 2) ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ |

Για μια νέα δομή  & στρατηγική των συνδικάτων

Του Κώστα Νικολάου*

Το συνδικαλιστικό κίνημα βρίσκεται στις πιο δύσκολες και χειρότερες στιγμές του καθώς τα συνδικάτα δεν είναι ικανά να ανακόψουν την πρωτοφανή και συντονισμένη επίθεση της κυβέρνησης και εργοδοσίας.

Όμως και η αριστερά δεν πάει πίσω.   Τα κόμματα της αριστεράς, η αριστερά γενικότερα ως μοναδική πηγή πλούτου και οξυγόνο για τα συνδικάτα  παρακολουθούν και αυτά αμήχανα τις εξελίξεις. Αδυνατούν να μελετήσουν τις μεγάλες αλλαγές του παραγωγικού προτύπου  και των εργασιακών  σχέσεων και τις αρνητικές επιπτώσεις για τα Ελληνικά συνδικάτα. Διστάζουν να δουν την πραγματικότητα ότι στην ΕΛΛΑΔΑ δεν έχουμε συνδικάτα και πως αυτά που υπάρχουν περιορίζονται μόνο στους Δημοσίους Υπαλλήλους και μόνο κατά 15% στους υπόλοιπους εργαζομένους. Διστάζουν να προτείνουν δομικές αλλαγές και προσαρμογές των συνδικάτων με βάση τα νέα δεδομένα και καταφεύγουν στην εύκολη «λύση»  στο σεχταρισμό και σε  ανταγωνισμό καταγγελιών κατά των συνδικαλιστικών ηγεσιών.

Τα συνδικάτα δεν είναι όργανα της εργοδοσίας για να ταυτίζονται με αυτή, είναι εργατικός θεσμός και ποτέ δεν ήταν στην απέναντι όχθη, και αυτό ανεξάρτητα εάν οι διοικήσεις τους θεωρούνται «ταξικές» «ρεφορμιστικές» ή «φιλοεργοδοτικές». Εργοδοτικά σωματεία θα πρέπει να θεωρούνται μόνο αυτά που δεν υπάρχουν.

Όμως ούτε ο κατακερματισμός, ούτε ο επιχειρησιακός συνδικαλισμός που κυριαρχεί, είναι η απάντηση. Δεν μπορεί να αποτελούν λύση ο διαχωρισμός σε 2 τριτοβάθμιες οργανώσεις (ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ), ούτε σε 253 δευτεροβάθμιες οργανώσεις, αλλά ούτε και 5.000 περίπου πρωτοβάθμια σωματεία απαιτούντα. Τα πολλά σωματεία, οι πολλές ομοσπονδίες και εργατο – υπαλληλικά κέντρα, περισσότερο διαιρούν και ελάχιστα ενώνουν τους εργαζόμενους.

Η διαίρεση των εργαζομένων και η κατάταξή τους σε πολλούς μικρούς «κλάδους» (73+46) = 119 Ομοσπονδίες) και σε πολλές μικρές περιοχές  (83+51) = 134 Ερ/λικά Κέντρα) αποτελούν και το μεγάλο πρόβλημα της μαζικοποίησης των συνδικάτων. Ούτε οι Ομοσπονδίες  συνοδεύονται με αντίστοιχα κλαδικά σωματεία ανά την Ελλάδα, ούτε και τα Εργατικά Κέντρα έχουν τα αντίστοιχα με τις ομοσπονδίες κλαδικά σωματεία. Το αποτέλεσμα είναι με τον τρόπο αυτό οι μισοί εργαζόμενοι να μην καλύπτονται από κανένα σωματείο, ενώ οι ομοσπονδίες και τα εργατικά κέντρα βρίσκονται χωρίς πόδια στον αέρα.

Ο επιχειρησιακός συνδικαλισμός που στην χώρα μας σήμερα κυριαρχεί, παρά την ουσιαστική του συμβολή, δεν μπορεί να είναι το μέλλον των συνδικάτων, όχι μόνο για υποκειμενικούς λόγους αλλά και για αντικειμενικούς καθώς στην κυριαρχία του επιχειρησιακού συνδικαλισμού ισχύει ο κανόνας ότι, εάν στην επιχείρηση υπάρχει σωματείο υπάρχει και συνδικαλισμός, εάν δεν υπάρχει σωματείο δεν υπάρχει και συνδικαλισμός. Δεν χωρεί καμία αμφισβήτηση πως αυτό που αποτελεί την βάση των Ελληνικών συνδικάτων είναι τα επιχειρησιακά σωματεία, δηλαδή σωματεία συγκεκριμένης επιχείρησης,  συγκεκριμένου Οργανισμού, συγκεκριμένης Υπηρεσίας.

Οι μεγάλες αναδιαρθρώσεις, η πλήρης αποβιομηχάνιση της χώρας και η ανάπτυξη στους τομείς των υπηρεσιών και εμπορίου, άλλαξαν δραματικά τον συνδικαλιστικό χάρτη. Μαζί με τις μεγάλες βιομηχανικές επιχειρήσεις που έκλεισαν, εξαφανίστηκαν μαζί και τα επιχειρησιακά σωματεία, αλλά και στις νέες εμπορικές και παροχής υπηρεσιών επιχειρήσεις που εμφανίστηκαν, δεν ακολούθησαν και νέα επιχειρησιακά σωματεία.

Οι δραματικές αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και η εκτεταμένη παράνομη απασχόληση μαζί με την παρατεταμένη ανεργία, είναι η φλεγμένη νάρκη στα θεμέλια της συνδικαλιστικής δομής. Τόσο οι 700.000 άνεργοι, όσο και οι 600.000 αδήλωτοι, όπως και οι 350.000 προσωρινά απασχολούμενοι, καθώς και οι 270.000 που εμφανίζονται «ελεύθεροι επαγγελματίες» ή οι 150.000 ενοικιαζόμενοι ή σε εργολάβους, όλοι αυτοί απαγορεύεται να εγγραφούν στα επιχειρησιακά σωματεία.

Οι πολύ μικρές επιχειρήσεις που κυριαρχούν και με τον χαμηλό αριθμό εργαζομένων κάτω των 20 ατόμων που απασχολούν, συνιστούν και απαγόρευση για επιχειρησιακού τύπου συνδικαλισμό καθώς ο ν. 1264/82 δεν επιτρέπει δημιουργία σωματείων κάτω των 21 ατόμων.

Συνεπώς αυτός ο τύπος συνδικαλισμού που μόνο στη χώρα μας ακολουθείται, έχει φέρει δραματικά αποτελέσματα στην συνδικαλιστική εκπροσώπηση των εργαζομένων. Σήμερα τα συνδικάτα μας δεν εκπροσωπούν  παρά μόνο τους Δημοσίους Υπάλληλους.

Στοιχεία που καταμαρτυρούν τα παραπάνω είναι τα ακόλουθα:

α) Από τα 130 μέλη των  Διοικήσεων ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ, οι (122) εργάζονται σε Δημόσιες επιχειρήσεις και υπηρεσίες και μόνο (8) εργάζονται σε Ιδιωτικές επιχειρήσεις!!

β) Από τα 424 σωματεία μέλη του Εργατικού Κέντρο Αθήνας, τα 300 είναι επιχειρησιακά και τα 124 επαγγελματικά – κλαδικά!!

γ) Από έρευνα του Ε.Κ.Α. προκύπτει ότι το 52% των εργαζομένων δηλώνει ότι δεν υπάρχει σωματείο για το χώρο του!!

δ) Η επικύρωση της 135 Διεθνούς Σύμβασης Εργασίας (πάγιο αίτημα της αριστεράς)  με το Νόμο 1767/88 που θεσπίζει τα Συμβούλια Εργαζομένων σε κάθε επιχείρηση, έμεινε στα χαρτιά καθώς ο επιχειρησιακός συνδικαλισμός τα είδε ως αντίπαλο και τα απέβαλε.

Δεν υποτιμούμε την αξία των επιχειρησιακών σωματείων και ούτε θέλουμε να μειώσουμε την συνεισφορά τους, αντιθέτως αυτά έχουν να επιδείξουν περισσότερους αγώνες, μεγαλύτερες εμπειρίες, και καθημερινές συγκρούσεις με τον εργοδότη, και στο κάτω κάτω  συνδικαλισμός νοείται μέσα στις επιχειρήσεις και όχι έξω από αυτές.

Προτάσεις όμως που ακούγονται για το τι πρέπει να κάνουν τα συνδικάτα στη σημερινή κρίση, είναι χωρίς αντίκρισμα καθώς αυτές περιορίζονται στα υπάρχοντα συνδικάτα και την υπάρχουσα συνδικαλιστική δομή και δεν παίρνουν υπόψη τους τα ¾ των εργαζομένων που είναι έξω από τα συνδικάτα και οι οποίοι δεν καλύπτονται από κανένα σημερινό συνδικάτο. Οι προτάσεις περιορίζονται  στα άλογα που θα σύρουν το κάρο και καμία κουβέντα για το κάρο που σάπισε.

Η αριστερά δεν πρέπει να διστάζει και να βολεύεται και αυτή στο υπάρχον συνδικαλιστικό σύστημα, θα πρέπει να υπερβεί ακόμα και τον εαυτό της και να μιλήσει για άλλου είδους συνδικάτα, για νέα συνδικαλιστική δομή που θα καλύπτει όλους τους μισθωτούς εργαζόμενους.

Οι συνδικαλιστές της αριστεράς, παράλληλα με τους αγώνες του σήμερα, θα πρέπει συντεταγμένα να ανοίξουν  και το θέμα δομής των συνδικάτων. Θα πρέπει να πάρουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες για την ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος τώρα, σήμερα.

ΝΕΑ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΔΟΜΗ – ΝΕΑ ΣΤΡΑΤΙΓΗΚΗ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ

Τολμάμε ορισμένες προτάσεις μόνο και μόνο για να ανοίξουν το θέμα.

Οι προτάσεις στοχεύουν στη συνδικαλιστική κάλυψη και έκφραση όλων των μισθωτών εργαζομένων, ανεξάρτητα από την μορφή απασχόλησης και εάν  καθίστανται προσωρινά άνεργοι ή προσωρινά ανασφάλιστοι.

Στοχεύουν στη ενιαία έκφραση και δράση και στην αποτελεσματικότητα των αγώνων.

ΑΜΕΣΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ:

1)    Οι δύο τριτοβάθμιες οργανώσεις ( ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ), με απόφασή τους  διαλύονται και ανασυγκροτούνται σε ενιαία Συνομοσπονδία.

2)  Υπό την αιγίδα της νέας Συνομοσπονδίας,  οι 119 Ομοσπονδίες, διαλύονται και ανασυγκροτούνται σε ολιγάριθμες ομοσπονδίες όπως :

1) Ομοσπονδία εργαζομένων:  ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ & ΒΙΟΤΕΧΝΙΑΣ

2)  Ομοσπονδία εργαζομένων:  ΕΜΠΟΡΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ

3) Ομοσπονδία εργαζομένων:  ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΠΑΡΟΧΗΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ

4) Ομοσπονδία εργαζομένων:  ΜΕΤΑΦΟΡΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΩΝ

5) Ομοσπονδία εργαζομένων:   ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΙΩΝ

6) Ομοσπονδία εργαζομένων:   ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ – ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

7) Ομοσπονδία εργαζομένων:   ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΟΤΙΚΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ

8) Ομοσπονδία εργαζομένων: ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

9)  Ομοσπονδία εργαζομένων:  ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ

10) Ομοσπονδία εργαζομένων:    ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ

11)  Ομοσπονδία εργαζομένων:   ΥΓΕΙΑΣ – ΠΡΟΝΟΙΑΣ & Κ.ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ

12) Ομοσπονδία εργαζομένων: ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

13)  Ομοσπονδία εργαζομένων:  ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗ

14)  Ομοσπονδία:   ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

3) Τα Εργατικά Κέντρα της ΓΣΕΕ και τα Νομαρχιακά Τμήματα της ΑΔΕΔΥ ενοποιούνται σε ενιαία Εργ/λικά Κέντα.

4)  Όλες οι διάσπαρτες συλλογικές συμβάσεις ή ρυθμίσεις, ενοποιούνται σε νέες κλαδικές συμβάσεις αντίστοιχες με τις νέες Ομοσπονδίες.

ΕΠΟΜΕΝ0 ΣΤΑΔΙΟ:

Οι προτάσεις εδώ στοχεύουν στην μεγαλύτερη συμμετοχή, στην ενεργοποίηση και την δραστηριοποίηση των εργαζομένων, και για το λόγο αυτό καταργούν τα πολλά επίπεδα ως μορφές οργάνωσης, όπως και την εκπροσώπηση των εργαζομένων μέσω αντιπροσώπων, καθώς και τις πολυδαίδαλες διαδικασίες.

Έτσι οι νέες Ομοσπονδίες μπορούν να καταργηθούν από δευτεροβάθμιες οργανώσεις  και να μετεξελιχτούν  σε αντίστοιχα  ΚΛΑΔΙΚΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ.

Το κάθε  ΚΛΑΔΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ έχει τις ίδιες αρμοδιότητες των πρώην ομοσπονδιών, είναι αυτόνομο, διοικείται από Κεντρική Διοίκηση για όλη την Ελλάδα και ανά περιφέρεια από Περιφερειακές Διοικήσεις.

Όλα τα πρωτοβάθμια σωματεία διαλύονται και ενσωματώνονται στο ΝΕΟ ΚΛΑΔΙΚΟ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ και σ΄ αυτό γίνονται μαζικές εγγραφές όλων όσων εργάζονται στον κλάδο ή απολύθηκαν από αυτόν.

Τα επιχειρησιακά σωματεία αντικαθιστούνται από τα Συμβούλια Εργαζομένων.

Εκλογές:

Όλοι οι εργαζόμενοι κάθε 3 χρόνια, και μέσα από καμπάνια θα καλούνται μαζικά να παίρνουν μέρος στις εκλογές των ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ τους. Οι εκλογές θα γίνονται και για τα 13 ΚΛΑΔΙΚΑ ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ τις ίδιες ημέρες και ώρες. Στις εκλογές αυτές θα εκλέγονται η Κεντρική Διοίκηση του κάθε συνδικάτου αλλά και οι Περιφερειακές Διοικήσεις τους.

Περιφερειακά Κέντρα:

          Τα Εργ/λικά Κέντρα  καταργούνται και αντικαθίστανται από τα ενιαία ΠΕΡΙΦΕΡΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ.

Τα μέλη κάθε Περιφερειακής Διοίκησης και των 13ων ΚΛΑΔΙΚΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ και τα οποία θα αριθμούν περίπου τα 300, θα είναι και αντιπρόσωποι της κάθε Περιφέρειας.

Μετά τις εκλογές, οι αντιπρόσωποι των Περιφερειών θα διενεργούν περιφερειακό συνέδριο όπου θα εκλέγουν και την Περιφερειακή Διοίκηση.

Πανελλαδική Κεντρική Διοίκηση:

Την Πανελλαδική εκπροσώπηση των εργαζομένων την ασκούν πλέον τα ίδια τα μέλη των Κεντρικών Διοικήσεων των ΚΛΑΔΙΚΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ.

          Συνεπώς, όλα τα μέλη των Κεντρικών Διοικήσεων διενεργούν το Πανελλαδικό συνέδριο όπου εκλέγουν και την Κεντρική Διοίκηση για όλα τα συνδικάτα.

Οι αρμοδιότητες αυτής της ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΔΙΟΙΚΟΙΣΗΣ, θα είναι ίδιες με αυτές της ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ σήμερα.

Ορισμένα μέτρα:  

α) Εισάγεται ο θεσμός ως δικαίωμα εκλογής μόνο δύο (2) θητειών για όλους τους συνδικαλιστές.

β) Καταργείται η πλήρης απαλλαγή των συνδικαλιστών από την εργασία τους και μετατρέπεται σε ημερήσιες άδειες όχι όμως για ολόκληρο το  μήνα.

γ) Μεγάλο μέρος από το έργο των συνδικάτων θα το αναλάβουν επαγγελματικά συνδικαλιστικά στελέχη που θα προσληφθούν για το σκοπό αυτό ή το υπάρχον προσωπικό των Ομοσπονδιών και των Εργατικών Κέντρων.

δ) Ενεργοποιείται ο νόμος για συγκρότηση Συμβουλίων Εργαζομένων σε όλες τις επιχειρήσεις άνω των 20 ατόμων και Ενώσεις Εργαζομένων για επιχειρήσεις κάτω των 20.  Τα όργανα αυτά θα είναι και οι εκπρόσωποι του συνδικάτου στην επιχείρηση, τον οργανισμό ή την Υπηρεσία.

Δεν κλείνει, εδώ απλώς ανοίγει.

Νοέμβριος 2011

 

*ο Κώστας Νικολάου είναι  τ. Αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας ΓΑΛΑΚΤΟΣ – ΤΡΟΦΙΜΩΝ – ΠΟΤΩΝ και μέλος της Διοικούσας Επιτροπής του ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ                            

 

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΑ ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

Posted on Οκτώβριος 3, 2011. Filed under: 2) ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ |

Τις Σ.Σ.Ε., δεν μας το χάρισε ο Κουτρουμάνης. Έρχονται από πολύ μακριά, κερδήθηκαν με αγώνες και αίμα, αποτελούν την ποιο σκληρή ταξική σύγκρουση, και δεν εξαρτώνται, ούτε από τις κάθε φορά εργοδοτικές ορέξεις, ούτε από τις υπηρεσίες  ενός γραφειοκράτη συνδικαλιστή, που ως εκπρόσωπος της «αγοράς» πλέον, νομίζουν πως με μια υπογραφή, θα σβήσει ολόκληρη ιστορία.

Εποχή: 11-3-2012

Του Κώστα Νικολάου*

assets_LARGE_t_942_33984790Οι επίθεση στα δικαιώματα των εργαζομένων είναι πρωτοφανής,  συντονισμένη και γίνεται σε όλα τα επίπεδα. Με συστηματικές παρεμβάσεις επιχειρείται η τελική κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας(Σ.Σ.Ε.)  και η αντικατάστασή τους με «ατομικές συβάσεις».

Οι παρεμβάσεις που τις καταργούν είναι: (1) Η ουσιαστική κατάργηση του Ο.Μ.Ε.Δ., ο οποίος   μεσολαβεί και με  Διαιτητικές  Αποφάσεις καθορίζει την αναπροσαρμογή των μισθών, επιδομάτων, κ.τ.λ.. όταν οι εργοδότες αρνούνται να υπογράψουν.  (2) Μη επέκταση των Σ.Σ.Ε., μέσω της κήρυξής τους ως γενικά υποχρεωτικών, που στο εξής θα ισχύουν μόνο για τα μέλη που δεσμεύονται από αυτές. (3) Υπερίσχυση των επιχειρησιακών συμβάσεων έναντι των κλαδικών.  (4) Δίνεται η δυνατότητα σε συλλογικά μορφώματα «ενώσεις προσώπων» να συνάπτουν επιχειρησιακές συμβάσεις κάτω από τις κλαδικές. (5) Κατάργηση της μετενέργειας των συμβάσεων, όταν αυτές δεν ανανεώνονται. (6) Με υπουργική απόφαση καταργείται η (Ε.Γ.Σ.Σ.Ε.).

Σε σκληρή δοκιμασία οι συλλογικές συμβάσεις

Είναι προφανές πως, υπό τις παρούσες συνθήκες, οι συλλογικές συμβάσεις περνούν στην ποιο σκληρή δοκιμασία στην ιστορία και το μέλλον τους (για τις περισσότερες) κρίνεται αβέβαιο. Και αυτό, γιατί ο τρόπος θεσμικής δόμησής τους, το εναπομείναν θεσμικό πλαίσιο μετά τις συνεχείς περιορισμούς,  καθιστά τα συνδικάτα, αδύναμα έως ανίκανα να τις υπηρετήσουν.

Όμως, με την διαπίστωση αυτή, δεν θα πρέπει να οδηγηθούμε στο λαθεμένο συμπέρασμα, ότι ήρθε και το τέλος των συλλογικών συμβάσεων εργασίας. Τέτοιου είδους απόψεις, εάν δεν υπονομεύουν, τουλάχιστο υποτιμούν την   δυναμική των συνδικάτων, αφού βλέπουν την υπογραφή των Σ.Σ.Ε., σαν μια γραφειοκρατική διεκπεραίωση και μάλιστα χωρίς τους εργαζόμενους.

Τις Σ.Σ.Ε., δεν μας το χάρισε ο Κουτρουμάνης. Έρχονται από πολύ μακριά, κερδήθηκαν με αγώνες και αίμα, αποτελούν την ποιο σκληρή ταξική σύγκρουση, και δεν εξαρτώνται, ούτε από τις κάθε φορά εργοδοτικές ορέξεις, ούτε από τις υπηρεσίες  ενός γραφειοκράτη συνδικαλιστή, που ως εκπρόσωπος της «αγοράς» πλέον, νομίζουν πως με μια υπογραφή, θα σβήσει ολόκληρη ιστορία.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως και εμείς, θα συνεχίσουμε την μάχη με τα ίδια παρωχημένα εργαλεία και χωρίς να αλλάξουμε τίποτα.  Συνεπώς, τόσο η αναδιοργάνωση των συλλογικών συμβάσεων όσο και η αναδιάταξη των συνδικάτων, είναι πλέον όρος επιβίωσης.

Εάν χθες, μιλάγαμε «χλυαρά» για την αναδιοργάνωση των συνδικάτων και με βάση αυτών την αναδιάταξη των συλλογικών συμβάσεων, τώρα τα περιθώρια αυτά τελείωσαν.  Η απαίτηση για αναδιάρθρωση των συλλογικών συμβάσεων είναι άμεση.

            Τι πρέπει να αλλάξει;

            Πριν φτάσουμε στις προτάσεις για αλλαγές που πρέπει να γίνουν, θα δώσουμε μια σύντομη περιγραφή κατανομής εργαζομένων και αντισστοιχίας των  συλλογικών συμβάσεων που υπάρχουν.

1)  Η   κατανομή των εργαζομένων σήμερα, ανάλογα με την εργασία που παρέχουν.  

Από τα τελευταία μηνιαία στοιχεία απασχόλησης του ΙΚΑ (Μάρτιος 2011), προκύπτουν τα εξής:

α)  Καταμερισμός ανά επάγγελμα.  Το 26,91% του συνόλου των ασφαλισμένων έχουν την ειδικότητα υπάλληλου γραφείου, το 18,37% είναι ανειδίκευτοι εργάτες, το 17,10% παροχής υπηρεσιών πωλητές καταστημάτων, το 10,1% επιστημονικά – καλλιτεχνικά επαγγέλματα, το 9,85% τεχνολόγοι – τεχνίτες βοηθοί, το 8,80% χειριστές μηχανημάτων, και το 7,78% ειδικευμένοι τεχνίτες.

β) Καταμερισμός ανά κλάδο. Στις εμπορικές επιχειρήσεις, εργάζεται το 23,51% του συνόλου των εργαζομένων.  Στη μεταποιητική βιομηχανία το 16,72%. Στην παροχή υπηρεσιών το 12,82%. Σε ξενοδοχεία –εστιατόρια το 7,39%. Στις μεταφορές το 7,6%. Σε κατασκευές το 6,87%. Στην εκπαίδευση το 6,60%. Στην υγεία το 5,59%. Σε χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς το 4,54%.

Ο συνολικός αριθμός των ασφαλισμένων του ΙΚΑ, όπως προκύπτει από τα ετήσια στοιχεία απασχόλησης του 2010, ανέρχεται στα 2.539.498. (είχαν τουλάχιστο μία ημέρα ασφάλισης) και σε 1.792.222, οι οποίοι είχαν θεωρημένο βιβλιάριο υγείας, δηλαδή πάνω από 50 ημέρες ασφάλισης.

Οι επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν προσωπικό (Μάρτιος 2011)  ανέρχονται στις 231.000,  από τις οποίες, οι 22.910 απασχολούν πάνω από 10 άτομα  και το 72,1% του συνόλου των εργαζομένων,  ενώ οι υπόλοιπες 208.190 επιχειρήσεις, απασχολούν κάτω από 10 άτομα, το 27,9% των εργαζομένων.

            2)  Κατανομή των συλλογικών συμβάσεων.  

            Όσο απλά φαίνονται τα παραπάνω, τόσο ποιο δύσκολα και ποιο σύνθετα γίνονται σε επίπεδο συλλογικών συμβάσεων. Αυτό έχει να κάνει, (κατά βάση) με το την συντριπτική αποβιομηχάνιση της χώρας και την ανάπτυξη στους τομείς των υπηρεσιών και εμπορίου, ενώ οι συμβάσεις (τουλάχιστο οι περισσότερες) δεν αναπροσαρμόστηκαν με βάση τα νέα δεδομένα.

Αποτέλεσμα, σήμερα να υπάρχουν περισσότερες από 300 κλαδικές ή ομοιοεπαγγελματικές συμβάσεις, οι οποίες περισσότερο διαιρούν τους εργαζόμενους και λιγότερο τους ενώνουν στην  συλλογική δράση και την  προάσπιση των συμφερόντων τους.

Παράδειγμα προς αποφυγή

Ένα παράδειγμα είναι αρκετό για να δώσουμε τη διάσταση. Εάν διαιρέσουμε την μεταποιητική βιομηχανία σε  τομείς και πάμε  στην Βιομηχανία Τροφίμων – Ποτών θα δούμε (Μάρτιος 2011)  να εργάζονται (66.456) άτομα. Ωστόσο σε επίπεδο κλαδικών συμβάσεων θα   συναντήσουμε το εξής τραγικό. Οι εργαζόμενοι αυτοί  βρίσκονται ξανά διαιρημένοι, και αυτή τη φορά  ανάλογα με το τι παράγει ο καθένας!!

Έτσι έχουμε, άλλη κλαδική σύμβαση για τα γάλατα άλλη για τυριά, άλλη για τα κρουασάν άλλη για τα πατατάκια, άλλη για το  λάδι άλλη για το ξύδι, άλλη για το κρέας άλλη για τα αλλαντικά…..   και αυτό συνεχίζεται  και φτάνουμε στις 17 κλαδικές συμβάσεις για να καλύψουν μόνο 66.456 εργαζόμενους. Ανάλογα, βέβαια, ακολουθούν και οι ομοσπονδίες, που υπογράφουν αυτές τις συμβάσεις.

Όμως δεν τελειώνουμε εδώ, καθώς οι συμβάσεις  αυτές δεν καλύπτουν όλους τους εργαζόμενους, αφού οι περισσότερες, περιορίζονται μόνο στο εργατοτεχνικό προσωπικό, δηλαδή περίπου στο 30% των εργαζομένων. Οι υπόλοιποι, το υπαλληλικό προσωπικό  καλύπτονται από την κλαδική ΣΣΕ  υπάλληλων βιομηχανίας ή άλλες ομοιοεπαγγελματικές.  Στο πάζλ αυτό, θα πρέπει να προστεθούν και οι (80)  επιχειρησιακές συμβάσεις των μεγάλων επιχειρήσεων, οι οποίες είναι πολύ πάνω από τις κλαδικές και  υπογράφονται από τα αντίστοιχα επιχειρησιακά σωματεία.

Αυτή είναι η κατάσταση. Κάπως έτσι είναι  και σε άλλους κλάδους. Και το πρόβλημα δεν έχει να κάνει με όλες τις συμβάσεις , αλλά περισσότερο με αυτές που σχετίζονται με την μεταποιητική βιομηχανία, η οποία έχει συρρικνωθεί.

Φωτεινά παραδείγματα  

Θα φύγουμε από κακές πρακτικές  και θα πάμε σε καλές,  γιατί αυτό που επικρατεί δεν είναι μόνο το μαύρο. Τουλάχιστον σε επίπεδο κλαδικών συμβάσεων υπάρχουν εξαιρέσεις έως και φωτεινά παραδείγματα και τα οποία αποτελούν και την λύση.

Αναφέρομαι στις διάσπαρτες συμβάσεις των οικοδόμων που πριν πολλά χρόνια ενοποιήθηκαν σε μία κλαδική σύμβαση. Αναφέρομαι σε τρείς (3) κλαδικές συμβάσεις, (εμπορικών επιχειρήσεων, παροχής υπηρεσιών, και υπάλληλων στην βιομηχανία,) οι οποίες  αναπτύχτηκαν τα τελευταία χρόνια και αφορούν κοντά το 50% του συνόλου των εργαζομένων.  Οι δύο πρώτες καλύπτουν όλους τους εργαζόμενους  στο χώρο τους, η τρίτη μόνο το υπαλληλικό προσωπικό, και υπογράφονται από την Ομοσπονδία Ιδιωτικών Υπαλλήλων.

Υπάρχουν και άλλες συμβάσεις που καλύπτουν μεγάλο μέρος της οικονομίας, όπως στον τουρισμό, στις μεταφορές, τράπεζες, υγεία, εκπαίδευση, κ.τ.λ. Αυτές με διορθωτικές αλλαγές μπορούν να συνενώσουν όλους τους εργαζόμενους στον τομέα τους.

Η πρότασή μας

            Μπορεί να συζητάμε για χρόνια για το τι είδους και πόσα συνδικάτα χρειάζονται και να μην καταλήξουμε. Όμως, για πόσες και ποιες κλαδικές συμβάσεις απαιτούνται δεν υπάρχουν περιθώρια. Και οι προτάσεις θα πρέπει να περιοριστούν όχι στο τι θέλουμε αλλά με το τι έχουμε:

1. Έχουμε την σύμβαση υπάλληλων στην βιομηχανία. Αυτή μπορεί και πρέπει να μετεξελιχτεί σε σύμβαση όλων των εργαζομένων στην βιομηχανία. Συνεπώς οι ομοσπονδίες που σχετίζονται με την βιομηχανία, θα πρέπει να ενσωματώσουν τις κλαδικές συμβάσεις τους  στην σύμβαση αυτή και όλοι μαζί να την υπηρετήσουν. Τώρα, εάν δεν υπάρχει αντίρρηση και θέλουν να ενοποιηθούν και σε μία συνδικαλιστική ομοσπονδία, είναι άλλο θέμα.

Θέλω να πιστεύω πως τόσο το πρόβλημα όσο η λύση του βρίσκονται εδώ. Άν βγάλουμε το αγκάθι αυτό, τα υπόλοιπα είναι εύκολα και θα εξελιχτούν από μόνα τους.

            2. Υπάρχουν είδη οι κλαδικές των εμπορικών επιχειρήσεων  και της παροχής υπηρεσιών  και μαζί με της βιομηχανίας, εκτός που θα καλύπτουν και θα συνενώνουν την πλειοψηφία των εργαζομένων, θα αναπτυχτεί στο χώρο αυτό μια νέα δυναμική.

            3. Στους υπολοίπους τομείς τις οικονομίας, (τουρισμός, μεταφορές,  κατασκευές, εκπαίδευση, υγεία, χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί Τύπος),  που υπάρχουν περισσότερες από μία κλαδική σύμβαση, είναι αυτονόητο ότι πρέπει να ενοποιηθούν σε μία.

4. Αναφέρομαι μόνο στον ιδιωτικό τομέα, (λόγο των διαθέσιμων στοιχείων του ΙΚΑ) αυτό δεν σημαίνει πως οι εργαζόμενοι του δημοσίου θα πρέπει να είναι χώρια, αντιθέτως, οι ενοποιήσεις μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα κρίνονται απαραίτητες. Αυτό, όμως, περνά μέσα από την ενοποίηση ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ που ήρθε ο καιρός πλέον να γίνει.

Θετικές προϋποθέσεις      

Ποίο το αποτέλεσμα; Με το «συμμάζεμα» των συμβάσεων, ο αγώνας για την υπεράσπισή τους αποκτά άλλα χαρακτηριστικά και άλλη δυναμική. Εξυπακούεται ότι ο αγώνας για υπογραφή των συμβάσεων θα είναι ενιαίος και όχι ατομικός.  Αυτός πρέπει να είναι ο δρόμος, με αυτά τα εργαλεία θα δώσουμε την μάχη, και να είμαστε σίγουροι ότι θα κερδίσουμε.    “Ουδέν κακό αμιγές καλού”.

           

           

           * ο Κώστας Νικολάου είναι Μέλος της Διοικούσας Επιτροπής  του ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η γενιά των 600 ευρω, η ΓΣΕΕ και τα κουλούρια…

Posted on Φεβρουαρίου 22, 2011. Filed under: 2) ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ |

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2008

• 500.000 ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΑΔΗΛΩΤΗΣ «ΜΑΥΡΗΣ» ΕΡΓΑΣΙΑΣ

• 350.000 ΣΕ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΩΝ ΠΑΡΑΝΟΜΩΝ  ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΟΡΙΣΜΕΝΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

• 150.000 ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΜΕΡΙΚΗΣ ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗΣ, ΕΝΩ ΠΑΡΕΧΟΥΝ ΠΛΗΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

 

Εποχή: 18/5/2008

Του
Κώστα Νικολάου*

Labour_DayΜε φραστικές επιθέσεις και πέταγμα κουλουριών ενάντια στους ομιλητές της ΓΣΕΕ χαρακτηρίστηκε ο εορτασμός της φετινής εργατικής πρωτομαγιάς. Φραστικά «επεισόδια» που βεβαίως σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογούν την ακύρωση της πορείας.

Αφορμή; Η συλλογική σύμβαση εργασίας που υπέγραψε η ΓΣΕΕ.

Με την σύμβαση αυτή, για μια ακόμα φορά οι μισθοί των νέων εργαζομένων, θα συνεχίσουν να βρίσκονται καθηλωμένοι στα εξευτελιστικά ποσά των 680 ευρώ μικτών αποδοχών, καθαρά 580 ευρώ!!

Ποσά πολύ κάτω των ορίων φτώχειας, των δυνατοτήτων της ελληνικής οικονομίας, της παραγωγικότητας και της τεχνολογικής εξέλιξης. Καθώς και της αγωνιστικής διάθεσης των εργαζομένων που ήδη κατά εκατοντάδες χιλιάδες βρίσκονταν στο δρόμο για το ασφαλιστικό.

Η αιτία βέβαια δεν είναι μόνο αυτή και θα είναι λάθος να νομίζομε πως οι εργαζόμενοι ξαφνικά επιτέθηκαν στους συνδικαλιστές της ΓΣΕΕ εξ αιτίας μόνο της συλλογικής σύμβασης. Τα αίτια είναι πολύ βαθιά, το καζάνι έχει βράσει και απλά τώρα ξεχειλίζει.

Οι «εκτός των τειχών» εργαζόμενοι

Τα φραστικά επεισόδια ενάντια στη ΓΣΕΕ φέρνουν στην επικαιρότητα με τον ποιο δραματικό τρόπο, τα εκρηκτικά προβλήματα των «εκτός των τειχών» εργαζομένων.

Καθημερινά, γίνεται λόγος για την αποσάθρωση των εργασιακών σχέσεων, για μπαράζ εργοδοτικών αυθαιρεσιών, για καταπάτηση στοιχειωδών συνδικαλιστικών δικαιωμάτων και οι συνδικαλιστές στη ΓΣΕΕ, με την στάση τους παριστάνουν τον τροχονόμο.

Είμαστε η μόνη χώρα στην Ε.Ε. των 15, που οι παράνομες μορφές απασχόλησης έχουν γίνει καθεστώς.

• 500.000 νέοι εργαζόμενοι σε καθεστώς αδήλωτης «μαύρης» εργασίας.

• 350.000 σε καθεστώς επαναλαμβανόμενων παράνομων συμβάσεων ορισμένου χρόνου.

• 150.000 με συμβάσεις μερικής απασχόλησης, ενώ παρέχουν πλήρη εργασία.

• Χιλιάδες εργαζόμενοι με προγράμματα stage, ανασφάλιστοι και χωρίς τα στοιχειώδη εργατικά δικαιώματα.

• Χιλιάδες εργαζόμενοι σε καθεστώς παράνομων συμβάσεων έργου και με δελτία «παροχής υπηρεσιών», ενώ παρέχουν εξαρτημένη εργασία.

• Χιλιάδες εργαζόμενοι σε δουλοκτητικό καθεστώς που ενοικιάζονται όσο-όσο.
Είμαστε η μόνη χώρα στην Ε.Ε. των 15, που η εφαρμογή της εργατικής νομοθεσίας είναι ζητούμενο.

• Το 85% των εργαζομένων στον Ιδιωτικό Τομέα βρίσκεται σε καθεστώς απαγορευμένης ζώνης και βιώνουν την εργοδοτική αυθαιρεσία. Είναι έξω από κάθε συνδικαλιστική δραστηριότητα γιατί στις επιχειρήσεις που εργάζονται δεν υπάρχουν σωματεία, καθώς τα συνδικαλιστικά δικαιώματα στον Ιδιωτικό Τομέα, ιδιαίτερα στις επιχειρήσεις που δεν υπάρχουν σωματεία, βρίσκονται ακόμα υπό διωγμών και στην παρανομία.

Συνεπώς, τα ωράρια εργασίας οι συλλογικές συμβάσεις, για τους 1.700.000 ασυνδικάλιστους εργαζόμενους του Ιδιωτικό Τομέα είναι υπό αμφισβήτηση, αυτά «ρυθμίζονται» με ατομικές συμφωνίες και σπανίως καταβάλλονται στο σύνόλό τους όλα τα μισθολογικά δικαιώματα και οι υπερωρίες.

Είμαστε η μόνη χώρα στην Ε.Ε. των 15, με την μεγαλύτερη ακρίβεια.

• Όλες οι τιμές των ελληνικών προϊόντων, έχουν εκτοξευθεί στα ύψη και αυτή την στιγμή είναι μεγαλύτερες από τις τιμές των ευρωπαϊκών προϊόντων.

• Οι μισθοί, ιδιαίτερα ο κατώτατος μισθός έχουν καθηλωθεί και υπολείπονται κατά 50% του μέσου ευρωπαϊκού μισθού!!

Η ΓΣΕΕ όπως αποδεικνύεται δεν εκφράζει το σύνολο των εργαζομένων. Οι συνδικαλιστές που απαρτίζουν σήμερα τη ΓΣΕΕ δεν καλύπτουν παρά έναν περιορισμένο αριθμό εργαζομένων, κατά βάση τους εργαζομένους στην Κοινή Ωφέλεια καθώς και ελάχιστους (15%) στον Ιδιωτικό Τομέα που έχουν τη δυνατότητα να έχουν σωματεία. Η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων στον ΙΔ. Τ. βρίσκεται έξω από την υπάρχουσα συνδικαλιστική δομή.

Κάτω από αυτή τη σκληρή πραγματικότητα και την εκρηκτική κατάσταση στα εργασιακά και μισθολογικά δικαιώματα, οι επιθέσεις στους συνδικαλιστές τις ΓΣΕΕ ήταν αναμενόμενες. Όσο δεν παίρνονται πρωτοβουλίες και δεν δρομολογούνται λύσεις, τόσο αυτές θα αυξάνονται σε βάρος όλων των συνδικαλιστών της ΓΣΕΕ και όχι μόνο.

Οι εργαζόμενοι, όταν αμείβονται με εξευτελιστικά ποσά των 580 ευρώ, όταν βιώνουν την εργοδοτική αυθαιρεσία, όταν είναι εγκαταλειμμένοι από την συνδικαλιστική ηγεσία, δεν ξεχωρίζουν καλούς η κακούς γραφειοκράτες. Για αυτούς οι γραφειοκρατία είναι μία.

Όμως παρόλα αυτά, τα γιουχαΐσματα κατά των συνδικαλιστών της ΓΣΕΕ δεν αποτελούν λύση. Η αριστερά δεν θα κριθεί, ούτε από το πέταγμα των κουλουριών, ούτε από την αντιπαράθεση μεταξύ εργαζομένων, ούτε από τις χωριστές συγκεντρώσεις, αυτά είναι αδιέξοδα.

Τρεις επείγουσες προτάσεις

Οι συνδικαλιστές της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, θα κριθούν πρώτα απ΄ όλα, από τις δικές τους πρωτοβουλίες που άμεσα οφείλουν να πάρουν, όπως:

1. Διορθωτικό ποσό.

Δεν πρέπει να περιμένουμε 2 χρόνια πότε η ΓΣΣΕ θα ξαναϋπογράψει τη συλλογική σύμβαση εργασίας.

Να κάνουμε κάτι τώρα.

Α) Ανεξάρτητα εάν η συλλογική σύμβαση υπογράφηκε και ισχύει για μία διετία, τα συνδικάτα μπορούν και πρέπει στο διάστημα αυτό, να διεκδικήσουν διορθωτικό ποσό στον κατώτατο μισθού και ημερομίσθιο.

Β) Ο κατώτατος μισθός, δεν πρέπει να αφεθεί ως πρόβλημα μεταξύ της ΓΣΕΕ και του ΣΕΒ μόνο. Αφορά όλη την κοινωνία και απαιτεί ακόμα και νομοθετική παρέμβαση.

Να υπενθυμίσω πως αυτό έχει ξανά γίνει το 1982, όταν ο κατώτατος μισθός ήταν τότε (13.580 δρχ ) και με παρέμβαση της τότε Κυβέρνησης δίνεται διορθωτικό ποσό 5.000 δρχ, για να πάει στις 18.580 δρχ. το ημερομίσθιο ήταν 625 δρχ και δίνεται διορθωτικό ποσό 200 δρχ για να πάει στις 825 δρχ .

2. Συνδικαλιστική δομή.

Ο κύκλος της συγκεκριμένης συνδικαλιστική δομής έκλεισε.

Ούτε οι 119 κλαδικές Ομοσπονδίες, ούτε τα 134 εργατουπαλληλικά κέντα, ούτε οι 2 τριτοβάθμιες (ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ), όπως αποδεικνύεται αποτελούν λύση.

Είμαστε η μόνη χώρα με τόσες πολλές Ομοσπονδίες όταν στη Γερμανία υπάρχουν μόνο 8 κλαδικές Ομοσπονδίες.

Είμαστε η μόνη χώρα που οι συνδικαλιστές των ομοσπονδιών & εργατικών κέντρων, ξεπερνούν τους 3.000 τι στιγμή που οι εργοδοτικές αυθαιρεσίες και οι παρανομίες οργιάζουν.

Θα πρέπει να δοθεί ένα τέλος στο καθεστώς αυτό.

Η αριστερά δεν πρέπει να μένει απαθής, οφείλουμε άμεσα και συγκροτημένα να ανοίξουμε το θέμα της συνδικαλιστικής δομής.

Να εγκαταλείψουμε και να αντισταθούμε στις προσωπικές επιλογές για να δομηθεί ένα σ.κ. με λιγοστές Ομοσπονδίες, που θα καλύπτουν όλους τους εργαζομένους, ανεξάρτητα εάν παρέχουν εργασία στο Δημόσιο ή Ιδιωτικό Τομέα ή στην Κοινή Ωφέλεια.

3. Στροφή προς τα κάτω.

Ο αγώνας δεν θα κριθεί μέσα από τα πολυτελή γραφεία.

Οι συνδικαλιστές της Ριζοσπαστικής Αριστεράς να βγουν στους δρόμους, να σπάσουν τα άσυλα της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και τρομοκρατίας.

Να πυκνώσουμε τις επαφές με τους εργαζόμενους, ιδιαίτερα τους νέους που βρίσκονται σήμερα έξω από τα συνδικάτα, τη γενιά των 580 ευρώ, την γενιά «μαύρης» ανασφάλιστης εργασίας, την γενιά των stage, τους ενοικιαζόμενους, τους συμβασιούχους ορισμένου χρόνου, τους εποχικούς, με συμβάσεις έργου, με δελτία παροχής υπηρεσιών, με μερική απασχόληση κ,λ.

Να πυκνώσουμε την παρουσία μας, εκεί που βασιλεύει η αυθαιρεσία, εκεί που δεν εφαρμόζονται οι συμβάσεις και νόμοι, εκεί που δεν υπάρχουν σωματεία.

Αυτά κατά τη γνώμη μου λέει το μήνυμα των κουλουριών…

Ο Κώστας Νικολάου είναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής Ομοσπονδίας ΓΑΛΑΚΤΟΣ – ΤΡΟΦΙΜΩΝ – ΠΟΤΩΝ.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΤΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΝ ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ;

Posted on Φεβρουαρίου 22, 2011. Filed under: 2) ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ |

ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΔΟΜΗ, ΕΝΩΤΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΣ ΕΙΔΟΣ ΣΥΜΒΑΣΗΣ ΚΑΙ ΕΡΓΟΔΟΤΗ

Εποχή:15/7/2007

Του Κώστα Νικολάου*

σσσΕίναι γεγονός πως η συνδικαλιστική πυκνότητα στη χώρα μας είναι πάρα πολύ χαμηλή έως ισχνή, ιδιαίτερα στον Ιδιωτικό Τομέα, αφού εκεί από το σύνολο των εργαζομένων μόνο το 15% συμμετέχουν σε κάποια συνδικαλιστική οργάνωση.

Ποιες είναι αιτίες; Πολλές μπορεί να αναφέρει κανείς.

Δεν θα επιμένω σε όσα λέγοντα ή και γράφονται κατά καιρούς, όπως η υποχόριση των συλογικών αξιών, ο έλεγχος των συνδικάτων απο τα κόμματα ο σεχταρισμός αρκετών συνδυκάτων, οι μακροχρόνιες θητείες ιδίων συνδικαλιστών και γενικά οι γερασμένες ηγεσίες, η προνομιακή μεταχείρηση και ασυνέπεια συνδικαλιστών.

Θα σταθώ όμως μόνο σε μία αιτία κατά την γνώμη μου πολύ σοβαρή και κρίσιμη:

Έχει να κάνει με την αποσάθρωση των εργασιακών σχέσεων και ειδικότερα με τις δομικές αλλαγές στη λειτουργία των επιχειρήσεων και Οργανισμών.

Το μεγαλύτερο μέρος των εργασιών, στις μεγάλες επιχειρήσεις και Οργανισμούς παραχωρήθηκε και παρέχεται πλέον από τρίτα πρόσωπα, με αποτέλεσμα μέσα στην ίδια την επιχείρηση να υπάρχουν εργαζόμενοι στην ίδια εργασία με διαφορετικά δικαιώματα και το σπουδαιότερο οι περισσότεροι να ανήκουν και σε διαφορετικούς εργοδότες.

Αυτό συνετέλεσε ήδη στην συρρίκνωση των επιχειρησιακών σωματείων και ταυτόχρονα την ακύρωση όλων των διμερών συμφωνιών που κατά καιρούς έχουν υπογράψει  τα σωματεία αυτά.

Εάν συμφωνούμε ότι στην χώρα μας τα περισσότερα και μεγαλύτερα συνδικάτα έχουν δομηθεί κατά βάση σε επίπεδο επιχείρησης, –επιχειρησιακά σωματεία- τότε είναι παραλογισμός ή αφέλεια να μιλάει κανείς για ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ, αν πρώτα δεν αλλάξει η δομή των ίδιων των Συνδικάτων.

ΔΟΜΗ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ

Ο συνδικαλισμός στην χώρα μας έχει αναπτυχθεί και δομηθεί μέσα από τον διαχωρισμό των εργαζομένων, σε δημοσίους υπαλλήλους, σε εργαζόμενους των Δ.Ε.Κ.Ο. και σε εργαζόμενους του Ιδιωτικού Τομέα, γεγονός που οδήγησε στην δημιουργία δύο Συνομοσπονδιών, στην δημιουργία αντίστοιχων Ομοσπονδιών σε κάθε δημόσια επιχειρήσει (Δ.Ε.Κ.Ο) και από εκεί και πέρα σε κάθε υπο-κλάδο και την δική του Ομοσπονδία, σε κάθε πόλη και το δικό του Εργατικό Κέντρο.

Μόνο στον κλάδο ΤΡΟΦΙΜΩΝ –ΠΟΤΩΝ για παράδειγμα, δρουν 12 Ομοσπονδίες, οι οποίες διαφοροποιούν τους εργαζόμενους ανάλογα με το προϊών που παράγουν και τους κατατάσσουν σε 17 διαφορετικές κλαδικές συμβάσεις!!!

Παράλληλα και μέσα στον αχταρμά δημιουργήθηκαν και αναπτύχθηκαν παραφυάδες συνδικάτα, με ψευδεπίγραφους τίτλους «κλαδικό σωματείο» γενικά εργαζομένων ή γενικά Ιδιωτικών Υπαλλήλων, ανεξαρτήτως ειδικότητας ή κλάδου, χωρίς να έχουν καμία δυνατότητα παρέμβασης παρά μόνο την δημιουργία αντιπροσώπων.

Όλα τα παραπάνω έχουν ως αποτέλεσμα σήμερα να «λειτουργούν» 73 Ομοσπονδίες και 83 Εργατικά Κέντρα στην Γ.Σ.Ε.Ε., καθώς και 46 Ομοσπονδίες και 51 Νομαρχιακά Τμήματα στην ΑΔΕΔΥ, όταν στην ΓΕΡΜΑΝΙΑ για παράδειγμα, υπάρχει μόνο μία Συνομοσπονδία με 8 κλαδικές Ομοσπονδίες!!

Θα πρέπει να αλλάξουμε σελίδα και να μπει ένα τέλος στο καθεστώς αυτό.

Έχει παρέλθει ο καιρός να μιλάει κανείς σήμερα με όρους του παρελθόντος.

Όταν το συνεχίζουμε και δεν βλέπουμε τις τεράστιες αλλαγές που ταχύτατα αναπτύσσονται, τότε όχι μόνο δεν διαδραματίζουμε κανένα ρόλο, αλλά τείνουμε να γίνουμε και γραφικοί ή, στην καλύτερη περίπτωση, να «εκφράζουμε» τους λίγους που έχουν τη δυνατότητα να είναι σε κάποιο σωματείο.

Σήμερα δεν μπορεί να μιλάει κανείς για δημοσίους υπαλλήλους, όταν στους δημόσιους οργανισμούς και υπηρεσίες υπάρχουν χιλιάδες εργαζόμενοι με άλλου είδους και ευτελείς σχέσεις εργασίας.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για εργαζόμενους στις Δ.Ε.Κ.Ο. όταν παράλληλα και μέσα στις επιχειρήσεις αυτές, υπάρχουν κατά χιλιάδες εργαζόμενοι με διαφορετικούς όρους και χωρίς να ανήκουν στην ίδια επιχείρηση.

Καθώς επίσης δεν μπορούμε να μιλάμε και για εργαζόμενους ίδιας επιχείρησης, όταν σε όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις, ελαχιστοποιείται το μόνιμο προσωπικό και αντικαθίσταται από εργαζόμενους, οι οποίοι κατά βάση ανήκουν σε άλλους εργοδότες και με άλλες μορφές απασχόλησης.

Να κοιταχτούμε στα μάτια και ας πούμε την αλήθεια.

Με την συγκεκριμένη δομή των συνδικάτων δεν μπορούμε να εκπροσωπήσουμε τίποτα άλλο εκτός από το μόνιμο προσωπικό στους Δημόσιους Οργανισμούς και Υπηρεσίες, το μόνιμο προσωπικό στις Επιχειρήσεις των Δ.Ε.Κ.Ο., το μόνιμο προσωπικό στις Ιδιωτικές Επιχειρήσεις.

Είμαστε μακριά και απέχουμε από τους χιλιάδες εργαζόμενους, μακριά από την αυριανή πλειοψηφία, που εργάζονται δίπλα μας, μέσα στις επιχειρήσεις και οργανισμούς με άλλες εργασιακές σχέσεις και περιορισμένα δικαιώματα.

Το μεγάλο στοίχημα είναι οι νέοι όροι που θα πρέπει να τεθούν.

ΣΚΕΨΕΙΣ & ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ  ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΔΟΜΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ

ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Θα πρέπει να συμφωνήσουμε πως όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα εάν παρέχουν την εργασία τους σε δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμούς ή σε δημόσιες επιχειρήσεις ή σε Ιδιωτικές επιχειρήσεις, είναι όλοι εργαζόμενοι με εξαρτημένη σχέση εργασίας είναι ενιαίοι και αδιαίρετοι.

Ενιαία και αδιαίρετη θα πρέπει να είναι και η συνδικαλιστική τους έκφραση.

Συνεπώς θα πρέπει να καταργηθεί η συνδικαλιστική δομή που διαχωρίζει τους εργαζόμενους σε Δημοσίους Υπαλλήλους, σε Ιδιωτικούς Υπαλλήλους και σε εργαζόμενους στις Δ.Ε.Κ.Ο. και να δημιουργηθεί μια νέα δομή που θα ενώνει  όλους τους εργαζόμενους.

Για το λόγο αυτό:

ΓΣΕΕ & ΑΔΕΔΥ θα πρέπει να ενοποιηθούν σε μια Συνομοσπονδία.

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ

Οι ελάχιστοι συνδικαλισμένοι εργαζόμενοι, όταν ταυτόχρονα είναι πολυδιασπασμένοι και διαιρεμένοι σε 119 «κλαδικές Ομοσπονδίες», το μόνο που καταφέρνουν, είναι να αναπαράγουν και να συντηρούν την συγκεκριμένη κατάσταση στα συνδικάτα. Σπάνια ακούγεται η φωνή τους, παραχαράζεται η θέλησή τους, αλλοιώνονται οι συσχετισμοί αφού στις περισσότερες Ομοσπονδίες δεν εκφράζονται όλοι οι συνδυασμοί και δεν εκλέγουν αντιπροσώπους για την Τριτοβάθμια Οργάνωση.

Αυτοί οι όροι μπορούν και πρέπει να αντιστραφούν.

1ον Ομοσπονδίες:

Θα πρέπει να γίνει λόγος για αυστηρό περιορισμό των Ομοσπονδιών και για ενοποιήσεις σε μεγάλους κλάδους, ανεξάρτητα από την ιδιότητα των εργαζομένων Δημόσιο, Δ.Ε.Κ.Ο., ή Ιδιωτικό.

Για παράδειγμα, γιατί όχι μία Ομοσπονδία στις ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ, τραίνα, καράβια, αεροπλάνα, λεωφορεία, φορτηγά κ.τ.λ.

Γιατί όχι μία Ομοσπονδία στις ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ (τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, εφορίες, υπάλληλοι γραφείων, κ.τ.λ.)

Γιατί όχι μία Ομοσπονδία στον ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟ – ΤΟΥΡΙΣΜΟ (Τρόφιμα, Ύπνο, Διασκέδαση)

Γιατί όχι μία Ομοσπονδία στην ΕΝΕΡΓΕΙΑ ( πετρέλαια, νερό, ηλεκτρισμό, κ.λ.)   κ.ο.κ.

2ον Εργατικά Κέντρα, Νομαρχιακά Τμήματα:

Τίποτα δεν έχουν να χωρίσουν οι εργαζόμενοι στον Ιδιωτικό Τομέα με τους εργαζόμενους στο Δημόσιο που εργάζονται στην περιφέρεια, αντίθετα με την οργανωτική ενότητά τους πολλά έχουν να κερδίσουν.

Για το λόγο αυτό, τα 83 Εργατικά Κέντρα της ΓΣΕΕ, μαζί με τα 51 Νομαρχιακά Τμήματα της ΑΔΕΔΥ, θα πρέπει στους αντίστοιχους Νομούς να ενοποιηθούν σε ΕΝΙΑΙΑ ΚΕΝΤΡΑ και όχι περισσότερα από ένα για κάθε Νομό.

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ:

Στηρίζουμε και ενθαρρύνουμε το τρίπτυχο, επιχειρησιακά σωματεία, όμοιο- επαγγελματικά σωματεία και κλαδικά σωματεία.

Δεν στηρίζουμε, αποθαρρύνουμε και αποτρέπουμε την ίδρυση ανομοιογενών σωματείων τα οποία δεν αναφέρονται σε επιχείρηση ή σε ειδικότητα ή σε συγκεκριμένο κλάδο.

Αναδιάρθρωση Επιχειρησιακών Σωματείων:

Με την αλλαγή της δομής των επιχειρήσεων και την παραχώρηση των εργασιών σε εργολαβίες.

  • Έχουν αποδεκατιστεί τα επιχειρησιακά σωματεία αφού οι νέοι εργαζόμενοι έχουν άλλον εργοδότη και δεν έχουν δικαίωμα εγγραφής στο επιχειρησιακό σωματείο.
  • Έχουν αφανιστεί όλες οι κατακτήσεις αφού οι διμερείς συμβάσεις και συμφωνίες δεν ισχύουν για όλους τους εργαζόμενους.
  • Έχει περιοριστεί ο διεκδικητικός χαρακτήρας των επιχειρησιακών σωματείων.

Πρόταση:

Θα πρέπει να βρεθεί τρόπος (με τροποποιήσεις των καταστατικών) και να δοθεί η δυνατότητα εγγραφής στα επιχειρησιακά σωματεία, όλων των εργαζομένων στην επιχείρηση ανεξαρτήτως μορφής απασχόλησης, (αορίστου χρόνου, ορισμένου χρόνου, μερικής απασχόλησης, εποχικής απασχόλησης, δελτίου παροχής υπηρεσιών, προγραμμάτων stage κλπ).

Ανεξάρτητα εάν για την εργασία που παρέχουν στην επιχείρηση μεσολαβεί ενδιάμεσος εργοδότης, ανεξάρτητα εάν ανήκουν στον ενδιάμεσο εργοδότη ή είναι ενοικιαζόμενοι στην επιχείρηση, ανεξάρτητα από το «είδος συμφωνίας» με τον ενδιάμεσο εργοδότη και το  τρόπο ασφάλισής τους, τέλος ανεξάρτητα από κάθε επινόηση που τους «θέτει εκτός επιχείρησης» για την οποία παρέχουν την εργασία τους.

Με την εγράφή τους στο επιχειρησιακό σωματείο, το σωματείο θα πρέπει να απαιτήσει την εφαρμογή της ίσης αμοιβής για ίδια εργασία όλων των εργαζομένων στην επιχείρηση, ανεξάρτητα από τη μορφή απασχόλησης και εάν μεσολαβεί άλλος εργοδότης.

Αναβάθμιση Ομοιο-επαγγελματικών Σωματείων:

ΝΟΜΟΣ 1876/1990

«Συλλογικές Συμβάσεις εργασίας»

Σύμφωνα με το άρθρο 10 του νόμου αυτού, όταν ένα επάγγελμα ή ειδικότητα, ρυθμίζεται και από κλαδική συλλογική σύμβαση, τότε η σύμβαση που υπερισχύει είναι αυτή της κλαδικής, ακόμα και στην περίπτωση που η ομοιοεπαγγελματική υπερτερεί της κλαδικής!!!

Επειδή παραδοσιακά όλα τα δικαιώματα των επαγγελμάτων, ρυθμίστηκαν και κατοχυρώθηκαν μέσα από ομοιοεπαγγελματικές  συμβάσεις, με τον τρόπο αυτό αρκετά από τα δικαιώματα αυτά έχουν ακυρωθεί στην πράξη. Μαζί με αυτό έχει απαξιωθεί και ο ρόλος των επαγγελματικών σωματείων.

Ενδεικτικά αναφέρω μόνο μια Ομοσπονδία, η οποία στις κλαδικές  της συμβάσεις, έχει εντάξει επαγγέλματα με χαμηλότερα  ποσά, από αυτά που προβλέπουν οι  ομοιο-επαγγελματικές τους συμβάσεις, για παράδειγμα οι οδηγοί στις εμπορικές επιχειρήσεις  ζημιώνεται έως και 265 € μηνιαίως !!!!

Πρόταση:

Θα πρέπει να απαλειφθεί η διάταξη από το άρθρο 10 του Ν. 1876/90 και να αντικατασταθεί με τον όρο:

Στις περιπτώσεις που επαγγέλματα ρυθμίζονται από περισσότερες, της μίας συλλογικής σύμβασης εργασίας, σωρευτικά υπερισχύει η καλύτερη.

Το αίτημα αυτό, αφενός αποκαθιστά αδικίες ενδεχομένως και σκοπιμότητες θα συμβάλει στην ανάπτυξη και μαζικότητα των σωματείων αυτών.

ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ

ΝΟΜΟΣ 1767/88

«Συμβούλια Εργαζομένων. Κύρωση της 135 Διεθνής Σύμβασης Εργασίας»

Με το νόμο αυτό οι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα να συγκροτούν συμβούλια εργαζομένων, όταν στην επιχείρηση απασχολούνται πάνω από 20 εργαζόμενοι.

Υπενθυμίζω ότι η κύρωση της 135 Δ.Σ.Ε. ήταν ένα από τα αιτήματα της αριστεράς και αφού το 1988 κυρώθηκε με νόμο, στο εξής τα συμβούλια αυτά λοιδορήθηκαν από συνδικαλιστές και στη συνέχεια απαξιώθηκαν.

Η απαξίωση έγινε εκ του ασφαλούς και από συνδικαλιστές όπου στο χώρο τους είχαν ήδη επιχειρησιακό σωματείο, χωρίς να παίρνουν υπόψη, άλλους εργαζόμενους εκείνους που στο χώρο εργασίας τους δεν υπήρχε σωματείο.

Για όσους ακόμα πιστεύουν, πως τα συμβούλια εργαζομένων δεν είναι απαραίτητα και πως αυτά θα ελέγχονται από την εργοδοσία, ας απαντήσουν στο ερώτημα.

Στον κλάδο Βιομηχανίας Τροφίμων-Ποτών, δραστηριοποιούνται 1363 επιχειρήσεις και απασχολούν 69.411 μόνιμους εργαζόμενους και σχεδόν άλλους τόσους με άλλες μορφές και σε εργολάβους.

Από τις επιχειρήσεις αυτές μόνο στις 84 υπάρχει επιχειρησιακό σωματείο, ενώ στις υπόλοιπες οι εργαζόμενοι βρίσκονται στο έλεος των εργοδοτών!!!

Εάν και στις υπόλοιπες επιχειρήσεις, σε αυτές που δεν υπάρχει σωματείο, είχε συγκροτηθεί συμβούλιο εργαζομένων, θα ήταν άσχημα για τους εργαζομένους;

Θα ζημιωνόταν οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα;

Η άποψη ότι αυτά θα αφομιοθούν από τους εργοδότες κατά τη γνώμη μου είναι λάθος, οι μεγαλύτερη εργοδοτική παρέμβαση γίνεται στις επιχειρήσεις που δεν υπάρχει ούτε σωματείο, ούτε συμβούλιο εργαζομένων.

Πιστεύω πως η συγκρότηση συμβουλίων εργαζομένων σε κάθε επιχείρηση, άνω των 20εργαζομένων, ιδιαίτερα εκεί που δεν υπάρχει σωματείο, θα συμβάλει ουσιαστικά στην ανάπτυξη και μαζικότητα των συνδικάτων.

Επίσης στις επιχειρήσεις που δεν υπάρχει σωματείο, έχουν να διαδραματίσουν και σπουδαίο ρόλο, αφού μπορούν και πρέπει να απαιτήσουν την εφαρμογή των δικαιωμάτων τους που απορρέουν από τις συλλογικές συμβάσεις και την εργατική νομοθεσία τα οποία σήμερα καταπατούνται.

Το μόνο αρνητικό που έχουν τα συμβούλια αυτά, είναι ότι δεν εκλέγουν αντιπροσώπους για την ΓΣΕΕ, από εδώ κατά την γνώμη μου απορρέει και η απαξίωσή τους.

Τέλος ο γράφων του κειμένου, εργάζεται σε μια μεγάλη βιομηχανική επιχείρηση του κλάδου ΤΡΟΦΙΜΩΝ – ΠΟΤΩΝ, όπου στην επιχείρηση αυτή, υπάρχει επιχειρησιακό σωματείο και συμμετέχουν σε αυτό το σύνολο των εργαζομένων, από την πρώτη στιγμή το 1988 συγκροτήθηκε συμβούλιο εργαζομένων, καθώς και επιτροπή υγιεινής & ασφάλειας. Το κάθε ένα από αυτά ασχολείται με το δικό του αντικείμενο μεταξύ τους συνεργάζονται αρμονικά, χωρίς ωστόσο μέχρι σήμερα να υπάρξει μεταξύ τους κάποιο πρόβλημα

Τα παραπάνω δεν επιδιώκουν να αποτελέσουν πρόταση. Σκοπός του κειμένου είναι να δώσει ερεθίσματα και προβληματισμούς για να καταλήξει σε μία ολοκληρωμένη πρόταση.

ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΜΑΖΙΚΑ-ΔΥΝΑΤΑ-ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ

 

* ΚώσταςΝικολάου έναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ομοσπονδίας ΓΑΛΑΚΤΟΣ – ΤΡΟΦΙΜΩΝ – ΠΟΤΩΝ.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ

Posted on Φεβρουαρίου 22, 2011. Filed under: 2) ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ |


Οι εργασιακές σχέσεις στην Ελλάδα σήμερα

Εποχή: 02.11.2008

Του Κώστα Νικολάου*

23370593Στις Θέσεις της Αυτόνομης Παρέμβασης, για τη Συνδιάσκεψη της που θα πραγματοποιηθεί στο τέλος του Νοέμβρη, στο κεφάλαιο Γ, «Η θέση της Εργατικής Τάξης: Από το κακό στο χειρότερο», αναφέρονται τα εξής:

«… Έχει δημιουργηθεί μια πόλωση μεταξύ της προστατευμένης και της επισφαλούς εργασίας με ενίσχυση της δεύτερης, στην οποία εντάσσονται όλο και περισσότεροι νέοι εργαζόμενοι, γυναίκες αλλά και εργαζόμενοι μεγάλης ηλικίας με συνέπεια να δημιουργείται μια εκτεταμένη ζώνη επισφάλειας και ένα νέο στρώμα περιορισμένων δικαιωμάτων από τη νέα γενιά. Οι ελαστικές μορφές εργασίας είναι ιδιαίτερα εκτεταμένες στη χώρα μας, με μεγάλα ποσοστά της μαύρης εργασίας, ενώ υπάρχει διεύρυνση όλων των άλλων μορφών ελαστικής απασχόλησης που εκτείνονται και στον ιδιωτικό και στο δημόσιο τομέα… ».

Οι όροι που χρησιμοποιούνται στο κείμενο αυτό, δεν απεικονίζουν την Ελληνική πραγματικότητα και αφορούν άλλες χώρες, όπου οι προστασία για τους εργαζόμενους διαφέρει από τη δική μας χώρα.

Συγκεκριμένα:

Α) Ασφαλείς και επισφαλείς εργασίες

Η πόλωση που αναφέρουν οι θέσεις, μεταξύ προστατευμένης και επισφαλούς εργασίας, αφορά μια μερίδα εργαζομένων (Δημόσιο – ΔΕΚΟ) και δεν ενδιαφέρει το σύνολο των εργαζομένων (Ιδιωτικού τομέα) που ήδη βρίσκεται στην επισφάλεια, και επομένως η γενίκευση του όρου αυτού ως πρόβλημα όλων των εργαζομένων, εγκυμονεί σοβαρούς κίνδυνος να μεταφερθεί το πεδίο αντιπαράθεσης, μεταξύ εργαζομένων στις Δημόσιες Επιχειρήσεις και Οργανισμούς και των εργαζομένων στον Ιδιωτικό Τομέα.

Ασφαλείς εργασίες. Σύμφωνα με τον όρο ασφάλεια, ασφαλείς εργασίες θεωρούνται αυτές που η λήξη των συμβάσεων εργασίας δεν εξαρτάται από το διευθυντικό δικαίωμα. Τέτοιες συναντάμε μόνο στους Δημοσίους Υπαλλήλους, στους εργαζομένους των ΔΕΚΟ, Τράπεζες (όχι όλες), των Συνεταιριστικών Οργανώσεων και άλλων υπηρεσιών που δεν υπάρχει εργοδοτική σχέση.

Επισφαλείς εργασίες: Σύμφωνα με τον όρο αυτό, όλοι όσοι εργάζονται στον ιδιωτικό τομέα και με οποιαδήποτε σύμβαση εργασίας, δηλαδή 2.000.000 εργαζόμενοι, η εργασιακή τους σχέση θεωρείται επισφαλής, αφού η σύμβασή τους λύεται οποτεδήποτε και ελεύθερα από τον εργοδότη. Επιπλέον, λόγω απουσίας του κράτους αλλά και συνδικάτων, οι εργαζόμενοι αυτοί στερούνται βασικά δικαιώματα της εργατικής νομοθεσίας και των συλλογικών συμβάσεων. Συνεπώς, ο όρος ασφάλεια και επισφάλεια που χρησιμοποιείται είναι αδόκιμος και σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να γενικεύεται.

Η πόλωση δεν βρίσκεται μεταξύ προστατευμένης και επισφαλούς εργασίας όπως γράφεται στις θέσεις. Η πόλωση βρίσκεται μεταξύ της πλήρους και σταθερής εργασίας από την μια, (προστατευμένης και μη) και των ελαστικών και παράνομων μορφών απασχόλησης από την άλλη, που σαν χιονοστιβάδα αναπτύσσονται τόσο στο Ιδιωτικό όσο και στο Δημόσιο Τομέα.

Β) Ελαστικές μορφές εργασίας

Στις θέσεις εξομοιώνονται οι παράνομες εργασίες και προσομοιάζονται με τις ελαστικές μορφές απασχόλησης, αφού καραμπινάτες παρανομίες όπως η μαύρη εργασία εντάσσεται στις ελαστικές μορφές!

Όταν γίνεται λόγος για ελαστικές μορφές απασχόλησης, εννοείται αυτές που είναι θεσμοθετημένες και προβλέπονται από κάποιο νόμο και οι οποίες είναι οι εξής:

α) Μερική απασχόληση, είναι η εργασία που υπολείπεται της πλήρους απασχόλησης, είτε σε ώρες ή σε ημέρες και αποτελεί το 6% του συνόλου των εργαζομένων.

β) Προσωρινή απασχόληση, είναι η εργασία ορισμένου χρόνου που έχουν ημερομηνία λήξης, οι συμβάσεις έργου που λήγουν με την ολοκλήρωση του έργου, οι εποχικοί ανάλογα με την εποχικότητα της επιχείρησης και οι οποίες συνολικά αποτελούν το 12-15% του συνόλου των εργαζομένων.

γ) Δανεισμός-ενοικίαση, ο νόμος παρακάμπτεται και οι δανειζόμενες επιχειρήσεις παρουσιάζονται πλέον ως εργολάβοι γιατί σύμφωνα με το νόμο αυτό, οι δανειζόμενοι θα πρέπει να έχουν τα ίδια δικαιώματα με τους εργαζόμενους του έμμεσου εργοδότη.

δ) Προγράμματα κατάρτισης, συνολικά 2-3% απασχολούνται σε διάφορα προγράμματα του ΟΑΕΔ.

Συμφωνίες που γίνονται γραπτές ή προφορικές, από τη πλευρά του εργοδότη και που δεν υπάγονται στη νομοθεσία, αυτές είναι άκυρες ή κοινώς παράνομες ακόμα από τη γέννηση τους. Οι εργαζόμενοι αυτοί θα πρέπει να διεκδικούν τα νόμιμα και συλλογικά δικαιώματά τους. Συνεπώς, η ένταξη της παράνομης απασχόλησης στις ελαστικές μορφές, εκτός του ότι είναι λάθος, είναι και πολύ επικίνδυνο εάν αυτό υιοθετηθεί. Θα σημάνει την πλήρη εγκατάλειψη των εργαζομένων αυτών αλλά και την παραδοχή, ότι είναι αυτοαπασχολούμενοι όπως τους θέλουν οι ψευτοσυμβάσεις.

Είναι άλλο πράμα η πάλη για την αλλαγή ενός νόμου, όπως η κατάργηση ή ο περιορισμός των ελαστικών μορφών και άλλο η πάλη για την εφαρμογή των νόμιμων και συλλογικών δικαιωμάτων στους εργαζόμενους σε παράνομες μορφές.

Γ) Παράνομες μορφές απασχόλησης

Είμαστε η μόνη χώρα, τουλάχιστο στη Ευρώπη των 15, που η παρανομία βρίσκεται σε έξαρση με την εργοδοτική αυθαιρεσία να οργιάζει όπως:

α) Σύμφωνα με στοιχεία που δεν αμφισβητούνται, 20-25% των εργαζομένων, απασχολείται σήμερα σε καθεστώς μαύρης εργασίας.

β) Περίπου 10% των εργαζομένων παρέχουν εξαρτημένη εργασία, ενώ στα χαρτιά παρουσιάζονται ως «ελεύθεροι επαγγελματίες».

γ) Τα νούμερα που παρουσιάζονται στις ελαστικές μορφές, θα ήταν πολύ μικρότερα εάν εφαρμοζόταν οι όροι των συμβάσεων αυτών, αφού παρατηρείται το φαινόμενο να υπάρχουν χιλιάδες μόνιμοι εργαζόμενοι με συμβάσεις ορισμένου χρόνου(!) ή χιλιάδες με συμβάσεις μερικής απασχόλησης και απασχολούνται πλήρως!

Συνεπώς έχει δημιουργηθεί μια εκτεταμένη ζώνη βαρβαρότητας και ένα νέο στρώμα εργαζομένων κατά βάση από τη νέα γενιά, όχι απλά με περιορισμένα δικαιώματα αλλά χωρίς κανένα δικαίωμα. Οι εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι αυτοί, είτε σε αδήλωτη εργασία, είτε με ψεύτο – δελτίο παροχής, είτε ως ψευτο-εργολάβοι, ή σε ψεύτο-εργολάβους, στερούνται ασφάλιση, άδειες, επίδομα άδειας, δώρα Χριστουγέννων – Πάσχα, βασικό μισθό, υπερωρίες κ.λ. Στερούνται συνταγματικά και νομικά δικαιώματα, αφού στην επιχείρηση που παρέχουν την εργασία τους, δεν έχουν δικαιώματα εγγραφής στο σωματείο, συνδικαλιστικής έκφρασης και λόγο. Είναι αποκλεισμένοι και εγκαταλειμμένοι στο έλεος τις εργοδοτικής τρομοκρατίας.

Αυτή η εργασία, τουλάχιστο για την αριστερά, δεν μπορεί να θεωρείται ελαστική μορφή.

 *Κώστας Νικολάου είναι μέλος Εκτελεστικής Επιτροπής της Ομοσπονδίας Γάλακτος – Τροφίμων – Ποτών


Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Έξεστιν Ριζοσπάστη ασχημονείν

Posted on Φεβρουαρίου 22, 2011. Filed under: 2) ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ |

Αυγή: Νοέμβριος  2007

Του Κώστα Νικολάου*

rizospastis-logo_638_355Με τον τίτλο «Ωρύονται και συκοφαντούν οι οπορτουνιστές» ασχολείται και απαντά ο Ριζοσπάστης την 31/10/2007 σελίδα 18, σχετικά με το μονοπαραταξιακό προεδρείο του ΠΑΜΕ στην Ομοσπονδία ΓΑΛΑΚΤΟΣ –ΤΡΟΦΙΜΩΝ – ΠΟΤΩΝ και συνεχίζει « Ο ισχυρισμός είναι πέρα για πέρα ψευδής και στόχο έχει να κουκουλώσει την αγαστή συνεργασία των συνδικαλιστικών εκπροσώπων του ΣΥΝ με αυτούς του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ και στην συγκεκριμένη Ομοσπονδία.»

Θα απαντήσουμε με το ρητό των αρχαίων Σπαρτιατών.  “ Έξεστιν Κλαζομενίοις ασχημονείν”. Δηλαδή, επιτρέπεται στους κατοίκους των Κλαζομενών  να φέρονται με απρέπεια.

Επιτρέπουμε λοιπόν στο Ριζοσπάστη να φέρεται με απρέπεια εάν αυτό τον χαρακτηρίζει.

Αυτό όμως που δεν του επιτρέπουμε και δεν του παρέχουμε καμιά ασυλία,  είναι να σπιλώνει ανθρώπους και μάλιστα με βαρύτατους χαρακτηρισμούς. Να τους προσάπτει σκοπούς και στόχους της φαντασίας του  και να τους αποκαλεί  ψεύτες γιατί τόλμησαν να καταγγείλουν το ΠΆΜΕ.

Αλήθεια από πού προκύπτει ότι στόχο έχουμε να κουκουλώσουμε την συνεργασία μας με τις συνδικαλιστικές παρατάξεις ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ;

Τα έχουμε πει δημοσίως πάρα πολλές φορές, θα τα πούμε άλλη μία.

Όσο η Ομοσπονδία βρίσκεται σε εκτροπή με μη συμβατές ενέργειες,  όσο συμπεριφέρεται ως Κομματική Οργάνωση και όχι ως Ομοσπονδία, όσο δηλώνει μέλος στο ΠΑΜΕ και όσο αρνείται να συμμετέχει στις δραστηριότητες της ΓΣΕΕ, επιβάλλεται και απαιτείται η καλύτερη  δυνατή συνεργασία των υπολοίπων συνδυασμών ή παρατάξεων.

Έχουμε πει επίσης:

Επιβάλλεται η συνεργασία όλων των υπολοίπων εκτός ΠΑΜΕ  συνδικαλιστών, των  Ομοσπονδιών εκείνων που χωρίς να έχουν φύγει από την δύναμη της ΓΣΕΕ δηλώνουν ταυτόχρονα και μέλη  στο ΠΑΜΕ, ενώ έχουν ανοίξει μέτωπο και βρίσκονται σε μόνιμο πόλεμο με τη ΓΣΕΕ και τους υπόλοιπους συνδικαλιστές.

Έχουμε πει ακόμη:

Η ΓΣΕΕ να σταματήσει το κρυφτούλι και να κάνει πως δεν ακούει ή δεν βλέπει τίποτα. Να προστατεύσει τα σωματεία και τους συνδικαλιστές, που βρίσκονται στο έλεος και δημοσίως διασύρονται ως απεργοσπάστες γιατί δεν συμμετέχουν στις δραστηριότητες του ΠΑΜΕ.

Συνεπώς οι χαρακτηρισμοί που μας προσάπτει δεν νομιμοποιούνται γιατί, οι σκοποί για τους οποίους  κάνει λόγο ο ριζοσπάστης, μόνο ως δικές του επινοήσεις και φαντασιώσεις μπορεί να εκληφθούν αφού εμείς για αυτά δημοσίως  έχουμε τοποθετηθεί. Έτσι ο ισχυρισμός ότι θέλουμε να κουκουλώσουμε τις συνεργασίες  είναι αβάσιμος και αστήριχτος.

Δεύτερον:

Λέει  ότι ψευδόμαστε!!

Δηλαδή τι θέλει να πει ο ριζοσπάστης,  ότι το προεδρείο της Ομοσπονδίας  δεν είναι μονοπαραταξιακό; Δηλαδή  συμμετέχουν στο προεδρείο  και κάποιοι άλλοι;

Εάν είναι έτσι, δύο πράγματα μπορεί να έχουν συμβεί,  ή  ο ριζοσπάστης έχει αποκηρύξει  κάποιους από το ΠΑΜΕ που συμμετέχουν στο προεδρείο  ή λέει ψέματα, αφού ως γνωστό οι υπόλοιπες παρατάξεις ΠΑΣΚΕ  ΔΑΚΕ  ΑΠ  έχουν αποκλειστεί και δεν συμμετέχουν στο προεδρείο.

Εάν τώρα, το ΠΑΜΕ στην Ομοσπονδία  έχει αλλάξει θέση και είναι υπέρ του αντιπροσωπευτικού προεδρείου ας τοποθετηθεί.

Πάντως για την ιστορία και αυτό είναι καταγραμμένο, ο συνδυασμός μας έθεσε την πρόταση για αντιπροσωπευτικό προεδρείο και η αρνητική απάντηση ήρθε από την πλειοψηφία και συγκεκριμένα από τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας.

Αυτά προς αποκατάσταση της αλήθειας.

 

* Ο  Κώστας Νικολάου είναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ομοσπονδίας  ΓΑΛΑΚΤΟΣ – ΤΡΟΦΙΜΩΝ – ΠΟΤΩΝ

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΠΟΤΕ ΤΟ ΚΚΕ ΕΚΑΝΕ ΛΑΘΟΣ; ΤΟΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΕΣΑΚ-Σ; ή ΣΗΜΕΡΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΜΕ;

Posted on Φεβρουαρίου 22, 2011. Filed under: 2) ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ |

Εποχή: 30/12/2007

Του Κώστα Νικολάου*

F669A34EC8EDEBC2BCE9DB4AF8857EA6Ο λόγος γίνεται και αφορά τους συνδικαλιστές του ΚΚΕ, που δραστηριοποιούνται στο ΠΑΜΕ και αφορά το ρόλο τους μέσα στα συνδικάτα, την στάση τους απέναντι στην κορυφαία συνδικαλιστική οργάνωση την ΓΣΣΕ και την συμπεριφορά τους απέναντι στις υπόλοιπες συνδικαλιστικές παρατάξεις.

Σκοπός του κειμένου είναι να καταδείξει την ανιστόρητη τακτική του ΠΑΜΕ, τις αντι-μαρξιστικές και αντι-λενινιστικές ενέργειες των στελεχών του.

Από την ίδρυσή του το ΠΑΜΕ δεν κάνει τίποτα άλλο από το να διχάζει και να διαιρεί τους εργαζόμενους ανάλογα με τις κομματικές τους προτιμήσεις.

Με την επιδίωξη να εγγράφει στη δύναμη του ΠΑΜΕ Σωματεία–Ομοσπονδίες- Εργατικά Κέντρα, έχει αποδεκατίσει τα συνδικάτα αυτά.

Με την υποκατάσταση της λειτουργία των διοικήσεων των συνδικαλιστικών οργανώσεων που ελέγχει, έχει καταργήσει την αυτοτέλειά τους.

Με τις χωριστές συγκεντρώσεις, αποδυναμώνει το συνδικαλιστικό κίνημα, θέτει την ΓΣΕΕ ως βασικό αντίπαλο των εργαζομένων, στρέφει τους εργαζόμενους ενάντιά της και υπονομεύει με τη στάση του τις απεργιακές της κινητοποιήσεις.

Έχει διακόψει και αρνείται κάθε συνομιλία με τις υπόλοιπες συνδικαλιστικές παρατάξεις και ιδίως της αριστεράς, που τις θεωρεί μεγαλύτερους εχθρούς.

Το ΠΑΜΕ το μόνο που κάνει σήμερα, είναι να επικαλείται τα προβλήματα των εργαζομένων χωρίς ωστόσο να νοιάζεται για την τύχη τους και για να δικαιολογήσει την λαθεμένη και αδιέξοδο τακτική του, επιτίθεται με αήθεις χαρακτηρισμούς και κατασυκοφαντεί όλα τα σωματεία που δεν το ακολουθούν.

Η πρακτική αυτή του ΠΑΜΕ, ανεξάρτητα από τις αγωνιστικές πρακτικές του που δεν αμφισβητούνται, στην ουσία προσφέρει εύφορο έδαφος να περνά τη πολιτική της η κυβέρνηση. Διευκολύνει επίσης αυτούς που υποτίθεται ότι πολεμά, δηλαδή την ΠΑΣΚΕ και τη ΔΑΚΕ, που πράγματι έχουν συμβάλει τα μέγιστα στην συμβιβαστική στάση των ηγεσιών των κεντρικών συνδικάτων.

Συμπέρασμα από τη σημερινή στάση του ΠΑΜΕ και με το ερώτημα που τίθεται, το οποίο θέλουμε να αναδείξουμε και αφορά τον κόσμο της αριστεράς είναι:

Οι συνδικαλιστές του Κ.Κ.Ε έχουν αποκηρύξει τις βασικές αρχές τις ΕΣΑΚ-Σ ή βρίσκονται σε πλήρη σύγχυση;

Η σημερινή πρακτική του ΠΑΜΕ δεν έχει καμία σχέση με την πρακτική της ΕΣΑΚ-Σ του χθες. Οι βασικές αρχές της ΕΣΑΚ-Σ ή έχουν ξεχαστεί ή εγκαταλειφθεί.

Επειδή όμως, ήμασταν και εμείς εκεί και επειδή δεν ξεχάσαμε και δεν εγκαταλείψαμε. Θα κάνουμε μια προσπάθεια, θα γυρίσουμε το χρόνο λίγο πίσω, να ξύσουμε μνήμες και να υπενθυμίσουμε: μερικές βασικές αρχές λειτουργίας της ΕΣΑΚ-Σ, την σχέση της με τα συνδικάτα, τη ΓΣΕΕ και τις άλλες παρατάξεις.

Ο λόγος; Να μην παραχαράζετε η ιστορία και η προσφορά της αριστεράς στο συνδικαλιστικό κίνημα. Υπάρχει πλούσια παράδοση.

ΤΙ ΕΛΕΓΕ ΟΜΩΣ ΤΟΤΕ Η ΕΣΑΚ-Σ;

«Τα συνδικάτα είναι πλατιές μαζικές οργανώσεις της εργατικής τάξης, στις οποίες συσπειρώνονται σε αυτές όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε διαφορετικές πεποιθήσεις, που μέσα από πλατιές δημοκρατικές διαδικασίες καθορίζουν τα αιτήματά τους και τους στόχους».

ΤΙ ΔΙΑΤΥΠΩΝΕ ΣΤΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ ΤΗΣ;

  • Η ανάγκη της ενότητας στη δράση γίνεται επιτακτική!!
  • Προσοχή στην υποκατάσταση των διοικήσεων, της παραταξιοποίησης και κομματικοποίησης!!
  • Η ΕΣΑΚ-Σ απέναντι στην ΠΑΣΚΕ επιμένει στην πολιτική της ενότητας στην δράση!!
  • Ενωτική στάση απέναντι στα στελέχη του ΑΕΜ!!
  • Θεμελιώδεις προϋπόθεση η οργανωτική αυτοτέλεια!!
  • Δεν χωρίζονται σε δεξιούς, κεντρώους, ή αριστερούς!!
  • Να βοηθούμε να βρίσκεται κοινή γλώσσα!!
  • Κλπ…

Ποιο συγκεκριμένα:

  • 4η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ (Ιούλη 1976) :«5. Η ενότητα στη δράση: «Το δοκιμασμένο όπλο της εργατικής τάξης στην πάλη για τη διεκδίκηση των οικονομικών, συνδικαλιστικών και των άλλων αιτημάτων της στάθηκε η ενότητα στη δράση. Η ανάγκη της ενότητας στη δράση γίνεται πιο επιτακτική, γιατί η εργοδοσία μαζί με το κράτος αντιμετωπίζουν πιο συντονισμένα τους αγώνες της εργατικής τάξης, γιατί η διοίκηση της ΓΣΕΕ, καθώς και οι διοικήσεις των περισσότερων Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων βρίσκονται στα χέρια της ρεφορμιστικής γραφειοκρατίας, πού διασπάει τις δυνάμεις της εργατικής τάξης, γιατί το μεγαλύτερο τμήμα της εργατικής τάξης είναι ανοργάνωτο, ενώ παράλληλα οι ίδιες οι δυνάμεις της Αριστεράς είναι διασπασμένες».
  • 4η ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ της ΕΣΑΚ-Σ Φλεβάρη 1980: «7. Το πρόβλημα της μαζικοποίησης συνδέεται στενά με την λειτουργία των σωματείων με την ενεργοποίηση των μελών τους. Για τη σωστή λειτουργία των σωματείων χρειάζεται η εξασφάλιση της αυτοτέλειας στην οργάνωση και τη δράση του. Η ΕΣΑΚ-Σ παλεύει και πρέπει να είναι προσεχτική σε κάθε τάση υποκατάστασης των Διοικήσεων τους, της παραταξιοποίησης και της κομματικοποίησης των σωματείων, που οδηγεί στο στένεμα και την αδράνεια».
  • 5η ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ της ΕΣΑΚ–Σ Ιούλη 1982: «6.Βασικός στόχος της δουλειάς της είναι: Επίμονη δουλειά στη βάση για την ενότητα και κοινή δράση της εργατικής τάξης. Ενωτική και συσπειρωτική πολιτική στα σωματεία και στους συνδικαλιστές για συνδικάτα πού δρουν με τη δική τους αυτοτέλεια από κάτω μέχρι πάνω, για να μπορέσουν σήμερα να υλοποιηθούν οι στόχοι πού χρόνια ολόκληρα έβαζε το δημοκρατικό συνδικαλιστικό κίνημα». «12. Σήμερα η παράταξή μας καλείται να παίξει έναν ξεχωριστό, καθοριστικό ρόλο στην πορεία του συνδικαλιστικού κινήματος. Η ΕΣΑΚ –Σ απέναντι στην παράταξη της ΠΑΣΚΕ επιμένει στην πολιτική της ενότητας στη δράση για τα συγκεκριμένα ζητήματα της εργατικής τάξης και του συνδικαλιστικού κινήματος. Αντιτάσσεται στον ηγεμονισμό της ηγεσίας της ΠΑΣΚΕ και με ενωτικό πνεύμα συζητάει και συνεργάζεται στη βάση, για την προώθηση των αιτημάτων των εργαζομένων. Ενωτική, συσπειρωτική στάση για την προώθηση των εργατικών προβλημάτων κρατάει επίσης απέναντι στα στελέχη του ΑΕΜ καθώς και στους συνδικαλιστές της βάσης, που για διάφορους λόγους, υποκειμενικού χαρακτήρα ανήκουν σε συντηρητικούς χώρους».
  • 6ης ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΔΙΑΣΚΕΨΗ της ΕΣΑΚ–Σ Οκτώβρη 1985: «25. Η ΕΣΑΚ-Σ βλέπει τα συνδικάτα σαν πλατιές μαζικές οργανώσεις της εργατικής τάξης στις οποίες συσπειρώνονται όλοι οι εργάτες ανεξάρτητα από οποιεσδήποτε διαφορετικές πεποιθήσεις. Τα Συνδικάτα οργανώνουν την πάλη των εργατοϋπαλλήλων για την λύση των προβλημάτων τους, σφυρηλατώντας μέσα από την πάλη αυτή την ταξική ενότητα και ανεβάζοντας την κοινωνικοπολιτική τους συνείδηση. Θεμελιώδης προϋπόθεση για να μπορέσουν να εκπληρώσουν την αποστολή τους είναι η οργανωτική τους αυτοτέλεια. Οι αποφάσεις τους πρέπει να παίρνονται μέσα από τις δικές τους διαδικασίες με την ευθύνη των εκλεγμένων οργάνων τους και σύμφωνα με τις διατάξεις των καταστατικών τους». «Τα προβλήματα της εργατικής τάξης δεν έχουν χρώμα και μέσα στο συνδικάτο είναι απαράδεκτος ο διαχωρισμός των εργαζομένων ανάλογα με τις ιδεολογικές και πολιτικές τους πεποιθήσεις».
  • Απόσπασμα (άρθρο του Χ. Φλωράκη) Π.Ε.Σ. Σεπτέμβριος 1986 σελίδα 20: «Το κόμμα μας υπογραμμίζει επίμονα την ανάγκη της ενότητας των εργαζομένων πάνω σε ταξική βάση, αγωνίζεται ενάντια στον τεχνητό διαχωρισμό τους σε διάφορες ομάδες. Υποστηρίζουμε τη θέση ότι ο εργάτης και ο υπάλληλος, ανεξάρτητα από το πολιτικό τους πιστεύω ή από το ύψος των αποδοχών τους είναι μισθωτοί δούλοι του κεφαλαίου. Οι αγρότες, οι επαγγελματοβιοτέχνες, οι επιστήμονες, όλοι οι εργαζόμενοι έχουν κοινά συμφέροντα και συσπειρώνονται στις μαζικές τους οργανώσεις, επιδιώκοντας την ικανοποίηση των συμφερόντων αυτών. Όλοι αυτοί δεν χωρίζονται σε δεξιούς, κεντρώους, ή αριστερούς, αλλά ανεξάρτητα από τις πεποιθήσεις τους βρίσκονται στην ίδια περίπου θέση μπροστά στον ίδιο εχθρό το μονοπωλιακό κεφάλαιο. Φυσικά στην εργατική τάξη, ανάμεσα στους εργαζόμενους υπάρχουν γνώμες, απόψεις, διαφορετικές από τις δικές μας. Διεξάγοντας εποικοδομητικό δημοκρατικό διάλογο, εμείς υποστηρίζουμε τις ιδέες μας, τις πολιτικές μας θέσεις, το δικαίωμα μας να κριτικάρουμε άλλες γνώμες. Ωστόσο επιδιώκουμε να το κάνουμε αυτό με τρόπο ώστε να βοηθούμε να βρίσκεται κοινή γλώσσα, να δυναμώνει η ενότητα των εργαζομένων, να δημιουργούνται σχέσεις εμπιστοσύνης και ισότητας μαζί τους στον αγώνα για τη λύση των κοινών προβλημάτων». Έλεγε τότε ο Χ. Φλωράκης.
  • Συνεπώς φίλοι του ΠΑΜΕ: Η σημερινή τακτική του το ΠΑΜΕ, μπορεί όντως να φέρνει ορισμένους ψήφους για το κόμμα, ο σεχταρισμός όμως είναι κακός σύμβουλος για την ταξική πάλη και καμία σχέση δεν μπορεί να έχει με τα προβλήματα των εργαζομένων.

ΟΥΤΕ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ ΟΥΤΕ ΔΙΑΣΠΑΣΗ

ΣΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ Η ΔΥΝΑΜΗ

ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ Η ΝΙΚΗ

 

*Ο Κώστας Νικολάου είναι  μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ομοσπονδίας ΓΑΛΑΚΤΟΣ – ΤΡΟΦΙΜΩΝ–ΠΟΤΩΝ

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΣΕ ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟ Π.Α.ΜΕ.

Posted on Φεβρουαρίου 22, 2011. Filed under: 2) ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ |

Το ΠΑΜΕ θα πρέπει να βρίσκεται σε απελπιστική κατάσταση, εάν πάρουμε υπόψη αυτά που γράφει ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ στις 3-4-2007.

Του Κώστα Νικολάου*

imagesΟ αρθρογράφος της εφημερίδας προκειμένω να δικαιολογήσει την αποτυχία της απεργίας του ΠΑΜΕ στις 29-3-2007, θεωρεί ως βασικούς υπεύθυνους τρία άτομα, την Ταχταλίδου Ντίνα, την Χαραλαμπίδου Δέσποινα και τον Νικολάου Κώστα. Αφού πρώτα καταδεικνύει το κόμμα που ανήκουν, τους κατηγορεί ότι την ημέρα αυτή δηλαδή στην απεργία που κήρυξε το ΠΑΜΕ και ακολούθησαν ορισμένες Ομοσπονδίες μεταξύ αυτών η ΚΛΩΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥΡΓΩΝ και η ΤΡΟΦΙΜΩΝ -ΠΟΤΩΝ, δεν στήριξαν και συμμετείχαν στην απεργία και συνεχίζοντας έκανε λόγο για αντι-ΠΑΜΕ μέτωπο για διασπαστικό σωματείο.

Προφανώς το ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ δεν τον ενημερώσανε σωστά, γιατί από την “απεργία” αυτή του ΠΑΜΕ δεν είναι μόνο οι τρεις που δεν συμμετείχαν και δεν την στήριξαν, τότε δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα, αλλά ήταν και πάρα πολύ άλλοι που δεν ακολούθησαν.

Φυσικά δεν αναφέρομαι στην μεγάλη πλειοψηφία των ασυνδικάλιστων του κλάδου ΤΡΟΦΙΜΩΝ, ή στους χιλιάδες που οι συμβάσεις τους υπογράφονται από άλλες Ομοσπονδίες ΤΡΟΦΙΜΩΝ (17κλαδικές συμβάσεις υπογράφονται από 8 διαφορετικές Ομοσπονδίες). Δεν αναφέρομαι και στους εκτός ΠΑΜΕ συνδικαλιστές μέλη της Ομοσπονδίας ΤΡΟΦΙΜΩΝ-ΠΟΤΩΝ που επίσης κανένας δεν συμμετείχε, καθώς επίσης δεν αναφέρομαι και στην μεγάλη πλειοψηφία, εκείνη που στηρίζει και ψηφίσει τους συνδυασμούς του ΠΑΜΕ που επίσης απείχε από την “απεργία”.

Ο λόγος γίνεται και αναφέρομαι για εκλεγμένους συνδικαλιστές και μάλιστα με τους συνδυασμούς του ΠΑΜΕ, όπου την ημέρα αυτή μαζί με τους τρεις που ονομαστικά αναφέρει ο ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ δεν ακολούθησαν την “απεργία” του ΠΑΜE.

Φυσικά δεν θα κρίνω το λόγο, πολύ δε περισσότερο δεν θα φτάσω σε σημείο ονομαστικά να τους καταδείξω, αυτά θυμίζουν άλλες εποχές.

Το έχουμε ξαναπεί, το ΠΑΜΕ ως συνδικαλιστική παράταξη ή έστω ως «μέτωπο» όπως αυτοαποκαλείται, δεν νομιμοποιείται να κηρύσσει απεργίες, πολύ δε περισσότερο όταν το μέτωπο αυτό, κατά κύριο λόγο στρέφεται ενάντια σε άλλους εργαζόμενους ενάντια στην ΓΣΕΕ.

Ανεξάρτητα το δίκαιο ή όχι των αιτημάτων του ΠΑΜΕ, η συμμετοχή σωματείων σε τέτοιου είδος απεργίες σημαίνει, ενίσχυση της αντιπαράθεσης μεταξύ εργαζομένων, νομιμοποίηση τις κομματικοποίησης στα σωματεία, αποδεκατισμός και διάλυση των συνδικάτων.

ΣΕ ΟΤΙ ΜΕ ΑΦΟΡΑ:

Εάν η απεργία αυτή ήταν στα πλαίσια του συντονισμού ορισμένων ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΏΝ για την διεκδίκηση κάποιον αιτημάτων και δεν ήταν στα πλαίσια ενός κομματικού σχηματισμού όπως το ΠΑΜΕ και αφού διασφαλίζονταν ο συνδικαλιστικός χαραχτήρας της Ομοσπονδίας, με δικαίωμα λόγο και με ομιλίες στις συγκεντρώσεις από όλες τις παρατάξεις που απαρτίζουν τις Ομοσπονδίες αυτές, προσωπικά ως μέλος τις Ομοσπονδίας, παρά την διαφωνία μου με το “πλαίσιο των αιτημάτων”, από θέμα αρχής, θα συμμετείχα και θα στήριζα ενεργά την απεργία αυτή.

ΑΝΤΙ-ΠΑΜΕ ΜΕΤΩΠΟ:

Ο Ριζοσπάστης στην προσπάθειά του να καλύψει τη γύμνια και τα αδιέξοδα του ΠΑΜΕ κάνει λόγο και για αντι-ΠΑΜΕ μέτωπο!!!

Δηλαδή φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης;

Το ΠΑΜΕ που κατά βάση λειτουργεί ως αντι-ΓΣΣΕ μέτωπο, αλλά και ενάντια σε κάθε συνδικαλιστική οργάνωση την οποία δεν ελέγχει, μιλάει για αντι-ΠΑΜΕ μέτωπο;

Δηλαδή τι περίμενε, να αυτοκαταργηθούν τα συνδικάτα και να στοιχηθούν πίσω του;

Το ΠΑΜΕ ξεπέρασε κάθε όριο θράσους όταν κάνει λόγο για αντι-ΠΑΜΕ μέτωπο, όταν κατηγορεί και προσάπτει χαρακτηρισμούς όσους δεν το ακολουθούν.

ΔΙΑΣΠΑΣΤΙΚΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ:

Ως αυτόκλητος εισαγγελέας ο Ριζοσπάστης χαρακτηρίζει το σωματείο ΟΔΗΓΩΝ – ΠΩΛΗΤΩΝ, του οποίου είμαι Πρόεδρος και το αποκαλεί διασπαστικό!!!

Προφανώς ο αρθρογράφος θα εννοεί ότι η διάσπαση γίνεται στο «ταξικό σωματείο ΓΑΛΑΚΤΟΣ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΠΟΤΩΝ»!!!

Υπάρχει ουσιώδες διαφορά μεταξύ των δύο σωματείων. Το ένα είναι ομοιο-επαγγελματική οργάνωση, όπου μέλη γίνονται μόνο οι Οδηγοί – Πωλητές και βοηθοί αυτών στο χώρο ΤΡΟΦΙΜΩΝ και το άλλο είναι ΚΛΑΔΙΚΗ οργάνωση, όπου μέλη γίνονται όλοι οι εργαζόμενοι στον χώρο ΤΡΟΦΙΜΩΝ, ανεξαρτήτου ειδικότητας.

Με την λογική του αρθρογράφου αλλά και από όπου εκπορεύεται αυτή, τότε όλα τα επαγγελματικά σωματεία όπως: των Λογιστών, των Μηχανικών, των Ηλεκτρολόγων, των Χειριστών, των Περιοδευόντων πωλητών, των Υπαλλήλων γραφείου και πολλών άλλων ακόμη, είναι όλα διασπαστικά;

Αντίστοιχο σωματείο υπάρχει και στην Θεσσαλονίκη, το οποίο μάλιστα συμμετέχει και στο ΠΑΜΕ, είναι και αυτό διασπαστικό;

Με την ευκαιρία σας ενημερώνουμε πως το σωματείο αυτό το οποίο η εφημερίδα σας αποκαλεί ως διασπαστικό, κατάφερε μέσα σε δύο χρόνια από την ίδρυση του, να κατοχυρώσει για όλη την Ελλάδα την ειδικότητα του ΟΔΗΓΟΥ–ΠΩΛΗΤΟΥ, κάτι που ίσχυε μόνο για το ΝΟΜΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.

Όσα δεν κατάφεραν οι “ταξικές δυνάμεις” του κλαδικού σωματείου ΤΡΟΦΙΜΩΝ – ΠΟΤΩΝ, που επί 15 χρόνια προσπαθούσαν χωρίς αποτελέσματα, τα κατάφερε το Σωματείο ΟΔΗΓΩΝ – ΠΩΛΗΤΩΝ, διασπαστικό κατά το ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ, μέσα σε 2 χρόνια από την ίδρυσή του.

Αυτά για αποκατάσταση της αλήθειας.

ΑΘΗΝΑ 27/4/2007

* Κώστας Νικολάου είναι  Πρόεδρος του Σωματείου ΠΩΛΗΤΩΝ – ΟΔΗΓΩΝ ΒΟΗΘΩΝ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ ΤΟΥ Γ. ΜΑΥΡΙΚΟΥ

Posted on Φεβρουαρίου 22, 2011. Filed under: 2) ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ, 5) ΤΡΟΦΙΜΑ - ΠΟΤΑ |

Αυγή:   15 – 4- 2006

Του Κώστα Νικολάου*

 

pameΤην  « ταξική » ομοσπονδία  ΓΑΛΑΚΤΟΣ – ΤΡΟΦΙΜΩΝ – ΠΟΤΩΝ,  και για τις  « μεγάλες  αυξήσεις » που υπογράφει   τα δύο τελευταία χρόνια, έφερε ως παράδειγμα  ο Γ.Γ. του ΠΑΜΕ   Γιώργος Μαυρίκος, στο Γενικό Συμβούλιο τις ΓΣΕΕ.

Ατυχές παράδειγμα  ή  άποψη περί ταξικότητας;

Θεωρείται  ταξική η συγκεκριμένη ομοσπονδία    από το γεγονός και μόνο ότι  έγινε μέλος του ΠΑΜΕ  ενώ ταυτόχρονα  διαγράφεται από την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τροφίμων ( EFFAT), αδιαφορώντας για την βούληση των μελών της , όπου από  τα 35 σωματεία μέλη μόνο τα  5  δηλώνουν συμμετοχή στο ΠΑΜΕ, ενώ τα υπόλοιπα  30 συντάσσονται και αγωνίζονται μέσα από τις γραμμές της ΓΣΕΕ. ( έχουμε αναφερθεί  και δεν είναι του παρόντος,  ο τρόπος της νοθείας που το ΠΑΜΕ απέκτησε την πλειοψηφία)

Θεωρείται ταξική   γιατί   συνεδρίασε εκτάκτως η διοίκηση  και    αποφάσισε συμμετοχή στην απεργία που κήρυξε το ΠΑΜΕ στις 13-4-2006,  ενώ δεν συνεδρίασε  και δεν ασχολήθηκε    όλο το προηγούμενο διάστημα  που η ΓΣΕΕ είχε κηρύξει  απεργιακές κινητοποιήσεις.

Επίσης αυτή η «ταξική» ομοσπονδία,  δεν βρήκε χρόνο   και δεν συνεδρίασε καθόλου, αν και εγγράφως της είχε ζητηθεί, ακόμα και  όταν  η COCA – COLA έκλεινε τα εργοστάσια  στην Κέρκυρα, στο Μεσολόγγι, στην Ρόδο, καθώς και την παραγωγή  στην Αθήνα.

Όσο για τις «μεγάλες αυξήσεις» που υπόγραψε η ομοσπονδία αυτή από τότε  που έγινε «ταξική»  και θριαμβολόγησε ο Γιώργος Μαυρίκος, είναι οι εξής:

Για το έτος  2004. Από 1-1- 2004   4% και από 1- 9- 2004   2.5%

Για το έτος  2005. Από  1-1- 2005  3% και  από  1-9- 2005  3%

Τα ίδια όμως  ποσοστά αυξήσεων ή και μεγαλύτερα, υπέγραψαν για  το διάστημα αυτό     και οι υπόλοιπες  Ομοσπονδίες, οι οποίες για το ΠΑΜΕ θεωρούνται εργοδοτικές  και ξεπουλημένες.

Αλλά και  τα ποσά που υπέγραψε η ΓΣΕΕ για το διάστημα αυτό, ελάχιστα    υπολείπονται  από αυτά για τα οποία θριαμβολογεί το  ΠΑΜΕ.

Οι αυξήσεις της ΓΣΣΕ:

Για το έτος 2004.  Από 1-1- 2004   4% και από  1-9- 2004  2% και επιπλέον εφάπαξ ποσό  8 €  (1,3%)

Για το έτος 2005. Από 1-1- 2005 2,20% και από 1-9-2005 3,30%

Αν για το ΠΑΜΕ αυτός είναι ο ορισμός για την  ταξικότητα,     ή αυτά θεωρούν  ικανοποιητικά ποσά αυξήσεων, τότε δεν τους  ενδιαφέρουν τα προβλήματα, διαχειρίζονται  πολύ καλά την μιζέρια  και πολύ καλά κάνουν και διεκδικούν για τον εαυτό τους την ασυλία.

* Ο Κώστας Νικολάου είναι τέλους του  Δ.Σ.  της Ομοσπονδίας ΓΑΛΑΚΤΟΣ – ΤΡΟΦΙΜΩΝ – ΠΟΤΩΝ

 

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΘΕΛΟΥΜΕ ΣΤΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΝ ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ;

Posted on Φεβρουαρίου 8, 2011. Filed under: 2) ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΑ |

Εποχή:15/7/2007

Του κώστα Νικολάου*

Είναι γεγονός πως η συνδικαλιστική πυκνότητα στη χώρα μας είναι πάρα πολύ χαμηλή έως ισχνή, ιδιαίτερα στον Ιδιωτικό Τομέα, αφού εκεί από το σύνολο των εργαζομένων μόνο το 15% συμμετέχουν σε κάποια συνδικαλιστική οργάνωση.

Ποιες είναι αιτίες; Πολλές μπορεί να αναφέρει κανείς, θα σταθώ όμως μόνο σε μία αιτία κατά την γνώμη μου πολύ σοβαρή και κρίσιμη:

Έχει να κάνει με την αποσάθρωση των εργασιακών σχέσεων και ειδικότερα με τις δομικές αλλαγές στη λειτουργία των επιχειρήσεων και Οργανισμών.

Το μεγαλύτερο μέρος των εργασιών, στις μεγάλες επιχειρήσεις και Οργανισμούς παραχωρήθηκε και παρέχεται πλέον από τρίτα πρόσωπα, με αποτέλεσμα μέσα στην ίδια την επιχείρηση να υπάρχουν εργαζόμενοι στην ίδια εργασία με διαφορετικά δικαιώματα και το σπουδαιότερο οι περισσότεροι να ανήκουν και σε διαφορετικούς εργοδότες.

Αυτό συνετέλεσε ήδη στην συρρίκνωση των επιχειρησιακών σωματείων και ταυτόχρονα την ακύρωση όλων των διμερών συμφωνιών που κατά καιρούς έχουν υπογράψει  τα σωματεία αυτά.

Εάν συμφωνούμε ότι στην χώρα μας τα περισσότερα και μεγαλύτερα συνδικάτα έχουν δομηθεί κατά βάση σε επίπεδο επιχείρησης, –επιχειρησιακά σωματεία- τότε είναι παραλογισμός ή αφέλεια να μιλάει κανείς για ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ, αν πρώτα δεν αλλάξει η δομή των ίδιων των Συνδικάτων.

ΔΟΜΗ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ:

Ο συνδικαλισμός στην χώρα μας έχει αναπτυχθεί και δομηθεί μέσα από τον διαχωρισμό των εργαζομένων, σε δημοσίους υπαλλήλους, σε εργαζόμενους των Δ.Ε.Κ.Ο. και σε εργαζόμενους του Ιδιωτικού Τομέα, γεγονός που οδήγησε στην δημιουργία δύο Συνομοσπονδιών, στην δημιουργία αντίστοιχων Ομοσπονδιών σε κάθε δημόσια επιχειρήσει (Δ.Ε.Κ.Ο) και από εκεί και πέρα σε κάθε υπο-κλάδο και την δική του Ομοσπονδία, σε κάθε πόλη και το δικό του Εργατικό Κέντρο.

Μόνο στον κλάδο ΤΡΟΦΙΜΩΝ –ΠΟΤΩΝ για παράδειγμα, δρουν 12 Ομοσπονδίες, οι οποίες διαφοροποιούν τους εργαζόμενους ανάλογα με το προϊών που παράγουν και τους κατατάσσουν σε 17 διαφορετικές κλαδικές συμβάσεις!!!

Παράλληλα και μέσα στον αχταρμά δημιουργήθηκαν και αναπτύχθηκαν παραφυάδες συνδικάτα, με ψευδεπίγραφους τίτλους «κλαδικό σωματείο» γενικά εργαζομένων ή γενικά Ιδιωτικών Υπαλλήλων, ανεξαρτήτως ειδικότητας ή κλάδου, χωρίς να έχουν καμία δυνατότητα παρέμβασης παρά μόνο την δημιουργία αντιπροσώπων.

Όλα τα παραπάνω έχουν ως αποτέλεσμα σήμερα να «λειτουργούν» 73 Ομοσπονδίες και 83 Εργατικά Κέντρα στην Γ.Σ.Ε.Ε., καθώς και 46 Ομοσπονδίες και 51 Νομαρχιακά Τμήματα στην ΑΔΕΔΥ, όταν στην ΓΕΡΜΑΝΙΑ για παράδειγμα, υπάρχει μόνο μία Συνομοσπονδία με 8 κλαδικές Ομοσπονδίες!!

Θα πρέπει να αλλάξουμε σελίδα και να μπει ένα τέλος στο καθεστώς αυτό.

Έχει παρέλθει ο καιρός να μιλάει κανείς σήμερα με όρους του παρελθόντος.

Όταν το συνεχίζουμε και δεν βλέπουμε τις τεράστιες αλλαγές που ταχύτατα αναπτύσσονται, τότε όχι μόνο δεν διαδραματίζουμε κανένα ρόλο, αλλά τείνουμε να γίνουμε και γραφικοί ή, στην καλύτερη περίπτωση, να «εκφράζουμε» τους λίγους που έχουν τη δυνατότητα να είναι σε κάποιο σωματείο.

Σήμερα δεν μπορεί να μιλάει κανείς για δημοσίους υπαλλήλους, όταν στους δημόσιους οργανισμούς και υπηρεσίες υπάρχουν χιλιάδες εργαζόμενοι με άλλου είδους και ευτελείς σχέσεις εργασίας.

Δεν μπορούμε να μιλάμε για εργαζόμενους στις Δ.Ε.Κ.Ο. όταν παράλληλα και μέσα στις επιχειρήσεις αυτές, υπάρχουν κατά χιλιάδες εργαζόμενοι με διαφορετικούς όρους και χωρίς να ανήκουν στην ίδια επιχείρηση.

Καθώς επίσης δεν μπορούμε να μιλάμε και για εργαζόμενους ίδιας επιχείρησης, όταν σε όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις, ελαχιστοποιείται το μόνιμο προσωπικό και αντικαθίσταται από εργαζόμενους, οι οποίοι κατά βάση ανήκουν σε άλλους εργοδότες και με άλλες μορφές απασχόλησης.

Να κοιταχτούμε στα μάτια και ας πούμε την αλήθεια.

Με την συγκεκριμένη δομή των συνδικάτων δεν μπορούμε να εκπροσωπήσουμε τίποτα άλλο εκτός από το μόνιμο προσωπικό στους Δημόσιους Οργανισμούς και Υπηρεσίες, το μόνιμο προσωπικό στις Επιχειρήσεις των Δ.Ε.Κ.Ο., το μόνιμο προσωπικό στις Ιδιωτικές Επιχειρήσεις.

Είμαστε μακριά και απέχουμε από τους χιλιάδες εργαζόμενους, μακριά από την αυριανή πλειοψηφία, που εργάζονται δίπλα μας, μέσα στις επιχειρήσεις και οργανισμούς με άλλες εργασιακές σχέσεις και περιορισμένα δικαιώματα.

Το μεγάλο στοίχημα είναι οι νέοι όροι που θα πρέπει να τεθούν.

ΣΚΕΨΕΙΣ & ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ

ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΗ ΤΗΣ ΔΟΜΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ

ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΟΡΓΑΝΩΣΗ:

Θα πρέπει να συμφωνήσουμε πως όλοι οι εργαζόμενοι, ανεξάρτητα εάν παρέχουν την εργασία τους σε δημόσιες υπηρεσίες και οργανισμούς ή σε δημόσιες επιχειρήσεις ή σε Ιδιωτικές επιχειρήσεις, είναι όλοι εργαζόμενοι με εξαρτημένη σχέση εργασίας είναι ενιαίοι και αδιαίρετοι.

Ενιαία και αδιαίρετη θα πρέπει να είναι και η συνδικαλιστική τους έκφραση.

Συνεπώς θα πρέπει να καταργηθεί η συνδικαλιστική δομή που διαχωρίζει τους εργαζόμενους σε Δημοσίους Υπαλλήλους, σε Ιδιωτικούς Υπαλλήλους και σε εργαζόμενους στις Δ.Ε.Κ.Ο. και να δημιουργηθεί μια νέα δομή που θα ενώνει  όλους τους εργαζόμενους.

Για το λόγο αυτό:
ΓΣΕΕ & ΑΔΕΔΥ, Θα πρέπει να ενοποιηθούν σε μια Συνομοσπονδία.

ΔΕΥΤΕΡΟΒΑΘΜΙΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ:

Οι ελάχιστοι συνδικαλισμένοι εργαζόμενοι, όταν ταυτόχρονα είναι πολυδιασπασμένοι και διαιρεμένοι σε 119 «κλαδικές Ομοσπονδίες», το μόνο που καταφέρνουν, είναι να αναπαράγουν και να συντηρούν την συγκεκριμένη κατάσταση στα συνδικάτα. Σπάνια ακούγεται η φωνή τους, παραχαράζεται η θέλησή τους, αλλοιώνονται οι συσχετισμοί αφού στις περισσότερες Ομοσπονδίες δεν εκφράζονται όλοι οι συνδυασμοί και δεν εκλέγουν αντιπροσώπους για την Τριτοβάθμια Οργάνωση.

Αυτοί οι όροι μπορούν και πρέπει να αντιστραφούν.

1ον Ομοσπονδίες:

Θα πρέπει να γίνει λόγος για αυστηρό περιορισμό των Ομοσπονδιών και για ενοποιήσεις σε μεγάλους κλάδους, ανεξάρτητα από την ιδιότητα των εργαζομένων Δημόσιο, Δ.Ε.Κ.Ο., ή Ιδιωτικό.

Για παράδειγμα, γιατί όχι μία Ομοσπονδία στις ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ, τραίνα, καράβια, αεροπλάνα, λεωφορεία, φορτηγά κ.τ.λ.

Γιατί όχι μία Ομοσπονδία στις ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ (τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, εφορίες, υπάλληλοι γραφείων, κ.τ.λ.)

Γιατί όχι μία Ομοσπονδία στον ΕΠΙΣΙΤΙΣΜΟ – ΤΟΥΡΙΣΜΟ (Τρόφιμα, Ύπνο, Διασκέδαση)

Γιατί όχι μία Ομοσπονδία στην ΕΝΕΡΓΕΙΑ ( πετρέλαια, νερό, ηλεκτρισμό, κ.λ.)   κ.ο.κ.

2ον Εργατικά Κέντρα, Νομαρχιακά Τμήματα:

Τίποτα δεν έχουν να χωρίσουν οι εργαζόμενοι στον Ιδιωτικό Τομέα με τους εργαζόμενους στο Δημόσιο που εργάζονται στην περιφέρεια, αντίθετα με την οργανωτική ενότητά τους πολλά έχουν να κερδίσουν.

Για το λόγο αυτό, τα 83 Εργατικά Κέντρα της ΓΣΕΕ, μαζί με τα 51 Νομαρχιακά Τμήματα της ΑΔΕΔΥ, θα πρέπει στους αντίστοιχους Νομούς να ενοποιηθούν σε ΕΝΙΑΙΑ ΚΕΝΤΡΑ και όχι περισσότερα από ένα για κάθε Νομό.

ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ:

Στηρίζουμε και ενθαρρύνουμε το τρίπτυχο, επιχειρησιακά σωματεία, όμοιο- επαγγελματικά σωματεία και κλαδικά σωματεία.

Δεν στηρίζουμε, αποθαρρύνουμε και αποτρέπουμε την ίδρυση ανομοιογενών σωματείων τα οποία δεν αναφέρονται σε επιχείρηση ή σε ειδικότητα ή σε συγκεκριμένο κλάδο.

Αναδιάρθρωση Επιχειρησιακών Σωματείων:

Με την αλλαγή της δομής των επιχειρήσεων και την παραχώρηση των εργασιών σε εργολαβίες.

Έχουν αποδεκατιστεί τα επιχειρησιακά σωματεία αφού οι νέοι εργαζόμενοι έχουν άλλον εργοδότη και δεν έχουν δικαίωμα εγγραφής στο επιχειρησιακό σωματείο.

Έχουν αφανιστεί όλες οι κατακτήσεις αφού οι διμερείς συμβάσεις και συμφωνίες δεν ισχύουν για όλους τους εργαζόμενους.

Έχει περιοριστεί ο διεκδικητικός χαρακτήρας των επιχειρησιακών σωματείων.

Πρόταση:

Θα πρέπει να βρεθεί τρόπος (με τροποποιήσεις των καταστατικών) και να δοθεί η δυνατότητα εγγραφής στα επιχειρησιακά σωματεία, όλων των εργαζομένων στην επιχείρηση ανεξαρτήτως μορφής απασχόλησης, (αορίστου χρόνου, ορισμένου χρόνου, μερικής απασχόλησης, εποχικής απασχόλησης, δελτίου παροχής υπηρεσιών, προγραμμάτων stage κλπ).

Ανεξάρτητα εάν για την εργασία που παρέχουν στην επιχείρηση μεσολαβεί ενδιάμεσος εργοδότης, ανεξάρτητα εάν ανήκουν στον ενδιάμεσο εργοδότη ή είναι ενοικιαζόμενοι στην επιχείρηση, ανεξάρτητα από το «είδος συμφωνίας» με τον ενδιάμεσο εργοδότη και το  τρόπο ασφάλισής τους, τέλος ανεξάρτητα από κάθε επινόηση που τους «θέτει εκτός επιχείρησης» για την οποία παρέχουν την εργασία τους.

Με την εγράφή τους στο επιχειρησιακό σωματείο, το σωματείο θα πρέπει να απαιτήσει την εφαρμογή της ίσης αμοιβής για ίδια εργασία όλων των εργαζομένων στην επιχείρηση, ανεξάρτητα από τη μορφή απασχόλησης και εάν μεσολαβεί άλλος εργοδότης.

Αναβάθμιση Ομοιο-επαγγελματικών Σωματείων:

ΝΟΜΟΣ 1876/1990

«Συλλογικές Συμβάσεις εργασίας»

Σύμφωνα με το άρθρο 10 του νόμου αυτού, όταν ένα επάγγελμα ή ειδικότητα, ρυθμίζεται και από κλαδική συλλογική σύμβαση, τότε η σύμβαση που υπερισχύει είναι αυτή της κλαδικής, ακόμα και στην περίπτωση που η ομοιοεπαγγελματική υπερτερεί της κλαδικής!!!

Επειδή παραδοσιακά όλα τα δικαιώματα των επαγγελμάτων, ρυθμίστηκαν και κατοχυρώθηκαν μέσα από ομοιοεπαγγελματικές  συμβάσεις, με τον τρόπο αυτό αρκετά από τα δικαιώματα αυτά έχουν ακυρωθεί στην πράξη. Μαζί με αυτό έχει απαξιωθεί και ο ρόλος των επαγγελματικών σωματείων.

Ενδεικτικά αναφέρω μόνο μια Ομοσπονδία, η οποία στις κλαδικές  της συμβάσεις, έχει εντάξει επαγγέλματα με χαμηλότερα  ποσά, από αυτά που προβλέπουν οι  ομοιο-επαγγελματικές τους συμβάσεις, για παράδειγμα οι οδηγοί στις εμπορικές επιχειρήσεις  ζημιώνεται έως και 265 € μηνιαίως !!!!

Πρόταση:

Θα πρέπει να απαλειφθεί η διάταξη από το άρθρο 10 του Ν. 1876/90 και να αντικατασταθεί με τον όρο:

Στις περιπτώσεις που επαγγέλματα ρυθμίζονται από περισσότερες, της μίας συλλογικής σύμβασης εργασίας, σωρευτικά υπερισχύει η καλύτερη.

Το αίτημα αυτό, αφενός αποκαθιστά αδικίες ενδεχομένως και σκοπιμότητες θα συμβάλει στην ανάπτυξη και μαζικότητα των σωματείων αυτών.

ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ

ΝΟΜΟΣ 1767/88

«Συμβούλια Εργαζομένων. Κύρωση της 135 Διεθνής Σύμβασης Εργασίας»

Με το νόμο αυτό οι εργαζόμενοι έχουν δικαίωμα να συγκροτούν συμβούλια εργαζομένων, όταν στην επιχείρηση απασχολούνται πάνω από 20 εργαζόμενοι.

Υπενθυμίζω ότι η κύρωση της 135 Δ.Σ.Ε. ήταν ένα από τα αιτήματα της αριστεράς και αφού το 1988 κυρώθηκε με νόμο, στο εξής τα συμβούλια αυτά λοιδορήθηκαν από συνδικαλιστές και στη συνέχεια απαξιώθηκαν.

Η απαξίωση έγινε εκ του ασφαλούς και από συνδικαλιστές όπου στο χώρο τους είχαν ήδη επιχειρησιακό σωματείο, χωρίς να παίρνουν υπόψη, άλλους εργαζόμενους εκείνους που στο χώρο εργασίας τους δεν υπήρχε σωματείο.

Για όσους ακόμα πιστεύουν, πως τα συμβούλια εργαζομένων δεν είναι απαραίτητα και πως αυτά θα ελέγχονται από την εργοδοσία, ας απαντήσουν στο ερώτημα.

Στον κλάδο Βιομηχανίας Τροφίμων-Ποτών, δραστηριοποιούνται 1363 επιχειρήσεις και απασχολούν 69.411 μόνιμους εργαζόμενους και σχεδόν άλλους τόσους με άλλες μορφές και σε εργολάβους.

Από τις επιχειρήσεις αυτές μόνο στις 84 υπάρχει επιχειρησιακό σωματείο, ενώ στις υπόλοιπες οι εργαζόμενοι βρίσκονται στο έλεος των εργοδοτών!!!

Εάν και στις υπόλοιπες επιχειρήσεις, σε αυτές που δεν υπάρχει σωματείο, είχε συγκροτηθεί συμβούλιο εργαζομένων, θα ήταν άσχημα για τους εργαζομένους;

Θα ζημιωνόταν οι εργαζόμενοι και τα συνδικάτα;

Η άποψη ότι αυτά θα αφομιοθούν από τους εργοδότες κατά τη γνώμη μου είναι λάθος, οι μεγαλύτερη εργοδοτική παρέμβαση γίνεται στις επιχειρήσεις που δεν υπάρχει ούτε σωματείο, ούτε συμβούλιο εργαζομένων.

Πιστεύω πως η συγκρότηση συμβουλίων εργαζομένων σε κάθε επιχείρηση, άνω των 20εργαζομένων, ιδιαίτερα εκεί που δεν υπάρχει σωματείο, θα συμβάλει ουσιαστικά στην ανάπτυξη και μαζικότητα των συνδικάτων.

Επίσης στις επιχειρήσεις που δεν υπάρχει σωματείο, έχουν να διαδραματίσουν και σπουδαίο ρόλο, αφού μπορούν και πρέπει να απαιτήσουν την εφαρμογή των δικαιωμάτων τους που απορρέουν από τις συλλογικές συμβάσεις και την εργατική νομοθεσία τα οποία σήμερα καταπατούνται.

Το μόνο αρνητικό που έχουν τα συμβούλια αυτά, είναι ότι δεν εκλέγουν αντιπροσώπους για την ΓΣΕΕ, από εδώ κατά την γνώμη μου απορρέει και η απαξίωσή τους.

Τέλος ο γράφων του κειμένου, εργάζεται σε μια μεγάλη βιομηχανική επιχείρηση του κλάδου ΤΡΟΦΙΜΩΝ – ΠΟΤΩΝ, όπου στην επιχείρηση αυτή, υπάρχει επιχειρησιακό σωματείο και συμμετέχουν σε αυτό το σύνολο των εργαζομένων, από την πρώτη στιγμή το 1988 συγκροτήθηκε συμβούλιο εργαζομένων, καθώς και επιτροπή υγιεινής & ασφάλειας. Το κάθε ένα από αυτά ασχολείται με το δικό του αντικείμενο μεταξύ τους συνεργάζονται αρμονικά, χωρίς ωστόσο μέχρι σήμερα να υπάρξει μεταξύ τους κάποιο πρόβλημα

Τα παραπάνω δεν επιδιώκουν να αποτελέσουν πρόταση. Σκοπός του κειμένου είναι να δώσει ερεθίσματα και προβληματισμούς για να καταλήξει σε μία ολοκληρωμένη πρόταση.

ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ ΜΑΖΙΚΑ ΔΥΝΑΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΑ

* Ο Κώστας Νικολάου είναι μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ομοσπονδίας ΓΑΛΑΚΤΟΣ – ΤΡΟΦΙΜΩΝ – ΠΟΤΩΝ.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

    Περί

    ΚΩΣΤΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ: Μέλος Διοικούσας Επιτροπής του Κέντρου Πληροφόρησης Εργαζομένων & Ανέργων της ΓΣΕΕ (ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ)

    RSS

    Subscribe Via RSS

    • Subscribe with Bloglines
    • Add your feed to Newsburst from CNET News.com
    • Subscribe in Google Reader
    • Add to My Yahoo!
    • Subscribe in NewsGator Online
    • The latest comments to all posts in RSS

    Μεταστοιχεία

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...