8) ΚΕΙΜΕΝΑ – ΑΡΘΡΑ

Συνταξιουχικό Κίνημα και Αριστερά

Posted on Δεκέμβριος 29, 2016. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Συνταξιουχικό Κίνημα και Αριστερά

Από το Γιώργο Βασιλειάδη

18 Δεκεμβρίου 2016

%ce%b3-%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%ac%ce%b4%ce%b7

 

 

Είναι χρήσιμο νομίζω, μετά από τη πολύ καλή στιγμή του συνταξιουχικού κινήματος, του πανελλαδικού συλλαλητηρίου της 15/12, να βγάλουμε κάποια πολιτικά συμπεράσματα, σε απόσταση από δεδομένες κομματικές οπτικές, με το βλέμμα και το πνεύμα ενός τρίτου παρατηρητή, που προσπαθώ τουλάχιστον να έχω.

Είναι πραγματικότητα ότι όλη αυτή η διοργάνωση του συλλαλητηρίου δεν έγινε από μόνη της ούτε ήταν αποτέλεσμα αυθόρμητης αγανάκτησης και απελπισίας των συνταξιούχων. Οργανώθηκε και στηρίχθηκε από ανθρώπους με εμπειρία και γνώση, με σκληρή δουλειά και πείσμα, με πίστη και αφοσίωση στον διαρκή αγώνα για άμυνα και κατακτήσεις. Είναι άνθρωποι που έχουν γαλουχηθεί με τις ιδέες της Αριστεράς, έχουν ηγηθεί σωματείων και συνδικάτων, έχουν συμβάλει σε όλες τις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος από την μεταπολίτευση μέχρι τώρα, αλλά και σε ορισμένες μαύρες στιγμές στυγνής παραταξιακής και κομματικής λογικής, που καταλήγει τελικά τροχοπέδη του λαϊκού κινήματος γενικότερα.

Πριν τρία χρόνια είχα αναφερθεί σε ένα κείμενο μου στην εικόνα του συνταξιουχικού κινήματος.

Το κείμενο αυτό βέβαια γράφτηκε στη προοπτική μιας θετικότερης νομοθετικής αντιμετώπισης των προβλημάτων που υπήρχαν στο συνδικαλιστικό και συνταξιουχικό κίνημα, από μια κυβέρνηση της ριζοσπαστικής αριστεράς. Όμως πριν ακόμα αυτή η κυβέρνηση υπάρξει, τα δείγματα της πολιτικής του φορέα της, (Σύριζα) απέναντι σε μια τέτοια προοπτική, ήταν αρνητικά ενώ στη συνέχεια επιβεβαιώθηκε ότι ήταν μια συνέχεια της ίδιας πολιτικής που εφαρμοζόταν τα προηγούμενα χρόνια.

Η αντιμετώπιση επίσης από την ηγεσία του κόμματος απέναντι στην Πρωτοβουλία Συνταξιούχων που δημιουργήθηκε για να παρέμβει οργανωμένα στο συνταξιουχικό κίνημα, ήταν απαξιωτική στο να οργανωθεί κάτι τέτοιο, ενώ η μόνη τους έννοια ήταν να χρησιμοποιήσουν τους συνταξιούχους για ψηφοθηρικούς λόγους.

Στις σημερινές συνθήκες, μετά από τρία χρόνια από τότε που γράφτηκε αυτό το κείμενο, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, το μεγαλύτερο μέρος των μικρομεσαίων επιχειρηματιών, βρίσκονται σε ακόμα πιο χειρότερη οικονομική κατάσταση μετά και το τρίτο μνημόνιο που συμφώνησε με τους δανειστές η κυβέρνηση σύριζα-ανελ. Ειδικά οι συνταξιούχοι υφίστανται μια συνεχή μεταβολή των συντάξεων τους και εξίσωση προς τα κάτω, ανατρέποντας κάθε σχεδιασμό τους, κάθε ελπίδα για μια αξιοπρεπή ζωή. Η ίδια υποβάθμιση συμβαίνει και στα θέματα του συστήματος υγείας.

Οι υποτονικές αντιστάσεις και αντιδράσεις του συνδικαλιστικού κινήματος γίνονται για “τυπικούς” λόγους, χωρίς οργάνωση, χωρίς μαχητικότητα, χωρίς αξία και αποτέλεσμα, απογοητεύοντας ακόμα περισσότερο τους εργαζόμενους, ενώ ο υφιστάμενος συσχετισμός έχει άρωμα “συμβιβασμένης γραφειοκρατίας”.

Στο συνταξιουχικό κίνημα τώρα, με την υφιστάμενη δομή που περιγράφω στο κείμενο μου λόγω και των έντονων πιέσεων που δέχονται οι συνταξιούχοι, ανταποκρίνεται πιο θετικά σαν κίνημα.

Είναι αδιαμφισβήτητη βέβαια η κυριαρχία των δυνάμεων του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ σε αυτό, με το πανελλαδικό δίκτυο πρωτοβάθμιων σωματείων που ελέγχει. Ίσως εξαιτίας αυτής της κυριαρχίας του και επειδή δεν υπάρχει έντονος ανταγωνισμός για διαμόρφωση πολιτικών συσχετισμών στον χώρο, υπάρχει ένα εμφανές άνοιγμα για κοινή δράση με πλατύτερες πολιτικά δυνάμεις του συνταξιουχικού χώρου, σε ένα πλαίσιο διεκδίκησης που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να έχει σημεία και στοιχεία για πολιτική αντιπαράθεση.

Στο προχθεσινό πολύ οργανωμένο και πετυχημένο συλλαλητήριο για πρώτη φορά συμμετείχε και η ηγεσία της ΛΑΕ με τον επικεφαλής της και αρκετά στελέχη, ενώ το πρόβαλλε και στα μέσα επικοινωνίας της. Άσχετα αν αποσιωπήθηκε από το επίσημο βήμα αυτή η παρουσία, υπήρξε και ίσως σηματοδοτεί μια νέα προσέγγιση αυτού του χώρου γενικότερα προς το Μαζικό Κίνημα.

Συμμετείχαν επίσης πάρα πολλοί ανένταχτοι άνθρωποι που έχουν “περάσει” από το ΚΚΕ και άλλα οργανωτικά σχήματα της αριστεράς, αλλά και άνθρωποι που έχουν κατανοήσει πως μόνο με τον αγώνα, μπορούν να σπάσουν τις “αλυσίδες” τους.

Advertisements
Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Πρωτοβουλία 17 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ για να αποτραπεί το «σχίσμα». Μεταξύ αυτών και ο Κώτσιας Θωμάς.

Posted on Αύγουστος 22, 2015. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

16/08/2015
«Η ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ έχει πληγεί, όμως τη μελλοντική πορεία πρέπει να την καθορίσουμε από κοινού, δηλώνουν 17 βουλευτές του κόμματος, με κείμενό τους»
«Είμαστε βέβαιοι ότι η εφαρμογή του Μνημονίου δεν μπορεί να συγκροτεί σχέδιο για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, ούτε όμως ο διαχωρισμός με βάση το νόμισμα και μόνο μπορεί να αποτελέσει εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο για τις κοινωνικές ομάδες που πλήττονται, καθώς το πάση θυσία Grexit δεν συγκροτεί βιώσιμη λύση», σημειώνουν επίσης»

Κωτσιας Θωμας

Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο:
Οι βουλευτές και οι βουλεύτριες που υπογράφουμε το κείμενο αυτό ψηφίσαμε με διαφορετικούς τρόπους («Ναι», «Όχι», «Παρών») για το νέο Μνημόνιο. Το κείμενο δεν αποτελεί αιτιολόγηση της ψήφου μας – αυτό δεν μπορεί να γίνει, ασφαλώς, σε ένα ενιαίο κείμενο.
Αποτελεί μια απόπειρα να καταγράψουμε την κοινή αγωνία αλλά και τα συγκλίνοντα σκεπτικά μας για το παρόν και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ, του κόμματος στο οποίο ανήκουμε και από το οποίο αντλήσαμε την έμπνευση, την ορμή και την πολιτική δύναμη που μας έφερε ως εδώ. Ασφαλώς, η ψήφος έναντι του Μνημονίου έχει εξαιρετικά βαρύνουσα σημασία.
Ωστόσο, και ενώ η καθεμία και ο καθένας αναλαμβάνει το βάρος της επιλογής του, ενώ οι διαφορετικές στάσεις στην ψηφοφορία δημιουργούν πολιτικές αποστάσεις και εμπόδια, ταυτόχρονα υπάρχουν σοβαρά κοινά σημεία και ισχυροί δεσμοί, σε προσωπικό, πολιτικό και αξιακό επίπεδο.
Πίσω από το «Ναι», το «Όχι» και το «Παρών», πέρα από τις προφανείς διαφορές, υπάρχουν παρόμοιες, ακόμα και κοινές αντιλήψεις. Αυτά τα κοινά προσπαθεί να εκφράσει, σε μια πρώτη μορφή, το κείμενο. Και είμαστε ανοιχτοί στην κριτική για όσα λέμε, για τις αντιφάσεις και τις ελλείψεις μας• τις γνωρίζουμε, αλλά τις θεωρούμε αναπόφευκτες, ακόμα και προωθητικές, σε σχέση με τις ακλόνητες βεβαιότητες που δεν οδηγούν, κατά τη γνώμη μας, πουθενά.
Η αποδοχή της μνημονιακής συμφωνίας έρχεται ως αποτέλεσμα αποτέλεσμα ενός σκληρού εκβιασμού προς την ελληνική κυβέρνηση υπό την απειλή μιας άτακτης χρεοκοπίας, η οποία, δεδομένων των συνθηκών, θα έπληττε πρωτίστως τα πιο αδύναμα κοινωνικά στρώματα.
Η μνημονιακή αυτή συμφωνία επιτείνει την ύφεση και ενισχύει την κοινωνική αδικία. Η συμφωνία δεν είναι βιώσιμη, οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά, πολύ περισσότερο καθώς έρχεται να εφαρμοστεί σε μια κοινωνία η οποία έχει ήδη πολλά υποστεί τα τελευταία χρόνια.
Αναγνωρίζουμε τα λάθη που έγιναν στη διαπραγμάτευση, απουσία μάλιστα σοβαρού κυβερνητικού σχεδιασμού εναλλακτικών δρόμων και διεξόδων. Όλα αυτά βέβαια στο πλαίσιο –και αυτό είναι το πιο σημαντικό– ενός εξαιρετικά αρνητικού συσχετισμού διεθνώς, με τους εκβιασμούς των δανειστών να δίνουν τον τόνο. Είναι σαφές ότι σε καμία περίπτωση οι νεοφιλελεύθερες δυνάμεις της Ευρώπης δεν θα ευνοούσαν μια αριστερή κυβέρνηση, προκειμένου να καταργήσει τις πολιτικές λιτότητας και να αποδώσει κοινωνική δικαιοσύνη.
Σήμερα, απαιτείται η κυβέρνηση να επανακαθορίσει τη στάση της στις νέες συνθήκες και δεδομένα. Είμαστε βέβαιοι ότι η εφαρμογή του Μνημονίου δεν μπορεί να συγκροτεί σχέδιο για μια κυβέρνηση της Αριστεράς, ούτε όμως ο διαχωρισμός με βάση το νόμισμα και μόνο μπορεί να αποτελέσει εναλλακτικό πολιτικό σχέδιο για τις κοινωνικές ομάδες που πλήττονται, καθώς το πάση θυσία Grexit δεν συγκροτεί βιώσιμη λύση.
Το «Όχι» του δημοψηφίσματος δημιούργησε μια πολύ σημαντική κοινωνική δυναμική. Είναι για μας σημαντικό κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας όπως οι άνεργοι, η νεολαία, οι εργαζόμενοι να μην οδηγηθούν στη ματαίωση – κάτι που συμβαίνει όσο δεν φαίνεται άλλη προοπτική εκτός του Μνημονίου.
Πρέπει, επειγόντως, να βρούμε τρόπους να μην επικρατήσει η λογική του μνημονιακού μονόδρομου. Οφείλουμε να αναζητήσουμε εναλλακτικές λύσεις, να επεξεργαστούμε συγκροτημένα ένα νέο πολιτικό σχέδιο το οποίο θα μπορέσει να δώσει διέξοδο στην ελληνική κοινωνία.
Πέραν όλων αυτών, τις προηγούμενες μέρες, με αποκορύφωμα την Πέμπτη, βιώσαμε στη Βουλή διαδικασίες ακραίας αντιπαράθεσης ανάμεσα σε συντρόφους, που μας λυπούν και μας κάνουν να ντρεπόμαστε, καθώς διαρρηγνύουν δεσμούς συντροφικότητας, εκτίμησης και αγάπης στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ.
Αναγνωρίζουμε ότι η ενότητα έχει δεχτεί σοβαρό πλήγμα, αρνούμαστε όμως να δεχτούμε τη διάσπαση σαν προαποφασισμένο γεγονός. Και το αρνούμαστε, όχι για να συγκαλύψουμε έντονες πολιτικές διαφορές ούτε λόγω ενός «ένδοξου παρελθόντος»• αλλά γιατί θεωρούμε ότι η όποια πορεία πρέπει να αποφασιστεί με όρους πολιτικής ειλικρίνειας, συντροφικότητας και κομματικών διαδικασιών, που λείπουν.
Το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να μας δώσει τη δυνατότητα να επεξεργαστούμε όλοι και όλες μαζί, να προτείνουμε και να εφαρμόσουμε ένα σχέδιο απεμπλοκής για το τώρα και για το άμεσο μέλλον, καθώς και να απαντήσει σε κρίσιμα ερωτήματα που αφορούν το μέλλον της ευρωζώνης, της ευρωπαϊκής Αριστεράς, της πορείας μας από δω και μπρος.
Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να διεκδικήσει την ψήφο του λαού με ένα πρόγραμμα που θα προκύψει από το συνέδριο και θα ανταποκρίνεται στη νέα κατάσταση και στους προγραμματικούς και στρατηγικούς του στόχους.
Είναι σημαντικό να οδηγηθούμε εκεί συντεταγμένα, χωρίς η πόλωση να καθορίζει τα πάντα, μακριά από χαρακτηρισμούς περί «προδοτών», «ανταρτών» και «αποστατών», μακριά από αντισυντροφικές συμπεριφορές, αιφνιδιασμούς και εύκολες απαντήσεις.
Οι βουλευτές και οι βουλεύτριες που συνυπογράφουμε το κείμενο, είτε ψηφίσαμε «Ναι» είτε «Όχι» είτε «Παρών», αισθανόμαστε όλες και όλοι το βάρος της αποτυχίας. Και είμαστε αποφασισμένοι να συμβάλλουμε με όλες μας τις δυνάμεις για να φτάσει ο ΣΥΡΙΖΑ ενωμένος στις συνεδριακές διαδικασίες που πρέπει να ξεκινήσουν αμέσως. Και είναι αυτονόητο, για μας, ότι το συνέδριο και οι διαδικασίες του πρέπει να διεξαχθούν πριν τις εκλογές.

Κώστας Δερμιτζάκης
Ηρώ Διώτη
Κώστας Ζαχαριάς
Κατερίνα Ιγγλέζη
Αννέτα Καββαδία
Μαρία Κανελλοπούλου
Χρήστος Καραγιαννίδης
Βασιλική Κατριβάνου
Φάνης Κουρεμπές
Γιώργος Κυρίτσης
Θωμάς Κώτσιας
Βάσω Λέβα
Νίκος Μιχαλάκης
Ελένη Σταματάκη
Αφροδίτη Σταμπουλή
Δανάη Τζήκα-Κωστοπούλου
Αλεξάνδρα Τσανάκα

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Παραιτήθηκε ο Αλέκος Καλύβης από την Π.Γ. και την Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ

Posted on Αύγουστος 21, 2015. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

wfvb0qyb.mediumδήλωση παραίτησης του Αλ. Καλύβη από την ΚΕ και την ΠΓ :

Η μόνη άμεση στάση πολιτικής διαμαρτυρίας και αξιοπρέπειας που απομένει είναι η παραίτησή μου από την ΠΓ και την ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Αλέξης Τσίπρας και μια μικρή ομάδα στελεχών αποφάσισαν για πολλοστή φορά να γράψουν το κόμμα στα παλιά τους τα παπούτσια και πρακτικά να το καταργήσουν, να ασκήσουν πολιτική με όρους «πολιτικής χαρτοπαιξίας» και να προχωρήσουν σε εκλογές-εξπρές για να νομιμοποιήσουν τον εναγκαλισμό των μνημονίων και την εκδίωξη όσων διαφωνούν .Διαμορφώνεται ως οριστική πια η πολιτική ενός σχήματος που απαρνιέται τελικά το πρόγραμμα ,τις αξίες, την δημοκρατική λειτουργία και την ψυχή του.

Παρά τις σοβαρότατες διαφωνίες και το κλίμα εσωκομματικής σύγκρουσης που διαμορφωνόταν, εντούτοις ήμουν υπέρ μιας ύστατης προσπάθειας να λειτουργήσει επί τέλους το κόμμα και να αντιμετωπίσει την βαθειά κρίση του, συγκροτημένα και ενωτικά με στόχο την απεμπλοκή του από τα μνημόνια. Οι νέες εξελίξεις ακυρώνουν αυτή την προοπτική . Η επιλογή του Αλέξη Τσίπρα έκλεισε ερμητικά αυτή την πόρτα .

Έτσι η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ αποκτά στρατηγικά χαρακτηριστικά , διότι μέρος της ηγεσίας του κόμματος όχι μόνο υπέκυψε στον εκβιασμό της ευρωπαϊκής ελίτ αλλά αποδέχεται επίσης την ηγεμονία του νεοφιλελευθερισμού, όταν πρακτικά ισχυρίζεται ότι για να παραμείνει στην εξουσία μια αριστερή κυβέρνηση πρέπει να ασκεί δεξιά πολιτική. Όταν στο όνομα του να μην γίνει παρένθεση η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, τότε γίνεται παρένθεση η αριστερή πολιτική.

Η ζωή φυσικά δεν σταματά. Η ριζοσπαστική αριστερά, ο αριστερός και προοδευτικός κόσμος που πάλεψαν ενάντια στα μνημόνια και τον νεοφιλελευθερισμό , θα αναζητήσουν εκ των πραγμάτων κινηματική και πολιτική εκπροσώπηση, αλλά είναι τεράστια η ευθύνη και μεγάλο πλήγμα το ότι η ίδια η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ακύρωσε τελικά τόσο γρήγορα και τόσο κυνικά τον ιστορικό του ρόλο.

ΥΓ. Η σύγκληση της ΠΓ για αύριο το μεσημέρι, μετά το σημερινό διάγγελμα του πρωθυπουργού και τα τετελεσμένα που δημιουργεί μόνο ως προσβολή των συντρόφων μπορεί να εκληφθεί

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Κώτσιας Θωμάς – βουλευτής Ευρυτανίας

Posted on Αύγουστος 6, 2015. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Κωτσιας Θωμας
Θα είμαι πάντα στο πλευρό της κοινωνίας

Στην πολιτική δυστυχώς δεν κρινόμαστε από τις προθέσεις αλλά από το αποτέλεσμα. Έτσι παρά τις τεράστιες προσπάθειες της σημερινής κυβέρνησης και του πρωθυπουργού όλους αυτούς τους μήνες της διαπραγμάτευσης, η συμφωνία με τους δανειστές μετατρέπει το περήφανο ΟΧΙ του λαού μας, στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, σε ένα ταπεινωτικό ΝΑΙ και σε ένα ακόμα μνημόνιο, μάλιστα από μια κυβέρνηση, που υποσχόταν την κατάργηση των προηγούμενων μνημονίων.

Η νέα συμφωνία, όπως και οι προηγούμενες, δεν θα φέρει κανένα αποτέλεσμα στην οικονομία και στις ζωές των ανθρώπων. Θα βαθύνει ακόμα περισσότερο την ύφεση και θα μεγαλώσει την απόγνωση στα λαϊκά στρώματα και σε περιοχές όπως είναι η Ευρυτανία. Η συμφωνία έρχεται να ψηφιστεί στη Βουλή με τις γνωστές συνοπτικές διαδικασίες του κατεπείγοντος και με το «πιστόλι στον κρόταφο» των βουλευτών με τη γνωστή πλέον λογική του μονόδρομου, όπως και στα προηγούμενα μνημόνια με το ΝΑΙ ΣΕ ΟΛΑ.

Επειδή πιστεύω ότι στη ζωή και στην πολιτική δεν υπάρχουν μονόδρομοι, προσωπικά επέλεξα να καταψηφίσω τις συνταγές των μνημονίων, που μόνο στην έξοδο της χώρας από την κρίση δεν πρόκειται να οδηγήσουν.
Δεν θεωρώ ότι η επιλογή αυτή με καθιστά περισσότερο ευαίσθητο, ούτε περισσότερο αριστερό, έναντι των συναδέλφων βουλευτών, που επιλέγουν το ΝΑΙ. Έχει ο κάθε βουλευτής τη δική του οπτική για το καλό ή το κακό της κάθε επιλογής του, έχει την προσωπική του πορεία και τα δικά του όρια στα διλήμματα και στους εκβιασμούς. Έχουν ακόμα μερικοί ίσως και τις δικές τους στοχεύσεις γύρω από το πολιτικό τους μέλλον.

Σε ό, τι με αφορά δεν μπορώ να δεχθώ ότι το καλό αυτού του τόπου και του λαού, περνά μέσα από ένα ακόμα μνημόνιο. Δεν ήταν αυτός ο στόχος της ζωής μου όταν ξεκινούσα, από τα κακοτράχαλα χωριά μας, μια μακρά πορεία πολιτικής και κοινωνικής δράσης από τα χρόνια της δικτατορίας μέχρι σήμερα. Για μένα η ιδιότητα του βουλευτή είναι μέσο για ένα και μόνο σκοπό, να υπηρετώ τον τόπο μου και τις ανάγκες του και όχι για να βρω ρόλο στο κοινοβούλιο γκρεμίζοντας τις ζωές αυτών που με τίμησαν. Ο αγώνας και η αγωνία μου όλα αυτά τα χρόνια, μέσα από τις γραμμές της Αριστεράς, ήταν να αλλάξει προς το καλύτερο η ζωή των ανθρώπων στη χώρα αλλά και στην Ευρυτανία, που όσο περισσότερο μας πόνεσε με τη σκληρή ζωή, τόσο περισσότερο την αγαπήσαμε και την αγαπάμε είτε μείναμε είτε αναγκαστήκαμε να φύγουμε από αυτόν τον τόπο.

Θέλω ακόμα να αναφερθώ στην απόφαση και την προτροπή κάποιων συντρόφων μου, μελών του ΣΥΡΙΖΑ στο Καρπενήσι, να υπερψηφίσω τη νέα συμφωνία. Τιμώ και σέβομαι τη γνώμη τους και ειλικρινά θα ευχόμουν να αποδειχθεί ότι αυτοί έχουν δίκιο και εγώ άδικο. Με όλους αυτούς τους συντρόφους μου, μας ενώνει μια προσωπική σχέση φιλίας και μια κοινή πορεία.

Όλοι μαζί συμβάλλαμε έτσι ώστε οι Ευρυτάνες να εμπιστευτούν στον ΣΥΡΙΖΑ τη διακυβέρνηση της χώρας και σε εμένα την εξαιρετική τιμή να τους εκπροσωπήσω στο Κοινοβούλιο. Μας συνέδεσε και μας δέσμευσε ένα πρόγραμμα αναγέννησης, ανασυγκρότησης και απαλλαγής της χώρας από τα μνημόνια. Όλες αυτές τις αρχές υπηρέτησα με συνέπεια και αυτές συνεχίζω να υπηρετώ και πάνω σε αυτές τις αρχές οφείλουμε να οικοδομούμε την ενότητα του ΣΥΡΙΖΑ.

Περιδιαβαίνοντας αυτές τις ημέρες το νομό μας, όπως πάντα κάθε Σαββατοκύριακο και συνομιλώντας με τους συμπατριώτες, είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω ότι μοιραζόμαστε τις ίδιες αγωνίες για τις συνέπειες του νέου μνημονίου καθώς και την αγωνία για την τύχη της κυβέρνησης και το μέλλον της Αριστεράς στον τόπο μας.

Όμως ό κίνδυνος για την κυβέρνηση και την Αριστερά δεν προέρχεται από το ΟΧΙ στα μέτρα της καταστροφής αλλά από τον εγκλωβισμό της στις πολιτικές των μνημονίων, που πολύ σύντομα θα την φέρουν αντιμέτωπη με το σύνολο της κοινωνίας και με τους νέους ανθρώπους. Σε όλη μου τη ζωή επέλεξα μα είμαι από την πλευρά της κοινωνίας. Αυτό θα κάνω και τώρα.

Αθήνα 21-7-2015

Κώτσιας Θωμάς Βουλευτής Ευρυτανίας

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟ ΣΩΤΗΡΗ ΣΙΩΚΟ

Posted on Μαρτίου 10, 2015. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Του Κώστα Νικολάου:
Στις 6 Μαρτίου, έφυγε από τη ζωή ο Σωτήρης Σιώκος. Χάσαμε τον ποιο γλυκό άνθρωπο. Τον ποιο ευγενικό και αγαπημένο φίλο. Τον ακούραστο μαχητή της ειρήνης και του πολιτισμού. Χάσαμε τον κουμπάρο μας.
Στην μνήμη του – σήμερα ένα χρόνο μετά – αναδημοσιεύουμε ένα από τα κείμενά του (πριν 24 χρόνια) διαπιστώνοντας, πόσο επίκαιρο αλλά και χρήσιμο είναι ακόμα και σήμερα. Το κείμενο αυτό, υιοθετήθηκε από την ΓΣΕΕ – ΑΔΕΔΥ – ΚΕΣΟΕ (Κίνηση Ειρήνης Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Ελλάδας) το 1991. Ο Σωτήρης, ήταν Γενικός Γραμματέας την ΚΕΣΟΕ

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΑΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (πολεμικές βιομηχανίες – ΥΕΘΑ)

S.SIOKOS

ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΙΩΚΟΣ:
Αντί.. προλόγου
Η οπτική που ακολουθούμε για να κάνουμε κριτική στις πολιτικές των κυβερνήσεων προσεγγίζει αυτή του ΟΗΕ ιδιαίτερα στην αναφορά του για την ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ. Ποιο συγκεκριμένα ανταποκρίνεται περισσότερο στην πραγματικότητα ο καινούργιος δείκτης για τον υπολογισμό της ανθρώπινης ανάπτυξης όπως τον προσδιόρισε μια ομάδα επιστημόνων για το Αναπτυξιακό Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών (UNDP) .

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ
Η Ελληνική Πολεμική Βιομηχανία (ΠΥΡΚΑΛ – ΕΒΟ – ΕΛΒΟ – ΕΑΒ ) που παράγει πυρομαχικά, βλήματα, οπλικά συστήματα, φορητό εξοπλισμό, τεθωρακισμένα οχήματα, οχήματα για μη στρατιωτικές χρήσεις, συντήρηση και επισκευή αεροσκαφών, κινητήρων και ηλεκτρονικών συστημάτων, ειδικά πυρομαχικά, κατασκευές μερών και συστημάτων υποστήριξης αεροσκαφών κ.α. με κύκλο εργασιών περίπου 38 δις.δρχ. έχει τεράστιες δυνατότητες για το ευρύτερο πλαίσιο της εθνικής παραγωγής και οικονομίας γιατί διαθέτει προηγμένη τεχνολογία και προσωπικό υψηλής εκπαίδευσης. Τα προβλήματα που παρουσιάζουν με αιχμή τα ελλείμματα (πλην της ΕΛΒΟ) εστιάζονται σε θέματα: αλληλοκαλύψεων στις παραγωγικές δραστηριότητες, έλλειψης συνεργασίας και κυρίως συντονισμού και σε μια σειρά άλλα προβλήματα που έχει επισημάνει το σ.κ. μια έκθεση εμπειρογνωμόνων που είδε το φως της δημοσιότητας και τα Δ.Σ. των εταιρειών. Δεν θα τα εκθέσουμε σ΄αυτό το κείμενο δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στους άμεσα ενδιαφερόμενους και περισσότερο γνώστες του θέματος ν΄ανοίξουν το ΔΙΑΛΙΓΟ γι΄αυτά τα ζητήματα.

Το σ.κ. η ίδια η κυβέρνηση παλιότερα που μιλούσε για ΕΝΙΑΙΟ ΦΟΡΕΑ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ υποστηρίζουν αυτή τη λογική. Το σ.κ. επιμένει σ΄αυτή την πρόταση και η διαπίστωση ότι υπάρχει έλλειψη συντονισμού μεταξύ των πολεμικών βιομηχανιών με αποτελέσματα αρνητικά για τη λειτουργία και των εταιρειών και της εθνικής οικονομίας ( εκροή συναλλάγματος από αλληλοκαλύψεις αγορών ύλης για παρόμοια προϊόντα, μη ορθή αξιοποίηση αντισταθμιστικών συμφωνιών, όμοιες επενδύσεις κλπ.) δεν ανήκει μόνο στο σ.κ.

Επίσης το σ.κ. στο χώρο του μετάλλου έχει τονίσει την έλλειψη συντονισμού και μακρόχρονης συνεργασίας των ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΜΕ ΤΑ ΝΑΥΠΗΓΙΑ τα οποία ως γνωστόν έχουν μεγάλο κύκλο εργασιών με τις ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΥΕΘΑ. Συγκεκριμένα έχουν κατασκευάσει: Αρματαγωγά για το ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΝΑΥΤΙΚΟ, πυραυλάκατους, επισκευή αντιτορπιλικών, αλλαγές στο πυραυλικό σύστημα και από το Μάρτιο του ΄91 κατασκευάζουν 3 φρεγάτες για το Π.Ν.

Πριν προχωρήσουμε σε ειδικές προτάσεις για την ειρηνική κατεύθυνση των ελληνικών πολεμικών βιομηχανιών να θυμίσουμε ότι από τις αρχές της δεκαετίας του ΄80 έχουμε μια στροφή των βιομηχανιών αυτών προς την ειρηνική παραγωγή που δεν ολοκληρώθηκε εξαιτίας της μη υλοποίησης προγραμματικών συμφωνιών όπως για παράδειγμα ο τομέας Μεταλλοκατασκευών, τροχαίου υλικού, ηλεκτρονικών, αιολικής ενέργειας, τηλεπικοινωνιακού υλικού κ.ά.

Διαφορετική είναι η εμπειρία στο διεθνή χώρο. Μια σειρά παράγοντες όπως ο ανταγωνισμός πολυεθνικών στρατιωτικού – ειρηνικού τομέα, η άνοδος του φιλειρηνικού κινήματος και το κλίμα της ύφεσης, οι συμφωνίες για τον αφοπλισμό, ο ανταγωνισμός μεταξύ πολυεθνικών παραγωγής και εμπορίας όπλων καθώς και η θεαματική ανάπτυξη των Νέων Τεχνολογιών, ανάγκασαν μια σειρά στρατιωτικές βιομηχανίες να αναθεωρήσουν την πολιτική τους. Μεγάλα στρατιωτικοβιομηχανικά συγκροτήματα όπως η DASSAU (αυτοκίνητα – ηλεκτρονικά) για να διατηρούν τη θέση τους στον καταμερισμό εργασίας και για να διατηρούν το προσωπικό τους και τις παραγωγικές δυνατότητες τους, δηλαδή να βρίσκονται σε ετοιμότητα για επιστροφή στο πολεμικό υλικό, αν το επιτρέψουν οι συνθήκες, ταυτόχρονα αξιοποιούν την έρευνα που κάνουν για πολεμικά προϊόντα, όπου συνήθως η χρηματοδότηση είναι πιο εύκολη, (η ΟΤΟΕ το ΄86 εξέδωσε μια πρωτότυπη εργασία με θέμα: Στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα και πιστωτικό σύστημα στο διεθνή χώρο. Ελληνικό σύστημα – πολεμικές βιομηχανίες) αλλά ο όγκος παραγωγής μικρός στην ανάπτυξη και παραγωγή υλικού εθνικής κατεύθυνσης.

ΤΟ Σ.Κ. ΣΕ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΕΣ ΕΠΙΠΕΔΟ ΕΧΕΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΑΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ ΣΕ ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ ΤΟΜΕΑ Της ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ.

Είναι αναγκαίο να διευκρινιστεί, ανεξάρτητα αν δεν δίνουμε έκταση σ΄αυτό το κείμενο ότι: Ο ΑΝΑΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ έχει σχέση με το αμυντικό δόγμα και την εξωτερική πολιτική που ακολουθεί κάθε χώρα. Προείπαμε βέβαια για τις σχέσεις με την οικονομία. Για το ενδιαφέρον του σ.κ. γι΄αυτά τα θέματα αρκεί να αναφέρουμε δύο πρωτοβουλίες του σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

1.Στις 23-26/4/91 στις Βρυξέλλες έγινε ένα σεμινάριο από τη ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΥΡΩΠΑΙΚΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ με θέμα: ΟΙ ΕΡΓΑΖΌΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗ ΝΕΑ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ με τη συμμετοχή του ΓΓ του ΝΑΤΟ.

2.Στις 10-11/6/91 στο Παρίσι διοργανώνεται από τη ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΩΝ ΓΑΛΛΙΑΣ (CGT) Παγκόσμιο Συνέδριο με θέμα: ΑΝΑΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΣΕ ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ.

Οι ειδικότερες προτάσεις:
Αεροναυπηγική – Αεροδιαστημική
Υπάρχει εγκεκριμένο πρόγραμμα της Κεντρικής Επιτροπής Αεροναυπηγικής της ΕΟΚ ύψους 500 εκτ. Εcu, διάρκειας 6 ετών, για έρευνα – ανάπτυξη και σχεδιασμό νέων τύπων αεροσκαφών με νέες δυνατότητες. Αυτονόητο είναι ότι στην περίοδο βιομηχανοποίησης των αεροσκαφών αυτών να υπάρξει πολλαπλασιαστικός φόρτος εργασίας για τις χώρες και τις εταιρίες εκείνες που θα συμμετάσχουν στην προσπάθεια αυτή. Υπάρχει επίσημη πρόταση του αρμόδιου επίτροπου της ΕΟΚ για να συμμετάσχει η ΕΑΒ και η χώρα μας σ΄ένα ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΑΕΡΟΝΑΠΗΓΙΚΟ ΚΟΝΣΟΡΤΣΙΟΥΜ ( διευρυμένη Αιr–Bus).’όπως το ελληνικό Δημόσιο δεν έχει δείξει το απαραίτητο ενδιαφέρον. Ακόμη και σήμερα, αν δηλωθεί συμμετοχή στο κονσόρτσιουμ αυτό, μπορούν να εξασφαλιστούν φόρτοι εργασίας από τη βιομηχανοποίηση των νέων μοντέλων της Air- bus 330 και 340.

BOEING
Εκτιμάται σε παγκόσμιο επίπεδο για την αναβάθμιση – τροποποίηση των αεροπλάνων 737 και 727, σε τρόπο ώστε να εγγυώνται την επέκταση του ορίου ζωής τους και την οικονομικότερη εκμετάλλευση, υπάρχει για την επόμενη 10ετία φόρτος εργασίας ύψους 800 δις. Δολαρίων ΗΠΑ.
Η ΕΑΒ, για παράδειγμα, θα μπορούσε να εξασφαλίσει μέρος του προβλεπόμενου φόρτου εργασίας, αν γίνουν εν τω μεταξύ οι απαραίτητες διαρθρωτικές και διορθωτικές ενέργειες αναπροσανατολισμού της δραστηριότητας της ΕΑΒ, χωρίς ιδιαίτερα σημαντικές επενδύσεις. Το πρόγραμμα αυτό μπορεί να συνδυαστεί και με τα αντισταθμιστικά οφέλη, που προέρχονται από την αγορά των BOEING της «Ολυμπιακής Αεροπορίας» που ανέρχονται σε 20 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ.

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ
Η ΕΑΒ έχει εξασφαλίσει έγκριση της ΙΒΜ σαν μοναδικός κατασκευαστής τμήματος των Η/Υ της στην ΕΥΡΩΠΗ. Ήδη έχει εξασφαλιστεί φόρτος εργασίας ύψους 300 εκατ. Δρχ. για τα επόμενα 4 χρόνια και υπάρχουν δυνατότητες πολλαπλάσιου μεταξύ ΕΑΒ – ΙΒΜ και το γεγονός ότι η ΙΒΜ αγοράζει για τις ανάγκες της από ευρωπαϊκούς υποκατασκευαστέςπροϊόντα αξίας 3 δις. Δολάρια ΗΠΑ, η ΕΑΒ χωρίς επενδύσεις απλά με αναπροσανατολισμό της δραστηριότητας της μπορεί να εξασφαλίσει έσοδα 2-3 δις. Δρ. το χρόνο. Το ποσόν αυτό μπορεί να είναι πολλαπλάσιο, αν γίνουν επενδύσεις.

Πρόγραμμα Αναμεταδοτών
Οι ανάγκες της ελληνικής αγοράς εκτιμώνται σε 900 τεμάχια, η ποσότητα αυτή μπορεί να πολλαπλασιαστεί, εάν λάβουμε υπόψιν τις ανάγκες που υπάρχουν ή μπορούν να υπάρξουν από μεριάς των ΟΤΑ, που ενδιαφέρονται να αποκτήσουν αναμεταδότες για την περιοχή τους, υπόψιν ότι δεν απαιτούνται πόροι σημαντικοί για επενδύσεις σ΄αυτό τον τομέα.
Προγράμματα W.T.(Γουόκι – Τόκι)
Μόνο οι ανάγκες του στρατού εκτιμούνται σε 10.000 κομμάτια και οι γενικές ανάγκες της χώρας σε 50.000 κομμάτια. Με ορισμένες τροποποιήσεις – απλοποιήσεις του παραγομένου σήμερα W.T., θα έχουν σαν αποτέλεσμα τη μείωση του κόστους και επιπλέον μπορεί να παραχθεί νέο μοντέλο για εμπορικές χρήσεις και ανάγκες, χωρίς να χρειαστεί να γίνουν επενδύσεις.

Άλλες δραστηριότητες
Από τις πολεμικές βιομηχανίες, η ΕΑΒ έχει την υποδομή και την εμπειρία, ώστε να συμμετάσχει στον τομέα της κινητής τηλεφωνίας. Εκτιμάται ότι για τα έργα υποδομής (πομπούς – ενδιάμεσους) σταθμούς, το ύψος ξεπερνά τα 14 δις. Χωρίς να υπολογίζονται οι ειδικές συσκευές που απαιτούνται.
Υπάρχουν κι άλλα παραδείγματα εργασιών ειρηνικού χαρακτήρα, που μπορούν να παραχθούν από τις πολεμικές βιομηχανίες. Παράδειγμα: οι δυνατότητες της ΕΛΒΟ για στόλο των αστικών συγκοινωνιών, το ελαφρό ψεκαστικό αεροπλάνο και ελικόπτερο. Ο ήλιος, η θάλασσα, οι ιαματικές πηγές δεν προσφέρονται μόνο για τουριστική ανάπτυξη, αλλά και ενεργειακή αξιοποίηση, κάτι που οι ελληνικές πολεμικές βιομηχανίες μπορούν να αναπτύξουν. Δηλαδή, τεχνολογία εκμετάλλευσης της ΗΛΙΑΚΗΣ, ΑΙΟΛΙΚΗΣ, ΓΕΩΘΕΡΜΙΚΗΣ, ΘΑΛΑΣΣΙΑΣ ενέργειας.
Έτσι η χώρα μας μπορεί να αποκτήσει ενεργειακή αυτάρκεια, μέσα από καθαρές και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και να αποδεσμεύσει την παραγωγή ενέργειας από εισαγόμενο, ακριβό και ρυπογόνο πετρέλαιο. Όμως, και στους τομείς αυτούς θα πρέπει να υπάρχει συντονισμός μεταξύ των πολεμικών βιομηχανιών, στα πλαίσια του ΕΝΙΑΙΟΥ ΦΟΡΕΑ , ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ.

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΜΥΝΑΣ
Ο προσανατολισμός του ΥΕΘΑ και σε ειρηνικούς σκοπούς σημαίνει να αξιοποιηθεί η υποδομή που διαθέτει. Οι δυνατότητες του ΥΕΘΑ να προσφέρει σε ειρηνική κατεύθυνση είναι συμπληρωματικές, σε σχέση με το βασικό του ρόλο και την αποστολή του.
ΠΟΙΕΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΥΕΘΑ ΣΤΟΝ ΕΙΡΗΝΙΚΟ ΤΟΜΕΑ
Μέσω:
– ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΩΝ ΚΕΝΤΡΩΝ
– ΤΕΧΝΙΚΗΣ – ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗΣ ΥΠΟΔΟΜΗΣ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΩΝ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΩΝ
– ΑΛΛΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΜΕ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ – ΕΙΡΗΝΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ, ΟΠΩΣ: ΣΥΚΕΑ – ΜΟΜΑ, κ.α.
– ΤΟΥ ΕΙΔΙΚΕΥΜΕΝΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΠΟΥ ΜΕΝΕΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΑΝΑΞΙΟΠΟΙΗΤΟ
– ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ όπως Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία (ΕΜΥ) κλπ.
– ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΔΕΣΗ ΑΕΙ ΚΑΙ ΤΕΙ ΜΕ ΤΟ ΥΕΘΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΣΗ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ ΑΠΟΡΡΟΦΗΣΗ ΑΝΕΡΓΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΥΕΘΑ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ ΑΠΟ ΤΑ ΑΕΙ ΚΑΙ ΤΕΙ.

ΑΛΛΕΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΕΞΕΥΡΕΣΗ ΠΟΡΩΝ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΛΛΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΚΑΜΨΗ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ
– Διευθέτηση του εξωτερικού δημόσιου χρέους της χώρας, που αποτελεί με στοιχεία του ΄90 το 19,5 του ΑΕΠ και σχεδόν ισούται με τις εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών, με στοιχεία πάλι του ΄90 (Μηνιαίο Στατιστικό Δελτίο Τραπέζης Ελλάδος – εθνικοί λογαριασμοί), σύμφωνα με τις δυνατότητες της ελληνικής οικονομίας. Υπάρχει εμπειρία από τις αναπτυγμένες χώρες και άλλες και αυτό θα συμβάλει μακροπρόθεσμα στο πιστοληπτικό κύρος της χώρας.

Ανάλογη διευθέτηση πρέπει να γίνει και με το στρατιωτικό χρέος, που προσεγγίζει τα 5,5 δις. Δολάρια ΗΠΑ, ποσό που συμπεριλαμβάνει αρχικό δάνειο και τοκοχρεολύσια και που η ετήσια δόση φθάνει τα 248 εκατ. Δολάρια ΗΠΑ. Στην περίπτωση του στρατιωτικού χρέους, η μερική έως ολική παραγραφή μπορεί να αιτιολογηθεί με βάση τις αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας και τις επιπτώσεις από τον πόλεμο του Κόλπου.

-Το ελληνικό Δημόσιο δια της κυβέρνησης πρέπει να διεκδικήσει τα δάνεια που συνήθισαν κατά τη διάρκεια του πολέμου από τις αρχές της κατοχής ( επίσημη συμφωνία που υπεγράφη στη Ρώμη το Μάρτιο του 1942, με τη δέσμευση ότι θα αποπληρωθούν στο τέλος του πολέμου) και τα οποία οι Γερμανοί έχουν ήδη αναγνωρίσει.

Τα δάνεια αυτά, σύμφωνα με υπολογισμούς της πρώην ΟΔΓ, ανέρχονται σε 3,5 δις. Δολάρια την περίοδο 1944, χωρίς να υπολογιστεί τόκος. Συνεπώς μ΄ένα χαμηλό τόκο της τάξης του 3% φτάνουν τα 15 δις. Δολάρια. Η δε εξόφλησή τους, σύμφωνα και με τις προτάσεις του Ακαδημαϊκού Α. Αγγελόπουλου, αλλά και από την πείρα άλλων χωρών, που διεκδικούν αυτά τα δάνεια από την ενωμένη Γερμανία, μπορεί να γίνει μέσα σε ορισμένη προθεσμία με την εκτέλεση μεγάλων αναπτυξιακών έργων στη χώρα μας, που θα ανατεθούν σε Γερμανικές εταιρίες και όχι να τα πληρώσουν οι χρήστες, όπως προσανατολίζεται η κυβέρνηση.

Η ορθολογική με εθνικά κριτήρια σχεδίαση των αμυντικών αναγκών της χώρας, η διαφάνεια στις προμήθειες και η αξιοποίηση των δυνατοτήτων των ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΩΝ ( αφ΄ενός δε παραγωγή και συντήρηση οπλικών συστημάτων αφ΄ετέρου η αύξηση της παραγωγής τους σε μη στρατιωτικό υλικό που σημαίνει ανάπτυξη της βιομηχανικής παραγωγής και υποκατάσταση εισαγωγών) μπορούν να εξοικονομήσουν τεράστιους πόρους που έχει ανάγκη η χώρα σε συνδυασμό και με τα αντισταθμιστικά οφέλη που θα πρέπει να λαμβάνονται στη βάση των ιεραρχημένων αναγκών της χώρας ( μετά από σχεδιασμό) και να στοχεύουν στην οικονομική της ανάπτυξη. Βεβαίως πρέπει να διευκρινίσουμε ότι: η σωστή αξιοποίηση των αντισταθμιστικών οφελών προϋποθέτει ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Σημείωση: ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Ι ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ – ΕΙΔΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ&ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ IIΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ – ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟ ΣΥΜΠΛΕΓΜΑ

Ξέρεις Σωτήρη? Ξέρεις, που απευθύνεται το κείμενο αυτό? Σε έναν δικός μας άνθρωπο! Στον Κώστα Ήσυχο, μέλος της επιτροπής ειρήνης στην Ολυμπιακή Αεροπορία τότε! Αναπληρωτή Υπουργό Άμυνας σήμερα!! Να είσαι σίγουρος, οι έρευνες σου, οι προτάσεις σου, βρίσκονται σε καλά χέρια.

Σωτήρη, και να θέλουμε δεν μπορούμε να σε ξεχάσουμε, είναι τα έργα σου, που θα σε κρατάνε για πάντα ζωντανό στη μνήμη μας.

Μάρτιος 2015
Κώστας Νικολάου: (Μέλος της γραμματείας της ΚΕΣΟΕ – Κίνησης Ειρήνης Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Ελλάδας ) την ίδια περίοδο.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Το γάλα βγάζει τις μάσκες της Διαπλοκής και της Διαφθοράς

Posted on Απρίλιος 8, 2014. Filed under: 5) ΤΡΟΦΙΜΑ - ΠΟΤΑ, 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Το γάλα βγάζει τις μάσκες της Διαπλοκής και της Διαφθοράς

* Νίκος Δαναλάτος
γαλαΜαζί με τα υπόλοιπα μνημονιακά άρθρα που καλείται να υπογράψει και πάλι το προτεκτοράτο είναι και αυτό για το γάλα, που ξυπνώντας κάποιες συνειδήσεις έχει δημιουργήσει πρόβλημα στη μνημονιακή κυβέρνηση. Το πρόβλημα:
Πως θα μπορέσει να αλωθεί η Ελληνική αγορά από γάλατα εισαγωγής αδιαφορώντας αν ο ανερχόμενος εγχώριος κλάδος της αγελαδοτροφίας εξαφανιστεί και μαζί με αυτόν ένας δυναμικός τομέας οικονομικής ανάπτυξης και αύξησης του ΑΕΠ.

Ο τρόπος: Βάπτιση του γάλακτος υψηλής παστερίωσης σε φρέσκο γάλα έτσι ώστε να γίνει δυνατή η επέκταση των ημερών διατήρησης του δήθεν φρέσκου γάλακτος που θα δώσει την δυνατότητα για αθρόες εισαγωγές αμφιβόλου ποιότητας γάλακτος υψηλής παστερίωσης σε δήθεν φθηνότερες τιμές (τους πήρε ο πόνος για τον Έλληνα καταναλωτή).

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά:…

Σύμφωνα με την υπάρχουσα νομοθεσία (Π.Δ. 113/1999) «φρέσκο γάλα» είναι το γάλα που έχει υποστεί παστερίωση δηλαδή θερμική επεξεργασία στους 72°C για 15 δευτερόλεπτα. Το γάλα αυτό σύμφωνα με τους επιστήμονες τροφίμων είναι πλούσιο σε ασβέστιο, πρωτεΐνες, υδατάνθρακες, λιπίδια, βιταμίνες Α, C, B2, Β6, Β12 κ.α. και πολύτιμα μέταλλα και ιχνοστοιχεία, και αποτελεί άριστη τροφή.
Όμως το φρέσκο γάλα έχει διάρκεια ζωής τρεις έως πέντε ημέρες στο ψυγείο, και επομένως δυσχεραίνεται η εισαγωγή του από το εξωτερικό.

Αντίθετα, γάλα υψηλής παστερίωσης είναι αυτό που έχει υποστεί θερμική επεξεργασία στους +110οC έως +130οC και διατηρείται στο ψυγείο για 20-30 ημέρες.

Βεβαίως, όσο πιο υψηλή είναι η θερμική επεξεργασία, τόσο μεγαλύτερο είναι το χρονικό διάστημα που διατηρείται, αλλά και τόσο πτωχότερο γίνεται σε θρεπτικές ουσίες με την καταστροφή ευαίσθητων βιταμινών και ιχνοστοιχείων όπως Β6, Β12, C φολικό οξύ, τυροσίνη, κλπ. Έτσι, το γάλα υψηλής παστερίωσης ορθώς θεωρείται θρεπτικά υποδεέστερο, και η υφιστάμενη Ελληνική νομοθεσία απαγορεύει την αναγραφή λέξεων όπως «φρέσκο», «παστεριωμένο» κλπ στη συσκευασία του.

Προκειμένου λοιπόν να διευκολυνθούν οι εισαγωγές «φρέσκου γάλακτος» προσπαθούν οι Επίτροποι να βρουν νομικά τερτίπια ώστε να πλασαριστεί στους ιθαγενείς εισαγόμενο γάλα υψηλής παστερίωσης σαν φθηνό φρέσκο γάλα παρακάμπτοντας και αυτά τα πορίσματα της επιστήμης.

Με σύνθημα το «φθηνότερο γάλα» προσποιούνται ότι νοιάζονται για τον καταναλωτή των μεγάλων αστικών κέντρων που υποφέρει από την παρούσα οικονομική κρίση (sic) και στο βωμό αυτό «αναγκάζονται να κτυπήσουν τα μικροσυμφέροντα μιας μικρής ομάδας παραγωγών».

Αποδίδουν δε τις δικαιολογημένες αντιδράσεις ακόμα και κάποιων κυβερνητικών βουλευτών σε «μικροπολιτική» και την κάλυψη μικροσυμφερόντων στιγματίζοντας την τόλμη τους να διαχωριστούν από την κυβερνητική αγέλη.

Αυτή η «μικρή ομάδα παραγωγών» λοιπόν απαρτίζεται από 4.000 αγελαδοτρόφους που παράγουν 630.000 τόνους φρέσκου γάλακτος.

Όμως τα γαλακτοπαραγωγικά ζώα σιτίζονται με κτηνοτροφές που μπορούν να παραχθούν σε 500.000 στρέμματα με καλλιέργειες κτηνοτροφικών φυτών (καλαμπόκι, μηδική, βίκος, κριθάρι, κλπ) και δίνουν εισόδημα σε άλλες 5.000 γεωργικές εκμεταλλεύσεις με 10.000 εργαζομένους.

Επίσης τα περί φθηνού εισαγόμενου γάλακτος είναι ψέματα.Όλοι πλέον γνωρίζουν ότι γάλα ημέρας μπορεί να πωλείται κάτω του 1 € όπως γίνεται ήδη σε πολλούς σταθμούς διανομής στη Λάρισα από το συνεταιρισμό ΘΕΣΓΑΛ. Αν το κράτος συμμαζέψει τους άθλιους μεσάζοντες, τότε η τιμή του εγχώριου φρέσκου γάλακτος δεν θα υπερβαίνει το 1,0-1,1 €/λίτρο.

Σημειωτέον ότι η τιμή παραγωγού δεν υπερβαίνει τα 0,45 € ανά λίτρο φρέσκου γάλακτος. Εξ άλλου η δήθεν μείωση της τιμής που θα προκύψει λόγω ανταγωνισμού είναι αμφίβολη αφού και σήμερα το εισαγόμενο γάλα υψηλής παστερίωσης (20 ημερών) είναι ακριβότερο από το φρέσκο.

Ακόμα και στις περιπτώσεις μικρότερης τιμής δε θα πρόκειται για πραγματικά φρέσκο γάλα υψηλής διατροφικής αξίας. Θα είναι εισαγόμενο γάλα σε σκόνη, παγοκολόνα, κλπ που θα έχει παραχθεί από δυστυχισμένα ζώα παραγεμισμένα με αντιβιοτικά και ορμόνες (turbo koe=τούρμπο αγελάδα) που μεγάλο μέρος του σιτηρεσίου τους θα περιλαμβάνει μεταλλαγμένες ζωοτροφές. Και φυσικά δεν θα αναγράφεται πουθενά η χώρα προέλευσης, έτσι ώστε ο κάθε οικογενειάρχης να μπορεί να προμηθεύεται Ελληνικό φρέσκο γάλα.

Αλλά αποτελεί και μειοδοσία της κυβέρνησης η λελογισμένη επίθεση κατά της εγχώριας κτηνοτροφίας και των Ελληνικών επιχειρήσεων προκειμένου να μη ζημιώσουν οι γαλακτοπαραγωγοί αποικιοκράτες.

Το εγχείρημα της ΘΕΣΓΑΛ τους έχει τρομάξει. Ο ανερχόμενος αυτός συνεταιρισμός απέδειξε ότι η σημερινή προστιθέμενη αξία του παραγόμενου στην Ελλάδα γάλακτος μπορεί να φθάσει στο άμεσο μέλλον τα 630 εκατ. € με άνω του 1,5 δις € συμμετοχή στο ΑΕΠ, ενώ στην περίπτωση μελλοντικής επάρκειας (που πρέπει να είναι το ευκταίο), τα ανωτέρω ποσά είναι τα διπλάσια, χωρίς τον υπολογισμό της διαφοράς του εμπορικού ισοζυγίου.

Από την άλλη πλευρά, το επικαλούμενο φθηνότερο προϊόν (δεν το ονομάζω φρέσκο γάλα) έστω και κατά 0,20 €/λίτρο δε θα μείωνε τις δαπάνες των νοικοκυριών για αγορά γάλακτος παραπάνω από 200 εκατ. €.

Ακόμα λοιπόν και στην υποτιθέμενη αυτή περίπτωση τα αμείλικτα μαθηματικά καταδεικνύουν την μειοδοτική πολιτική περαιτέρω συρρίκνωσης της πρωτογενούς παραγωγής αλλά και της κατανάλωσης ποιοτικής τροφής για τον Έλληνα καταναλωτή. Το γάλα τους βγάζει τις μάσκες…

Νίκος Δαναλάτος
Καθηγητής Γεωργίας
Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Έφυγε από τη ζωή ο Σωτήρης Σιώκος

Posted on Μαρτίου 7, 2014. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Έφυγε από τη ζωή ο Σωτήρης Σιώκος

Χάσαμε τον ποιο γλυκό άνθρωπο. Τον ποιο ευγενικό και αγαπημένο φίλο. Τον ακούραστο μαχητή της ειρήνης και του πολιτισμού. Χάσαμε τον κουμπάρο μας.

Σωτηρης

Σωτήρη μας, καλό ταξίδι

Κώστας Νικολάου – Αγγελική Φράγκου

—————————————————–

Έγραψαν για τον Σωτήρη

Αυγή

Όρθιος, μαχόμενος και χαμογελαστός ως το τέλος

Σοκαρισμένοι οι σύντροφοι και οι φίλοι του Σωτήρη Σιώκου άκουγαν χθες την τραγική είδηση του θανάτου του. Αναπάντεχο το νέο για όλους, κυρίως όμως για την οικογένειά του, τη σύζυγό του Γιώγια, τα παιδιά του, την Άσπα και τον Γιώργο, που τον ξεπροβόδισαν πρωί – πρωί για τα Τρίκαλα όπου επρόκειτο να μιλήσει το απόγευμα σε εκδήλωση του τοπικού ΣΥΡΙΖΑ για το βιβλίο.

Στις 9.30 το πρωί ο Σωτήρης άφηνε την τελευταία του πνοή στο τρένο. Συγκλονισμένοι η μεταφράστρια Έφη Γιαννοπούλου και ο συγγραφέας Άρης Μαραγκόπουλος, συνταξιδιώτες του στο μοιραίο ταξίδι και ομιλητές στη ίδια εκδήλωση, δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι, αντί να μιλήσουν για την κρίση και την έκφρασή της στον χώρο του βιβλίου στα Τρίκαλα, θα συνόδευαν τον Σωτήρη στο Ιατρικό Κέντρο Οινοφύτων, όπου απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατός του από έμφραγμα. Ήταν 65 χρόνων.

Τον Σωτήρη Σιώκο αποχαιρετούν οι σύντροφοι, οι φίλοι και οι συναγωνιστές του σήμερα στις 3 μ.μ. Η νεκρώσιμος ακολουθία θα ψαλεί στον Ιερό Ναό Αναλήψεως στα Βριλήσσια.

Αγωνιστής της Αριστεράς και μαχητής, ο Σωτήρης Σιώκος, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, αφιέρωσε στην κυριολεξία τη ζωή του στα ζητήματα του πολιτισμού και στον αξιακό κώδικα της Αριστεράς. Πάντα στην έγνοιά του ο Πολιτισμός. Όχι μόνο επειδή ήταν ο συντονιστής του Τμήματος Πολιτισμού, αλλά γιατί έτσι ήταν η ζωή του, ανάμεσα σε δραστηριότητες για τις τέχνες και τα γράμματα, σε εκδηλώσεις, κοντά στους δημιουργούς και τους καλλιτέχνες, σε κινητοποιήσεις για τα μεγάλα ζητήματα που ειδικά στις μέρες μας ταλανίζουν τον πολιτιστικό χώρο.

«Η απώλεια του Σωτήρη είναι τεράστιο κενό. Κενό για την Αριστερά και τον Πολιτισμό της, αλλά πρώτα απ’ όλα κενό για όσους τον ήξεραν και μοιράζονταν τη φιλία του. Η παρουσία του όλα αυτά τα χρόνια, πάντα νηφάλια, πάντα με προθυμία, πάντα εκεί που έπρεπε, με όλες του τις δυνάμεις, κάθε φορά μας έδινε ιδέες και κουράγιο. Ο Σωτήρης τιμούσε όσο λίγοι τη λέξη σύντροφος και γι’ αυτό μας λείπει τώρα όλων μας τόσο οδυνηρά». Εμφανώς συγκινημένη η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μαρία Κανελλοπούλου, υπεύθυνη Πολιτισμού της ΕΕΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, μιλάει για τον Σωτήρη χωρίς ακόμα να μπορεί να πιστέψει τον χαμό του.

Με ένα χαμόγελο και μια γλυκιά κουβέντα για τον καθένα, ήταν η προσωποποίηση της ευγένειας, της αξιοπρέπειας και της αξιοσύνης. Ήρεμη δύναμη, είχε πάντα κατά νου να μην θίξει κανέναν, ήταν ο σύντροφος που συνέθετε τις απόψεις και απομάκρυνε την όξυνση χωρίς να αποκλείει την αντίθετη άποψη. Προσεκτικός με το σημειωματάριο μπροστά του, χωρίς να διακόπτει, άκουγε, σημείωνε, ρώταγε, συνέθετε απόψεις και θέσεις χωρίς να θίξει κανέναν, ούτε εκείνους με τους οποίους διαφωνούσε. Δεν ήταν ο παντογνώστης ινστρούχτορας ο Σωτήρης ούτε ο παρορμητικός συνομιλητής. Μειλίχιος και γλυκόλογος, ήταν πάντα εκεί για να λύσει απορίες και προβλήματα, να συζητήσει, να εκτονώσει τις εντάσεις.

Άνθρωπος έξω καρδιά, λάτρης της ζωής και της ομορφιάς, αλλά και θεματοφύλακας της συλλογικής μνήμης και των αγώνων του ανθρώπου για πιο δίκαιο και ελεύθερο κόσμο. Ακούραστος και αεικίνητος, έδωσε όρθιος και χαμογελαστός ώς το τέλος τη μάχη για μια πιο όμορφη, πιο ηθική, πιο αξιοπρεπή ζωή. Με τη Γιώγια της ποίησης, τη σύντροφό του στη ζωή και τους αγώνες πάντα δίπλα του, ένα ζευγάρι ταιριαστό και ζηλευτό, δυο άνθρωποι που ταύτισαν τον βίο τους με τα ιδανικά τους. Κιμπάρης και γλεντζές, πανταχού παρόν και στο γλέντι πρώτος. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την αγάπη του για το ρεμπέτικο και το υπέροχο ζεϊμπέκικο που χόρευε με έναν μοναδικό τρόπο.

Ακούραστος, σεμνός, γενναιόδωρος και ανιδιοτελής ήταν ο Σωτήρης. Πάλευε έως το τέλος για τις ιδέες και τις αξίες της Αριστεράς και για έναν πιο δίκαιο, πιο όμορφο κόσμο.

Παλαιός συνδικαλιστής της ΟΤΟΕ και ενεργό μέλος του κινήματος ειρήνης, εντάχθηκε από νωρίς στον αντιδικτατορικό αγώνα, οργανώθηκε στους πρώτους πυρήνες της οργάνωσης τραπεζοϋπαλλήλων του ΚΚΕ, διετέλεσε επί χρόνια κομματικό στέλεχος του ΚΚΕ και στη συνέχεια συνέχισε μέσα από τον ΣΥΝ, όντας ιδρυτικό μέλος και στέλεχός του, και στη συνέχεια στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ανέπτυξε πλούσια συνδικαλιστική δράση στον χώρο της Ιονικής – Λαϊκής Τράπεζας, αναδείχτηκε μέσα από τους μεγάλους απεργιακούς αγώνες του 1979-80 σε μέλος της διοίκησης της Ομοσπονδίας των Τραπεζοϋπαλλήλων, ενώ έγινε μέλος του προεδρείου της ΟΤΟΕ το 1996. Η συνδικαλιστική του δράση ήταν συνεχής, με τελευταία απόδειξη την ουσιαστική, αλλά ανεκπλήρωτη συμβολή του, να οργανώσει συνδικαλιστικά τον χώρο των συνταξιούχων στο πλαίσιο της δημιουργίας της νέας παράταξης του ριζοσπαστικού συνδικαλισμού.

Πάντα ευαίσθητος στα θέματα της ειρήνης, πολέμιος του μιλιταρισμού και του ιμπεριαλισμού και με βαθιά γνώση σε γεωπολιτικά ζητήματα, ασχολήθηκε ενεργά με το κίνημα ειρήνης, ενέπνευσε τα συνδικάτα με τη φλόγα της φιλειρηνικής δράσης και συνέβαλε στη συγκρότηση αντίστοιχης κίνησης των συνδικάτων και ενεργοποιήθηκε ως ηγετικό της στέλεχος. Υπηρέτησε το κίνημα ειρήνης, τόσο από τη θέση του μέλους του Εθνικού Συμβουλίου του ΕΕΔΥΕ όσο και από τη θέση του γενικού γραμματέα της Πανεργατικής Κίνησης για την Ειρήνη και τον Αφοπλισμό (ΠΑΚΕΑ) και τη συνέχεια του γ.γ. της Κίνησης Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Ελλάδας (ΚΕΣΟΕ).

Άνθρωπος του πολιτισμού ο ίδιος, έχοντας σπουδάσει σκηνοθεσία, με θεωρητική αναζήτηση και πλούσια εμπειρία, αλλά και πολιτική σκέψη, έθετε τα ζητήματα της πολιτιστικής δράσης παντού και πάντοτε, με ό,τι και αν απασχολούνταν. Έγινε η ψυχή του Τμήματος Πολιτισμού στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ και έδωσε ουσιαστική ώθηση σε αυτόν τον εξαιρετικά κρίσιμο τομέα.

«Οι σύντροφοι και οι συντρόφισσές του στον ΣΥΡΙΖΑ, ο κόσμος της ριζοσπαστικής Αριστεράς θα θυμόμαστε πάντα τον σύντροφο με τη σεμνότητα, τη γλυκύτητα και την καλοσύνη του, τον μεστό του λόγο, την ήρεμη αποφασιστικότητά του, την προσήλωσή του σε ό,τι έκανε τη συντροφική του στάση, την τεράστια προσφορά του στην υπόθεση του κινήματος και της Αριστεράς» σημειώνει η Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ εκφράζοντας τη βαθιά της λύπη για τον αιφνίδιο χαμό του συντρόφου Σωτήρη Σιώκου και τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Για την «πληθωρική και δημιουργική δράση του σε πολλούς τομείς του κινήματος για περισσότερα από 40 χρόνια» κάνει λόγο το Τμήμα Διεθνών Σχέσεων και Θεμάτων Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ. Τη θλίψη τους εκφράζουν όλες οι ομάδες του Τμήματος Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ και πολλές τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ από όλη την Ελλάδα.

—————————————–

Δημήτρης Στρατούλης

Σωτήρη μας καλό ταξίδι. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ. Ήσουν καλός και έντιμος άνθρωπος, συνεπής και γλυκύτατος σύντροφος, αφοσιωμένος και ανιδιοτελής αριστερός επαναστάτης και κομμουνιστής, πιστός φίλος και συναγωνιστής, παρών στην πρώτη γραμμή για πολλές δεκαετίες των εργατικών και λαϊκών αγώνων με πείσμα, με χαμόγελο με αυτοπεποίθηση για την ιδεολογία και τα ιδανικά σου, πάντα δίπλα στους ταπεινούς, στους αδικημένους και στους καταφρονεμένους. Δεν είναι τυχαίο ότι πέθανες όρθιος στο καθήκον.

Σωτήρη μας είμαι σίγουρος ότι θα ζεις στους αγώνες μας για αξιοπρέπεια, ειρήνη, δημοκρατία, κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα, αλλά γαμώτο μας δεν θα σε ξαναδούμε ζωντανό ανάμεσά μας πρώτα απ΄ όλα η Γιώγια και τα παιδιά σου και ύστερα οι σύντροφοι και οι φίλοι σου. Δυστυχώς είσαι από αυτούς, που είσαι για μας αναντικατάστατος. Θα μας λείψεις. Δεν πρόλαβες να δεις τα όνειρα τα δικά σου και γενιών και γενιών αριστερών να παίρνουν εκδίκηση και την αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ να ανοίγουν με τους αγώνες, την ψήφο, την συμμετοχή και τον έλεγχο του λαού και της νεολαίας νέους νικηφόρους δρόμους για το λαό και την πατρίδα.

Η μεγάλη μας παρέα με κοινή πολιτική, κινηματική, συντροφική και φιλική διαδρομή από τις αρχές της δεκαετίας του 70 από την ΚΝΕ και το ΚΚΕ στην αρχή, από τον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ αργότερα, από το ΣΥΡΙΖΑ σήμερα και πάντα μέσα από τις γραμμές του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και τους σκληρούς ταξικούς και πολιτικούς αγώνες άρχισε να αραιώνει όχι από λιποψυχία αλλά από τον θάνατο. Έρχονται όμως χιλιάδες άλλοι νεότεροι στις θέσεις μας.

Θεωρώ μεγάλη τιμή μου, πολύ μεγάλη τιμή μου, που σε γνώρισα στη ζωή μου και συμπορεύτηκα μαζί σου σαν στενός φίλος, συνεργάτης και σύντροφος. Σωτηράκι μας στον άλλο κόσμο που θα πας κοίτα μην γίνεις σύννεφο και άστρο πικρό της χαραυγής.

Να δώσεις τους αγωνιστικούς χαιρετισμούς μας στον Άρη Βελουχιώτη, στον Μπελογιάννη, στον Πλουμπίδη, στον Πέτρουλα και στον Λαμπράκη. Και μην ξεχάσεις να τους δώσεις και στον κοινό μας σύντροφο και φίλο τον Γίωργο Λουκίδη που μας έφυγε κι αυτός λίγες ημέρες πριν από σένα.

Γιώγια, Γιώργο και Άσπα κουράγιο.

Δημήτρης Στρατούλης

————————————————-

Η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ

Η ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ με ανακοίνωσή της εκφράζει τη βαθειά της λύπη για τον αιφνίδιο χαμό  του συντρόφου Σωτήρη Σιώκου,  μέλους της Κ.Ε.  και συντονιστή του Τμήματος Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ. Η ανακοίνωση του ΣΥΡΙΖΑ:
«Ο Σωτήρης Σιώκος ήταν ένας ακούραστος, σεμνός  και ανιδιοτελής  αγωνιστής της αριστεράς, με πολυσχιδή δραστηριότητα  και  με  πολυετή θητεία στο κίνημα ειρήνης, στο συνδικαλιστικό κίνημα, στο κίνημα του πολιτισμού.
Από νωρίς  εντάχθηκε στον αντιδικτατορικό αγώνα, οργανώθηκε στους πρώτους πυρήνες  της οργάνωσης Τραπεζοϋπαλλήλων του ΚΚΕ, διετέλεσε επί χρόνια  κομματικό στέλεχος του ΚΚΕ και στη συνέχεια συνέχισε μέσα από τον ΣΥΝ, όντας ιδρυτικό μέλος και στέλεχός του και στη συνέχεια στον ΣΥΡΙΖΑ.

Ανέπτυξε πλούσια συνδικαλιστική δράση στο χώρο της Ιονικής-Λαϊκής τράπεζας, αναδείχτηκε  μέσα από τους μεγάλους απεργιακούς αγώνες του 1979-80 σε μέλος της διοίκησης της Ομοσπονδίας των Τραπεζοϋπαλλήλων,  ενώ έγινε μέλος του προεδρείου της ΟΤΟΕ το 1996. Η συνδικαλιστική του δράση ήταν συνεχής, με τελευταία απόδειξη,  την ουσιαστική,  αλλά ανεκπλήρωτη συμβολή του, να οργανώσει συνδικαλιστικά τον χώρο των συνταξιούχων στα πλαίσια της δημιουργίας της νέας παράταξης του ριζοσπαστικού συνδικαλισμού.

Πάντα ευαίσθητος στα θέματα της ειρήνης, πολέμιος του μιλιταρισμού  και του ιμπεριαλισμού  και με βαθειά γνώση  σε γεωπολιτικά ζητήματα,  ασχολήθηκε ενεργά με το κίνημα ειρήνης, ενέπνευσε τα συνδικάτα  με τη φλόγα της φιλειρηνικής δράσης και συνέβαλε στη  συγκρότηση  αντίστοιχης κίνησης των συνδικάτων και ενεργοποιήθηκε ως ηγετικό της στέλεχος. Υπηρέτησε το κίνημα ειρήνης, τόσο από τη θέση του μέλους του Εθνικού Συμβουλίου του ΕΕΔΥΕ, όσο και από τη θέση του Γενικού Γραμματέα της Πανεργατικής Κίνησης για την Ειρήνη και τον Αφοπλισμό (ΠΑΚΕΑ) και τη συνέχεια του Γ.Γ της Κίνησης Συνδικαλιστικών Οργανώσεων Ελλάδας (ΚΕΣΟΕ)
‘Ανθρωπος του πολιτισμού ο ίδιος  έχοντας σπουδάσει  σκηνοθεσία, με  θεωρητική   αναζήτηση και πλούσια εμπειρία, αλλά και πολιτική σκέψη,  έθετε τα ζητήματα  της πολιτιστικής δράσης παντού και πάντοτε, με ό, τι  και αν απασχολείτο. Έγινε η ψυχή του Τμήματος Πολιτισμού στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ  και έδωσε ουσιαστική ώθηση σε αυτόν τον εξαιρετικά κρίσιμο τομέα. Η συμβολή του στην ανάπτυξη της πολιτιστικής δραστηριότητας ήταν καθοριστική και αναγνωρισμένη από όλους και όλες. Ο άδικος χαμός του την ώρα που μετέβαινε σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ  στα Τρίκαλα  για την κρίση και το βιβλίο, είναι ενδεικτική  της αγάπης, του πάθους του, της αφοσίωσής του  και της ακούραστης προσπάθειάς του για τον πολιτισμό .

Οι σύντροφοί και οι συντρόφισσές του στον ΣΥΡΙΖΑ, ο κόσμος της  ριζοσπαστικής αριστεράς  θα θυμόμαστε πάντα  τον σύντροφο με  την σεμνότητα ,τη γλυκύτητα  και καλοσύνη του, τον μεστό του λόγο, την ήρεμη αποφασιστικότητά του, την  προσήλωσή  του  σε ό, τι έκανε, τη συντροφική του στάση, την τεράστια προσφορά του στην υπόθεση του κινήματος και της αριστεράς.
Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην αγαπημένη του συντρόφισσα Γιώγια, στα παιδιά του τον Γιώργο και την ‘Ασπα, στους οικείους του.»

Η κηδεία Σωτήρη Σιώκου θα τελεστεί αύριο Παρασκευή 07/03 στις 15.00 στην εκκλησία της Ανάληψης στα Βριλήσσια.

———————————————————————————————————

ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ  

Έφυγε πρόωρα από τη ζωή ο Σωτήρης Σιώκος 

Δεν αρκούν τα λόγια να περιγράψουμε την θλίψη και την συντριβή μας από την απώλεια του δικού μας ανθρώπου του Σωτήρη Σιώκου.

Ο Σωτήρης δεν ήταν ένας τυχαίος άνθρωπος, ήταν ένα υπόδειγμα ήθους και συμπεριφοράς, ένας ακούραστος αγωνιστής.

 

Ο Σωτήρης δεν ήταν απλά ένα μέλος της παράταξής μας, ήταν για όλους εμάς μια βάση αναφοράς  ένα παράδειγμα συνδικαλιστή με αξίες, με οραματική σκέψη και αναζήτηση.

Ήταν ο άνθρωπος που προστρέχαμε και είχαμε σίγουρη την συμβολή  και τη προσφορά του, ήταν πάντα και διαρκώς κοντά και δίπλα στην παράταξη.

Πολύ πρόσφατα αναζητήσαμε την συνδρομή του  για το θέμα «πολιτισμός και εργατική τάξη» για τις ανάγκες της  προετοιμασίας των Θέσεων  για την Συνδιάσκεψη της Νέας Συνδικαλιστικής παράταξης που ιδρύουμε και έτρεξε αμέσως, όπως έκανε κάθε φορά να ανταποκριθεί.

Όλα τα μέλη της ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ  συντετριμμένοι από την αναπάντεχη απώλεια του δικού μας ανθρώπου, εκφράζουμε τα θερμά  μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του

——————————————————————–

κόκκινο

Πέθανε σήμερα ο Σωτήρης Σιώκος

Ελλάδα Αγωνιστής της Αριστεράς και μαχητής για τα θέματα του Πολιτισμού, ο Σωτήρης Σιώκος, συντονιστής του τμήματος Πολιτισμού και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, άφησε σήμερα το πρωί την τελευταία του πνοή, καθ’ οδόν της τα Τρίκαλα.   Έφυγε από την ζωή ο Σωτήρης Σιώκος, μέλος της Κ.Ε του ΣΥΡΙΖΑ  και υπεύθυνος του Τμήματος Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα, ενώ βρισκόταν καθ’ οδόν για να παραστεί σε εκδήλωση της ΝΕ  Τρικάλων  του ΣΥΡΙΖΑ . Η ΝΕ Τρικάλων εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένεια του εκλιπόντος.

Αγωνιστής της Αριστεράς και μαχητής για τα θέματα του Πολιτισμού, ο Σωτήρης Σιώκος, συντονιστής του τμήματος Πολιτισμού και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, άφησε σήμερα το πρωί την τελευταία του πνοή, καθ’ οδόν της τα Τρίκαλα, όπου επρόκειτο να λάβει μέρος σε εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ για το βιβλίο.

Παλαιός συνδικαλιστής της Ο.Τ.Ο.Ε. και ενεργό μέλος του κινήματος ειρήνης, ο Σωτήρης Σιώκος έδινε καθημερινά τη μάχη για την υπεράσπιση των αξιών του Πολιτισμού και των ζητημάτων που, ιδιαίτερα της μέρες της, απασχολούν της ανθρώπους της Τέχνης και των Γραμμάτων.

Πάλευε έως το τέλος για τη διατήρηση ζωντανής της συλλογικής μνήμης, για της ιδέες και της αξίες της Αριστεράς και για έναν πιο δίκαιο, πιο όμορφο κόσμο

—————————————————————————–

ΑΥΓΗ

ΚΗΔΕΥΤΗΚΕ ΧΘΕΣ Ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΣΙΩΚΟΣ

 

Βουβό αντίο σε έναν

σύντροφο που ονειρευόταν…

 

Κάτω από έναν βαρύ, μολυβένιο ουρανό, βουβό από τον αιφνιδιασμό και τη θλίψη, πλήθος κόσμου συνόδευσε χθες, από τον Ιερό Ναό Αναλήψεως των Βριλησσίων, τον αγαπημένο σε όλους σύντροφο Σωτήρη Σιώκο στην τελευταία του κατοικία… Τον ακούραστο, σεμνό, πράο και ανιδιοτελή αγωνιστή της Αριστερά και του πολιτισμού, που υπηρέτησε από πολλά μετερίζια, με τελευταίο αυτό του συντονιστή του Τμήματος Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ.

Αποχαιρετώντας «μια σημαντική φυσιογνωμία στην Αριστερά, σεμνό και ανιδιοτελή, μαχητικό και αγωνιστή», ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας είπε:

«Πιστός στις ιδέες σου και την πορεία σου για δεκαετίες, διάλεξες να μας αφήσεις όταν πήγαινες να δώσεις μία ακόμα μάχη για την Αριστερά και τον πολιτισμό, για το

βιβλίο και τις βιβλιοθήκες.

Ο Σωτήρης Σιώκος πάνω από όλα ήταν πάντα το στήριγμά μας στον χώρο του πολιτισμού… οργανωτής μαζί με άλλους συντρόφους μιας μεγάλης προσπάθειας να γίνει ο πολιτισμός και στόχος και μέσον για την αναγέννηση της χώρας. Αλλά και για να συνδεθεί η πολιτική με τον πολιτισμό σαν μια αδιαίρετη ενότητα…

Οι σύντροφοί και οι συντρόφισσές του στον ΣΥΡΙΖΑ,ο κόσμος της ριζοσπαστικής Αριστεράς θα θυμόμαστε πάντα τον σύντροφο Σωτήρη, τον γλυκύτατο, σεμνό και καλοσυνάτο σύντροφο, που σε κέρδιζε με τον ήρεμο και μειλίχιο τρόπο του, με τον μεστό του λόγο, την ήρεμη αποφασιστικότητά του, την προσήλωσή του σε ό,τι έκανε».

Με το «Γράμμα στον Ζολιό Κιουρί», του Γ. Ρίτσου, θέλησε να πει το «καλό κατευόδιο» στον Σωτήρη Σιώκο η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μαρία Κανελλοπούλου, έχοντας σταθεί, μιλώντας, στην «ανιδιοτελή αγάπη σου για τον πολιτισμό! Κι αυτό όχι τώρα και όχι σαν υπεύθυνος του τμήματος Πολιτισμού, αλλά από πάντα… Απ’ όταν είχες ακόμα την ευθύνη της θεατρικής ομάδας της ΟΤΟΕ… Κι ήταν αδιαπραγμάτευτη η αγάπη σου για τον κινηματογράφο, καθώς σπούδασες παράλληλα με τη δουλειά σου στην τράπεζα, παράλληλα με τη σταθερή σου

παρουσία στους αγώνες, σινεμά.

Κι ήταν αμείωτες οι προσπάθειές σου –ατελέσφορες ενίοτε, πράγμα που πολύ σε στενοχωρούσε- να συνδέσεις την καθημερινή παρουσία του κόμματος με τον πολιτισμό. Κι ήταν ατέλειωτος ο θαυμασμός σου για τους ανθρώπους του πνευματικού μόχθου και η αγάπη σου για τους βιοπαλαιστές της τέχνης. Κι η έννοια σου για τις νεότερες κι ο σεβασμός στις παλαιότερες γενιές δημιουργών. Κι ήταν απίστευτος ο όγκος των γνώσεών σου, σε όλους τους τομείς του πολιτισμού, καθώς και η αστείρευτη επιθυμία για να μάθεις και τούτο και τ’ άλλο…».

Τον Σωτήρη, που «ενσάρκωσε ό,τι πιο όμορφο μπορεί να εμπεριέχει η λέξη σύντροφος», αποχαιρέτισε ο Κώστας Ήσυχος, συντονιστής του τμήματος Εξωτερικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, με αυτά τα λόγια: «Σε κάθε αγώνα που έδινες εναρμόνιζες την αυτοπεποίθηση με τη νηφαλιότητα. Την ανάγκη της νίκης έναντι της αναγκαίας προσαρμογής. Την πάντα νεανική σου επαναστατικότητα με την εμπειρία και την μέθοδο για τη νίκη… Ήσουν τόσο ευαίσθητος που δύσκολα έκανες εχθρούς. Ακόμα και οι πολιτικοί αντίπαλοι θαύμαζαν αυτά τα χαρίσματα. Μας έδωσες τόσα πολλά. Πάντα με ανιδιοτέλεια, πράγμα τόσο δυσεύρετο σήμερα…

Αγαπημένε μας Σωτήρη, όπως μου είπε ένας αγαπημένος σύντροφός μας χθες, ήσουν ένας από τους άγιους που έφυγε. Ένας αντάρτης των καιρών μας, που καμάρωνε την Αριστερά και την ιστορία της. Ένας σύντροφος που ονειρευόταν το μέλλον της πατρίδας μας και των εργαζόμενων, τις πιο όμορφες μέρες που έρχονται… Οι σύντροφοί σου δεν μπορούν να σε αποχαιρετήσουν. Δεν μπορούμε να πούμε το τελευταίο αντίο. Δεν σου ταιριάζει. Έφυγες όρθιος, μαχητής σε κάθε μετερίζι, όπως σου ταίριαζε.. Σου υποσχόμαστε ότι στο βηματισμό μας για ένα καλύτερο αύριο θα σε έχουμε δίπλα μας, το παράδειγμά σου δεν θα μας αφήσει ποτέ». Χαιρετισμό απηύθυναν ακόμη ο πρώην πρόεδρος της ΓΣΕΕ Λάμπρος Κανελλόπουλος και ο πρώην πρύτανης του ΕΜΠ ο Νίκος Μαρκάτος.

Ακόμη, με ανακοινώσεις τους αποχαιρέτισαν τον Σωτήρη Σιώκο, εκφράζοντας την οδύνη τους, η Νομαρχιακή Επιτροπή Χρηματοπιστωτικού Τομέα, η Οργάνωση Μελών ΥΠΠΟΑ και το Τμήμα Πολιτισμού της Ν.Ε. Καρδίτσας του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και η Κ.Ε. και σύσσωμο το ΔΗΚΚΙ.

—————————————————————————————————-

Καλύβης Αλέκος

Για τον Σωτήρη

Ο Σωτήρης μάς την έσκασε. Μέσα στο τρένο με προορισμό τα Τρίκαλα σκηνοθέτησε τη μεγάλη ανατροπή: «αποφάσισε» να αλλάξει διαδρομή και να κάνει το μεγάλο ταξίδι. Ήταν ο πρώτος αιφνιδιασμός, η πρώτη απρόβλεπτη κίνηση από τον σύντροφο, τον συναγωνιστή, τον φίλο, διότι ο Σωτήρης, με τον ευθύ του λόγο, με την ηρεμία και την ειλικρίνειά του, ήταν αυτό που λέμε: έξω καρδιά, χωρίς κρυφά χαρτιά, ανοιχτός, διάφανος, προβλέψιμος.

Ο Σωτήρης ήταν πολύ αγαπημένος σύντροφος σε όσους είχαμε συναναστροφή μαζί του στο κόμμα, στο συνδικάτο, στις κινητοποιήσεις, στην παρέα. Το πρώτο που θα μνημόνευε κάποιος -ακόμη και αυτός που τον ήξερε ελάχιστα- θα ήταν: Ο Σωτήρης είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος. Το εισέπραττες αμέσως, χωρίς να είσαι φυσιογνωμιστής, από το καθαρό του πρόσωπο, το χαμόγελο, τον καλό του λόγο, την προσήνεια και τον μειλίχιο τρόπο του. Όσοι τον ξέραμε καλύτερα γνωρίζαμε πολύ καλά τη μεγάλη του καρδιά και τη γενναιοδωρία της και τη διάχυτη ευγένειά του. Αν υπήρχε Παράδεισος, ο Σωτήρης θα είχε εξασφαλισμένη είσοδο και παραμονή.

Ο Σωτήρης ήταν, όμως, επιπρόσθετα ένας εξαιρετικός και προικισμένος σύντροφος, ένας ανιδιοτελής αγωνιστής, ένας πολυτάλαντος άνθρωπος που είχε παντρέψει με σοφία την πολιτική με τον Πολιτισμό, δίνοντας και στα δύο ένα ξεχωριστό περιεχόμενο. Πορεύτηκε έχοντας ψηλά το κεφάλι μέσα στο κομμουνιστικό και αριστερό κίνημα και το εκπροσώπησε επάξια με ό,τι και αν ασχολήθηκε. Με αυταπάρνηση και πάθος αγωνίστηκε στα συνδικάτα, στο κίνημα ειρήνης, στον πολιτισμό. Ήταν ο σύντροφος που επίμονα έθετε στην ατζέντα των συνδικάτων την αξία της πάλης για την ειρήνη και κατά του μιλιταρισμού και μας έπειθε με τα εύστοχα παραδείγματά του. Ήταν ο σύντροφος που μαχητικά έδινε το «παρών» στην περιφρούρηση του αγώνα έξω από τα καταστήματα των τραπεζών ατέλειωτες μέρες.

Από την αντιδικτατορική πάλη, στις ημιπαράνομες οργανώσεις των τραπεζοϋπαλλήλων του ΚΚΕ, στην ανοιχτή πολιτική δράση, στο τραπεζοϋπαλληλικό κίνημα στις μεγάλες απεργίες, ο Σωτήρης ήταν πρωτοπόρος και γι’ αυτό τον λόγο τιμήθηκε επανειλημμένως με την ψήφο των συναδέλφων του στην Ιονική – Λαϊκή και στη διοίκηση της ΟΤΟΕ. Ως επικεφαλής της παράταξης του Αυτόνομου Δικτύου εκλέχθηκε στη θέση του αναπληρωτή γραμματέα της ΟΤΟΕ. Ο Σωτήρης, μαζί με τη συντριπτική πλειοψηφία της αχτιδικής επιτροπής των τραπεζοϋπαλλήλων του ΚΚΕ, πέρασε στον Συνασπισμό της Αριστεράς και συνεχίσαμε το περιπετειώδες ταξίδι σε περιόδους ιδεολογικών συγχύσεων και ανατροπών, διατηρώντας την πίστη στην εργατική τάξη, στην ταξική πάλη, στη σοσιαλιστική προοπτική. Ο σύντροφος Σωτήρης διετέλεσε επί χρόνια μέλος της ηγεσίας του ΣΥΝ και μετέπειτα του ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι τον θάνατό του. Ιδεολογικά συμπορεύτηκε με το αριστερό ρεύμα του ΣΥΝ και στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ με την αριστερή πλατφόρμα.

Ο Σωτήρης δεν είναι πια μαζί μας και η συνειδητοποίηση του χαμού του μας δημιουργεί ένα δυσαναπλήρωτο κενό και μια ανείπωτη θλίψη. Η απώλεια ενεργοποιεί τη μνήμη και αυτή ανακαλεί τις πιο ανθρώπινες στιγμές.

Θα μας λείψει η εικόνα του Σωτήρη να γράφει σε πείσμα της τεχνολογίας και της πληροφορικής τα τεράστια γράμματά του, κρατώντας τις σημειώσεις του σε οπισθόφυλλα αφισών. Θα μας λείψει η στεντόρεια και διαπεραστική φωνή του που δεν σου επέτρεπε καν να είσαι στο ίδιο γραφείο, διότι η φωνή του ακουγόταν ακόμη και στους άλλους ορόφους του κτηρίου. Θα μας λείψει το χιούμορ του και το εύκολο πνιχτό γέλιο του που τον συντάρασσε ολόκληρο. Θα μας λείψει η εικόνα της ευτυχίας στα μάτια του όταν ήταν παρέα με καλό φαγητό και κρασί. Θα μας λείψει το υπέροχο κυκλωτικό ζεϊμπέκικο που χόρευε, όπου το διστακτικό βήμα μετασχηματιζόταν απότομα σε αποφασιστικό βηματισμό που χτύπαγε με δύναμη το πάτωμα σαν να ήθελε να ξορκίσει τον θάνατο.

Ο Σωτήρης δεν θα είναι μαζί μας στις συγκεντρώσεις, στις πορείες, δεν θα εισπνεύσει άλλα χημικά, δεν θα κάθεται δίπλα μας στις συνεδριάσεις, δεν θα μας απευθύνει τον λόγο από το βήμα των κεντρικών επιτροπών, δεν θα μας ξαναμιλήσει για κινηματογράφο, ούτε θα είναι παρών στις ποιητικές βραδιές της αγαπημένης συντρόφου του Γιώγιας, δεν θα τρέχει παντού να οργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις και να ενσωματώνει τον Πολιτισμό σαν συστατικό στοιχείο της πολιτικής της Αριστεράς. Δεν θα είναι πια ανάμεσά μας. Θα είναι, όμως, μέσα μας. Ένα φωτεινό παράδειγμα πολιτικής στάσης, αγωνιστικότητας, καλοσύνης, συντροφικότητας, σεμνότητας, που πρέπει να προσπαθήσουμε πάρα πολύ για να το πλησιάσουμε.

Καλό ταξίδι, σύντροφε. Εμείς σε κρατάμε ζωντανό στη μνήμη μας.

——————————————————————————————-

Κώστας  Ήσυχος

Η Iskra παραθέτει  τον επικήδειο αποχαιρετισμό από τον Κώστα Ήσυχο εκ μέρους των φίλων και συντρόφων του  από τους εργατικούς αγώνες.

Αγαπητέ σύντροφε μας Σωτήρη,
Η πιο δύσκολη στιγμή έφτασε για όλους μας εδώ. Στο τελευταίο αποχαιρετισμό.

Είναι εδώ όλοι οι αγαπημένοι σου. Η σύντροφος της ζωής σου Γιώγια, ο Γιώργος και η Άσπα.

Είναι εδώ όλοι οι σύντροφοι από το εργατικό κίνημα, τις τράπεζες, από τις ΔΕΚΟ, από το κίνημα ειρήνης, από τον πολιτισμό που τόσο αγάπησες.

Τα έργα του αλλά και τους δημιουργούς του. Είμαστε όλοι εδώ, που όλα αυτά τα χρόνια περπατήσαμε μαζί σου στις πορείες και στους αγώνες.

Που συνδημιουργήσαμε μαζί σου κατορθώματα, που σήμερα μοιάζουν εύκολα, άλλα στα πέτρινα χρόνια της αριστεράς, ήσουν ένας βράχος που χωρίς αυτόν, ανάμεσα σε πολλούς που έχουμε, ίσως να μην φτάναμε εδώ, αυτές οι παλιές ιστορίες κάποιος αγαπημένος σου σύντροφος, σίγουρα θα τις καταγράψει, θα τισ μνημονεύσει.

Το έχουμε ανάγκη. Αυτά ίσως κάποτε εμπνεύσουν νεότερες γενιές. Ενσάρκωσες ότι πιο όμορφο μπορεί να εμπεριέχει η λέξη ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ.

Από τα την χούντα κιόλας οργανώθηκες στο κομμουνιστικό κίνημα. Έμεινες πιστός στα μεγάλα οράματα και στα μεγάλα ιστορικά στοιχήματα.

Σε κάθε αγώνα που έδινες εναρμόνιζες την αυτοπεποίθηση με την νηφαλιότητα. Την ανάγκη της νίκης έναντι της αναγκαίας προσαρμογής. Την πάντα νεανική σου επαναστατικότητα με την εμπειρία και την μέθοδο για την νίκη.

Στο εργατικό κίνημα, σε κάθε πόστο, έδινες τον καλύτερο εαυτό σου, ένας ακούραστος εργάτης, αλλά και συνάμα καπετάνιος, με πνεύμα και μυαλό, με χιούμορ και συντροφικότητα, με χαμόγελο, ευπρέπεια και ευγένεια, χαρίσματα, στα όποια ήσουν μοναδικός.

Ήσουν τόσο ευαίσθητος που δύσκολα έκανες εχθρούς. Ακόμα και οι πολιτικοί αντίπαλοι θαύμαζαν αυτά τα χαρίσματα. Μας έδωσες τόσα πολλά. Πάντα με ανιδιοτέλεια, πράγμα τόσο δυσεύρετο σήμερα.

Θυμόμαστε το παλικαρίσιο ζεϊμπέκικο σου.
Την δύναμη της ψυχής. Την έκφραση της αποφασιστικότητας αλλά και της αγάπης. Όλοι σε καμαρώναμε παλικάρι μας. Στο καμίνι των εργατικών αγώνων σφυρηλάτησες οξυδέρκεια , υπομονή και νικηφόρα λογική, με την παρουσία σου, σε όλα τα μέτωπα ήσουν παρών. Δεν έλειψες ποτέ.

Αγαπημένη μας Σωτήρη, όπως μου είπε ένας αγαπημένος σύντροφος μας χθες, ήσουν ένας από τους άγιους που έφυγε.
Ένας αντάρτης των καιρών μας, που καμάρωνε την αριστερά και την ιστορία της. Ένας σύντροφος που ονειρευόταν το μέλλον της πατρίδας μας και των εργαζόμενων, τις πιο όμορφες μέρες που έρχονται.

Τις μέρες όπου οι αγώνες θα βάζουν την σφραγίδα στην ιστορία που γράφουν οι επώνυμοι και οι ανώνυμοι. Εσύ ανήκεις σε εκείνους που δεν έβαλαν απλά ένα λιθαράκι.

Η προσφορά σου ανεξίτηλη. Οι δεσμοί σου με τον κόσμο ακατάλυτοι. Η αγάπη σου για τον άνθρωπο κινητήρια δύναμη για τις ιδέες που όλους μας εμπνέουν.

Αγαπημένε μας σύντροφε

Οι σύντροφοι σου δεν μπορούν να σε αποχαιρετήσουν. Δεν μπορούμε να πούμε το τελευταίο αντίο. Δεν σου ταιριάζει.
Έφυγες όρθιος, μαχητής σε κάθε μετερίζι, όπως σου ταίριαζε, δεν λογάριαζες ακόμα και την υγεία σου.

Πολλοί από μας έχουμε αυτή την κακή συνήθεια.

Σου υποσχόμαστε ότι κάθε βηματισμός μας για ένα καλύτερο αύριο θα σε έχουμε δίπλα μας, το παράδειγμα σου δεν θα μας αφήσει ποτέ.

Όταν θα σε μελετάμε θα το κάνουμε όπως θα ήθελες με χαμόγελο και αισιοδοξία. Το παράδειγμα σου δεν ξεχνιέται. Η ζωή σου και οι αγώνες σου άφησαν ένα βαρύ σημάδι στην μνήμη μας και στην καρδιά μας.

Αγαπημένε μας Σωτηράκι
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει
Καλό ταξίδι σύντροφε!

——————————————————-

ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΣΟΥΛΤΑΝΙΔΟΥ

ΣΤΟ ΦΙΛΑΡΑΚΙ ΜΟΥ ΤΟN ΣΩΤΗΡΗ ΣΙΩΚΟ

Ένα μεγάλο ουράνιο τόξο γέμισε τον ορίζοντα σήμερα. Με όλα τα χρώματα της ίριδας να διαχέονται στο στερέωμα και να διαθλώνται στα νερά της θάλασσας. Πήρε άλλη μυρωδιά θαρρείς ο αέρας, άλλαξε ήχο το κελάηδημα των πουλιών, κοντοστάθηκε η άνοιξη. Σήμερα «αναλήφθηκε στους ουρανούς» ο Σωτήρης Σιώκος. Σήμερα χάσαμε τον κομμουνιστή, τον άνθρωπο, το σύντροφο, το φίλο.

Το φιλαράκι μου το Σωτηράκη, όπως τον έλεγα όλα αυτά τα χρόνια, κι ας μου επιτραπεί αυτή η προσωπική αναφορά. Το Σωτήρη που γνώρισα από το 1978, όταν, μετά τη χούντα, αφού ιδρύσαμε την παράταξη για τον εκδημοκρατισμό της ΟΤΟΕ, ξεκινήσαμε τους μεγάλους αγώνες, για το ωράριο, ενάντια στο άρθρο 4, για το ενιαίο μισθολόγιο, ενάντια στην απελευθέρωση του πιστωτικού συστήματος κτλ.

Ξεχώριζε πάντα ο Σωτήρης,από όλους μας. Για το γαλήνιο τρόπο του, για το αιώνιο χαμόγελό του, την αστείρευτη διάθεσή του να εξηγεί τα πάντα στους πάντες, τη διαλεκτική ανάλυση των γεγονότων, την ανυποχώρητη στάση του απέναντι στην εργοδοσία, την ανθρώπινη συμπεριφορά του απέναντι σε συναδέλφους, συναγωνιστές και συντρόφους, τη δημοκρατική λειτουργία που τον διάκρινε σε όλες τις θέσεις ευθύνης που ανέλαβε στο μακρόχρονο διάστημα της συνδικαλιστικής και πολιτικής του δράσης.

Ξεχώριζε για τα πολυποίκιλα ενδιαφέροντά του, δεν υπήρξε ποτέ «μονόπλευρα» πολιτική ή συνδικαλιστική προσωπικότητα, είχε σπουδάσει σκηνοθεσία, παρακολουθούσε κινηματογράφο, διάβαζε για την ιστορία του ρεμπέτικου και της τζαζ, την ίδια ώρα που μελετούσε και έγραφε για τη διασύνδεση του πιστωτικού συστήματος με την πολεμική βιομηχανία σε παγκόσμιο επίπεδο. Ό,τι αναλάμβανε το «κεντούσε». Η προχειρότητα ήταν λέξη ασυμβίβαστη με το Σωτήρη, όπως φαίνεται κι από τις πρόσφατες εκδηλώσεις του τμήματος πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ, στο οποίο είχε την πολιτική ευθύνη. Μελετούσε σε βάθος και τεκμηρίωνε την άποψή του, χωρίς να χάσει καμία «οπτική γωνία» θεώρησής της, με εργαλείο το μαρξισμό-λενινισμό. Με αυτό το «πολιτικό» φορτίο συνέβαλε καθοριστικά στις θέσεις του ΣΥΝ για την εργατική πολιτική στα δέκα χρόνια που ήταν υπεύθυνος στο Τμήμα Εργατικής Πολιτικής του ΣΥΝ.

Ακούραστος πάντα στο συνδικαλιστικό και πολιτικό αγώνα. Επί χρόνια τον τιμούσαν οι συνάδελφοι εκλέγοντάς τον, επί χρόνια τιμούσε την ψήφο τους με την ανιδιοτελή και απόλυτη προσήλωσή του στους αγώνες, στα ταξικά συμφέροντα των συναδέλφων, σταθερά προσανατολισμένος απέναντι στο τραπεζικό κεφάλαιο. Τα χρόνια που ήταν στο Γενικό Συμβούλιο και στην Εκτελεστική Γραμματεία της ΟΤΟΕ, πλούτισε τις θέσεις της και τα έντυπά της με τις τεκμηριωμένες θέσεις του, τη ριζοσπαστική κατεύθυνσή του, σηματοδότησε με την παρουσία του τους αγώνες του κλάδου.

Ήταν από τη στόφα των αγωνιστών που έδιναν χωρίς να παίρνουν. Από τους ελάχιστους συνδικαλιστές στις τράπεζες, που δεν έκαναν χρήση της Σ.Σ.Ε. που έδινε τη δυνατότητα να παίρνουν ακώλυτα τους υπηρεσιακούς βαθμούς όσοι είχαν απόσπαση. Και μας έκανε όλους περήφανους γι αυτό.

Πρωτοστάτησε σε όλες τις απεργίες της ΟΤΟΕ, του συλλόγου του, με το μοναδικό τρόπο του, χωρίς να λογαριάζει το χρόνο που αφιέρωνε από την προσωπική του ζωή, το μόχθο, την ψυχική φθορά. Με την καθημερινή παρουσία του, από το πρωί στην περιφρούρηση, στις περιοδείες, στις συγκεντρώσεις, στις ομιλίες, στη συγγραφή των ανακοινώσεων κ.ά. Είναι αξέχαστες οι στιγμές που ζήσαμε, να μπαίνουμε παραμονές απεργιών σαν κλιμάκιο με το Σωτήρη σε τράπεζες όπου η εργοδοσία «δεν αστειευότανε», όπως στην τότε Τράπεζα Εργασίας, και ο Σωτήρης, με το μειλίχιο ύφος του, χωρίς καμία προειδοποίηση, να ανεβαίνει επάνω στα γραφεία και στα γκισέ και να μιλάει, σαν ένας άλλος Λένιν. Σταματούσανε οι συνάδελφοι να τον ακούσουν, τον άκουγαν με δέος και οι πελάτες, γιατί τέτοιο φαινόμενο δεν το ξανάδανε να συμβαίνει. Και τους συνέπαιρνε όλους με το ύφος του, το περιεχόμενο των λόγων του, το άσβεστο πάθος για τα πιστεύω του.

Οι ευθύνες και τα καθήκοντα δεν τον φόβιζαν. Αγαπούσε τη δουλειά, αγαπούσε τη δημοκρατία. Θυμάμαι να μου τηλεφωνά αργά το βράδυ, όπως και άλλους συντρόφους και συναγωνιστές, για να ζητήσει τη γνώμη μας σχετικά με την εισήγηση που θα έκανε την επόμενη μέρα. Μπορούσε να συνθέτει, γιατί σεβότανε τη συλλογικότητα, και το αποδείκνυε στην πράξη με κάθε του ενέργεια. Υπήρξε ο αριστερός που μίλησε για αυτοκριτική στο συνδικαλιστικό κίνημα αλλά και στην πολιτική. Και, απ΄ότι θυμάμαι, ίσως είναι και ο μόνος που το τόλμησε. Ο μόνος που έκανε ΠΑΝΤΟΤΕ απολογισμό των πεπραγμένων του, συνδικαλιστικά και πολιτικά, χωρίς να φοβάται την κριτική, έτοιμος να συζητήσει τα πάντα.

Αγαπούσε τους φίλους τους, είχε πάντοτε χρόνο για να επικοινωνήσει μαζί μας, να μας ρωτήσει πώς είμαστε, αν χρειαζόμαστε κάτι. Με το Σωτήρη φίλο, είχες πάντοτε τη σιγουριά ότι θα είναι δίπλα σου, ότι κι αν χρειαστείς, όποτε κι αν το χρειαστείς. Με απόλυτο σεβασμό στο πρόβλημά μας, με απόλυτη αφοσίωση στην προσφορά του.

Ένα πηγάδι αγάπης και φροντίδας που δε στέρευε ποτέ. Ένα πηγάδι αγάπης, όπου όλοι σκύβαμε για να πάρουμε νερό, και όλοι μας, ο καθένας με τον τρόπο του, φροντίζαμε κι εμείς να το γεμίζουμε, με τη δική μας αγάπη προς αυτόν.

Λάτρευε την οικογένειά του, την αγαπημένη Γιώγια του και τα παιδιά του, ήταν υπερήφανος γι αυτούς, πάντα στα μέτρα της σεμνότητας που τον διέκρινε.
Σεβότανε την αντίθετη άποψη. Μελετούσε αδιάκοπα την ιστορία της αριστεράς. Πίστευε ακράδαντα στην ενότητα της αριστεράς, και πάσχιζε, όλα αυτά τα χρόνια, με όποιο πρόσφορο τρόπο, να βάλει το λιθαράκι του στην υπόθεση αυτή.

«Εσύ δεν είσαι κομμουνιστής, μάλλον είσαι χριστιανός, θα μπορούσες νά’σαι και Πατριάρχης, τόσο ήρεμος και καλός που είσαι», τούπε ένα μεσημέρι ο Πέτρος, καθώς πίναμε το κρασάκι μας, τσιμπώντας μεζεδάκια σ΄ ένα ταβερνάκι στη Θεσσαλονίκη.

«Κι όμως φίλε μου», του απάντησε χαμογελώντας γλυκά ο Σωτηράκης, «εγώ είμαι κομμουνιστής, γι αυτό είμαι τόσο ήρεμος και γαλήνιος, γιατί εμείς οι κομμουνιστές έχουμε βαθειά σιγουριά και πεποίθηση για το δίκαιο της άποψής μας».

Καλό ταξίδι φίλε Σωτήρη, το γλυκό χαμόγελό σου, η ουράνια ηρεμία σου, ο βαθύς στοχασμός σου, η θεωρητικά τεκμηριωμένη πίστη σου στον κομμουνισμό, η αγάπη σου και η προσφορά σου θα μας συντροφεύουν πάντα.

Σ΄ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ από καρδιάς που μου έκανες την τιμή να είσαι φίλος μου.

——————————————————–

Ένωση Ελλήνων Βιβλιοθηκών

& Επιστημόνων Πληροφόρησης

 

Τέλος φόρμας

Θερμά συλλυπητήρια στην εξαίρετη συναδέλφισσα

Γιώγια Σιώκου

Έφυγε από τη ζωή ο σύντροφος της αλλά

 και ένας φίλος και σύμμαχος των βιβλιοθηκών…

Μεγάλη είναι η απώλεια για τις βιβλιοθήκες και τον πολιτισμό ο ξαφνικός θάνατος του Σωτήρη Σιώκου, σύντροφος της  εκλεκτής και αγαπημένης συναδέλφισσας Γιώγιας Σώκου.

Ο Σωτήρης Σιώκος σ΄όλη του τη ζωή υπήρξε ένας ΜΕΓΑΛΟΣ αγωνιστής. Αγωνίστηκε για τις αξίες και τα ιδανικά, με όραμα. Μέσα από την αριστερά αγωνίστηκε για το δίκαιο, την ειρήνη τον πολιτισμό, τον άνθρωπο!!!

Υπήρξε ένας άνθρωπος ήρεμος, καλοσυνάτος, σεμνός και ανιδιοτελής. Διέθεσε τη ζωή του μαχόμενος από τις διάφορες θέσεις που υπηρέτησε, για τα παγκόσμια προβλήματα της ανθρωπότητας, όπως την ΕΙΡΗΝΗ, τον ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ, τον ΡΑΤΣΙΣΜΟ, την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ…

Ως συνδικαλιστής υπερασπίστηκε τον κλάδο μέσα από τον δρόμο του ταξικού αγώνα.

Είναι μεγάλη η απώλεια και για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθώς ως μέλος της Κ.Ε. και συντονιστής του Τμήματος Πολιτισμού είχε αναπτύξει τελευταία μια σπουδαία δράση για τον πολιτισμό. Οι βιβλιοθήκες και το βιβλίο, ως σημαντικοί φορείς διατήρησης και  διάδοσης της πνευματικής πολιτιστικής κληρονομιάς, απέκτησαν για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια μια σημαντική θέση, στη δράση ενός κόμματος, όσον αφορά το δημόσιο διάλογο και προβληματισμό,   Σ΄αυτό είχε συμβάλλει σημαντικά ο Σωτήρης Σιώκος.

Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στη συναδέλφισσα Γιώγια και αγαπημένη συντρόφισσα του Σωτήρη  στα παιδιά του Γιώργο και Άσπα και στους οικείους του.»

Η κηδεία Σωτήρη Σιώκου θα τελεστεί σήμερα Παρασκευή 07/03 στις 15.00 στην εκκλησία της Ανάληψης στα Βριλήσσια.

 ΤΟ ΔΣ της ΕΕΒΕΠ

—————————————————

 

Εποχή

Διακοπή αποστολής

 

Π. Κλαυδιανός:

Ο φίλος μας, ο σύντροφος, ο παλιός συνεργάτης της εφημερίδας μας Σωτήρης Σιώκος την Τετάρτη διέκοψε, ξαφνικά, την αποστολή που του είχε ανατεθεί από το κόμμα, να μιλήσει στον ΣΥΡΙΖΑ Τρικάλων για την κρίση του βιβλίου. Ταξίδευε με το τραίνο, προς την πόλη, όταν η καρδιά του σταμάτησε για πάντα. Και εμείς εδώ που γνωρίζουμε τα χειρόγραφά του, με τα τεράστια παιδικά καλλιτεχνικά γράμματα, ψάχνουμε στις τσέπες του μην και τα βρούμε, να τα διαβάσουμε. Να μάθουμε τι θα έλεγε.
Με τον Σωτήρη, από κάποια περίεργη τύχη, βρεθήκαμε συχνά να μιλάμε από κοινού σε εκδηλώσεις και συσκέψεις του ΣΥΡΙΖΑ, σε διάφορα μέρη και στη γειτονιά του. Δεν θυμήθηκα να αντιμιλήσαμε ακόμα και να διαφωνήσουμε ποτέ, αλλά με αναφορές ο ένας στην ομιλία του άλλου προσπαθούσαμε να διαμορφώνουμε ένα κλίμα ενωτικό, διαλόγου και σε δύσκολες ακόμη εποχές, όταν ο στόχος του ενιαίου κόμματος ΣΥΡΙΖΑ ήταν ακόμα ζητούμενο.
Η τελευταία συνάντηση ήταν στην Καλαμάτα, στην επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ήξερα για τον Σωτήρη ότι ήταν συνδικαλιστικός στέλεχος του ΚΚΕ στις τράπεζες ΙΩΝΙΚΗ-ΛΑΙΚΗ και ΟΤΟΕ, μετά στον Συνασπισμό, η ψυχή της οργάνωσης του Συνασπισμού στα Βριλήσσια, μετά του ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί έμαθα και την αντιδικτατορική του δράση, όταν πολύ νέος ανέπτυξε δραστηριότητα, μέσα από τις οργανώσεις του ΚΚΕ, στις τράπεζες.
Και σε αυτή την εκδήλωση, ως σύντροφοι, κάναμε καταμερισμό. Εγώ, για τη μετάβαση από τη νομιμότητα στην αντίσταση, τον βαρύ πρώτο καιρό της δικτατορίας. Εκείνος, για τη συνέχεια της αντίστασης, για τους μύθους της χούντας που τώρα εμφανίζονται ανακαινισμένοι από τους πρώτους «σύγχρονους νοσταλγούς της και όχι μόνο» όπως υποστήριξε. Η ομιλία ήταν ενδιαφέρουσα, του το’ πα μετά στην ταβέρνα. Στα μέσα Δεκεμβρίου μάς την έστειλε δακτυλογραφημένη. Με αυτόν το γνώριμο διακριτικό του τρόπο, σε μια συγκέντρωση που συναντηθήκαμε αφού πρώτα με «ενημέρωσε»  για την υποψηφιότητα δημάρχου στο δήμο τους , μου λέει «όποτε έχετε χώρο, αν θέλετε…»  Την κρατούσαμε για την 21η πρώτη Απριλίου. Τώρα όμως θα επισπεύσουμε τη δημοσίευσή της. Ένα μέρος της στην έντυπη, ολόκληρη στην ηλεκτρονική εποχή.
Στο καλό Σωτήρη. Αφήνεις μια ζεστή, ευγενική, συντροφική- στα αλήθεια- αίσθηση, φαντάζομαι σε όσους σε γνώρισα, σε μένα , σίγουρα. Η «Εποχή» εκφράζει τα θερμά της συλληπτήρια στη αγαπημένη συντρόφισσα Γιώγα και τα παιδιά του Γιώργο και Άσπα.

Ελένη Καρασσαβίδου:
Ο Θάνατος, ο μεγάλος αδερφός, που με μιας ενώ παντοτινά μας χωρίζει, όλους τους ανθρώπους ενώνει.. Δυο μέρες πριν πεθάνει μιλούσα μαζί του…. Καλό ταξίδι ή μάλλον καλή πατρίδα σύντροφε. Θα ‘σαι σε μια γωνιά του μυαλού και των αγώνων μας. Μες στο τραίνο έφυγε λέει ο Σωτήρης…

 

————————————————————————-

Αυγή

Ένας δύσκολος αποχαιρετισμός

Είναι δύσκολο το αντίο για τους πολύτιμους ανθρώπους της ζωής μας. Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν ο Σωτήρης Σιώκος, ο γλυκός, ο αγωνιστής, ο ανιδιοτελής. Ο ξαφνικός θάνατός του την περασμένη Πέμπτη, στο τρένο για τα Τρίκαλα, όπου θα μιλούσε σε εκδήλωση για το βιβλίο, έκοψε πρόωρα μια γόνιμη και πλούσια διαδρομή.

Μέλος της Κ.Ε. και υπεύθυνος του Τομέα Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ, παλαιός συνδικαλιστής, υπέρμαχος των κινημάτων και κυρίως των αξιακών προταγμάτων της Αριστεράς, άνθρωπος για τον οποίο ο πολιτισμός ήταν βίωμα και η ευγένεια φιλοτεχνημένη στην όψη του, ο Σωτήρης ήταν πέρα και πάνω απ’ όλα ο πολύτιμος σύμμαχός μας στην ομορφιά της ζωής και την ηθική του ευ ζην. Είναι ένας δύσκολος αποχαιρετισμός… Στιγμές από την πολύτιμη συναναστροφή με τον Σωτήρη Σιώκο καταθέτουν η Μαρία Κανελλοπούλου, βουλευτής Αχαΐας και υπεύθυνη Πολιτισμού της ΕΚΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ, ο Χριστόφορος Παπαδόπουλος, μέλος της Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ, ο Ρήγας Αξελός, ηθοποιός, και ο Δημήτρης Σεβαστάκης, καθηγητής ΕΜΠ.

Μαρία Κανελλοπούλου

Θαύμαζα πάντα εκείνους που μπορούσαν, με σοβαρότητα και ψυχραιμία περισσή, να εκφωνούν επικήδειους, φυλλομετρώντας βιογραφικά κι απαριθμώντας προτερήματα, αν και μου ήταν πάντα ανεξήγητο πώς, άραγε, σε τόσο λίγο χρόνο, τα είχαν καταφέρει να διαχειριστούν μέσα τους αυτό το παγερό, το άθραυστο, το συντριπτικό αμετάκλητο «ποτέ πια»…

Κι ιδού, μου ανατέθηκε τώρα να το κάνω εγώ αυτό, εγώ για σένα, Σωτήρη. Δεν μετρώ τα χρόνια που σε ξέρω, ξεφυλλίζοντας κομματικές περγαμηνές, που αναμφισβήτητα κατέχεις. Δεν στέκομαι στον αντιδικτατορικό αγώνα, στις τίμιες μάχες μέσα απ’ τις γραμμές του ΚΚΕ, του ΣΥΝ, του ΣΥΡΙΖΑ. Στην πλούσια δράση σου στο συνδικαλιστικό κίνημα. Στην ενεργό συμμετοχή σου στα κινήματα για την ειρήνη και τον αφοπλισμό. Στα τόσα και τόσα άλλα… Δεν στέκομαι.

Στο μόνο που θα ‘θελα για λίγο να σταθώ, μόνον για λίγο, είναι η ανιδιοτελής αγάπη σου για τον πολιτισμό. Κι αυτό, όχι τώρα, ως υπεύθυνος του Τμήματος Πολιτισμού, αλλά από πάντα. Κι ήταν αδιαπραγμάτευτη η αγάπη σου για το σινεμά, καθώς σπούδασες, παράλληλα με τη δουλειά σου στην τράπεζα, παράλληλα με τη σταθερή σου παρουσία στους αγώνες, κινηματογράφο. Και ήταν αμείωτες οι προσπάθειές σου -ατελέσφορες ενίοτε, πράγμα που πολύ σε στενοχωρούσε- να συνδέσεις την καθημερινή παρουσία του κόμματος με τον πολιτισμό.

Και ήταν ατέλειωτος ο θαυμασμός σου για τους ανθρώπους του πνευματικού μόχθου. Και η αγάπη σου για τους βιοπαλαιστές της τέχνης. Η έγνοια σου για τις νεότερες και ο σεβασμός σου για τις παλαιότερες γενιές δημιουργών.

Και λέει, θαρρώ, πολλά για τη συνέπειά σου το γεγονός ότι, αν και άρρωστος, ξεκίνησες για τα Τρίκαλα και την εκδήλωση για το βιβλίο που είχες αναλάβει. Λέει φυσικά πολλά και για την αγάπη σου για τα βιβλία. Σπουδαία κληρονομιά για το κίνημα, για τη δική μας Αριστερά.

Δεν εννοώ να φτάσω στη στιγμή του μεγάλου αποχαιρετισμού, καθώς μετρώ δεκάδες εκκρεμότητες, αγαπημένε μας Σωτήρη! Η συμβολή του Τμήματος στο Πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Έχουμε κάνει όλα όσα έπρεπε; Αγωνιούσες.

Θέλω να σου υποσχεθώ πως όλα θα γίνουν όπως θα ‘θελες. Πως θα προσπαθήσουμε τουλάχιστον… Αλλά, να -όπως σου έλεγα- είμαι ανήμπορη να διαχειριστώ αυτό το αμείλικτο «ποτέ πια»!

Γιώγια, Άσπα, Γιώργο… Δύναμη, αντοχή και ανήμερη μνήμη.

Καλό ταξίδι, Σωτήρη!

«Να μας θυμάσαι και να μας αγαπάς», όπως κι εμείς εξάλλου.


Χριστόφορος Παπαδόπουλος

Με τον Σωτήρη γνωριστήκαμε στην ΟΤΟΕ στις αρχές της δεκαετίας του ’80, εποχή των μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων στον χώρο των τραπεζοϋπαλλήλων, σε διαφορετικές παρατάξεις, με διαφορετικές κομματικές αναφορές. Εκείνος στο ΚΚΕ, εγώ στο ΚΚΕ εσωτ. Εποχή μεγάλων ιδεολογικών, πολιτικών, αλλά και συνδικαλιστικών συγκρούσεων μεταξύ των τμημάτων της Αριστεράς. Θυμάμαι τον Σωτήρη στο βήμα του γενικού συμβουλίου της ΟΤΟΕ, σε μια καμπή μεγάλης απεργίας, όταν η παράταξή του δεχόταν ανηλεή κριτική από τα αριστερά, εκείνος, με τη στεντόρεια φωνή και το επικό του ύφος, να ανυψώνει το ηθικό των συντρόφων του λέγοντας «Οι κομμουνιστές δεν λυγίζουν»…

Παρά την ένταση της εποχής, ο Σωτήρης επικοινωνούσε με όλους, φίλους, συναγωνιστές και αντιπάλους, φιλικός, ανεκτικός, ανοικτός στην κριτική και εν τελεί αγαπητός απ’ όλους. Ιδιότητες που δεν έχασε ποτέ σε όλη την πολυκύμαντη και πολυτάλαντη ζωή του. Γιατί ο Σωτήρης δεν ήταν μια μονοσήμαντη προσωπικότητα, αντιθέτως! Εργάτης στο συνδικάτο και την ίδια στιγμή δραστήριος στο αντιπαγκοσμιοποιητικό, αντιπολεμικό και φιλειρηνικό κίνημα. Συνδικαλιστικό στέλεχος πρώτης γραμμής και ταυτόχρονα άνθρωπος που ενδιαφερόταν για την ιστορία, ψάχνοντας και στήνοντας αρχεία των εργατικών αγώνων, για την επιστήμη, μετέχοντας στο Ινστιτούτο Εργασίας και τον ΟΜΕΔ και, πάνω απ’ όλα, για την τέχνη. Μαζί με την αγαπημένη του σύντροφο, Γιώγια, διακεκριμένη ποιήτρια εκείνη, προσπαθούσαν να στήσουν στέκια πολιτισμού παντού, στα συνδικάτα, στις συνοικίες, στις διάφορες πόλεις της χώρας.

Με τον Σωτήρη συναντηθήκαμε στην ίδια στέγη, στον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ, και δουλέψαμε μαζί στα Τμήματα Πολιτισμού. Τον πείραζα και του έλεγα: «είσαι ο άνθρωπος – ορχήστρα», γιατί ήταν παντού. Ήταν εκεί με τον δικό του τρόπο, χωρίς έπαρση, φιλικός, ιδανικός στο να κατευνάζει τις εντάσεις και τα πάθη, ευγενικός και προσηνής με όλους, μια και οι «ιεραρχικές σχέσεις» τού ήταν άγνωστη λέξη. Τον θυμάμαι να κρατά σημειώσεις με τεράστια γράμματα, σε χαρτί Α3, σαν εφημερίδα τοίχου…

Σκέφτομαι ότι ίσως ο Σωτήρης έφυγε όπως θα ήθελε, στις επάλξεις, σε μια διαδρομή με συντρόφους για να μιλήσουν στην επαρχία για την κρίση, το βιβλίο, τον πολιτισμό. Γι’ αυτά που πάνω απ’ όλα αγαπούσε και τίμησε στη ζωή του.

Θα μας λείψει. Θα τον θυμόμαστε.

Ρήγας Αξελός

Θα τον αποχαιρετήσουν πολλοί. Θα τον θυμούνται πολύ περισσότεροι. Θα μιλήσουν πολλοί για τον Σωτήρη. Αλλά εκείνη η ομιλία του για το βιβλίο στα Τρίκαλα, ακόμη περιμένει το τρένο να φτάσει… Οι πολύχρονοι αγώνες σε πολλά μετερίζια, οι πολυσχιδείς δραστηριότητες, το ακάματο τρέξιμο παντού, όποια στιγμή τον χρειαζόσουν. Η ενασχόληση με αυτό που αγαπούσε ήταν πηγή ευδαιμονίας γι’ αυτόν. Δεν αγαπούσε απλώς την τέχνη. Αγαπούσε τους καλλιτέχνες. Και είχε αφοσιωθεί σε αυτό.

Είναι το παράδοξο για μερικούς ανθρώπους. Όταν αποχαιρετούν τη ζωή, τότε διαπιστώνεις σχεδόν με έκπληξη το μέγεθος της εκτίμησης και της αγάπης που τρέφει κόσμος ατέλειωτος γι’ αυτούς.

Για τη νηφαλιότητα, τη σοφία, τη γλυκύτητα των αντιδράσεων, ποτέ διχαστικός, πάντα συμφιλιωτικός και συνθετικός. Χωρίς μισαλλοδοξία, ακόμη και για όσους τον πίκραναν. Με έναν λόγο ήρεμο και κατευναστικό των παθών που πάντα ανάβουν όπου συνδιαλέγονται καλλιτέχνες.

Οι δημόσιες αρετές του, αλλά και οι ιδιωτικές του στιγμές. Με την ευγένεια που αντιμετώπιζε τους άλλους, όχι προσποιητή ή επιλεκτική, αλλά έμφυτη και τρυφερή. Πάντα μέσα από ένα χαμόγελο απέραντης κατανόησης και ενδιαφέροντος ουσιαστικού.

Οι αναλύσεις του για τον αγαπημένο του Κεν Λόουτς, καρέ-καρέ, φράση-φράση, μια ολόκληρη πραγματεία.

Και όταν ξεφύλλιζε με χαρά μια παλιά «Επιθεώρηση Τέχνης», ας πούμε, αφημένη στο γραφείο για εκείνον, φωτιζόταν ολόκληρος.

Για εκείνο τον πάπυρο με το ποίημα της Γιώγιας που λάτρευε, που επέμενε να διαβάσει πάνω στο προσκέφαλο του βαριά εγχειρισμένου, γιατί, καθώς έλεγε, η τέχνη ανασταίνει τους ανθρώπους.

Μόνο που στην κρίσιμη στιγμή αυτή του η αφοσίωση στην τέχνη δεν έγινε ασπίδα. Γιατί πάντα θα υπάρχει για όλους μας η αχίλλειος πτέρνα.

Θα σε θυμόμαστε, Σωτήρη, όχι απλώς γιατί σε συναντήσαμε στον βηματισμό μας, αλλά γιατί κινητοποιούσες την ψυχή μας.

Δημήτρης Σεβαστάκης

Ο Σωτήρης μπορούσε να είναι κομματικός, χωρίς την ωραιοπάθεια και την ανασφαλή ανάγκη επιβολής. Είχε την ποιότητα να προχωρά στις αναγνώσεις ιδεολογικών κειμένων που στο μάτι του παρέκκλιναν προς την ποίηση και τον λυρισμό. Μπορούσε να είναι αξιαγάπητος γι’ αυτές τις μικρές «προδοσίες» της κομματικής συνήθειας, για τη γενική επιείκεια, για το ότι πάντα καταλάβαινε τη δυσκολία του άλλου, διαισθανόταν τις ευαισθησίες, χορηγούσε ζωτικό χώρο.

Έξυπνα παραγωγικός, ήξερε να αφοπλίζει τον φορτωμένο, τον ανασφαλή, τον αδικημένο. Υπόμεινε απέραντες εξομολογήσεις, παράπονα, διαφωνίες, ανθρώπινα. Αποταμίευε διαβάσματα και βιώματα. Μπορούσε ευρύχωρα να αγαπάει τους παλιούς κομμουνιστές, τους νέους φίλους, τους ταγμένους και τους άτακτους. Περίεργο είδος αριστερού. Συνέθετε, δεν πίεζε, δεν ταξινομούσε εύκολα, δεν θεωρούσε τους ανθρώπους εύκολα διαθέσιμους. Τηλεφωνούσε δειλά «αν μπορείς, ξέρω πως είσαι πνιγμένος, θέλεις να το αφήσουμε;». Λίγες λέξεις, πολλά περιθώρια που συγκροτούσαν κρυφές πειθαρχίες, και μια απλή συμφωνία: κάνεις αυτό που μπορείς, για μια κοινή υπόθεση.

Στεναχωριόταν, άκουγε, σημείωνε. Χώνευε πίκρες, ζήλιες, «μεγαλοφυΐες» που δεν τις έχει αναγνωρίσει ακόμη η ανθρωπότητα. Ακόμη και περιστασιακούς τύπους, εμφανώς ιδιοτελείς, που πλησίαζαν κι έφευγαν, τους αντιμετώπιζε με τη συγκατάβαση του περπατημένου, όχι με οίηση. Τεράστια γράμματα -έχω ακόμη ένα τελευταίο χειρόγραφο που εκκρεμεί. Σαν να περιείχαν, τα κενά περιθώρια ανάμεσά τους, μια άλλης ποιότητας εντολή: αυτή της ανοικτότητας και της ανοχής. Μικρά πράγματα που δένουν τους ανθρώπους όταν καθίστανται συντροφικοί.

Ο Σωτήρης κατάφερε να παρακολουθήσει και να συμπράξει στη διεύρυνση και ωρίμανση του Τμήματος Πολιτισμού. Από τις υπώρειες της θλίψης και της ερημιάς, από τη διάσπαση και την αποχώρηση της ανανεωτικής πτέρυγας (δεν είπε πικρές κουβέντες), μέχρι την κατακλυσμιαία ροή νέων φίλων του 2012-’13. Από τους πέντε – έξι της Σαρρή, στους 400 της συγκέντρωσης Γκίνη. Πίστευε την ποίηση της συντρόφου του, κυνηγούσε καλές παραστάσεις, εκδηλώσεις, καταλάβαινε και εκκοσμίκευε, παχουλός, πολυμερής και σεμνός.

Τον πείραζα, Σουσλώφ, του άρεσε. Ήθελε να πάμε να δούμε τον παλαιό κομμουνιστή ζωγράφο Φαρσακίδη (είχε το βιβλίο του στο γραφείο του για μένα). Δεν προλάβαμε. Πρέπει να πάω και να γράψω. Στις εκδηλώσεις διαμόρφωνε αλληλένδετες ομάδες ομιλητών, να μην πλήξει ο κόσμος, να κερδίσει έναν ακόμη μικρό κρίκο αριστερής επιρροής, αλλά και να περνά κι ο ίδιος καλά μέσα σε μια ανεξίθρησκη πληρότητα. Ο Σωτήρης…

———————————————————————–

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Τα βασικά σημεία της ομιλίας Τσίπρα στην Θεσσαλινικη

Posted on Σεπτεμβρίου 19, 2013. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Αναλυτικά ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, καταθέτοντας τις δεσμεύσεις για το συμβόλαιο με τον λαό, μεταξύ άλλων επεσήμανε χθες βράδυ από το Λευκό Πύργο: «Συντρόφισσες και σύντροφοι, πολίτες της Θεσσαλονίκης,

4 TSIP_14_9

  • Αυτοδύναμος ΣΥΡΙΖΑ, πανίσχυρος λαός

[…] Στην Ελλάδα μπήκε πωλητήριο. Αυτή είναι η αλήθεια. Ξεπουλάνε τα πάντα. Ακόμα και το νερό, πηγή ζωής και αγαθό που δικαιούται κάθε άνθρωπος σ’ αυτή τη χώρα. Έβαλαν πωλητήριο στην ΕΥΑΘ, εφαρμόζοντας τη συνταγή που πρώτος εφάρμοσε ο δικτάτορας της Χιλής Πινοσέτ.

[..] Πάρτε επιτέλους ένα μάθημα από τις Σκουριές της Χαλκιδικής, κ. Σαμαρά. Γιατί εκεί αποδείχτηκε ότι έχουν και οι πολίτες τις κόκκινες γραμμές τους. Και όταν έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στην καταστροφή και την αντίσταση διαλέγουν την αντίσταση. Ώς εδώ λοιπόν. Δεν είναι η Ελλάδα προς πώληση ούτε οι Έλληνες προς ενοικίαση. Γρηγορότερα απ’ ό,τι φαντάζεστε, στην κυβέρνηση και στην τρόικα, θα βρεθείτε μπροστά στην κρίση του λαού. Όχι, ξέρουμε καλά ότι δεν πρόκειται να φύγετε από μόνοι σας. Έχετε γραμμάτια ακόμα να ξεπληρώσετε. Κι άλλες δεσμεύσεις, κι άλλες καταστροφές, κι άλλες απολύσεις, κι άλλα πωλητήρια να βάλετε. Δεν θα φύγετε από μόνοι σας, ο λαός θα σας ρίξει. Με το ΟΧΙ του. Με την ανυπακοή. Με τους αγώνες. Με την αντίσταση.

[…] Α-ΝΑ-ΤΡΟ-ΠΗ. Δημοκρατική ανατροπή και αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας. Αυτό θα είναι. […] Ερχόμαστε από μακριά, με πολλή και συχνά πικρή πείρα, πολλούς αγώνες, πολλές θυσίες στις ηθικές και πολιτικές μας αποσκευές. Έχουμε ρίζες που πηγαίνουν πολύ βαθιά στην Ιστορία του λαού μας. Έχετε κι έχουμε όλοι ρίζες στη φωτεινή Θεσσαλονίκη της Φεντερασιόν, στη Θεσσαλονίκη του Μάη του ’36, στη Θεσσαλονίκη του Γρηγόρη Λαμπράκη, στη Θεσσαλονίκη του Στέφανου Βελδεμίρη και του Γιάννη Χαλκίδη. Στη Θεσσαλονίκη των μεγάλων αγώνων, στη Θεσσαλονίκη του Γεντί Κουλέ, στη Θεσσαλονίκη του Νίκου Νικηφορίδη και των εκατοντάδων απλών ανθρώπων που τα έδωσαν όλα, μέχρι και τη ζωή τους, για μια Ελλάδα κυρίαρχη, δημοκρατική και προοδευτική. […] Την προηγούμενη εβδομάδα στην πόλη σας, στα εγκαίνια της ΔΕΘ, ο πρωθυπουργός στην ομιλία του επανέλαβε 136 φορές την πιο αγαπημένη του λέξη: Το «θα». Ούτε μία, ούτε δύο, ούτε δέκα, ούτε είκοσι. 136! Ίσως πρέπει να σκεφτείτε να μετονομάσετε τη ΔΕΘ, σε ΔΕ- ΘΑ προς τιμήν του. Σήμερα, όμως, δεν ήρθα εδώ για να αντιπαραθέσω τα δικά μας «θα» στα «θα» του κ. Σαμαρά. […] Ήρθα να δεσμευτώ απέναντί σας σε ένα ριζοσπαστικό, αλλά και ρεαλιστικό σχέδιο για την έξοδο της χώρας από την κρίση. Και προσέξτε: Ρεαλιστικό δεν σημαίνει εύκολο και ανώδυνο.

Οι δεσμεύσεις

[…] Ο ΣΥΡΙΖΑ σας καλεί να δεσμευτούμε όλοι μαζί σε ένα νέο κοινωνικό, πολιτικό και εθνικό συμβόλαιο. Σε μια καθαρή συμφωνία, που θα δεσμεύει εμάς απέναντι στον λαό, αλλά και τον λαό απέναντι στα μεγάλα καθήκοντα για τη σωτηρία του ίδιου, της κοινωνίας και της πατρίδας μας. Εσείς με την ψήφο σας καταργείτε το Μνημόνιο, το ίδιο βράδυ των εκλογών. Εμείς με αίσθημα ιστορικής ευθύνης δεσμευόμαστε ενώπιόν σας:

Πρώτον, να επαναδιαπραγματευτούμε σκληρά και αποφασιστικά το τεράστιο και επαχθές χρέος που φράζει κάθε πόρο και καταδικάζει σε ασφυξία την ελληνική κοινωνία.

* Να διεκδικήσουμε όχι μόνο το κούρεμά του με ευνοϊκούς όρους, αλλά και περίοδο χάριτος και ρήτρα ανάπτυξης, όπως έγινε με τη Γερμανία το 1953.

* Να το κάνουμε αυτό με πλήρη επίγνωση ότι προηγούνται οι ανάγκες του λαού από τα κέρδη των δανειστών.

* Να αξιοποιήσουμε τις ευρύτερες δυνατές συμμαχίες στον ευρωπαϊκό Νότο.

[..] Στους διακινητές του φόβου και τους πλασιέ της ηττοπάθειας και της μιζέριας, απαντάμε: Εμείς δεν θέλουμε και δεν θα υπογράψουμε νέα δάνεια για να ξεπληρώνουμε τα προηγούμενα, ρίχνοντας την κοινωνία στον Καιάδα. Εμείς θέλουμε έξοδο από την κρίση με τις δικές μας δυνάμεις. Με ανάπτυξη, κοινωνική συνοχή και δικαιοσύνη!

[…] Δεσμευόμαστε να διεκδικήσουμε την εκπλήρωση του ιστορικού χρέους απέναντι στον ελληνικό λαό από τη Γερμανία της κ. Μέρκελ, η οποία κατά την προεκλογική της εκστρατεία στη Γερμανία εμφανίζεται εξαιρετικά αυστηρή με τα χρέη των άλλων. Ξεχνάει, όμως, και μόνο να αναφερθεί στο κατοχικό δάνειο που η χώρα της οφείλει στην Ελλάδα και στον ελληνικό λαό.

[…] Τέρμα, λοιπόν, οι ευγένειες, κ. Μέρκελ. Σας χρωστάμε; Σας χρωστάμε, είναι αλήθεια. Μας χρωστάτε, όμως, κι εσείς. Ήρθε η ώρα για τον λογαριασμό. Και τον λογαριασμό αυτό δεν σας τον ζητάει μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ολόκληρος ο ελληνικός λαός. Και όχι μόνο. Γιατί μπορεί, μέχρι σήμερα, να μη βρέθηκαν δικές μας κυβερνήσεις να το στηρίξουν, αλλά να είστε σίγουροι ότι θα το υποστηρίξουν και όλοι οι λαοί που έδωσαν αίμα και θυσίες για να σταματήσουν το τέρας του ναζισμού στην Ευρώπη και στον κόσμο. […]

Πρόγραμμα κοινωνικής σωτηρίας

Δεύτερον, να εφαρμόσουμε άμεσα ένα πολυδύναμο πρόγραμμα κοινωνικής σωτηρίας και ανάσχεσης της ανθρωπιστικής κρίσης. Ένα πρόγραμμα αναγκαίο και αδιαπραγμάτευτο. Γιατί εμείς δεν θα περιμένουμε ούτε πρόκειται να ζητήσουμε τη γνώμη των δανειστών και της τρόικας, ώστε:

* Κανένας συμπολίτης μας να μην αποκλείεται από την ιατρική και νοσοκομειακή αρωγή και περίθαλψη.

* Κανένας άνθρωπος να μην μένει χωρίς τα στοιχειώδη αγαθά, όπως το νερό, το ηλεκτρικό ρεύμα, η θέρμανση.

* Κανένας άνθρωπος να μην γίνεται θήραμα κανενός επειδή δεν έχει το αντίτιμο του εισιτηρίου για τις αστικές μεταφορές.

* Κανένας άνθρωπος να μην μένει χωρίς ένα πιάτο φαγητό, κανένα παιδί χωρίς παιδικό σταθμό, καμιά κοινωνική ομάδα χωρίς κοινωνική αλληλεγγύη.

* Και κανένας άνθρωπος που δεν έχει τη δυνατότητα να αποπληρώσει τα δάνειά του να μην γίνεται όμηρος, θύμα, λεία, στα χέρια των τραπεζών. Για τους φτωχούς, τους άνεργους, τους σακατεμένους από τη λιτότητα, θα είναι νόμος: Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη. Δεν θα το επιτρέψουμε! Όσο υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ, πλειστηριασμός πρώτης κατοικίας δεν θα γίνει στην Ελλάδα! Το ίδιο ισχύει και για τα χαράτσια και τις αλόγιστες φορολογικές επιβαρύνσεις που δεν προσθέτουν έσοδα στο κράτος, αλλά τρόμο και απελπισία σε όσους δεν μπορούν να τα πληρώσουν. Η νέα Σεισάχθεια αποτελεί για εμάς όχι μόνο ανθρωπιστική επιταγή, αλλά και συστατικό στοιχείο σε μια οικονομική πολιτική ανάπτυξης. […]

Ανασυγκρότηση

Τρίτον, να εφαρμόσουμε ένα σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης που έχουμε επεξεργαστεί και εξαγγείλει. Ένα σχέδιο που έχει στο επίκεντρό του την ανάπτυξη όχι προς όφελος των μονίμως προνομιούχων, αλλά προς όφελος των εργαζομένων, των νέων, των μικρομεσαίων. Των αδικημένων του Μνημονίου. Αυτό σημαίνει ότι:

* Στη θέση των Μνημονίων και των εφαρμοστικών του νόμων ψηφίζονται και επιβάλλονται μέτρα τόνωσης της ζήτησης με στόχο αρχικά την ανάκαμψη και κατόπιν την ανάπτυξη της οικονομίας.

* Επανέρχεται άμεσα ο κατώτατος μισθός στα προ του Μνημονίου επίπεδα.

* Επανέρχεται το εργασιακό καθεστώς που πραξικοπηματικά καταργήθηκε.

* Αποκαθίστανται σταδιακά μισθοί και συντάξεις αρχίζοντας από τα χαμηλότερα επίπεδα.

* Τακτοποιούνται χρέη σε τράπεζες, εφορίες και ασφαλιστικά ταμεία όλων όσοι αδυνατούν να ανταποκριθούν.

* Επανεξετάζονται και ανακατανέμονται οι δημόσιες δαπάνες με στόχο την εξασφάλιση πόρων για την ενίσχυση της κοινωνικής προστασίας, της παιδείας, της επιστημονικής – τεχνολογικής έρευνας και του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων.

* Μετατίθενται σταδιακά τα φορολογικά βάρη από τα χαμηλά στα υψηλά εισοδήματα και τον πολύ μεγάλο πλούτο και τα φορολογικά έσοδα από τους έμμεσους στους άμεσους φόρους.

Ανάκτηση δημόσιου πλούτου

Τέταρτον, να ανακτήσουμε, για λογαριασμό σας, το δημόσιο πλούτο, τον έλεγχο των τραπεζών και να ανασυγκροτήσουμε το κρατικό μηχανισμό, ώστε να υπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες.

* Βάζουμε τέρμα στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Τέρμα στο πάρτι του ΤΑΙΠΕΔ. Επανεξετάζουμε όλες τις συμβάσεις ιδιωτικοποιήσεων. Αξιοποιούμε τη δημόσια περιουσία για την αναπτυξιακή επανεκκίνηση της οικονομίας.

* Εθνικοποιούμε τις τράπεζες. Όσες χρηματοδοτούνται από το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, με χρήματα δηλαδή που τα χρεώνεται ο ελληνικός λαός, περνούν υπό δημόσιο έλεγχο. Οι τραπεζίτες που τις χρεωκόπησαν περνάνε από το ταμείο και αφήνουν τα κλειδιά. Γιατί δεν γίνεται σε αυτή τη χώρα κάποιοι να κάνουν τους μάγκες με τα λεφτά του λαού. Άλλοι να κερνάνε και άλλοι να πληρώνουν.

* Με τον έλεγχο του ΤΧΣ προχωράμε στη σταθεροποίηση και Αναδιοργάνωση του τραπεζικού συστήματος με στόχο τη στήριξη της πραγματικής οικονομίας και των κοινωνικών αναγκών. […]

* Τελειώνουμε το κράτος της πελατείας και του ρουσφετιού. Αναδιοργανώνουμε τη δημόσια διοίκηση και τον δημόσιο τομέα σε βάσεις δημοκρατικές και συμμετοχικές. Με απόλυτο εξοστρακισμό του κομματισμού. Με αξιοκρατία, με κοινωνικό έλεγχο και λογοδοσία.

Ανάκτηση εργασίας

Πέμπτον, να θέσουμε ως εθνικό στόχο και να κινητοποιήσουμε όλες μας τις δυνάμεις για την ανάκτηση της εργασίας στη χώρα μας. Γιατί δεν είναι δυνατόν να δεχτούμε οποιαδήποτε ιδέα οικονομίας ή ανάπτυξης με ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αποκλεισμένο από αυτή.

[…] Γι’ αυτό επιμένουμε μονότονα και αποφασιστικά: Το πρώτο μέτρο κατά της ανεργίας, στο δεσμευτικό μας συμβόλαιο, θα είναι δική σας και όχι δική μας υποχρέωση. Γιατί το πρώτο μέτρο κατά της ανεργίας είναι η ίδια η ανατροπή της μνημονιακής πολιτικής και της κυβέρνησης που την εφαρμόζει.

* Ταυτόχρονα, όμως, δεσμευόμαστε για μια δέσμη μέτρων που έχουν στόχο την πιο γρήγορη καταπολέμηση της ανεργίας και κυρίως τη δημιουργία θέσεων εργασίας πλήρους και σταθερής απασχόλησης, συμβατών με την αξιοπρέπεια και την αναβάθμιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων.

* Δεσμευόμαστε να επαναφέρουμε το εργατικό δίκαιο, να επανέλθει η προστασία των εργαζομένων.

* Να χτυπήσουμε τον εργασιακό μεσαίωνα ενισχύοντας τους ελεγκτικούς μηχανισμούς.

* Να καθιερώσουμε ρήτρα απασχόλησης για κάθε επιδοτούμενη επιχείρηση.

* Να θεσμοθετήσουμε νομικό πλαίσιο για συνεταιριστικά αυτοδιαχειριστικά σχήματα. Το παράδειγμα της ΒΙΟΜΕ αποτελεί για μας πυξίδα για την ενίσχυση του μοντέλου της συνεταιριστικής και αλληλέγγυας οικονομίας. […]

Βάθεμα δημοκρατίας

Αυτό το συμβόλαιο, όμως, έχει έναν σκληρό όρο: Ο έλεγχος της τήρησής του να ανήκει στον λαό και όχι στον ΣΥΡΙΖΑ. […] Ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση θα σημαίνει ταυτόχρονα και το τέλος της διαπλοκής οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Το τέλος της κυριαρχίας των φαύλων που οικοδόμησαν ένα σύστημα στα μέτρα τους. Το τέλος της ασυλίας των επίορκων, που κρυμμένοι πίσω από νόμους, όπως εκείνος περί ευθύνης υπουργών, τσαλαπάτησαν βάναυσα και προκλητικά το περί δικαίου αίσθημα του ελληνικού λαού. ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση θα σημαίνει το τέλος της ασυλίας και ταυτόχρονα την αρχή μιας νέας, ριζικής, ζωογόνας, δημοκρατικής επανίδρυσης για το πολιτικό μας σύστημα.

* Που σημαίνει πάνω από όλα βάθεμα της δημοκρατίας, συνταγματική καθιέρωση των θεσμών της λαϊκής νομοθετικής πρωτοβουλίας, της λαϊκής αρνησικυρίας και των δημοψηφισμάτων με πρωτοβουλία των πολιτών.

* Που σημαίνει καθιέρωση της απλής αναλογικής ως πάγιου εκλογικού συστήματος διεξαγωγής όλων των εκλογικών αναμετρήσεων σε Βουλή, Ευρωβουλή και Αυτοδιοίκηση, καθώς και δυνατότητα ανακλητότητας βουλευτών από τον ίδιο τον λαό.

* Που σημαίνει καθιέρωση ανώτατου ορίου συνολικής βουλευτικής θητείας. Κατάργηση των βουλευτικών προνομίων στην αποζημίωση, τη σύνταξη, τη συμμετοχή σε επιτροπές κ.λπ.

* Που σημαίνει οριστικό τέλος στον άθλιο νόμο περί ευθύνης υπουργών.

Η δέσμευσή μας είναι απλή: Θα εφαρμόσουμε τους νόμους. Και όσοι αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στο φαύλο σύστημα της διαπλοκής αυτό μόνο πρέπει να έχουν υπόψη: Για μας κανένας δεν είναι πιο ίσος από τον άλλον απέναντι στο νόμο. Όσο βαρύ όνομα κι αν έχει, όσα δημόσια έργα κι αν τέχει κι όσα ΜΜΕ κι αν κατέχει.

Τον περασμένο Ιούνη, προκειμένου -μεταξύ άλλων- να εξυπηρετήσει και τους βαρόνους των ΜΜΕ, η κυβέρνηση έκλεισε πραξικοπηματικά την ΕΡΤ.

Εμείς δεσμευόμαστε να ξαναστήσουμε μια νέα ισχυρή ΕΡΤ. Σύγχρονη, αξιοκρατική, πλουραλιστική και ταυτόχρονα ανταγωνιστική. Δεσμευόμαστε να κινήσουμε από μηδενική βάση μια αδιάβλητη διαδικασία μόνιμης αδειοδότησης, ώστε να σταματήσει η πειρατεία. Εμείς θα το σπάσουμε το απόστημα της μιντιακής διαπλοκής. Θα εκπέμπουν όσοι είναι νόμιμοι και όσοι έχουν τακτοποιήσει τα χρέη τους. Όχι όσοι στηρίζονται από τις χρεωκοπημένες τράπεζες για να στηρίζουν το χρεωκοπημένο πολιτικό σύστημα, που στηρίζει τις χρεωκοπημένες τράπεζες. Αυτή είναι η καθαρή μας δέσμευση! Την καταλάβατε; Αυτοί πάντως την έχουν καταλάβει. Γι’ αυτό και κάνουν ό,τι μπορούν για να αποφύγουν το πικρό ποτήρι του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν θα τα καταφέρουν. Ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται, η ανομία και η διαπλοκή φεύγουν! Τέλος το αλισβερίσι της διαπλοκής, τέρμα και οι νταβατζήδες, τέρμα και τα λίαρ τζετ των φίλων και των κολλητών. Τελεία και παύλα! Και επιτρέψτε μου να προσθέσω και κάτι ακόμα στο συμβόλαιό μας. Έναν ηθικό όρο αυτή τη φορά. Γιατί είναι θέμα δικαιοσύνης, θέμα δημοκρατίας, αλλά και θέμα ηθικής. Δεσμευόμαστε να βάλουμε τέλος στην ασυλία όσων οδήγησαν εκατομμύρια Έλληνες στη σημερινή κατάσταση.

Θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας, δημοκρατικά και με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους, ώστε να εξακριβωθούν οι ευθύνες για τα ύποπτα παιγνίδια με τις στατιστικές, για τα υπόγεια φλερτ με το ΔΝΤ, για τις κατά καιρούς δηλώσεις και κινήσεις που καταρράκωσαν την όποια αξιοπιστία της ελληνικής οικονομίας, για τις ιδιωτικοποιήσεις μεταξύ φίλων, για τα σκάνδαλα και τις λίστες, για τα μνημόνια που σακάτεψαν τον τόπο.

Και προσέξτε: Εμείς δεν μιλάμε για εκδίκηση, μιλάμε για δικαιοσύνη. Το περί δικαίου αίσθημα του λαού πρέπει να ικανοποιηθεί, γιατί διαφορετικά θα χτίζουμε πάνω στην άμμο. Και θα ικανοποιηθεί. Όσοι ακόμα και σήμερα κρύβονται πίσω από το πέπλο της σιωπής που επιβάλλει το μιντιακό σύστημα της διαπλοκής και της μνημονιακής συνευθύνης, ας μην κοιμούνται ήσυχοι. Θα τους ξεσκεπάσουμε. Όσοι κερδοσκοπούν απομυζώντας τον δημόσιο πλούτο και εις βάρος του δημόσιου συμφέροντος, θα αποκαλυφθούν και θα λογοδοτήσουν στη δικαιοσύνη και στους θεσμούς της ελληνικής δημοκρατίας.

 

Στο πλευρό όσων αγωνίζονται

 

Όλη αυτή τη σκληρή περίοδο σταθήκαμε στο πλευρό των αδικημένων και στηρίξαμε τους δίκαιους αγώνες τους. Σταθήκαμε στο πλάι των εργαζομένων της ΕΡΤ στον δύσκολο αγώνα τους κατά του μαύρου μετώπου. Στεκόμαστε δίπλα στον αγώνα των εργαζομένων για μια δημόσια υγεία που δεν θα είναι το παιγνιδάκι του Άδωνι, αλλά το καταφύγιο κάθε ανθρώπου σε ανάγκη.

Στεκόμαστε αποφασιστικά και αταλάντευτα δίπλα στον αγώνα δασκάλων και καθηγητών για την Παιδεία, για το μέλλον των παιδιών μας, για το παρόν των σχολείων που υποβαθμίζονται, κλείνουν, κινδυνεύουν να ρημάξουν χωρίς φύλακες και χωρίς διδακτικό προσωπικό. Όλα αυτά, όμως, τα ρυάκια αγώνα, όλα τα κινήματα, όλες οι αντιστάσεις πρέπει και μπορούν σήμερα να συνενωθούν σε ένα ορμητικό ποτάμι. Σ’ έναν φουσκωμένο δημοκρατικό Βαρδάρη, ικανό να σαρώσει τα Μνημόνια. [..]

Καλώ όλους εσάς που υποφέρετε από το Μνημόνιο. Όλους εσάς που αδικηθήκατε από το Μνημόνιο. Όλους, ανεξαρτήτως του ποιο κόμμα ψηφίζατε μέχρι χθες ή σε ποια ιδεολογία πιστεύετε μέχρι σήμερα. [..]

Σας καλώ να δεσμευτούμε σε ένα ηθικό και πολιτικό, σε ένα εθνικό συμβόλαιο με μόνο σκοπό: Να ξανακερδίσουμε τη κυριαρχία της πατρίδας μας, να διατηρήσουμε την αξιοπρέπεια του λαού μας, να ξαναχτίσουμε την Ελλάδα σε στέρεες βάσεις δικαιοσύνης και προκοπής. […]

Ισχυρός ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει αυτοδύναμος λαός. Εγώ το αντιστρέφω και σας λέω:Αυτοδύναμος ΣΥΡΙΖΑ θα σημαίνει πανίσχυρος λαός. Πανίσχυρος λαός και πανίσχυρη Ελλάδα, για να διεκδικήσουμε όσα μας αξίζουν και όσα μας ανήκουν. Για να ξανακερδίσουμε την περηφάνια, την ανεξαρτησία, την κυριαρχία και την αξιοπρέπειά μας. Και θα τη ξανακερδίσουμε μαζί. Γεια σας και καλό αγώνα!».

 ΑΥΓΗ 14-9- 2013: Παπαδημητρίου Νίκος

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Α. ΚΑΛΥΒΗΣ: Η κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα και πώς θα την αλλάξουμε

Posted on Μαρτίου 3, 2013. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Τετάρτη, 28 Νοέμβριος 2012

Του Αλέκου Καλύβη

καλυβηςΗ προσπάθεια να επεξεργαστούμε ένα σχέδιο ανασύνταξης του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος δεν γίνεται με την απογείωση από τις μάχες του σήμερα. Το πιο επείγον ζήτημα των ημερών, μετά την ψήφιση του πλέον αντεργατικού προγράμματος που ψηφίστηκε με το τρίτο μνημόνιο και τον κρατικό προϋπολογισμό, είναι η συνέχιση και κλιμάκωση του αγώνα για την μη εφαρμογή των μέτρων που διαλύουν την κοινωνία και βυθίζουν στο τέλμα την οικονομία. Ο αναβρασμός που υπάρχει στην κοινωνία και εκφράστηκε με τις μεγάλες πρόσφατες κινητοποιήσεις, έχει προκαλέσει αποσταθεροποίηση της μνημονιακής τρικομματικής κυβέρνησης και προσδίδει ρεαλισμό στον στόχο να ανατραπούν τα μέτρα και η κυβέρνηση που τα προωθεί. Η εξέλιξη αυτής της μάχης θα προσδιορίσει το νέο τοπίο μέσα στο οποίο θα κινηθεί το συνδικαλιστικό κίνημα στη επόμενη περίοδο, θα αναδείξει τις δυνατότητες και τις δυσκολίες της νέας περιόδου.

Α. ΜΙΚΡΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Όμως για να προσδιορίσουμε το μέλλον πρέπει να ανατρέξουμε στο παρελθόν, από όπου μπορούμε να αντλήσουμε πολύτιμα συμπεράσματα. Η τρομακτική επίθεση που δέχτηκαν οι εργαζόμενοι τα τελευταία δύο χρόνια δεν μπόρεσε να αποσοβηθεί μέχρι στιγμής από το συνδικαλιστικό κίνημα. Οπωσδήποτε έγιναν σοβαροί αγώνες, δόθηκαν σημαντικές μάχες από κλάδους και σωματεία. Οι εργαζόμενοι παρά την δυσπιστία τους στις επίσημες οργανώσεις μπήκαν στην μάχη με κάθε τρόπο και κατά καιρούς δημιουργήθηκε μια μεγάλη δυναμική και μεγάλα γεγονότα. Σήμερα, όμως και παρόλα αυτά, έχει δημιουργηθεί στον τομέα της εργασίας μια κατάσταση διάλυσης των πάντων με συνέπεια οι εργαζόμενοι να αισθάνονται ανήμποροι να αντιμετωπίσουν την εργοδοτική αυθαιρεσία. Το συνδικαλιστικό κίνημα βαδίζει πια μέσα σε κινούμενη άμμο όπου τίποτε δεν είναι σταθερό, αφού τα θεμέλια ύπαρξής του ακόμη και σε χώρους που η εργασία ήταν σταθερή, έχουν αποσαρθρωθεί. Οι ευθύνες της πλειοψηφίας της ηγεσίας του είναι τεράστιες όχι τόσο γιατί δεν απόκρουσε την επίθεση, αλλά διότι δεν προσπάθησε να αντιπαρατεθεί πολιτικά, ενώ η συμβιβαστική της στάση δημιούργησε τους όρους της ακόμη μεγαλύτερης επιθετικότητας της τρόικας και των υποταγμένων σε αυτήν κυβερνήσεων.

Είναι αυτονόητο ότι σε μια τέτοια γενικευμένη επίθεση, δεν αρκεί μόνο η κοινωνική πάλη για να αποτρέψεις τα μνημονιακά μέτρα, αλλά απαιτούνται ταυτόχρονα και οι πολιτικές προϋποθέσεις ανατροπής. Το μεγάλο ζήτημα είναι ότι δημιουργήθηκαν οι προϋποθέσεις μιας μεγάλης αποδιάρθρωσης του φαύλου και νεοφιλελεύθερου δικομματικού πολιτικού συστήματος, δημιουργήθηκαν έντονες εκρήξεις της κοινωνίας και το οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα στο επίπεδο της ηγεσίας του, εμφανίστηκε ως το πιο βραδυπορούν τμήμα. Αυτό δεν αφορά την αριθμητική των απεργιών αλλά την συνολική στάση που χαρακτηρίστηκε από την προσπάθεια ανοχής σε κυβερνητικές πολιτικές από την υποστήριξη του παλιού πολιτικού σκηνικού που αποδιαρθρωνόταν, και από μια πολιτική χαμηλών τόνων απέναντι στην τρόικα, σε σημείο που να αποπροσανατολίζεται ο εργαζόμενος κόσμος και να οργίζεται δικαιολογημένα από την στάση μιας ηγεσίας που ήταν πολύ πίσω από τις διαθέσεις του.

Οι ευθύνες της πλειοψηφίας της ηγεσίας των συνδικάτων δεν είναι τωρινές, δεν αφορούν μόνο στην στάση της την περίοδο των μνημονίων.

Οι ευθύνες είναι διαχρονικές διότι στην προ του μνημονίου περίοδο επιδόθηκαν απροκάλυπτα στο «σπορ» του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, συνέβαλαν στην εκτόνωση των αγωνιστικών διαθέσεων ενώ συνθηκολόγησαν με τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και με κρίσιμες επιλογές του κεφαλαίου.

Σήμερα η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο και πρέπει να επιτευχθεί ένας διπλός στόχος: Η οργάνωση ενός μεγάλου κοινωνικού αγώνα για την ακύρωση των μνημονίων και την ανάκτηση των δικαιωμάτων και των εισοδημάτων και, επίσης, η ανατροπή του σημερινού συσχετισμού δυνάμεων με την ενίσχυση του αγωνιστικού, ταξικού ρεύματος μέσα στα συνδικάτα. Ο διπλός αυτός στόχος για να μπορέσει να υλοποιηθεί χρειάζεται την συμμετοχή των εργαζομένων μέσα στα συνδικάτα, απαιτεί τον συντονισμό των πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων οργανώσεων αλλά χρειάζεται επίσης και η αξιοποίηση κάθε ρήγματος, κάθε θετικής διαφοροποίησης ακόμη και στο επίπεδο των ηγεσιών.

Οι αιτίες της κακοδαιμονίας

Για να αποκτήσει όμως κάποιος μια πιο πλήρη εικόνα των προβλημάτων του συνδικαλιστικού κινήματος και να συμβάλει στην πιο ολοκληρωμένη απάντηση στο μεγάλο ερώτημα: τι πρέπει να κάνουμε για να αλλάξουμε ριζικά τα πράγματα, ερωτήματα τα οποία εγείρονται στο μυαλό της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης πρέπει να εξεταστούν οι πραγματικές αιτίες της κακοδαιμονίας του συνδικαλιστικού κινήματος και παράλληλα να διαμορφωθεί ένα μακρόπνοο σχέδιο ριζικής ανασυγκρότησης του συνδικαλιστικού κινήματος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αν αφεθούν ως έχουν τα πράγματα το συνδικαλιστικό κίνημα θα είναι ένας θεσμός που θα γκρεμιστεί κάτω από το βάρος των εξαιρετικά αρνητικών αλλαγών και οι συμβιβασμένες ηγεσίες θα μεταφέρουν την δική τους απαξίωση στους ίδιους τους εργατικούς θεσμούς κάτι που είναι εξαιρετικά αρνητικό. Δεν υπάρχει επίσης αμφιβολία ότι ακόμη και αυτό το αποδυναμωμένο συνδικαλιστικό κίνημα το πολεμούν οι νεοφιλελεύθεροι διότι αντιτίθενται σε κάθε μορφή συλλογικής παρέμβασης στον τομέα της εργασίας, διότι θέλουν η αγορά εργασίας και ευρύτερα η αγορά να αυτορυθμίζεται ,όχι με όρους τάξη προς τάξη αλλά μέσα από την ατομική διαπραγμάτευση.

Συνεπώς η ύπαρξη και η ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος, είναι κεντρικό στρατηγικό ζήτημα.

Ποια είναι τα προβλήματα

Οι αιτίες της μεγάλης κρίσης και απαξίωσης του συνδικαλιστικού κινήματος μπορούν να διαχωριστούν σε δύο κατηγορίες. Αυτές που γίνονται ανεξάρτητα της βούλησης των υποκειμένων, δηλαδή τις αντικειμενικές αιτίες και αυτές που οφείλονται στις ευθύνες του ίδιου του υποκειμενικού παράγοντα.

Οι αντικειμενικές δυσκολίες

Συνοπτικά όσον αφορά την πρώτη κατηγορία πρέπει να καταγράψουμε τις επιπτώσεις από τη δραματική αύξηση των απολύσεων και της ανεργίας, την δραματική μείωση των εισοδημάτων, την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων ,την κατάργηση των συλλογικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Όλα αυτά οδηγούν σε έναν κατακερματισμό των συμφερόντων μέσα στην εργατική τάξη, υποσκάπτουν την αυτοπεποίθηση και την αγωνιστικότητα των εργαζομένων, επιδρούν αρνητικά στη συνείδηση του κάθε εργαζόμενου. Μαζί με αυτές τις αιτίες επιδρούν και άλλες που αφορούν στην ομηρεία των εργαζομένων μέσα από την υπερχρέωσή τους στις τράπεζες. Επίσης σημαντικός παράγοντας που επιδρά αρνητικά στην ανάπτυξη του συνδικαλιστικού κινήματος στη χώρα μας είναι το χαμηλό ποσοστό μισθωτοποίησης, το μικρό ποσοστό βιομηχανικού προλεταριάτου και η ύπαρξη μεγάλου αριθμού μικρών επιχειρήσεων που αποτρέπουν την συγκέντρωση της εργατικής τάξης, όπως και η μεγαλύτερη από άλλες χώρες ταξική κινητικότητα η οποία δεν επιτρέπει την αναπαραγωγή της εργατικής τάξης από γενιά σε γενιά. Η επίδραση, επίσης, της αστικής ιδεολογίας μέσα στην εργατική τάξη που εισάγεται με πολλούς τρόπους που συγκαλύπτουν την εκμετάλλευση, η οποία δυσκολεύει αυτό που έλεγε ο Μαρξ την μετατροπή από τάξη «καθεαυτή» σε τάξη για τον εαυτό της. Όλα τα πιο πάνω λειτουργούν ανασταλτικά στην συγκρότηση ταξικής συνείδησης ,στην μαχητικότητα και στη συλλογική δράση της τάξης, αποδυναμώνουν την διαπραγματευτική δύναμη των συνδικάτων. Η αντιμετώπισή τους έχει προφανώς σχέση με την στάση των συνδικάτων αλλά δεν εξαρτάται απόλυτα από αυτά.

Οι αρνητικές επιλογές

Όσον αφορά τις αιτίες που οφείλονται στο ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα μπορούμε να αναφέρουμε τα εξής. Το ελληνικό συνδικαλιστικό κίνημα από την αρχή της ανάπτυξής του αντιμετώπισε διώξεις, εξορίες και φυσική εξόντωση στελεχών του, γνώρισε, επίσης, αποκλεισμούς άμεσες παρεμβάσεις του κράτους και της εργοδοσίας. Στην πορεία της εξέλιξής του διαμόρφωσε έναν διεκδικητικό και συγκρουσιακό χαρακτήρα που εντάθηκε στην διάρκεια της μεταπολίτευσης. Όμως ταυτόχρονα είχε εξαιρετικά χαμηλή πυκνότητα στον ιδιωτικό τομέα, ισχυρή βάση και μαζικότητα αλλά με έντονα συντεχνιακά χαρακτηριστικά στο δημόσιο τομέα. Επίσης διατήρησε την οργανωτική ενότητά του παρά την έντονη ιδεολογικοπολιτική διαπάλη στο εσωτερικό του σε αντίθεση με πολλές χώρες της Ευρώπης που για ιστορικούς λόγους είχαν διασπαστεί τα συνδικάτα. Όλα τα πιο πάνω λειτούργησαν αντιφατικά δημιουργώντας πολλές ταχύτητες στο εσωτερικό των συνδικάτων. Το πιο μεγάλο ελάττωμά, όμως, ήταν η εξάρτησή της ηγεσίας ιδιαίτερα των τριτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων οργανώσεων του από το πολιτικό σύστημα και ιδίως από τον δικομματισμό και τις κυβερνήσεις του. Στην πορεία επέδρασαν παράλληλα τρείς κατευθύνσεις που ενέτειναν τα προβλήματά του.

Η πρώτη αφορά στη μετάλλαξη ιδιαίτερα της συνδικαλιστικής ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ η οποία ενώ προσδενόταν όλο και περισσότερο στην κυβερνητική εξουσία, ακολουθούσε ταυτόχρονα την πλήρη μεταστροφή της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ σε όλο και πιο δεξιές –νεοφιλελεύθερες θέσεις.

Η δεύτερη αφορά στην απόπειρα μεταφοράς αρνητικών χαρακτηριστικών των ρεφορμιστικών ευρωπαϊκών συνδικάτων ,στο όνομα της εναρμόνισης με την στρατηγική του κεφαλαίου και της κοινωνικής ειρήνης, με αντίδωρο κάποιες -περιορισμένου χαραχτήρα – ρυθμίσεις για τους εργαζόμενους, ως μια διαδικασία δήθεν εξευρωπαϊσμού των συνδικάτων την οποία ακολούθησε, κυρίως, η πλειοψηφία της ηγεσίας των τριτοβάθμιων συνδικάτων.

Η Τρίτη αφορά την ενίσχυση της επιρροής των εργοδοτών μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα ιδιαίτερα σε χώρους που υπήρχαν μεγάλα επιχειρησιακά σωματεία.

Επίσης μεγάλες δυσκολίες προέκυψαν από την λαθεμένη επιλογή της ηγεσίας του ΚΚΕ να διασπάσει την κοινή δράση του συνδικαλιστικού κινήματος η οποία ξεκίνησε με την ίδρυση του ΠΑΜΕ, στάση που αποδυνάμωσε την παρέμβαση των ταξικών δυνάμεων μέσα από τα συνδικάτα σε όλη την κλίμακα του κινήματος .

Τέλος η αδυναμία, -λόγω συσχετισμών- του αυτόνομου ταξικού ρεύματος να επηρεάσει τα πράγματα, παρά τις σημαντικές προσπάθειες που έκανε για να πρυτανεύσει η αγωνιστική ενότητα δράσης και να αποδυναμωθεί ο κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός

Β. ΤΟ ΕΡΗΜΟ ΤΟΠΙΟ ΜΕΤΑ ΤΗ ΛΑΙΛΑΠΑ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ

Μια σημαντική επίσης πλευρά στις σημερινές συνθήκες και ενόψει του αναγκαίου σχεδίου ανασυγκρότησης των συνδικάτων είναι να αποτυπώσουμε την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μετά το μνημόνιο.

Το ξήλωμα των εργατικών κατακτήσεων έχει ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια στη χώρα μας από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ. Όμως με τα μνημόνια έγινε ένας σεισμός που αφάνισε δικαιώματα δεκαετιών.

Με την εφαρμογή των μνημονίων και των διαβόητων προγραμμάτων διάσωσης, έχουν συντελεστεί τεράστιες αλλαγές στην ελληνική κοινωνία και οικονομία. Στην ουσία έχουμε μια τεράστια μεταφορά εισοδημάτων από την εργασία στο διεθνές και εθνικό τοκογλυφικό και τραπεζικό κεφάλαιο, δραματική υποβάθμιση όλων των λειτουργιών και παροχών του ισχνού κοινωνικού κράτους που υπήρχε στην Ελλάδα, ακύρωση του συλλογικού εργατικού δικαίου και των συλλογικών συμβάσεων στο μεγαλύτερο μέρος τους, ανατροπή του κοινωνικού συσχετισμού δυνάμεων σε βάρος της εργασίας. Πρόσφατα ψηφίστηκε από την βουλή ένα νέο πακέτο μαμούθ ύψους τουλάχιστον 20 δις μέχρι το 2016, που θα πέσουν πάνω στις πλάτες του λαού συνοδευόμενο με ένα πλέγμα συντηρητικών μεταρρυθμίσεων και με την μεγάλη αρπαγή του δημόσιου πλούτου. Για πρώτη φορά στην χώρα είχαμε μιας τέτοιας μεγάλης κλίμακας κρατική παρέμβαση με την καθοδήγηση της τρόικας και με αφορμή το χρέος που οδήγησε με εξαιρετικά βίαιο τρόπο σε τέτοιες δραματικές μειώσεις, πρωτοφανή αύξηση των ανέργων και στην παραβίαση κάθε δημοκρατικής ρύθμισης στο εργατικό δίκαιο. Σε ελάχιστο χρόνο το κεφάλαιο πήρε πίσω καταχτήσεις δεκαετιών από τους έλληνες εργαζόμενους, κάτι που μόνο σαν ιστορική ρεβάνς μπορεί να χαρακτηριστεί.

Μόνο με τις δημοσιονομικές παρεμβάσεις θα έχουμε μια μεταφορά πόρων ύψους 70 δις που συνιστούν μια εκπληκτική αφαίμαξη πόρων από την κοινωνία σε όφελος του κεφαλαίου. Χωρίς να υπολογίζουμε τις νέες δεσμεύσεις που αναλαμβάνονται με την διαρκή υπερχρέωση της χώρας. Η επιδρομή αυτή των τελευταίων χρόνων θα μείνει στην ιστορία ως η μεγάλη επέλαση του κεφαλαίου στο οικονομικό, κοινωνικό, δημοκρατικό και πολιτιστικό απόθεμα της χώρας και δρομολογεί μια πορεία βαρβαρότητας και αδιεξόδων για τις παρούσες και ιδίως τις νέες γενιές που καλούνται να ζήσουν σε τριτοκοσμικές συνθήκες .

Η ΕΕ επιχειρεί να διευρυνθεί το ελληνικό πείραμα σε όλη την Ευρώπη καταστρέφοντας το εργασιακό και κοινωνικό πρότυπο που οικοδομήθηκε μεταπολεμικά.

Οι διαλυτικές συνέπειες

Οι συνέπειες, παρότι δεν έχουν ακόμη αποκαλυφθεί στο σύνολό τους ,είναι τραγικές αφού πάνω από 30% του πληθυσμού ζει σε συνθήκες φτώχειας, ποσοστό που διαρκώς διογκώνεται, ενώ αυξάνεται θεαματικά το ποσοστό όσων ζουν σε καθεστώς ακραίας φτώχειας. Η ανεργία έχει ξεπεράσει κάθε όριο και πολύ σύντομα το 1/3 του παραγωγικού δυναμικού θα είναι εκτός εργασίας με μεγαλύτερη αύξηση στις γυναίκες και ιδίως στους νέους και τις νέες. Ο κόσμος της εργασίας δεν πλήττεται μόνο από την μείωση του εισοδήματος του αλλά και από την ακρίβεια, ενώ ταυτόχρονα όσο πιο φτωχός γίνεται τόσο περισσότερο αυξάνει η φορολογική επιβάρυνσή του και τέλος παρότι οι ανάγκες του για κοινωνικές παροχές αυξάνονται τόσο περισσότερο συρρικνώνεται η βοήθεια που όφειλε να παράσχει το κοινωνικό κράτος το οποίο αποδιοργανώνεται. Δηλαδή μια αλυσίδα ληστρικών πρακτικών που ο ένας κρίκος οδηγεί στον άλλο χωρίς τέλος. Ο μέσος μισθός υπολείπεται πλέον της Πορτογαλίας και βρίσκεται στο 50% το ευρωπαϊκού μέσου όρου, ενώ οι τιμές παραμένουν στα ύψη με την ακρίβεια να υπερβαίνει μέχρι και το 30% σε ορισμένες κατηγορίες αγαθών τα μέσα ευρωπαϊκά επίπεδα.

Η φορολογική επιβάρυνση των φυσικών προσώπων το 2011 αυξήθηκε κατά 94,6% σε σχέση με το 2003,ενώ των επιχειρήσεων μειώθηκε κατά 55,3%, ενώ συνεχίζεται η διεύρυνση της υπερφορολόγησης στα λαϊκά στρώματα ,αποδεικνύοντας έτσι τον βαθύτατα ταξικό χαραχτήρα των πολιτικών που ασκούνται.

Η κατάσταση δεν είναι προσωρινή, διότι η πολιτική αυτή προδιαγράφει για δεκαετίες το μέλλον με βάση το οποίο η χώρα βυθίζεται στην ύφεση , έχοντας ήδη χάσει σε ελάχιστο χρόνο, το 22% του ΑΕΠ της. Τα πρόσθετα μέτρα με το νέο πακέτο δεν θα είναι τα τελευταία, όμως θα είναι η χαριστική βολή σε μια κοινωνία που δεν έχει άλλες αντοχές και σε μια οικονομία που τρώει τις σάρκες της. Ο κρατικός προϋπολογισμός για το 2013 είναι ο σκληρότερος των τελευταίων δεκαετιών.

Η κατάσταση αυτή στο οικονομικό πεδίο οδηγεί σε σημαντικές αναδιαρθρώσεις μέσα στην οικονομική ελίτ, εντείνεται ο ανταγωνισμός σε μερίδες της, ανοίγονται νέα πεδία κερδοφόρας δραστηριότητας του κεφαλαίου, ενώ αναμένεται ως το μάννα εξ ουρανού η διείσδυση του ξένου κεφαλαίου και ιδίως του γερμανικού.

Προωθείται έτσι ένας άγριος, αδίστακτος και αυταρχικός καπιταλισμός που οδηγεί σε τόσο μεγάλη αύξηση της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης που δυσχεραίνεται ακόμη και η αναπαραγωγή μεγάλων τμημάτων της, ενώ συνεχίζεται η ραγδαία προλεταριοποίηση των μεσαίων στρωμάτων της πόλης. Η προσπάθεια να γίνει η χώρα μας μια ζώνη φτηνού εργατικού δυναμικού, χωρίς κοινωνική και περιβαλλοντική προστασία, μια χώρα παρίας στην Ευρώπη, μια χώρα ξέφραγο αμπέλι για το ξένο κεφάλαιο, είναι επιλογή και πείραμα για γενίκευσή του σε ευρωπαϊκή κλίμακα.

Η κατάσταση που περιγράψαμε έχει αλλάξει πλήρως τον τρόπο ζωής των εργαζομένων, ενώ έχει αποδιαρθρώσει πλήρως τα θεμέλια που στηριζόταν το συνδικαλιστικό κίνημα. Μιλάμε πια για ένα έρημο τοπίο, για μια ήττα της εργατικής τάξης που μπορεί να καταστεί στρατηγικού χαρακτήρα. Το κεφάλαιο, που στην περίοδο ανάπτυξης του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού δεν μπόρεσε να πετύχει τον αποδεκατισμό των εργατικών δικαιωμάτων, κατάφερε εντέλει μέσα στην κρίση του καπιταλισμού να μηδενίσει το κοντέρ των εργατικών κατακτήσεων, να πάρει την εκδίκησή του από το εργατικό κίνημα στη χώρα μας Η κατάσταση αυτή είναι πρωτοφανής και εντελώς πρωτότυπη για το συνδικαλιστικό κίνημα, το οποίο πρέπει να λειτουργήσει από δω και πέρα σαν να ξεκινά πάλι από την αρχή.

Γ. ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ

Η προσπάθεια ανασυγκρότησης του συνδικαλιστικού κινήματος δεν είναι μια εύκολη υπόθεση, ούτε μπορεί να έχει άμεσα αποτελέσματα. Οι θετικές εξελίξεις που βιώνουμε στο πολιτικό επίπεδο με την απαξίωση του σάπιου πολιτικού συστήματος, με την θεαματική άνοδο της αριστεράς δεν σημαίνει ότι αυτό μπορεί να μεταφερθεί με έναν αυτόματο τρόπο μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα, διότι τα συνδικάτα παρά την σχέση τους με το πολιτικό σύστημα, έχουν τον ιδιαίτερο τρόπο ανάπτυξης και λειτουργίας τους. Με λίγα λόγια είναι σκληροί μηχανισμοί μέσα στους οποίους αναπαράγονται οι συνδικαλιστικές «βαρωνείες» που έχουν σχέση με τα κόμματα του αστικού συστήματος και με τους εργοδότες με οικονομικές εξαρτήσεις και πελατειακές σχέσεις. Διότι το άχθος της νόθευσης και των πλαστών εκλογικών αποτελεσμάτων εξακολουθεί να επιβιώνει. Διότι οι χώροι εργασίας έχουν γίνει χώροι απόλυτου διευθυντικού δικαιώματος χωρίς ίχνος δημοκρατίας και δυνατότητας άσκησης της συλλογικής έκφρασης, ενώ ο φόβος κυριαρχεί και η σκιά του εργοδότη καλύπτει τα πάντα. Συνεπώς η αλλαγή των συσχετισμών που είναι η προϋπόθεση για μια άλλη πορεία δεν είναι μια εύκολη υπόθεση και απαιτεί ένα σύνολο αλλαγών που πρέπει να γίνουν.

Να ξανασκεφτούμε πάνω στις «σταθερές» του εργατικού κινήματος

Το σχέδιο αναγέννησης του συνδικαλιστικού κινήματος είναι επιτακτικά αναγκαίο να εκπονηθεί και να υλοποιηθεί από τις ταξικές συνδικαλιστικές δυνάμεις και κυρίως από τους εργαζόμενους οι οποίοι πρέπει να γίνουν οι πρωταγωνιστές αυτής της νέας πορείας.

Στο σημείο αυτό είναι ανάγκη να τοποθετηθούμε πάνω σε ορισμένες σταθερές που αφορούν στο συνδικαλιστικό κίνημα ,πάνω στις οποίες πρέπει να στηριχτεί ένα σχέδιο πιο εξειδικευμένης παρέμβασης μέσα στα συνδικάτα.

Ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος των συνδικάτων;

Τα συνδικάτα είναι όργανα οικονομικής πάλης των εργαζομένων και ευρύτερα της ταξικής πάλης τους. Ο ρόλος τους είναι κοινωνικός αλλά και πολιτικός. Ωστόσο ακριβώς επειδή συσπειρώνουν το σύνολο της τάξης η οποία δεν έχει ενιαία ιδεολογικοπολιτική άποψη δεν μπορούν να είναι ο ιμάντας μεταβίβασης της βούλησης ούτε των κυβερνήσεων, ούτε των εργοδοτών ούτε των κομμάτων ακόμη και αυτών που εκφράζουν πολιτικά την εργατική τάξη αλλά να συσπειρώνονται με βάση τα κοινά προβλήματα και στη βάση της κοινής δράσης.

Η έλλειψη αυτονομίας των συνδικάτων ήταν αυτή που λειτούργησε καταλυτικά στην εξάρτηση του συνδικαλιστικού κινήματος από το αστικό πολιτικό σύστημα. Αν τα συνδικάτα αφεθούν να λειτουργήσουν με τους δικούς τους όρους με βάση την δική τους εσωτερική δημοκρατία και τις πραγματικές τους ανάγκες τότε και θα παίξουν τον ρόλο τους και θα πλησιάσουν αντικειμενικά με την αριστερά και θα αντιστοιχηθούν με τις ανάγκες των καιρών. Επειδή όμως αυτό ακούγεται σαν κάτι το εξειδανεικευμένο και ουτοπικό και όντως, παρά την ορθότητά του, έτσι είναι, το κριτήριο για την αριστερά είναι η ίδια η ωριμότητα των εργαζομένων, η θέλησή τους μέσα από μαζικές- δημοκρατικές διαδικασίες είναι αυτή που πρέπει να ορίζει την κίνηση των συνδικάτων. Αυτονόητο είναι επίσης ότι η αριστερά παρεμβαίνει και ιδεολογικά και πολιτικά από έξω και προσπαθεί να πείσει τν τάξη και να κερδίσει την πλειοψηφία της πάνω στις ιδέες της ,όπως και οι παρατάξεις των αριστερών και άλλων αγωνιστών εργαζομένων που συγκροτούνται μέσα στα συνδικάτα παρεμβαίνουν μαχητικά υπέρ των απόψεών τους. Όμως αυτοί που τελικά αποφασίζουν είναι τα ίδια τα συνδικάτα μέσα από τις δημοκρατικές τους λειτουργίες. Η αριστερά οπωσδήποτε πρέπει να εφαρμόζει μια σχέση διαλόγου και αμφίδρομης συνεργασίας. Δεν πρέπει όμως να επιδιώξει να εξαρτήσει τα συνδικάτα κάτω από την δική της στενή κομματική γραμμή και τακτική, διότι θα παραβίαζε τότε την δική της λογική περί αυτονομίας.

Πως αντιλαμβανόμαστε την ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος;

Η ενότητα στο συνδικαλιστικό κίνημα είναι κατ’ αρχήν ενότητα δράσης. Οι άνθρωποι πετυχαίνουν καλύτερα αν κινούνται όλοι μαζί για να διεκδικήσουν ένα αίτημα ή για να αντισταθούν σε μια επίθεση Επίσης είναι ενότητα συμφερόντων. Η εργατική τάξη παρά τις διαφορές που υπάρχουν στο ύψος του εισοδήματος, στο επίπεδο της ασφάλειας της εργασίας, ανεξάρτητα από τη διαφορά επαγγέλματος έχουν κοινό συμφέρον απέναντι στην αστική τάξη. Η ενότητα αυτή συμφέροντος δεν κατανοείται πάντα και γι’ αυτό τα συνδικάτα πρέπει στα αιτήματα πάλης να μην προτάσσουν το συντεχνιακό συμφέρον, αλλά το ευρύτερο συμφέρον των εργαζομένων. Η εργατική τάξη συσπειρώνεται επίσης μέσα σε κοινά συνδικάτα, στο πρωτοβάθμιο, δευτεροβάθμιο και τριτοβάθμιο επίπεδο τα οποία τους επιτρέπουν την αγωνιστική διεκδίκηση και την συλλογική διαπραγμάτευση της θέσης τους σε κάθε επίπεδο. Όλα αυτά δημιουργούν την προϋπόθεση να αρθούν τα εμπόδια που κατακερματίζουν τον συλλογικό εργαζόμενο και διασφαλίζουν την ενότητα της τάξης και γι’ αυτό η ενότητα δράσης και η οργανωτική ενότητα έχουν μεγάλη αξία για την εργατική τάξη και τη ριζοσπαστική αριστερά..

Πως εννοούμε τον ταξικό προσανατολισμό των συνδικάτων:

Πρώτα από όλα η αναγνώριση της πάλης των τάξεων είναι το καθοριστικό ζήτημα. Η αντίθεση κεφαλαίου και εργασίας είναι ανταγωνιστική και ασυμφιλίωτη. Η πάλη των εργαζομένων είναι αδιάκοπη, αλλά είναι πάντα μια αλληλουχία εξελίξεων μέσα στις οποίες ενυπάρχουν και οι νίκες και οι ήττες και οι συμβιβασμοί κάτω από την διαρκή αξιολόγηση του συσχετισμού δυνάμεων. Φυσικά τα συνδικάτα δεν είναι οι φορείς ανατροπής του καπιταλισμού, δεν υποκαθιστούν τα πολιτικά κόμματα, ούτε μπορούν να ανατρέψουν την ουσία του καπιταλισμού δηλαδή να εξαφανίσουν την υπεραξία που αποκομίζει το κεφάλαιο μέσα από τις συλλογικές συμβάσεις και την συνδικαλιστική πάλη. Ο στόχος τους είναι η βελτίωση των όρων αναπαραγωγής της εργατικής τάξης μέσα στον καπιταλισμό και η υπεράσπιση των δικαιωμάτων τα οποία πάντα είναι επισφαλή όπως αποδεικνύει η σημερινή περίοδος.

Συνεπώς η επίδρασή τους μπορεί να μετατρέπει την αυθόρμητη συνείδηση σε ταξική με την έννοια της κατανόησης της θέσης και του ρόλου της εργατικής τάξης στον καπιταλισμό, αλλά όσον αφορά την κατανόηση της αποστολής της εργατικής τάξης ,αυτό έγκειται στην ιδεολογική και πολιτική πάλη που είναι το καθήκον του πολιτικού φορέα της εργατικής τάξης.

Όμως υπάρχουν στιγμές μέσα στην ιστορία που ο πολιτικός τους ρόλος υπερβαίνει τον κοινωνικό και εναρμονίζεται με την ανάγκη ευρύτερων πολιτικών αλλαγών και συμβάλλουν με τον ρόλο τους όχι μόνο στην αλλαγή κυβερνήσεων, όχι μόνο στην ανατροπή πολιτικών συστημάτων αλλά και οικονομικοκοινωνικών συστημάτων. Μια τέτοια περίοδος είναι και η σημερινή όπου η άγρια επίθεση που δέχεται η εργατική τάξη και όλη η κοινωνία δημιουργεί έκτακτες συνθήκες και ανατρέπει τις κανονικότητες.

Τι εννοούμε αγωνιστική στάση του συνδικαλιστικού κινήματος ;

Η εργατική τάξη έχει στο οπλοστάσιό της όλες τις μορφές πάλης, από το διάβημα ως την διαρκή απεργία, την διαδήλωση, την κατάληψη χώρων εργασίας, την πολιτική απεργία μέχρι και την εξέγερση. Βασικά κριτήρια στην επιλογή των μορφών πάλης είναι η εξασφάλιση μαζικότητας, η αντιστοιχία της οξύτητας του προβλήματος με την μορφή πάλης, το πέρασμα από τις απλές μορφές πάλης στις πιο σύνθετες, η δημοκρατική συμμετοχή των εργαζομένων στη λήψη των αποφάσεων.

Στα συνδικάτα δεν αναζητούμε μαχητικές μοναχικές πρωτοπορίες αλλά την συνολική αγωνιστική κίνηση της τάξης. Μέσα στις δράσεις της είναι και ο διάλογος με τον αντίπαλο τον οποίο δεν κάνει ούτε αυτοσκοπό ούτε φυσικά τον θεωρεί ως το κύριο μέσο επίλυσης διαφορών όπως τον αντιλαμβάνονται οι εραστές του κοινωνικού διαλόγου. Αυτό που φέρνει το αποτέλεσμα είναι η ίδια η πάλη και η σωστή αξιοποίηση των μορφών της. Μερικές φορές αρκεί ακόμη και η προειδοποίηση όταν ο αντίπαλος ξέρει ότι έχεις και βούληση και δύναμη να τον φέρεις σε δύσκολη θέση. Ο Σουν Τζού έλεγε ότι η καλύτερη νίκη είναι αυτή που πετυχαίνεις την ήττα του αντιπάλου χωρίς να μπεις καν στο πεδίο της μάχης.

Πάντως στις σημερινές συνθήκες που έχουν προηγηθεί πολλές απεργιακές κινητοποιήσεις, που δεν υπάρχει ένας φερέγγυος φορέας να γίνει ο πρωταγωνιστής της εργατικής αντίστασης, χρειάζονται οπωσδήποτε οι γενικές απεργίες που θα αποτελούν την κορύφωση των δράσεων, ωστόσο πρέπει να συνδυάζονται με μορφές μαζικών, μαχητικών, διαδηλώσεων σε απογευματινές ώρες που ασκούν πολιτική πίεση, με καταλήψεις, με μορφές ανυπακοής, με ακτιβισμούς. Στις σημερινές συνθήκες που η επίθεση δεν αφορά μόνο την εργατική τάξη αλλά και άλλα λαϊκά και μεσαία στρώματα, έχει μεγάλη σημασία ο αγώνας να γίνεται από κοινού από όλα τα θύματα του μνημονίου και όχι μόνο από την εργατική τάξη.

Πως πρέπει να δουλεύουν οι αριστεροί συνδικαλιστές μέσα στα συνδικάτα;

Στο σημείο αυτό αναπτύσσεται μια συζήτηση μέσα στην αριστερά που κυρίως εστιάζεται στον προσανατολισμό και τον τρόπο δουλειάς μας στα συνδικάτα στις τριτοβάθμιες οργανώσεις. Αυτό δεν είναι σωστό διότι το πρόβλημα με διαφορετικές ίσως αναλογίες αφορά όλη την κλίμακα του κινήματος. Από το πρωτοβάθμιο σωματείο μέχρι τις τριτοβάθμιες οργανώσεις έχει προκληθεί ζημιά και όσον αφορά στη σχέση συνδικάτων με τους εργαζόμενους, στον προσανατολισμό, στον τρόπο λειτουργίας και στην αποτελεσματικότητά τους. Οι συνδικαλιστές της αυτόνομης παρέμβασης όλα τα προηγούμενα χρόνια και τώρα πάλευαν και παλεύουν σε όλη την κλίμακα του κινήματος ώστε να εξασφαλιστεί η αγωνιστική στάση ,ο διεκδικητικός χαρακτήρας, η ενότητα δράσης των συνδικάτων. Με αποκάλυψη και καταγγελία του κυβερνητικού και εργοδοτικού συνδικαλισμού, με ριζική και δημόσια διαφωνία σε όλες τις αρνητικές επιλογές, με εναλλακτικές προτάσεις δράσης και πολιτικού προσανατολισμού, με πρωτοβουλίες και συντονισμούς από τα κάτω, με προσπάθειες να ενισχυθεί ο ρόλος των εργαζομένων στη λήψη των αποφάσεων. Εφαρμόστηκε και ορθά η στρατηγική της πίεσης και από τα πάνω και από τα κάτω και από μέσα και από έξω χωρίς όμως να διακινδυνεύει την ενότητα δράσης και την οργανωτική ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος. Η στάση αυτή, η οποία επιχείρησε να αξιοποιήσει κάθε θέση που έδωσαν στις διοικήσεις και στα εκτελεστικά όργανα οι εργαζόμενοι στους συνδικαλιστές της αριστεράς δεν ήταν εύκολη και δεν είχε πάντα τα προσδοκώμενα αποτελέσματα λόγω του αρνητικού συσχετισμού δυνάμεων. Παρ’ όλα αυτά ασκούσε μόνιμη πίεση στην ηγετική ομάδα του συνδικαλιστικού κινήματος ,την τραβούσε σε κάποιες αποφάσεις αγωνιστικές ,παρεμπόδιζε ακόμη χειρότερες εξελίξεις, διευκόλυνε τις διαφοροποιήσεις αρκετών συνδικαλιστών μέσα στα συνδικάτα. Το τελευταίο διάστημα δημιουργείται μια νέα κατάσταση όπου εντείνονται οι διαφοροποιήσεις ακόμη και στο επίπεδο των ηγεσιών των τριτοβάθμιων οργάνων με αποτέλεσμα η στενή ηγετική ομάδα της ΠΑΣΚΕ να αισθάνεται πολιτικά αποδυναμωμένη και συνδικαλιστικά να αποδιαρθρώνεται . Παρά την στήριξη που εξασφαλίζει ο σημερινός πρόεδρος της ΓΣΕΕ από το μιντιακό κατεστημένο σε σχέση με την δαιμονοποίηση συνδικαλιστικών στελεχών της που διαφοροποιούνται από το χώρο της ΠΑΣΚΕ, η φθορά της σημερινής στενής ηγετικής ομάδας της ΠΑΣΚΕ είναι μη αναστρέψιμη και αργά ή γρήγορα ένα νέο πολύχρωμο δυναμικό από στελέχη που πιστεύουν στην αγωνιστική πορεία των συνδικάτων, που θα παλεύουν για την ακύρωση των μνημονίων και των αντεργατικών πολιτικών, θα κυριαρχήσουν στις οργανώσεις. Ανάλογοι τριγμοί με άλλα χαρακτηριστικά υπάρχουν και στην ηγεσία της ΔΑΚΕ.

Είναι γνωστό ότι όπου γίνονται εκλογές υπάρχουν σημαντικές αλλαγές υπέρ των ριζοσπαστικών δυνάμεων. Όμως η σημερινή εικόνα στις τριτοβάθμιες οργανώσεις αποτυπώνει έναν συσχετισμό δυνάμεων που στις περισσότερες οργανώσεις καταγράφηκε πριν από την εφαρμογή των μνημονίων και συνεπώς δεν είναι αντιπροσωπευτική των μεγάλων αλλαγών που έχουν γίνει στη συνείδηση και εκλογική συμπεριφορά του κόσμου της εργασίας. Άρα αν στο επερχόμενο συνέδριο, της ΓΣΕΕ, όπως είναι πολύ πιθανόν, δεν υπάρξουν μαζικές εκλογικές διαδικασίες από τα κάτω, τότε η αλλαγή των συσχετισμών μπορεί να προκύψει μόνο σε επίπεδο αναδιάταξης των συνδικαλιστικών στελεχών.

Αυτή την πλευρά δεν πρέπει διόλου να υποτιμήσει το ριζοσπαστικό ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, στο όνομα μιας καθαρότητας που μπορεί να μας δημιουργεί αυταρέσκεια, αλλά τελικά συμβάλει στην αναπαραγωγή των ίδιων αρνητικών συσχετισμών. Ούτε πρέπει να θεωρηθούν ορθές λογικές που ψιθυρίζονται για εγκατάλειψη των συνδικάτων και υιοθέτηση πρακτικών που διασπούν και αποδυναμώνουν την αγωνιστική κοινή δράση των συνδικάτων. Εμείς θέλουμε να διώξουμε τις συμβιβασμένες ηγεσίες και όχι να αποδυναμώσουμε τα συνδικάτα. Δεν θα πετάξουμε μαζί με τα νερά και το παιδί.

Δ. ΤΙ ΟΡΙΖΟΥΜΕ ΩΣ ΣΧΕΔΙΟ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ

Ο στόχος να απαλλαγεί το συνδικαλιστικό κίνημα από τις παθογένειές του που αφορούν στον προσανατολισμό, στην έκπτωση αξιών, στη δομή, τη λειτουργία του, στο στελεχικό δυναμικό του ,στην ελλειμματική σχέση του με τη νεολαία ,τις γυναίκες, τους μετανάστες, στους ελαστικά απασχολούμενους και ανέργους. Ο στόχος είναι να αποκτήσει μαζικότητα ιδίως στα πιο ευάλωτα τμήματα της τάξης, ενότητα, δημοκρατία, ταξική στόχευση ,ανιδιοτέλεια και ακεραιότητα, αυτονομία, πίστη στη δύναμή του και στον πρωτοπόρο ρόλο της εργατικής τάξης, αγωνιστική στάση. Να αποκτήσει την συνείδηση των μεγάλων αλλαγών που απαιτούνται στον συνολικό τρόπο δουλειάς του μέσα στις έκτακτες συνθήκες που έχει δημιουργήσει το σοκ της κρίσης και των μνημονίων. Υπάρχουν άπειρες νέες δυσκολίες. Όμως επειδή ουδέν κακό αμιγές καλού, η κρίση και η επίθεση του κεφαλαίου με την ισοπέδωση προς τα κάτω, έχουν κάνει πιο πειστικό τον αφορισμό του Μάρξ: οι εργάτες δεν έχουν να χάσουν τίποτε, παρά μόνο τις αλυσίδες τους και έχουν άρει τις διαφορές που υπήρχαν μέσα στην εργατική τάξη φέρνοντας τους αντικειμενικά πιο κοντά ως μέλη μιας μεγάλης εκμεταλλευόμενης ομάδας. Δεν πιστεύει κανείς ότι όσο πιο εξαθλιωμένη γίνεται η εργατική τάξη τόσο πιο επαναστατική γίνεται, πολύ περισσότερο δεν το επιδιώκει, ωστόσο αυτό είναι ένα γεγονός που προέκυψε ανεξάρτητα από τη θέλησή μας και υπό την προϋπόθεση της πιο έντονης ιδεολογικοπολιτικής παρέμβασης μπορεί να αξιοποιηθεί για την ενίσχυση της αγωνιστικής ενότητας των εργαζομένων. Με όλα τα πιο πάνω η επείγουσα ανάγκη είναι να διαμορφωθεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο ώστε να γίνει ικανό το εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα να αναγεννηθεί μέσα από τα κοινωνικά ερείπια που έχουν δημιουργηθεί.

Το σχέδιο ανασυγκρότησης των συνδικάτων θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνει τα εξής:

α. Ανάπτυξη συντονισμένων αγώνων

Οι αγώνες δεν διατάσσονται. Ο κάθε χώρος έχει τις δικές του δυνατότητες και τον δικό του αγωνιστικό ρυθμό και μέθοδο. Όμως σε κρίσιμες στιγμές η ανάγκη συντονισμού είναι επιβεβλημένη και μια τέτοια περίοδος είναι η σημερινή όπου η επίθεση είναι ολομέτωπη. Όταν μάλιστα τα τριτοβάθμια όργανα δεν παίζουν τον ρόλο τους, χωρίς να σταματούμε ούτε στιγμή να παρεμβαίνουμε και να πιέζουμε τις ηγεσίες τους να παίξουν τον ρόλο τους και χωρίς να διασπάται η κοινή δράση όταν αυτή εξασφαλίζεται, είναι ανάγκη να αναλαμβάνονται πρωτοβουλίες συντονισμού των πρωτοβάθμιων και δευτεροβάθμιων οργανώσεων. Υπάρχει η πείρα αντίστοιχων πρωτοβουλιών στο παρελθόν όπως τα ΣΑΔΕΟ. Σήμερα ο συντονισμός πραγματοποιείται μέσα από τα πρωτοβάθμια σωματεία, αλλά η εμβέλειά του είναι περιορισμένη κυρίως σε δυνάμεις της αριστεράς. Ο στόχος είναι να συσπειρωθούν όλες οι δυνάμεις και οι εργαζόμενοι που θέλουν να αγωνιστούν. Συνεπώς με μεγαλύτερη πλατύτητα πρέπει να κινηθεί η προσπάθεια, με διεύρυνση της με σωματεία και ομοσπονδίες. Ανάλογες προσπάθειες πρέπει να γίνουν και τοπικά στις γειτονιές των μεγάλων πόλεων. Στις σημερινές συνθήκες ο συντονισμός δεν αφορά μόνο την εργατική τάξη αλλά και μεσαία στρώματα που πλήττονται και προλεταριοποιούνται ,αυτοαπασχολούμενους επιστήμονες. ΟΙ κινητοποιήσεις πρέπει να παίρνουν ένα χαρακτήρα παλλαϊκού κοινωνικού μετώπου που μπορεί να μορφοποιείται σε ένα πανελλαδικό δίκτυο.

β. Αλλαγή των συσχετισμών

Η προσπάθεια αλλαγής των συσχετισμών ήδη έχει ξεκινήσει. Όπου πραγματοποιούνται αρχαιρεσίες σε πρωτοβάθμια σωματεία οι συσχετισμοί διαφοροποιούνται αισθητά ιδίως όπου ενώνουν τις δυνάμεις τους οι αριστεροί συνδικαλιστές και δημιουργούνται ευρύτερα σχήματα. Όμως για να αποτυπωθεί η αληθινή εικόνα που επικρατεί στη βάση των συνδικάτων στην κορυφή αυτό θα πάρει χρόνο αν συνεχιστούν τα καθιερωμένα. Στη σημερινή ρευστή κατάσταση που πολλά αλλάζουν, που υπάρχει μια προφανέστατη αναντιστοιχία της θέλησης των εργαζομένων με την βούληση της ηγεσίας, δεν μπορεί να γίνονται συνέδρια ιδίως στις τριτοβάθμιες οργανώσεις με κλειδωμένους τους συσχετισμούς που καταγράφηκαν πριν από μια τριετία. Με βάση την παρούσα κατάσταση, υπάρχει περίπτωση να εκπροσωπούνται στη ΓΣΕΕ αντιπρόσωποι που τα πρωτοβάθμια σωματεία τους έχουν πραγματοποιήσει εκλογές πριν από μια πενταετία.

Είναι επείγουσα η ανάγκη να καταγραφεί ο σημερινός συσχετισμός δυνάμεων και γι’ αυτό το λόγο χρειάζεται να ληφθεί μια γενναία απόφαση ώστε μέσα σε ένα εξάμηνο να πραγματοποιηθούν εκλογές σε όλη την κλίμακα του κινήματος ξεκινώντας από τις αρχαιρεσίες στα σωματεία μέχρι τα συνέδρια των τριτοβάθμιων οργανώσεων. Αυτό πέρα από την μεγάλη πολιτική αξία που θα έχει με όρους δημοκρατίας, εξυγίανσης και αξιοπιστίας θα δώσει μια μεγάλη ευκαιρία στο κίνημα να ξαναδεί τον προσανατολισμό και τις μεθόδους πάλης του εντός των εντελώς νέων συνθηκών, μέσα από μια μεγάλη πρωτογενή διαδικασία διαλόγου και αποφάσεων και θα οδηγήσει σε μια πολύ μεγάλη συσπείρωση και μαζικοποίηση των συνδικάτων .

Η πρόταση αυτή που έχει εκφωνηθεί από την Αυτόνομη παρέμβαση χρειάζεται να επαναδιατυπωθεί και να αποκτήσει μια ευρύτατη στήριξη από συνδικαλιστικά στελέχη και εργαζόμενους σαν αντίβαρο στο επερχόμενο συνέδριο της ΓΣΕΕ που αντικειμενικά θα αποτυπώσει αλλοιωμένα τους συσχετισμούς. Ακόμη και στην περίπτωση που δεν επιτευχθεί αυτός ο στόχος και πραγματοποιηθεί το συνέδριο της ΓΣΕΕ με τους σημερινούς όρους, η επιμονή μας μπορεί να οδηγήσει στον μεταβατικό χαραχτήρα αυτού του συνεδρίου, ώστε μέσα σε ένα χρόνο να πραγματοποιηθεί ένα απόλυτα γνήσιο συνέδριο όλου του συνδικαλιστικού κινήματος με την ταυτόχρονη προώθηση της ενοποίησης ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.

Σε κάθε περίπτωση η ανάγκη αλλαγής των συσχετισμών είναι επείγουσα για να αναπροσανατολιστεί από τώρα η δράση των συνδικάτων. Γι αυτό το λόγο χρειάζεται μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα να δημιουργηθούν ευρύτερες αντιμνημονιακές συσπειρώσεις και ψηφοδέλτια, ώστε να εξασφαλιστεί ο ταξικός αναπροσανατολισμός των συνδικάτων. Στη ΓΣΕΕ πρέπει να υπάρξει αλλαγή ηγεσίας για να σταματήσει ο κατήφορος και η απαξίωσή της.

Με αυτό το στόχο το αυτόνομο ταξικό ρεύμα δεν πρέπει να μένει αμέτοχο σε διεργασίες και διαφοροποιήσεις που γίνονται, αρκεί να είναι ειλικρινείς και να έχουν δοκιμαστεί στην μάχη ενάντια στα μνημόνια. Αντίθετα πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες ώστε αυτές να ενισχυθούν και να αποκρυσταλλωθούν ώστε να δοθεί ένας αέρας ριζοσπαστικής αλλαγής μέσα στη ΓΣΕΕ. Είναι καθαρό ότι το μεγαλύτερο βάρος της προσπάθειας πρέπει να δοθεί στις πρωτοβάθμιες και δευτεροβάθμιες οργανώσεις, στην προσπάθεια μαζικοποίησης των συνδικάτων με νέους, ανέργους, γυναίκες, μετανάστες, ελαστικά απασχολούμενους, διότι η μεγάλη αλλαγή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα στο ήδη οργανωμένο κομμάτι που συρρικνώνεται αλλά κυρίως μέσα από τη νέα βάρδια της εργατικής τάξης και τα στρώματα που είναι εκτός των τειχών, τα οποία πρέπει να εισβάλουν στην κυριολεξία μέσα στα συνδικάτα και να αναγεννήσουν το συνδικαλιστικό κίνημα.

γ. ανασυγκρότηση-διεύρυνση του αυτόνομου ταξικού ρεύματος

Η Αυτόνομη Παρέμβαση έπαιξε έναν πολύ σημαντικό ρόλο μέσα στο συνδικαλιστικό κίνημα την τελευταία εικοσαετία και σηματοδότησε ένα νέο μοντέλο συνδικαλιστικής δράσης .Σήμερα οι ανάγκες επιβάλλουν τον μετασχηματισμό της σε μια νέα παράταξη η οποία πρέπει να περικλείει όλο το συνδικαλιστικό δυναμικό που επηρεάζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ και ακόμη ευρύτερα με συγκρότηση πανελλαδικής δομής και δικτύωσης που θα εξασφαλίζει την παρέμβασή της σε όλη τη κλίμακα του συνδικαλιστικού κινήματος.

δ. Πολιτικοποίηση

Για τα συνδικάτα πάντα υπήρχε η ανάγκη της σύνδεσης του ειδικού με το γενικό, του άμεσου με το μακροπρόθεσμο. Τα συνδικάτα έτσι ή αλλιώς εμπλέκονται στην πολιτική πάλη, αφού η συνδικαλιστική πάλη έρχεται σε σύγκρουση με τις πολιτικές που ορίζουν οι κυβερνήσεις, με τα συμφέροντα του κεφαλαίου, αλλά και με την λειτουργία της αγοράς η οποία αποτρέπει τις επιλογές που καθορίζει ο κοινωνικός συσχετισμός δυνάμεων. Η πολιτική όμως των μαζών και η πολιτικοποίηση των συνδικάτων δεν πρέπει να τα εντάσσει στο θεσμοποιημένο πολιτικό σύστημα αλλά να υπάρχει μια σχέση ανταγωνισμού με το κράτος και τα συμφέροντα που συγκροτούνται γύρω από αυτό και φυσικά τους εργοδότες ως τάξη. Υπό κανονικές συνθήκες υπάρχει ένας διακριτός καταμερισμός που εκφράζεται και στα αιτήματα και στον τρόπο δουλειάς μεταξύ πρωτοβάθμιων, δευτεροβάθμιων και τριτοβάθμιων οργάνων που πάντα πρέπει να είναι γειωμένος πάνω στα προβλήματα των εργαζομένων. Στις έκτακτες συνθήκες όμως που βιώνουμε σήμερα, χωρίς να χάνεται το στοιχείο της αντιμετώπισης των άμεσων προβλημάτων, κυριαρχεί η σύγκρουση με τις κυβερνητικές επιλογές. Συνεπώς η κατάργηση των μνημονίων και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εμποδίζουν ακόμη και την λύση μικρών προβλημάτων πρέπει να είναι ο αμετάθετος στόχος όλων των συνδικάτων και πάνω σε αυτό το στόχο πρέπει να συγκεντρώνουν την δράση τους και να οργανώνουν τις συμμαχίες τους .

ε. Νέες διεκδικήσεις και αιτήματα

Το νέο σκηνικό που έχει διαμορφωθεί έχει ανατρέψει πλήρως το πλαίσιο των αιτημάτων με βάση τα οποία ανέπτυσσε τη δράση του το συνδικαλιστικό κίνημα. Το γεγονός αυτό έχει δημιουργήσει μια μεγάλη αμηχανία και υπάρχει ο κίνδυνος της παραίτησης ή της παραπομπής των πάντων στην ανάγκη πολιτικών λύσεων. Αυτή η λογική ,θα ήταν το στράβωμα της βέργας από την ανάποδη και είναι εξίσου ζημιογόνα με το να μην κατανοεί κάποιος την ανάγκη της πολιτικοποίησης και να ασχολείται μόνο με τα ειδικά αιτήματα. Χρειάζεται, συνεπώς, ο συνδυασμός της πάλης. Έχουμε μπροστά την εφαρμογή του τρίτου μνημονίου με πάρα πολλές διατάξεις που θα υλοποιούνται σταδιακά. Η ανάπτυξη αγώνων για την αποτροπή των απολύσεων στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, για την απόκρουση των ιδιωτικοποιήσεων, για την αποτροπή των αυξήσεων στα εισιτήρια και στα τιμολόγια της ΔΕΗ, η απόκρουση της φοροεπιδρομής και της λεηλασίας των μισθών, του χαρατσιού στα νοσοκομεία, η απόκρουση πλειστηριασμών και άλλα διαμορφώνουν ένα πλαίσιο κινήσεων και αιτημάτων. Παράλληλα οι περικοπές στις συντάξεις μπορούν να τροφοδοτήσουν δράσεις για την ακύρωσή τους και μαζικές προσφυγές στα δικαστήρια αξιοποιώντας τις αποφάσεις του γενικού λογιστηρίου. Επίσης η διάλυση των εργασιακών σχέσεων, η αυθαιρεσία στους χώρους δουλειάς πρέπει να μην θεωρούνται ως αναπότρεπτες και να διαμορφώνονται διεκδικήσεις που θα υπερβαίνουν το νομικό πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί. Ακόμη έξω από μια λογική πειθαρχίας στο πάγωμα και στην μείωση των μισθών πρέπει να διαμορφωθούν οικονομικές διεκδικήσεις, που θα αναστρέφουν την καθίζησή τους και ταυτόχρονα θα απαιτούν ρυθμίσεις για την στήριξη των ανέργων και την αύξηση της απασχόλησης, την άμεση καταπολέμηση της ακρίβειας, την ενίσχυση του ρόλου του ΣΕΠΕ, την αποκατάσταση της λειτουργίας των συμβάσεων. Επίσης το συνδικαλιστικό κίνημα εκτός από την παραδοσιακή ατζέντα πρέπει να ψάξει σε νέα πεδία που αφορούν στην διαχείριση του χρόνου εργασίας, στην αυτοδιαχείριση επιχειρήσεων που κλείνουν, στην επιβολή μορφών εργατικού και κοινωνικού ελέγχου

στ. Η Οργάνωση της αλληλεγγύης

Όταν αντιμετωπίζουμε μια τέτοια περίοδο που μεγάλο τμήμα της εργατικής τάξης και άλλων λαϊκών στρωμάτων αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης, τότε μαζί με την αντίσταση το θέμα της αλληλεγγύης αποκτά μεγάλη σημασία και δεν πρέπει να υποτιμάται. Τα συνδικάτα δεν μπορούν να μένουν πίσω σε αυτό το ζήτημα Η αλληλεγγύη φυσικά πρωτίστως αφορά στους αγώνες που πραγματοποιούνται, σε τμήματα της τάξης που χτυπιούνται ,αλλά ταυτόχρονα παίρνει και την μορφή της αλληλοβοήθειας για την κάλυψη των άμεσων βιοτικών αναγκών. Τα συνδικάτα με τις πανελλαδικές δομές τους σε συνεννόηση με την τοπική αυτοδιοίκηση και άλλους φορείς και πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που έχουν δημιουργηθεί μπορούν να παίξουν ένα σημαντικό ρόλο, διότι μέσα από αυτές τις δράσεις ενισχύεται ο κοινωνικός τους ρόλος και ιδίως τα πιο εξαθλιωμένα τμήματα της τάξης παραμένουν ενταγμένοι σε μια συλλογική προσπάθεια και δεν απομονώνονται.

ζ. Οργανωτική ενότητα-δομή

Το συνδικαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα έχει ορθά επιλέξει την δράση του μέσα από ενιαία οργανωτική δομή. Παρόλα αυτά ο κατακερματισμός στην βάση επαγγελμάτων, ειδικοτήτων και χώρων δουλειάς είναι πολύ εκτεταμένος. Προκύπτει η άμεση ανάγκη για μια διαδικασία ενοποίησης ξεκινώντας από τα πάνω προς τα κάτω. Το πρώτο που πρέπει να προχωρήσει είναι η ενοποίηση ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Παράλληλα πρέπει να προωθηθεί επί τέλους η ενοποίηση συναφών ομοσπονδιών ώστε να φτάσουμε σε 15-20 ομοσπονδίες και αντιστοίχως στα εργατικά κέντρα που πρέπει να αποφασιστεί ποιος θα είναι ο ρόλος τους και αν θα παραμείνουν στο επίπεδο του νομού ή της περιφέρειας. Στα πρωτοβάθμια σωματεία είναι επείγουσα η ανάγκη συνένωσής τους σε μεγαλύτερα σωματεία και να σταματήσει το χάος των χιλιάδων μικρών σωματείων. Ειδικά για την αττική και τις μεγάλες πόλεις τα εργατικά κέντρα πρέπει να αποκεντρωθούν στο επίπεδο δήμων και διαμερισμάτων και να βοηθήσουν στην μαζικοποίηση των σωματείων με εργαζόμενους, ανέργους και συνταξιούχους και την συσπείρωσή τους καθαρά σε ταξική και όχι επαγγελματική βάση. Με την δομή που έχει η οικονομία στη χώρα μας πρέπει επίσης το βάρος να δοθεί στα κλαδικά σωματεία.

η. Δημοκρατία

Τα συνδικάτα πρέπει να εγκαταλείψουν ένα τρόπο λειτουργίας γραφειοκρατικό και συγκεντρωτικό, που καταλήγει να υποτιμά τον ρόλο των εργαζομένων και περιορίζει την αποτελεσματικότητα στη δράση.

Αυτό αφορά τα συνδικάτα σε όλη την κλίμακα του κινήματος αλλά αφορά πρωτίστως τα πρωτοβάθμια σωματεία. Τα σωματεία πρέπει να σφύζουν από ζωή, να φροντίζουν οι περισσότερες αποφάσεις να λαμβάνονται μέσα από μαζικές συνελεύσεις. Να φροντίζουν ώστε στην καθημερινή ζωή των συνδικάτων να συμμετέχουν όσο γίνεται περισσότεροι εργαζόμενοι/ες. Να δημιουργούνται επιτροπές δουλειάς και ομάδες ενδιαφερόντων. Να κυριαρχεί ένα κλίμα συντροφικότητας και αλληλεγγύης μεταξύ των μελών, που δεν πρέπει να διαταράσσεται από άγονες αντιπαραθέσεις οι οποίες απομακρύνουν τους εργαζόμενους. Στα συνδικάτα δεν πρέπει να υπάρχουν αποκλεισμοί, ούτε μπορεί να γίνεται κατάχρηση της πλειοψηφίας ή πολύ χειρότερα να παίρνονται αποφάσεις χωρίς να συνεδριάζουν τα όργανα με την λογική ότι υπάρχουν δεδομένες πλειοψηφίες. Η αντιπροσωπευτικότητα στην συγκρότηση των προεδρείων είναι μια δοκιμασμένη πρακτική που προσφέρει προϋποθέσεις μιας πιο δημοκρατικής λειτουργίας αλλά αν δεν συνοδεύεται από μια αντίληψη ανοιχτής λειτουργίας τότε δεν εξασφαλίζεται η δημοκρατία.

θ. συνδικαλιστική ηθική και δεοντολογία

Τα συνδικαλιστικά στελέχη πρέπει να είναι το υπόδειγμα ανιδιοτέλειας, ηθικής ακεραιότητας, δημοκρατικής συμπεριφοράς, απόλυτου σεβασμού στη θέληση των εργαζομένων στους οποίους άλλωστε απολογούνται. Πρέπει να σταματήσουν άμεσα οι πρακτικές πελατειακών σχέσεων, ανοχής σε φαινόμενα νοθείας, συμμετοχής σε αμειβόμενες επιτροπές, αξιοποίησης των συνδικαλιστικών αποσπάσεων για λόγους που δεν έχουν σχέση με την συνδικαλιστική δουλειά και άλλες εκφυλιστικές λογικές, φαινόμενα που υπάρχουν σε ένα τμήμα του συνδικαλιστικού κινήματος. Το συνδικαλιστικό κίνημα πρέπει να προχωρήσει στην εξυγίανση και την αυτοκάθαρσή του, ώστε να μην υπάρχουν σκιές που φθείρουν την ιδέα της συνδικαλιστικής δράσης. Η διαμόρφωση ενός κώδικα δεοντολογίας, ψηφισμένου από συνέδρια, με συγκεκριμένες δεσμεύσεις θα ήταν ένα σημαντικό βήμα για την εξυγίανση και αναμόρφωση του συνδικαλιστικού κινήματος.

Τα συνδικάτα πρέπει να αλλάξουν ΤΩΡΑ!

Το συνδικαλιστικό κίνημα στη χώρα μας, πρέπει επειγόντως να αλλάξει ριζικά. Να επανασυνδεθεί με τις αγωνιστικές και ταξικές παραδόσεις του εργατικού κινήματος στη χώρα μας, να αποκαταστήσει την ενότητα δράσης του, να διεθνοποιήσει την προσπάθειά του ,να μελετήσει την ιστορική του διαδρομή, να εξυγιανθεί, να αντιστοιχηθεί άμεσα και ευθέως με τις ανάγκες του κόσμου της εργασίας και με την ιστορική φάση που διανύουμε.

Οποιαδήποτε ολιγωρία ή αδράνεια ή ρητορεία περί επιφανειακών αλλαγών που διατηρούν την ίδια κατάσταση, θα είναι σε βάρος της μελλοντικής πορείας των συνδικάτων. Προφανώς η αλλαγή αυτή πρέπει να γίνει «εν κινήσει» μέσα στην εξέλιξη των αγώνων που δεν πρέπει ούτε στιγμή να σταματήσουν.

Κάτι μεγάλο πρέπει να γίνει και να γίνει τώρα. Οποιαδήποτε καθυστέρηση θα είναι καταστροφική για το ίδιο το συνδικαλιστικό κίνημα. Το παρόν σημείωμα δεν φιλοδοξεί να δώσει ολοκληρωμένες απαντήσεις. Προσπαθεί να δώσει μερικές ιδέες στο ενεργό συνδικαλιστικό δυναμικό της αριστεράς και κυρίως να δημιουργήσει ερεθίσματα για ένα ουσιαστικό και γόνιμο διάλογο.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΣΑΚΟΡΑΦΑ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ

Posted on Φεβρουαρίου 24, 2013. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΣΟΦΙΑΣ ΣΑΚΟΡΑΦΑ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ*

ΣΑΚΟΡΑΦΑ

Συντρόφισσες και σύντροφοι

Η πίεση του χρόνου με αναγκάζει να γίνω επιγραμματική.
Θέλω να κάνω μια εκ βαθέων πολιτική εξομολόγηση και αμέσως μετά να επιχειρήσω την αναλογία της.
Έχω χάσει λίγο την μπάλα. Αυτή είναι η πολιτική μου εξομολόγηση.
Η αναλογία είναι ότι εάν σε μένα συμβαίνει κάτι τέτοιο, πολύ φοβάμαι ότι για το λαό αυτό μεταφράζεται σε ένα αίσθημα πολιτικής απογοήτευσης.
Και πιστεύω, αλλά και γνωρίζω, στο βαθμό που μπορώ να γνωρίζω, ότι υπάρχει ένας κόσμος που δηλώνει και είναι απογοητευμένος από μας.
Και θα επιχειρήσω να εξηγήσω το γιατί μέσα στη δυσκολία των λίγων λεπτών.
Γύρω μας διαλύεται το σύμπαν. Κυριολεκτώ, χωρίς καμία υπερβολή, διαλύεται το σύμπαν. Οι δε μήνες που έρχονται θα είναι οι σκληρότεροι μήνες που έχουμε ζήσει εδώ και 40 χρόνια.

Θαρρώ ότι σε αυτή τη δραματική συγκυρία ο λαός μας έχει ιδιαίτερες απαιτήσεις από εμάς και θεωρώ διαφορετικές απαιτήσεις από αυτό που κάνουμε.
Πρώτα από όλα σε επίπεδο ηγετικών στελεχών και κόμματος.
Βρισκόμαστε πλέον στην εποχή που ο λαός μας δεν εμπιστεύεται έναν ηγέτη ή ένα πολιτικό χώρο μέχρι αυτοί να φανούν αναξιόπιστοι.
Παρά εμπιστεύεται έναν ηγέτη ή έναν πολιτικό χώρο αφού πρώτα αποδείξουν ότι είναι αξιόπιστοι.
Εμείς λοιπόν θεωρώ ότι όχι απλώς δεν κάνουμε όσα πρέπει για να εδραιώσουμε την αξιοπιστία μας, αλλά πολλές φορές κάνουμε πράγματα που μας καθιστούν αναξιόπιστους.
Αναξιόπιστους με την έννοια τόσο της πολιτικής ασυνέχειας του λόγου μας, όσο και της πολιτικής ασυνέπειας στις πράξεις μας.
Πολύ επιγραμματικά αναφέρω : όχι σε αυτές καθαυτές ίσως τις συναντήσεις κορυφής που επιχειρεί ο σύντροφος Πρόεδρος, αλλά κυρίως στα πολιτικά συμπεράσματα που βγαίνουν από αυτές.
Στη συνάντηση Πέρες αποτύχαμε να δώσουμε στίγμα.
Στη συνάντηση στο ευρωπαικό κοινοβούλιο δώσαμε ένα στίγμα εξαιρετικά μαλακό, χαρακτηρίζοντας το πρόγραμμα που ακολουθεί η χώρα μας αδύναμο.
Στη συνάντηση με Σόιμπλε δε βγήκε ξεκάθαρο στίγμα στην ελληνική κοινωνία.
Στη δε συνάντηση με το ΔΝΤ το στίγμα υπήρξε μάλλον στρεβλό, αφού αντί να βγει προς τα έξω η υπαναχώρηση του ΔΝΤ ως προς το μνημόνιο,
βγήκε προς τα έξω μια θρησκευτικού τύπου λατρεία προς τον Ομπάμα και τις αξίες του αμερικανικού έθνους.
Μια αγιοποίηση δηλαδή του αμερικάνικου καπιταλισμού, η οποία δημιουργεί τα εξής ιδεολογικά και τακτικά προβλήματα.
Το ιδεολογικό πρόβλημα. Είναι άλλο να λες ότι στην ανταγωνιστική σύγκρουση του αμερικανικού και του ευρωπαϊκού καπιταλισμού θα συμμαχήσω ακόμη και με το διάολο, προκειμένου εκμεταλλευόμενος τις αντιθέσεις, αλλά και τις επιδιώξεις ενός εκάστου, να κερδίσω λύσεις για το λαό μου.
Και είναι διαφορετικό να αγιοποιείς τη μητρόπολη που παρήγαγε και εξήγαγε την κρίση και στην Ευρώπη.
Γιατί η πρώτη τοποθέτηση επιθετικά εκμεταλλεύεται τις καπιταλιστικές αντιθέσεις.
Η δεύτερη όμως ενεργητικά υποτάσσεται στον έναν πόλο, μετατρέποντας τον κιόλας όχι σε τακτικό, αλλά σε στρατηγικό σύμμαχο.
Το τακτικό πρόβλημα που προκύπτει, αφορά σε μια πλήρη διάσταση με την προεκλογική δυναμική μας.
Η δυναμική μας βασιζόταν πάνω στην αναμφισβήτητη διαπραγματευτική μας ισχύ.
Και αυτή η ισχύς δεν πήγαζε μόνον μέσα από το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ δε χρωστούσε πουθενά.
Πήγαζε κατά κύριο λόγο μέσα από τον εγγενή φόβο που τρέφουν οι πυλώνες του ευρωπαικού και δυτικού κατεστημένου απέναντι σε κάθε τι αριστερό.
Αυτός ακριβώς ο φόβος, ο πολιτικός φόβος εννοώ, σε μια σκληρή διαπραγμάτευση είναι ίσως το πιο σημαντικό εργαλείο, μαζί εννοείται με την πολιτική βούληση, που μπορεί να έχει μια κυβέρνηση της αριστεράς.
Εμείς αυτήν την πολιτική υπεραξία τη μετατρπουμε προς τα έξω σε εύσημα κυβερνησιμότητας, προς τα μέσα σε δηλώσεις νομιμότητας.
Και εξηγώ.
Το προς τα έξω κομμάτι.
Όλες οι συναντήσεις πήραν το χαρακτήρα, ενώ πραγματικά πιστεύω ότι δεν τον είχαν, του καλού πολιτικού χώρου, που δίνει τις εξετάσεις του … σε ποιους ; στους δανειστές του, στους τοκογλύφους τους, ώστε να προαχθεί σε εν δυνάμει κυβέρνηση.
Το προς τα μέσα κομμάτι. Ξεκινώντας από το βίλα αμαλία και μετά στο Mall βρεθήκαμε απολογούμενοι προς τους άνομους να δηλώνουμε τη νομιμότητά μας.
Βρεθήκαμε απολογούμενοι προς τους πραγματικούς τρομοκράτες να δηλώνουμε φιλειρηνικοί.
Βρεθήκαμε απολογούμενοι προς τους τραμπούκους που έδωσαν απλόχερη ασυλία στον Καλαμπόκα, να δηλώνουμε ότι σεβόμαστε την ανθρώπινη ζωή.
Βρεθήκαμε απολογούμενοι σε αυτούς που έκαναν κουρελόχαρτο το σύνταγμα, σε αυτούς που με συνοπτικές διαδικασίες κατέλυσαν δημοκρατικούς θεσμούς και δημοκρατικά κεκτημένα να δηλώνουμε πίστη στη δημοκρατία.
Συντρόφισσες και σύντροφοι
Σε μια τέτοια συγκυρία είναι απολύτως λογικό δίπλα μας ο θυμός, η οργή και η αγανάκτηση να καίει το σύμπαν.
Είναι επίσης ερμηνεύσιμο κάποιοι χώροι να έχουν μια λογική ακραίας σύγκρουσης.
Είναι επίσης αναμενόμενες και οι προβοκάτσιες.
Το πρόβλημα όμως της οργής λύνεται αλλιώς.
Δε λύνεται με δηλώσεις που θεοποιούν την κοινωνική γαλήνη, παρά με κινηματικές διαδικασίες, διαδικασίες που πριονίζουν το κλωνάρι πάνω στο οποίο κάθεται η τρόικα εσωτερικού.
Τότε μόνον μιλάμε για ανατροπή.
Η ιστορία της απεργίας στο μετρό, για να μην πάω πιο πίσω στην ιδιωτικοποίηση ας πούμε της ΑΤΕ, που δεν άνοιξε μύτη, μας βρήκε τελείως απροετοίμαστους.
Ξέρετε τι λέει ένα email που μου στείλανε, το οποίο εν πρώτοις, μπορεί να φανεί αφελές, στη βάση του όμως δεν είναι.
Που ήταν τα δεκάδες χιλιάδες στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ στην Αθήνα; Γιατί δε βρέθηκαν στο αμαξοστάσιο εκείνο το βράδυ;
Κι εγώ να ρωτήσω με τη σειρά μου.
Ας πούμε λοιπόν ότι αυτά αποτελούν τη χρυσή εφεδρεία – με πολλές ενστάσεις προσωπικές- αλλά ας πούμε ότι είναι η χρυσή εφεδρεία για κάποια άλλη πιο ώριμη στιγμή
Γιατί δε βρεθήκαμε συντονισμένα 500 στελέχη από την προηγούμενη εκεί, ώστε να μετατρέψουμε το θέμα της επιστράτευσης σε μείζον πολιτικό θέμα, σε μείζον ζήτημα για τη δημοκρατία, σε μείζον ζήτημα για την ελευθερία και όχι σε πόλεμο ανάμεσα σε κυβέρνηση και συνδικαλιστές.
Και το λέω αυτό ως παράδειγμα γιατί κάποια στιγμή πρέπει να πολιτικοποιήσουμε τη σύγκρουση.
Δε φτάνει η βουλή, δε φτάνουν οι δηλώσεις, δε φτάνουν οι ανακοινώσεις και τα δελτία τύπου.
Στο δρόμο πολιτικοποιείται η σύγκρουση, γιατί εκεί αναπτύσσεται το κίνημα.

Σε κάθε άλλη περίπτωση, που η σύγκρουση προσλαμβάνει χαρακτήρα κοινοβουλευτικό μόνον ή ρητορικό μόνον, η όποια εξέλιξη δε χαρακτηρίζεται σαν ανατροπή, αλλά σαν διαδοχή, που όπως πολύ καλά καταλαβαίνουμε όλοι, όπως καταλαβαίνει ο λαός μας θα έχει πενιχρά αποτελέσματα, ακόμη και εάν έχουμε τις καλύτερες των προθέσεων.
Πάω πολύ γρήγορα στο πρόβλημα της προβοκάτσιας ή στο ζήτημα χώρων με μια ακραία πρακτική σύγκρουσης.
Αυτό σύντροφοι δεν είναι δικό μας πρόβλημα.
Εάν τούτη η κυβέρνηση έχει απέναντί της δέκα εικοσάρηδες που πυροβολούν τα γραφεία της ΝΔ, ΝΑ ΦΥΓΕΙ.
ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΑΠΟΤΥΧΕΙ.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΓΓΥΗΘΕΙ ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ ΤΗΣ.
Εάν έχει προβοκατόρικους μηχανισμούς, όπως πολύ εύκολα έχει αποδείξει στην πατρίδα μας η ιστορία, εμείς να περάσουμε στην επίθεση, αφού είναι στο πολιτικό dna του λαού μας, είναι κομμάτι της ιστορικής του μνήμης, ότι τούτο το τραμπουκικό σχήμα με τους κένταυρους και τους τσεκουροφόρους μπορεί πολύ εύκολα να επαναλάβει όχι απλώς την ιστορία του, αλλά τον ίδιο τον εαυτό του.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Σεβόμενη το χρόνο δεν μπορώ να προχωρήσω παραπέρα.
Πρέπει όμως να πω κλείνοντας τρία πράγματα.
Το πρώτο αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε οπουδήποτε, αλλά όχι στους δρόμους, και ο ρόλος της αριστεράς τούτη την εποχή είναι να σφυρηλατεί συνειδήσεις για την ανατροπή, να σφυρηλατεί συνειδήσεις για τη στήριξη της μεταβατικής κυβέρνησης μας.
Το δεύτερο. Στο βαθμό που δε βρισκόμαστε στους δρόμους, εκεί όπου έχουμε τη δύναμη, τούτη η κυβέρνηση αξιοποιεί διαρκώς τη δική της δύναμη, την προπαγάνδα και τα ΜΜΕ.
Ας μην το βοηθάμε λοιπόν διατυπώνοντας θόλο ή στογγυλεμένο πολιτικό λόγο, λόγο νοικοκυρεμένο και καθώς πρέπει
Νοικοκυρεμένοι, υποταγμένοι και με ευθύνη απέναντι στο σύστημα είναι αυτοί.
Εμείς έχουμε ευθύνη μόνον απέναντι στο λαό, υποτασσόμαστε μόνον σε αυτόν, αλλά παράλληλα τον θέλουμε δραστήριο στην αντίστασή του, ριζοσπαστικό στις θέσεις του και μαχητικό στις πρακτικές του.
Επιπλέον ας μην βοηθάμε την κυβέρνηση διατυπώνοντας θέσεις που δεν απηχούν παρά την προσωπική μας άποψη.
Μετά τις προσωπικές αυτές απόψεις τις κάνουν παντιέρα και αντί να μιλάμε για το δάσος που καίγεται, απολογούμαστε για το δεντράκι που φύτρωσε.
Το τρίτο και τελειώνω συντρόφισσες και σύντροφοι.
Βρισκόμαστε σε ανθρωπιστική κρίση. Όλες οι ενέργειες και οι δράσεις μας πρέπει να είναι ενταγμένες μέσα στο μέγεθος αυτής της κρίσης, όπως επίσης και οι πολιτικές μας πρωτοβουλίες πρέπει να τη λαμβάνουν σοβαρά υπόψη.
Το ζήτημα της κατάθεσης μιας σοβαρής και ολοκληρωμένης πολιτικής πρότασης σήμερα δεν μπορεί να μην περιλαμβάνει επίσης με τρόπο σοβαρό και ολοκληρωμένο το ζήτημα της παραγωγικής ανασυγκρότησης.
Γιατί η παραγωγική ανασυγκρότηση σε κάθε περίπτωση είναι το plan A.
Προσπάθησα να τρέξω ζητήματα που θέλουν πολλή ώρα να αναλυθούν, με την έννοια αυτή απλώς κατέθεσα ένα στίγμα.
Ένα στίγμα ανησυχίας, προβληματισμού, αγωνίας, αλλά κυρίως τεράστιας προσδοκίας από εμάς και τις δυνατότητές μας.
Και το καταθέτω εδώ μέσα στο όργανό μας, όπως πρέπει να γίνεται και όπως αρμόζει σε σοβαρές ανησυχίες, προβληματισμούς, αγωνίες, αλλά και προσδοκίες.

*ΠΗΓΗ: sakorafa.gr

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Του Γ. Βαρουφάκη – Πολλαπλασιαστές – Για να ξέρουμε τι λέμε

Posted on Φεβρουαρίου 24, 2013. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

 

Πολλαπλασιαστές: Για να ξέρουμε τι λέμε!

 

Ημερομηνία: 21/02/2013

Του Γιάννη Βαρουφάκη

ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣΑυτό τον καιρό η έννοια του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή έχει αποκτήσει σημαντική πολιτική σημασία, καθώς δραπέτευσε από τα εγχειρίδια των μακροοικονομικών και κυριαρχεί στον δημόσιο διάλογο τόσο στην Ελλάδα όσο και αλλού. Καλό είναι λοιπόν να ξέρουμε τι λέμε όταν αναφερόμαστε σε αυτόν.

Ο υπολογισμός του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή της χώρας δεν είναι απλή υπόθεση και πράγματι υπάρχει σοβαρός λόγος που οι οικονομολόγοι διαφωνούμε μεταξύ μας. Άλλο αυτό όμως και άλλο το να γράφονται αστειότητες.

Ως παράδειγμα παραθέτω κάτι που διάβασα σε γνωστή (τέως σοβαρή) καθημερινή, απογευματινή εφημερίδα: «Ας θυμηθούμε πως το 2009, με 10% πρωτογενές έλλειμμα, είχαμε ύφεση 2,8%. Ο πολλαπλασιαστής ήταν -3,5 – ούτε 0,5, ούτε 0,75, ούτε 1,7! Για κάθε παραπανίσιο ευρώ που έμπαινε στην οικονομία, χάνονταν τριάμιση ευρώ!» Με άλλα λόγια, σύμφωνα με τον αρθρογράφο, το ΔΝΤ έκανε μεν λάθος υπολογισμό του πολλαπλασιαστή όχι επειδή τον «υποτίμησε» (θεωρώντας ότι ήταν της τάξης του 0,5 όταν έφτανε το 1,7) αλλά επειδή τον «υπερτίμησε» (καθώς στην πραγματικότητα ήταν -3,5 αντί για +0,5, +0,75 ή +1,7).

Αν ο αρθρογράφος ήταν πρωτοετής φοιτητής, και έγραφε τέτοιες ανοησίες, θα μηδενιζόταν. Όμως τέτοιες στοιχειώδεις παρανοήσεις παρατηρούνται σε πολλά άρθρα «σοβαρών» αρθρογράφων και για αυτό είναι αναγκαίο να βάλουμε τα πράγματα στην θέση τους.

Εν αρχή ήν το εθνικό εισόδημα, το ΑΕΠ της χώρας, η πηγή όλων των εισοδημάτων όλων μας. Καθώς το εθνικό εισόδημα «κυκλοφορεί» στην οικονομία (π.χ. καθώς οι καταναλωτές ξοδεύουν, οι επιχειρήσεις χρησιμοποιούν αυτά τα έσοδα για να πληρώνουν μισθούς, οι μισθωτοί από τους μισθούς τους καταβάλουν φόρους, η κυβέρνηση χρησιμοποιεί μέρος των φόρων για να δίνει συντάξεις και επιδόματα, τα επιδόματα ξοδεύονται κλπ), κάποια ποσά «χάνονται», βγαίνουν από την κυκλοφορία του, και κάποια άλλα προστίθενται σε αυτήν.

Παραδείγματος χάριν, χρήματα που κερδίζουν οι εξαγωγικές επιχειρήσεις λειτουργούν ως τονωτικές ενέσεις στην ροή του εθνικού εισοδήματος. Το ίδιο και οι δημόσιες επενδύσεις (π.χ. επέκταση του Μετρό). Το ίδιο και οι ιδιωτικές επενδύσεις (π.χ. μια νέα επένδυση ξένης ή ελληνικής εταιρείας). Αυτά τα τρία, εξαγωγικό (ή τουριστικό) εισόδημα, δημόσιες δαπάνες και ιδιωτικές επενδύσεις, αποτελούν τις τρεις «ενέσεις» στο ΑΕΠ. Περιληπτικά, οι συνολικές «ενέσεις» στο ΑΕΠ είναι το άθροισμα των ιδιωτικών επενδύσεων, των δημόσιων δαπανών και των εισοδημάτων από το εξωτερικό (εξαγωγές, τουρισμός, εμβάσματα).

Από την άλλη, έχουμε και τριών ειδών «απώλειες» από την κυκλοφορία του ΑΕΠ της χώρας: (α) τα χρήματα που ξοδεύουμε για εισαγωγές (τα οποία ουσιαστικά εγκαταλείπουν την επικράτεια), (β) τα χρήματα που κάποιος βάζει στο σεντούκι για μια δύσκολη στιγμή (δηλαδή οι αποταμιεύσεις), και (γ) τα χρήματα που μας παίρνει η εφορία τα οποία, και αυτά, αφαιρούνται από την κυκλοφορία του ΑΕΠ. Περιληπτικά, το άθροισμα, σε ευρώ, αυτών των «απωλειών» ισούται με το άθροισμα των φορών που εισπράττει το κράτος, των αποταμιεύσεων, και των χρημάτων που ξοδεύουμε για εισαγωγές, ταξίδια στο εξωτερικό κλπ.

Ερχόμαστε λοιπόν στον πολλαπλασιαστή ή, για την ακρίβεια, στους δύο πολλαπλασιαστές της οικονομίας μας. Στον πολλαπλασιαστή «ενέσεων», έστω μ, και στον πολλαπλασιαστή «απωλειών», έστω λ. Η έννοιά τους είναι τόσο απλή όσο δύσκολος είναι ο υπολογισμός τους: Αν ξάφνου οι «ενέσεις» μειωθούν αυτόνομα κατά 1 ευρώ (τι σημαίνει αυτό το αυτόνομα θα το δούμε στην επόμενη παράγραφο – καθώς έχει μεγάλη σημασία), το ΑΕΠ της χώρας μειώνεται κατά μ ευρώ. Κι αντίθετα, αν οι «ενέσεις» αυξηθούν αυτόνομα κατά 1 ευρώ τότε το ΑΕΠ αυξάνεται κατά μ ευρώ. Κάτι αντίστοιχο, από την ανάποδη όμως, ισχύει για τον πολλαπλασιαστή «απωλειών», το λ: Αν αυξηθούν οι «απώλειες» κατά 1 ευρώ (π.χ. αυξηθούν οι φόροι αυτόνομα), τότε το ΑΕΠ μειώνεται κατά λ ευρώ (και το αντίθετο, αν μειωθούν οι «απώλειες» κατά 1 ευρώ τότε το ΑΕΠ, ανεβαίνει κατά λ ευρώ). Να γιατί οι αριθμοί μ και λ ονομάζονται πολλαπλασιαστές: επειδή πολλαπλασιάζουν τις αυτόνομες αλλαγές των «ενέσεων» και των «απωλειών» επηρεάζοντας έτσι πολλαπλασιαστικά το εθνικό εισόδημα. Π.χ. αν μ=1,8 και λ=0,8 και αυξηθούν οι φόροι αυτόνομα κατά 1 δις, τότε το ΑΕΠ μειώνεται κατά 800 εκ. ευρώ (-λΧ1 δις) ενώ αν την ίδια στιγμή αυξηθούν οι ιδιωτικές επενδύσεις κατά 1 δις το ΑΕΠ θα «τσιμπήσει» μΧ1 δις =1,8 δις.

Σε αυτό το σημείο πρέπει εσπευσμένα να εξηγήσω γιατί επιμένω, ξανά και ξανά σε αυτό το αυτόνομα: Οι πολλαπλασιαστές αφορούν αποκλειστικά την αυτόνομη μεταβολή των «ενέσεων» (π.χ. των δημόσιων δαπανών) και των «απωλειών» (π.χ. των φόρων) και όχι τις αυτόματες μεταβολές τους. Τι σημαίνει τώρα αυτόνομη και τι αυτόματη μεταβολή των «ενέσεων» και/ή των «απωλειών» και ποια η διαφορά τους;

Να τι δεν σημαίνει αυτόνομη μεταβολή:

• Όταν οι φόροι μειώνονται λόγω της ύφεσης, επειδή δηλαδή μειώνονται τα εισοδήματα των πολιτών (δηλαδή πέφτει το ΑΕΠ), δεν έχουμε αυτόνομη μείωση των φόρων – η μείωση αυτή προκύπτει αυτόματα (και ουχί αυτόνομα) εξ αιτίας της μείωσης του ΑΕΠ.

• Όταν τα επιδόματα ανεργίας αυξάνονται λόγω του μεγαλύτερου αριθμού ανέργων, αυτό δεν αποτελεί μια αυτόνομη αύξηση των δημόσιων δαπανών (αλλά πρόκειται για άλλη μια περίπτωση αυτόματων μεταβολών που κι αυτή είναι απόρροια της μείωσης του ΑΕΠ).

Πότε θα χαρακτηρίζονταν ως αυτόνομες οι μεταβολές σε δαπάνες και φόρους; Η απάντηση είναι: όταν δεν αποτελούν αυτόματες αντιδράσεις των δημόσιων δαπανών και των φόρων στις αυξομειώσεις του ΑΕΠ. Π.χ,

• Όταν οι φόροι αυξάνονται επειδή η κυβέρνηση αποφάσισε να αυξήσει τον ΦΠΑ, τον συντελεστή του φόρου εισοδήματος, ή τις «αντικειμενικές» αξίες των ακινήτων.

• Όταν οι δαπάνες μειώνονται επειδή η κυβέρνηση αποφάσισε να μειώσει  τις συντάξεις ή τα κονδύλια των νοσοκομείων ή τα επιδόματα

Έχοντας ξεκαθαρίσει την διαφορά μεταξύ αυτόνομων και αυτόματων μεταβολών των «ενέσεων» και των «απωλειών» , προχωρούμε στον εξής απλό ορισμό: Οι πολλαπλασιαστές αφορούν το αποτέλεσμα επί του εθνικού εισοδήματος μόνο των αυτόνομων μεταβολών των «ενέσεων» ή/και των «απωλειών» – και όχι των αυτόματων μεταβολών τους.

Ας δούμε ένα απλό αριθμητικό παράδειγμα: Έστω ότι μια χρονιά (π.χ. το 2009) ο πολλαπλασιαστής «ενέσεων» μ ήταν ίσος με 2 και ο πολλαπλασιαστής «απωλειών» λ ήταν ίσος με 1. (Δεν λέω ότι αυτά ήταν τα μεγέθη τους. «Έστω ότι ήταν αυτά» λέω λόγου χάριν.) Έστω ακόμα ότι την ίδια χρονιά μειώνονταν οι αυτόνομες «ενέσεις» κατά 3,57 δις. Π.χ. λόγω της επερχόμενης Κρίσης (μετά την κατάρρευση της Wall Street και το παγκόσμιο «στέγνωμα» κεφαλαίων), οι επιχειρήσεις μείωναν τις επενδύσεις τους κατά, π.χ., 1,5 δις ευρώ την ώρα που ο τουρισμός απέφερε 2,07 δις λιγότερα (καθώς η Κρίση κράτησε κάποιους ξένους τουρίστες στα σπίτια τους). Αποτέλεσμα είναι το ΑΕΠ  να πέσει κατά μΧ3,57 το οποίο, αν μ=2, ισούται με 7,14 δις ή κατά 2,8% ως ποσοστό του αρχικού ΑΕΠ (που το 2009 ήταν γύρω στα 255 δις). Παράλληλα, η πτώση αυτή του ΑΕΠ είναι λογικό να αυξήσει το πρωτογενές έλλειμμα δεδομένου ότι: (α) μειώνονται οι  φόροι που λαμβάνει το κράτος (καθώς τα εισοδήματα και η απασχόληση έχουν υποστεί μείωση), ενώ από την άλλη (β) αυξάνονται οι δημόσιες δαπάνες (π.χ. μεγαλύτερη δαπάνη για επιδόματα ανεργίας καθώς οι ουρές στον ΟΑΕΔ μεγαλώνουν).

Το παράδειγμά μου δεν διεκδικεί την αριθμητική ακρίβεια καθώς τα νούμερα αυτά τα επέλεξα τυχαία. Αυτό όμως που δείχνει υπεράνω αμφισβήτησης είναι το εξής απλό και σημαντικό: Η σύμπτωση της μείωσης του ΑΕΠ μιας χώρας, δηλαδή μιας Ύφεσης, με την αύξηση του πρωτογενούς ελλείμματος της κυβέρνησης δεν σημαίνει επ’ ουδενί ότι έχουμε αρνητικό πολλαπλασιαστή! Όπως είδαμε στο πιο πάνω παράδειγμα, ο πολλαπλασιαστής αυτόνομων «ενέσεων» μπορεί να είναι κάλλιστα +2 και, την ίδια χρονιά, να παρατηρηθεί και ύφεση και αύξηση του ελλείμματος. Για την ακρίβεια αυτό συμβαίνει πάντοτε σε περιπτώσεις ύφεσης-κρίσης. Στην Αμερική, στην Γερμανία, στην Νότια Αφρική, στην Ελλάδα, παντού! Μόνο ένας αγράμματος μπορεί να συμπεράνει από την παρατήρηση της «σύμπτωσης» (α) μιας ύφεσης και (β) ενός διογκούμενου πρωτογενούς ελλείμματος ότι ο πολλαπλασιαστής μ είναι αρνητικός.

Τι σημασία έχουν αυτά; Τεράστια φίλες και φίλοι. Αν πράγματι (όπως τώρα παραδέχεται το ΔΝΤ) οι πολλαπλασιαστές μ και λ ισούνται με μ=1,7 και λ= =0,7, τα μέτρα των 9,6 δις που θα εφαρμόσει η κυβέρνηση το 2013 θα μειώσουν το ΑΕΠ της χώρας κατά 12,7 δις. Συγκρίνετε αυτή την περαιτέρω καθίζηση (άντε μετά η κυβέρνηση να συμμαζέψει την ανεργία όταν το ΑΕΠ κατρακυλήσει τόσο) με το τι θα συνέβαινε αν είχε δίκιο ο αγράμματος αρθογράφος και, τελικά, ο πολλαπλασιαστής «ενέσεων» μ ισούται με -3,5: τότε τα μέτρα των 9.6 δις θα αύξαναν το ΑΕΠ κατά περίπου 38,2 δις! Η διαφορά μεταξύ των δύο εκτιμήσεων ισοδυναμεί με το χάσμα που χωρίζει την θυσία εκατοντάδων χιλιάδων συνανθρώπων μας στον Καιάδα της Κρίσης από την εθνική σωτηρία.

Παράρτημα για… μαζοχιστές-αναγνώστες: Η σχέση των δύο πολλαπλασιαστών μ και λ

Ο πολλαπλασιαστής «ενέσεων» μ και ο πολλαπλασιαστής «απωλειών» λ σχετίζονται άρρηκτα μεταξύ τους. Για την ακρίβεια: λ=μ-1. Αυτό ισχύει επειδή ο πολλαπλασιαστής μ δίδεται από τον λόγο 1/γ όπου γ είναι το ποσοστό του τελευταίου ευρώ εθνικού εισοδήματος το οποίο «βγήκε» από την εγχώρια κυκλοφορία του εθνικού εισοδήματος. Παράλληλα, ο πολλαπλασιαστής λ=(1-γ)/γ. Άρα, λ = μ-1. Αυτό σημαίνει ότι μία μείωση των δημόσιων επενδύσεων (που συγκαταλέγονται στις «ενέσεις» Ε) κατά 1 δις ευρώ οδηγεί στην απώλεια μ δις εθνικού εισοδήματος ενώ μια αύξηση φόρων ακινήτων (που συγκαταλέγονται στις «απώλειες» Α) κατά 1 δις ευρώ μειώνει το ΑΕΠ κατά μ-1 δις ευρώ.

 

Πηγή: protagon.gr

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΑΛΑΒΑΝΟΣ- OΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ »ΣΧΕΔΙΟ Β’

Posted on Φεβρουαρίου 24, 2013. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

 

 

Toυ ΑΛΕΚΟΥ ΑΛΑΒΑΝΟΥ*

ΑΛΑΒΑΝΟΣΠρέπει να ήταν ένα βράδυ, τέλη Γενάρη του 1973. Ακριβώς 40 χρόνια πριν. Πρέπει να ήταν στην Καισαριανή. Δύο μέρες πριν είχαν κοπεί τα πόδια πολλών από μας, όταν η χούντα ανακοίνωσε τη διακοπή της «αναβολής» και την άμεση παρουσία στα κέντρα εκπαίδευσης πεζικού για εκατό και πάνω φοιτητές. Δύο μέρες μετά δοκιμάσαμε την ταπείνωση του κουρέματος με την ψιλή μηχανή, του καψωνιού, της βίας, που για πολλούς κατέληξε στα κέντρα βασανισμών της ΕΣΑ.

Εκείνο λοιπόν το βράδυ, σε μια μεγάλη ταβέρνα πλημμυρισμένη από φοιτητόκοσμο, έγινε το μεγάλο γλέντι αποχαιρετισμού. Το οργάνωναν όσοι έμεναν πίσω. Ο μεγαλύτερος αριθμός ήταν συμφοιτήτριες, οι «κοπέλες» μας, που δεν είχε τη δυνατότητα ούτε η χούντα να τις επιστρατεύσει στο στρατό της, που ήταν «άβατο» για τις γυναίκες όπως το Αγιο Ορος.

 

Εκατοντάδες στριμωγμένοι, ο ένας να μπερδεύει το πιάτο και το ποτήρι του άλλου, η καθεμιά να αγκαλιάζει το φίλο της άλλης ελεύθερα, να μιλάμε με πάθος για την Ελλάδα της δημοκρατίας και το σοσιαλισμό, να τραγουδάμε ανοιχτά «είμαστε δύο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς» και τα άλλα παράνομα του Θεοδωράκη, να νικάμε το φόβο, να ανυψωνόμαστε μέχρι τον ουρανό.

 

Στις προπόσεις, η μία μετά την άλλη, κάποιος είπε δυο λόγια, η φωνή του «έσπασε» και -σαν να επρόκειτο για ηλεκτρικό ρεύμα- όλη η αίθουσα ξέσπασε σε λυγμούς. Ολοι. Και οι σερβιτόροι και οι λαντζιέρισσες. Δεν έχω ξαναβρεθεί σε εστιατόριο που να κλαίνε όλοι μαζί επί ώρες. Δεν το έχω δει ούτε στις ταινίες του Κουστουρίτσα.

Δεν ήταν μοιρολόγι, ούτε πένθος. Ηταν μια ξαφνική ομαδική αποκάλυψη ότι με τη μαζική στράτευση το φοιτητικό κίνημα αναδεικνυόταν ο ισχυρός αντίπαλος της χούντας – όπως και έγινε. Ηταν λυγμοί αίσθησης μιας ασύλληπτης για την ηλικία μας δύναμης, δέσμευσης και όρκου συνειδητοποίησης ότι το ακλόνητο τείχος της χούντας είναι ευάλωτο, συλλογικής υπερηφάνειας, έρωτα για καθετί όμορφο και ακατόρθωτο.

Τι σημασία έχει στις δύσκολες στιγμές που ζούμε σήμερα όλη αυτή η ανάμνηση;

Κάτι τέτοιες στιγμές, που τις συναντάς μέσα από τις πιο διαφορετικές μορφές σε όλες τις φάσεις και σε όλους τους τόπους, όταν αναδεικνύεται ένα μεγάλο κίνημα σύγκρουσης, αμφισβήτησης, απελευθέρωσης και ανασυγκρότησης, όταν οι ιδέες της Αριστεράς γίνονται ένα ασυγκράτητο ποτάμι, είναι σε διάλογο και επικοινωνία με το σήμερα. Ιδιαίτερα εδώ στην Ελλάδα, που βιώνει ίσως τη μεγαλύτερη κρίση στην ιστορία της, που η απελευθέρωσή της είναι το μεγάλο ζητούμενο. Και που η Αριστερά είναι η μόνη δύναμη που μπορεί να είναι ο φορέας αυτής της απελευθέρωσης.

Στις μέρες που ζούμε, «Αριστερά» μαθαίνουμε να θεωρούμε τα κόμματα που έχουν ιστορική καταγωγή από το εργατικό ή το κομμουνιστικό κίνημα. «Αριστερά» θεωρούμε τις εισαγγελικές κορόνες για το σημερινό μακελειό που έχει φέρει η τρόικα στον ελληνικό λαό και που συνηχεί με την οργή του λαού. Ακούμε ότι «Αριστερά» είναι η διαπραγματευτική ικανότητα απέναντι στις άλλες πολιτικές δυνάμεις που προσκυνούν την Παναγία του Βερολίνου. Βλέπουμε από τις τηλεοράσεις η «Αριστερά» να έχει ένα ημίψηλο ταχυδακτυλουργού, να ανακατεύει στατιστικές και αριθμούς και να βγάζει ένα φρεσκοτυπωμένο πιστοποιητικό απελευθέρωσης από το Μνημόνιο, χωρίς να χρειάζεται να γκρεμιστεί τίποτε από το πλαίσιο του συστήματος. Ακούμε ότι «Αριστερά» είναι η «συνέπεια και συνέχεια» στην πολιτική της Ελλάδας, δηλαδή των κυβερνήσεων του δικομματισμού που έχουν φέρει τον τόπο στο τέλμα.

Μπορεί κάποια από αυτά να είναι πράγματι Αριστερά. Αλλά άλλα είναι τα κύρια. Είναι η αμφισβήτηση της κεντρικής ιδεολογίας του συστήματος. Είτε του ελληνοχριστιανισμού τότε είτε του ευρωκεντρισμού σήμερα. Είναι η ικανότητα να διαμορφώνεται ένα εναλλακτικό πρόγραμμα που βρίσκεται σε πλήρη σύγκρουση με τις βεβαιότητες της εποχής, όσα στηρίγματα κι αν αυτές έχουν. Είτε τα τανκς και τον Νίξον τότε. Είτε τα PSI, τα OSI και τον Σόιμπλε σήμερα.

Είναι μια νέα γενιά (κι ένας κόσμος της εργασίας) που ζει σε έναν κόσμο απειλών, ταπείνωσης, αναξιοπρέπειας, ανεργίας, εξαθλίωσης, πείνας. Εχει όμως την ίδια στιγμή ένα δεύτερο κόσμο που της δίνει ελπίδα και σωτηρία, που την εμπνέει και την εμψυχώνει, που τη βγάζει από την παθητικότητα, που της δημιουργεί αυτοεκτίμηση και αίσθηση δύναμης, που την κάνει να τα δώσει όλα στη μεγάλη μάχη. Για μια Ελλάδα δημοκρατική τότε, για μια Ελλάδα ζωντανή σήμερα. Αν αυτός ο δεύτερος κόσμος δεν δημιουργηθεί στη συλλογική φαντασία, είναι αδύνατο να υπάρξει στην πραγματικότητα.

Δυστυχώς, σήμερα βιώνουμε ένα μεγάλο πολιτικό παράδοξο σχετικά με την Αριστερά. Ποτέ δεν έχει ξανασυμβεί αυτό. Ενα κόμμα αριστερής καταγωγής είναι στην κυβέρνηση. Ενα άλλο κόμμα αριστερής καταγωγής είναι αξιωματική αντιπολίτευση. Και χρησιμοποιώ τον όρο «αριστερής καταγωγής» όχι για να προσβάλω κανένα. Σε μια εποχή που έχουν έρθει τα πάνω κάτω ισχύει για όλους. Το «τι» και «ποιοι» και «αν» υπάρχει Αριστερά ως δύναμη σωτηρίας του κόσμου της εργασίας είναι προς απόδειξη.

Το πρώτο από αυτά τα κόμματα έχει φτάσει στο σημείο εκ των πραγμάτων να είναι συνένοχο στις ανατροπές των εργασιακών κατακτήσεων, σε αστυνομοκρατικές πρακτικές, ακόμη και σε επιστρατεύσεις. Το δεύτερο έχει επιτύχει να αναδειχθεί στον υπ’ αριθμόν ένα κομματικό αντίπαλο της κυβέρνησης. Οχι όμως σε προγραμματικό ούτε σε ιδεολογικό αντίπαλο. Το αντίθετο. Εχει πλήρως αποδεχθεί το πλαίσιο δράσης του συστήματος: με κάθε όρο παραμονή στην Ευρωζώνη. Η καλή Αμερική. Ο Σόιμπλε που το συζητάει. Το νέο διαπραγματευτικό πλαίσιο, επειδή έγινε αναφορά για το κατοχικό δάνειο και τη Siemens. Οι νοικοκυραίοι. Οι συμμαχίες με τη λαϊκή Δεξιά.

Και ακόμη χειρότερα. Η ενεργή πια συμμετοχή στην εκστρατεία φόβου του συστήματος σχετικά με την παραμονή στην Ευρωζώνη. Οχι μόνο δεν έχει υπάρξει αντίθεση, όχι μόνο δεν παραπέμπεται ένα από τα κυρίαρχα προβλήματα της κρίσης στην ετυμηγορία του λαού με δημοψήφισμα, όχι μόνο δεν αναδείχνεται η αποχώρηση από την Ευρωζώνη ως έστω ένα ενδεχόμενο, αν δεν υπάρξει στροφή της ευρωπαϊκής πολιτικής. Η επίσημη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης «η αποχώρηση από το ευρώ αποτελεί εθνική καταστροφή» συνιστά εκ των πραγμάτων άμεση συνεργασία με την κυβέρνηση στην εκστρατεία τρομοκράτησης του ελληνικού λαού.

Είναι λυπηρό που γίνονται όλα αυτά. Αλλά γίνονται. Είναι ελπιδοφόρο όμως ότι μέσα σε μια κοινωνία που επιζητεί άμεση λύση στην ανεργία, την υπερφορολόγηση, τον κίνδυνο απόλυσης, τη μισθολογική υποβάθμιση και την πείνα οι διεργασίες είναι πλέον πολύ πιο προχωρημένες από μια Βουλή που χάνει συνεχώς την επαφή μαζί της. Κι ένα όλο και πιο μεγάλο τμήμα της ρίχνει τα ηλεκτρικά συρματοπλέγματα που έχουν στηθεί πάνω στα σύνορα της Ευρωζώνης, στις προσδοκίες και τις διεκδικήσεις της να υπερβαίνει, να αναζητά ένα χώρο ελευθερίας και αυτοδιαχείρισης του λαού.

Σε αυτή τη διεργασία μπορούν να συμβάλουν παλιές και νέες δυνάμεις πάνω σε ένα στρατηγικό πρόγραμμα μεγάλων αλλαγών. Απελευθέρωση από τους δανειστές. Σχεδιασμός της οικονομίας. Ανάκτηση της εσωτερικής αγοράς. Ελεγχος στην κίνηση κεφαλαίου. Τράπεζες του λαού. Επικέντρωση στην εκπαίδευση και τις τεχνολογίες. Αναβίωση της αγροτικής οικονομίας. Συλλογικές μορφές δράσης. Εθνικό Νόμισμα. Ρευστότητα. Στήριξη στη λαϊκή ευρηματικότητα. Ανάδειξη ενός εναλλακτικού καινοτόμου δρόμου για την ισότιμη ευρωπαϊκή συνεργασία.

Υπάρχουν κάποιες στιγμές σε κάθε λαό, συνήθως έπειτα από πολέμους ή μεγάλες οικονομικές καταστροφές, που δημιουργείται ένας αφάνταστος συναγερμός δημιουργίας. Το έχουμε διαβάσει για τα σοσιαλιστικής χροιάς κιμπούτς του Ισραήλ – αν βέβαια αφαιρέσουμε τον πολεμικό και βίαιο χαρακτήρα της εισβολής στα παλαιστινιακά εδάφη. Το είδαμε στην Πορτογαλία των γαριφάλων τα πρώτα χρόνια μετά την πτώση της μακρόχρονης χούντας. Το είδαμε σε λατινοαμερικανικές χώρες, όπως η Βολιβία ή η Βραζιλία στην πρώτη φάση του Λούλα. Το είδαμε σε σύντομο διάστημα στις απελευθερωμένες περιοχές της Ελλάδας στην Κατοχή. Η λαϊκή αλληλεγγύη και ανάταση μπορούν να υπερβούν τους περιορισμούς και τις προβλέψεις των οικονομικών νόμων.

*ΠΗΓΗ: «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» (3/2/13)

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Δ. ΣΤΡΑΤΟΥΛΗΣ: H ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΑΝΤΙΒΑΡΟ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ

Posted on Απρίλιος 20, 2012. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΤΡΑΤΟΥΛΗ *

ΝΑ ΗΤΤΗΘΟΥΝ ΟΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΑΝ ΜΙΣΘΟΥΣ, ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ, ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Η βάρβαρη αντεργατική επίθεση, της προηγούμενης κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου, της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, της τρόικας και της μεγαλοαστικής τάξης της χώρας μας έχει ως βασικό στόχο την πλήρη κατεδάφιση μισθών και εργασιακών σχέσεων.

Πως διαμορφώνεται σήμερα η κατάσταση

ΠΛΗΡΗΣ ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Α) Ενισχύθηκε η προσωρινή απασχόληση, μέσα από την επέκταση της διάρκειάς της στα 3 χρόνια (από τα 2 που ίσχυε) και τη δυνατότητα τριπλασιασμού του χρόνου ενοικίασης των εργαζομένων. Επεκτάθηκε η ετήσια διάρκεια της εκ περιτροπής εργασίας (3ήμερα,4ήμερα) στους 9 μήνες, που σε συνδυασμό με την κατάργηση των προσαυξήσεων στην υπερωριακή απασχόληση και στις αμοιβές της «περιορισμένης» μερικής απασχόλησης ωθεί στην διεύρυνση της μερικής απασχόλησης.

Επιπλέον θεσπίστηκε η εργασία λάστιχο μέχρι 10 ώρες ημερήσια για 6 μήνες το χρόνο. Η εργασία-λάστιχο καταστρατηγεί το 8ωρο, αναστατώνει την οικογενειακή και κοινωνική ζωή των εργαζομένων και μειώνει το εισόδημά τους στερώντας τους την αποζημίωση για υπερωριακή εργασία. Η πρόβλεψη, ότι μία τέτοια συμφωνία μπορεί να την υπογράφει μία ένωση εργαζομένων, που να καλύπτει μόλις το 15% των εργαζομένων σε επιχειρήσεις στις οποίες εργάζονται λιγότερα από 20 άτομα, οδηγεί στον παραλογισμό σε μία επιχείρηση με 7-8 εργαζόμενους να μπορεί να υπογράφει και να τους δεσμεύει όλους ο ένας από αυτούς.

Τα αποτελέσματα αυτών των απορυθμίσεων – σύμφωνα με έκθεση του ΣΕΠΕ για το πρώτο δίμηνο του 2012 – είναι σοκαριστικά: Το 52% των νέων προσλήψεων αφορά ελαστικές μορφές εργασίας, ενώ η μετατροπή συμβάσεων πλήρους απασχόλησης σε μερικής αυξήθηκε σε σχέση με το 2010 πάνω από 3 φορές και σε εκ περιτροπής εργασία κατά 70 φορές κυρίως με μονομερείς εργοδοτικές αποφάσεις.

ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗ ΤΩΝ ΜΙΣΘΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΛΑΔΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ

Β. Βασικό όπλο για τη μείωση των μισθών αποτελεί η υπονόμευση των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας, μέσω των επιχειρησιακών συμβάσεων ή συμφωνιών και κυρίως των ατομικών συμβάσεων εργασίας. Με αυτό το «εργαλείο» οι μισθοί των εργαζομένων μειώνονται χωρίς όρια προς τα κάτω.

Οι μισθοί στο δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα είχαν ήδη μειωθεί δραστικά από το 2010 σε εφαρμογή του πρώτου μνημονίου και από το Νοέμβριο του 2011 με την εφαρμογή του νέου ενιαίου μισθολογίου μειώθηκαν ακόμα περισσότερο.

Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ – ΝΔ στις 14/2/2012 με απλή πράξη Υπουργικού Συμβουλίου ολοκλήρωσε το μεγάλο πολιτικό και κοινωνικό έγκλημα καταστροφής του κατώτερου εγγυημένου μισθού (μείωση 22% και 32% για τους νέους μέχρι 25 ετών) και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας οδηγώντας τους εργαζόμενους μέσω ατομικών συμβάσεων εργασίας σε εξαθλίωση και τους νέους εργαζόμενους σε καθεστώς σύγχρονης δουλείας.

Με αυτή την απόφαση η συγκυβέρνηση μετατράπηκε σε πολιτικό νεκροθάφτη του κατώτερου μισθού, των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, της δυνατότητας των συνδικάτων για προσφυγή στη διαιτησία, της οιονεί μονιμότητας στο δημόσιο τομέα και στις τράπεζες.

Ικανοποίησε τις διαχρονικά ανεκπλήρωτες επιθυμίες του ΣΕΒ, μετατρέπει τα συνδικάτα σε απλές λέσχες συζητήσεων και μεταλλάσει το εργατικό δίκαιο προστασίας της αδύναμης πλευράς, δηλαδή των εργαζομένων, σε δίκαιο θωράκισης της ισχυρής πλευράς, δηλαδή της εργοδοσίας.

ΣΕ ΥΨΗ ΡΕΚΟΡ Η ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ

Γ. Απολύσεις. Με το νόμο 3863/2010 μπήκε στο στόχαστρο της κυβέρνησης ο σκληρός πυρήνας των εργασιακών δικαιωμάτων των εργαζομένων του ιδιωτικού τομέα, που κατακτήθηκαν από το εργατικό κίνημα στη διάρκεια του 20ου αιώνα. Η κυβέρνηση τροποποίησε σε αντεργατική κατεύθυνση ακόμα και το νόμο 2112/1920 για τις αποζημιώσεις λόγω απόλυσης, τον οποίο δεν είχαν τολμήσει 90 χρόνια μέχρι σήμερα να πειράξουν ούτε καν οι δικτατορικές ή οι κατοχικές κυβερνήσεις.

Με αυτό το νόμο:

  • Οι επιχειρήσεις που απασχολούν από 20 έως 150 άτομα μπορούν να απολύουν μέχρι 6 εργαζόμενους το μήνα.
  • Οι επιχειρήσεις που απασχολούν πάνω από 150 άτομα μπορούν να απολύουν μέχρι 5% και μέχρι 30 άτομα το μήνα από 2% που ισχύει σήμερα.
  • Η αποζημίωση λόγω απόλυσης μειώνεται στο μισό, εφόσον αυτή γνωστοποιηθεί στον υπό απόλυση εργαζόμενο 1-6 μήνες πριν την απόλυσή του αντί 1-24 μήνες που ίσχυε με τον νόμο 2112/1920. Η υποχρέωση του εργοδότη για άμεση καταβολή της αποζημίωσης καταργήθηκε και αυτή δίνεται πλέον σε διμηνιαίες δόσεις ίσες με τις αποδοχές δύο μηνών. Οι απολύσεις δηλαδή έγιναν πιο εύκολες και πιο φτηνές για τους εργοδότες.

ΕΦΕΔΡΕΙΑ ΚΑΙ ΜΑΖΙΚΕΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

Δ. Εργασιακή εφεδρεία – απολύσεις στο δημόσιο. Το αντεργατικό μέτρο της εργασιακής εφεδρείας στο δημόσιο τομέα οδηγεί σε μειώσεις μισθών (60% του μισθού) και κυρίως σε απολύσεις. Καταδικάζει τους εργαζόμενους του δημόσιου τομέα σε διαρκή ανασφάλεια. Διαλύει τις δημόσιες υπηρεσίες και οδηγεί σε χειροτέρευση των υπηρεσιών τους προς τους πολίτες. Με την συγχώνευση οργανισμών και την κατάργηση δημοσίων υπηρεσιών και οργανικών θέσεων ανοίγει ο δρόμος για μαζικές απολύσεις εργαζομένων στο δημόσιο.

Η ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΑΝΤΙΒΑΡΟ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑΚΗ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ

Είναι πλέον απαραίτητο όσο ποτέ για την ίδια την επιβίωση των εργαζομένων να ενισχυθούν οι αγώνες του λαού και να τιμωρηθούν στις εκλογές οι πολιτικές δυνάμεις, που προωθούν τις μνημονιακές βαθύτατα ταξικές πολιτικές της κατεδάφισης των μισθών και των εργασιακών σχέσεων.

Δεν φτάνει όμως η ήττα του αστικού πολιτικού κατεστημένου. Χρειάζεται να ενισχυθούν οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς, και μέσα σ’ αυτές να βγει ενδυναμωμένος ο ΣΥΡΙΖΑ, και να βρουν μετά τις εκλογές, αφού δεν τα κατάφεραν μέχρι τώρα, ένα κοινό βηματισμό και να συνεργαστούν με βάση ένα κοινό πρόγραμμα για να μπορέσουν με τη στήριξη του λαϊκού κινήματος να υπερασπίσουν τα στοιχειώδη εργασιακά, κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα και να δώσουν μία θετική πολιτική διέξοδο.

Μία προοδευτική αριστερή κυβέρνηση, με πυρήνα της τις ενωμένες δυνάμεις της αριστεράς, μπορεί, εκτός των άλλων, να προωθήσει και μία πολιτική επαναρύθμισης, αποκατάστασης και αναβάθμισης των εργασιακών σχέσεων, των μισθών και των συντάξεων με πυρήνα της την ενίσχυση της πλήρους, σταθερής ασφαλισμένης, ποιοτικής και αμειβόμενης σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες του εργαζόμενου εργασίας και ένα δημόσιο, καθολικό και αναδιανεμητικό σύστημα κοινωνικής ασφάλισης.

* Συντονιστής Εργατικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, υποψήφιος Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ στη Β Αθήνας


 

 

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Γ. ΚΟΥΖΗ: Η ΘΕΣΜΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΥΕΛΙΞΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΡΡΥΘΜΙΣΗΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (1990-2012)

Posted on Μαρτίου 18, 2012. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ, 8) ΧΡΗΣΙΜΑ |

Του ΓΙΑΝΝΗ ΚΟΥΖΗ* 

Α) Νομοθεσία πριν από την κρίση και το μνημόνιο

 α) Ν.1892/1990

-Εισαγωγή  ειδικού θεσμικού πλαισίου για την μερική απασχόληση(αρ. 38,39)

-Καθιέρωση της ελαστικής διευθέτησης του συνολικού εργάσιμου χρόνου 6μηνης διάρκειας με συλλογική συμφωνία(αρ.40)

-Καθιέρωση της τέταρτης βάρδιας το σαββατοκύριακο με 12ωρη ημερήσια απασχόληση(αρ.41)

-Καθιέρωση της σύνδεσης αμοιβής με την παραγωγικότητα(αρ.44)

β) Ν.2639/1998

-Συμπλήρωση του θεσμικού πλαισίου της μερικής απασχόλησης και επέκταση του τρόπου υπολογισμού της από την εβδομαδιαία σε 15ήμερη και μηνιαία βάση(αρ.2)

Εισαγωγή της μερικής απασχόλησης στον ευρύτερο δημόσιο τομέα(αρ.2 παρ.15)

-Επαναρρύθμιση του καθεστώτος της εκ περιτροπής εργασίας με όρους μονομερούς επιβολής από τον εργοδότη (αρ.2 παρ.2)

-Επέκταση της ελαστικής διευθέτησης του εργάσιμου χρόνου σε ετήσια βάση(αρ.3)

Διάβρωση του περιεχομένου των κλαδικών συμβάσεων με Τοπικά Σύμφωνα Απασχόλησης, επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις και με ατομικές συμβάσεις σε περιοχές υψηλής ανεργίας(αρ.4)

-Ρύθμιση των όρων παροχής ανεξάρτητης εργασίας και αναγνώριση εξαρτημένης εργασίας σε περίπτωση σύμβασης έργου κατά αποκλειστική ή κύρια εργασία στον ίδιο εργοδότη(αρ.1)

-Καθιέρωση των ιδιωτικών γραφείων εύρεσης εργασίας(αρ.5)

γ) Ν.2874/2000

-Επαναρρύθμιση της ελαστικής διευθέτησης του εργάσιμου χρόνου με κίνητρα μειωμένου ωραρίου προς τους εργαζόμενους για ετήσια διευθέτηση(αρ.5)

-Αύξηση του κόστους της υπέρβασης του ωραρίου όταν δεν γίνεται χρήση της ελαστικής διευθέτησης(αρ.1)

-Εισαγωγή κινήτρων για μερική απασχόληση κάτω των 20 ωρών εβδομαδιαίως με προσαύξηση 7,5%στο ωρομίσθιο(αρ.7)

-Ουσιαστική αύξηση του ορίου για τις ομαδικές απολύσεις για τις επιχειρήσεις των 50-199 εργαζομένων(αρ.9)

δ) Ν.2956/2001

-Καθιέρωση ειδικού θεσμικού πλασίου για τα γραφεία ενοικίασης εργαζομένων(αρ .20-22)

ε) Ν.3174/2003

-Εισαγωγή της μερικής απασχόλησης μέχρι 20 ώρες εβδομαδιαίως για υπηρεσίες κοινωνικού χαρακτήρα στο Δημόσιο (αρ.1-7)

στ) Π.Δ 81/2003

– Ρύθμιση του περιεχομένου των συμβάσεων ορισμένου χρόνου ως προς την ανώτατη διάρκεια και τις διαδοχικές ανανεώσεις

ζ) Π.Δ. 164/2004

-Ρύθμιση του περιεχομένου των συμβάσεων ορισμένου χρόνου στον δημόσιο τομέα

η) Π.Δ. 180/2004

-Ρύθμιση των συμβάσεων ορισμένου χρόνου στον ιδιωτικό τομέα

θ) Ν.3250/2004

-Εισαγωγή της μερικής απασχόλησης μέχρι 20 ώρες εβδομαδιαίως στο Δημόσιο, τους ΟΤΑ και τα ΝΠΔΔ για παροχή υπηρεσιών κοινωνικού χαρακτήρα

ι) Ν.3385/2005

-Μείωση του κόστους της προσαύξησης για υπέρβαση του εβδομαδιαίου ωραρίου από τις 40-48 ώρες από 505 σε 25%(αρ.1,παρ.1)

-Μείωση του κόστους της προσαύξησης για τις υπηρεσίες χωρίς άδεια από 150% σε 100%.(αρ.1,παρ.5)

-Εισαγωγή της 4μηνης ελαστικής διευθέτησης του χρόνου εργασίας με παράλληλη καθιέρωση επιτροπής διευθέτησης για την επίλυση των διαφορών(αρ.2, παρ.1)

-Κατάργηση του κινήτρου μείωσης του εργάσιμου χρόνου σε περίπτωση ετήσιας ελαστικής διευθέτησης(αρ.2,παρ.2)

ια) Ν.3429/2005

-Καθιέρωση δυνατότητας με δυσμενέστερους όρους αμοιβής και απόλυσης για τους νεοπροσλαμβανόμενους σε σχέση με το υφιστάμενο προσωπικό στις δημόσιες επιχειρήσεις(αρ.13)

-Καθιέρωση δυνατότητας κατάργησης του γενικού κανονισμού προσωπικού ακόμη και με νόμο σε περίπτωση αρνητικών οικονομικών αποτελεσμάτων στις δημόσιες επιχειρήσεις(αρ.14)

ιβ) Σειρά νομοθετημάτων για την χρήση εργολαβιών στον δημόσιο τομέα

ιγ) Σειρά νομοθετημάτων για την χρήση stages στον δημόσιο τομέα με όρους καταστρατήγησης του θεσμού της μαθητείας και υποκατάστασης της κανονικής εργασίας

Β) Νομοθεσία κατά την περίοδο της κρίσης πριν από το πρώτο μνημόνιο

α) Ν.3846/2010

-Θέσπιση τεκμηρίου μισθωτής εργασίας για συμβάσεις έργου που παρατείνονται πέραν των 9 μηνών και υπό τον όρο της αποκλειστικής ή κύριας απασχόλησης στον ίδιο εργοδότη(αρ. 1)

-Επαναρρύθμιση του καθεστώτος της ενοικίασης των εργαζομένων μέσω εταιριών προσωρινής απασχόλησης ορίζοντας ως ανώτατο χρόνο δανεισμού(συμπεριλαμβανομένων των ανανεώσεων) και εξαιρετικά σε 18 μήνες(αρ.3)

-Επαναρρύθμιση του καθεστώτος της διαθεσιμότητας με δυνατότητα επιβολής της για οικονομικούς λόγους μέχρι 3 μήνες ανά ημερολογιακό έτος χωρίς τη δυνατότητα για άμεσα συνεχόμενη εφαρμογή του μέτρου (αρ.4)

-Καθιέρωση ανώτατης διάρκειας της μονομερούς επιβολής της εκ περιτροπής εργασίας στους 6 μήνες ανά ημερολογιακό έτος(αρ.2,παρ.3 )

-Επέκταση της εφαρμογής της μερικής απασχόλησης στο σύνολο του δημόσιου τομέα(αρ.2,παρ.18)

– Καθιέρωση προσαύξησης 10% στο ωρομίσθιο για την υπερωριακή απασχόληση των εργαζόμενων με μειωμένο ωράριο(αρ.2,παρ.11)

-Καθιέρωση προσαύξησης στο ημερομίσθιο κατά 30% σε περίπτωση υπέρβασης του πενθήμερου με εξαίρεση εφαρμογής της στον επισιτισμό και στον τουρισμό(αρ .8)

-Εισαγωγή ειδικού θεσμικού πλαισίου για την τηλεργασία(αρ. 5)

-Επαναρρύθμιση του καθεστώτος ελαστικής διευθέτησης του εργάσιμου χρόνου με την κατάργηση της επιτροπής διευθέτησης των σχετικών συλλογικών διαφορών και την δυνατότητα προσφυγής στον ΟΜΕΔ(αρ. 7)

β) Ν.3833/2010

Πάγωμα μισθών στο σύνολο του δημόσιου τομέα για το 2010(αρ.3)

Απαγόρευση και κατάργηση των ΣΣΕ και ατομικών συμβάσεων στον δημόσιο τομέα που ανατρέπουν την εισοδηματική πολιτική(αρ.3,παρ.1)

-Κατίσχυση των διατάξεων για τη μείωση των αποδοχών στο δημόσιο τομέα έναντι των ισχυουσών ΣΣΕ((αρ.1,παρ.5)

Μείωση κατά 30% του 13ου και 14ου μισθού στο σύνολο του δημόσιου τομέα(αρ.1,παρ.2)

Μείωση κατά 12% του συνόλου των επιδομάτων στο σύνολο του δημόσιου τομέα(αρ.1,παρ.2)

Μείωση των αποδοχών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα κατά 7%(αρ.1,παρ.7)

Μείωση κατά 30% του ανώτατου ορίου των υπερωριών στον δημόσιο τομέα(αρ. 6)

Αναστολή των προσλήψεων και των διορισμών στο δημόσιο για το 2010 με εξαίρεση την παιδεία, την υγεία και την ασφάλεια(αρ.10)

Καθιέρωση της αρχής 1:5 για τις προσλήψεις και αποχωρήσεις στο Δημόσιο με εξαίρεση την παιδεία, την υγεία και την ασφάλεια(αρ.11,παρ.1,2)

Μείωση κατά 30% των προσλήψεων προσωπικού με συμβάσεις αορίστου και ορισμένου χρόνου και έργου στο Δημόσιο για το 2010(αρ.11,παρ.6)

γ) Ν.3844/2010

– Θέσπιση γενικού πλαισίου για την απελευθέρωση των υπηρεσιών και των κλειστών επαγγελμάτων

Γ) Νομοθεσία στο πλαίσιο του πρώτου μνημονίου

α) Ν.3845/2010

-Επέκταση των μηδενικών αυξήσεων στο σύνολο του δημόσιου τομέα και για το 2011(αρ. 3)

-Περαιτέρω μείωση των αποδοχών στον ευρύτερο δημόσιο τομέα κατά 3%(αρ 3, παρ.4)

Καθορισμός του 13ου και του 14ου μισθού σε 500 ευρώ αντίστοιχα για το σύνολο των εργαζόμενων του δημόσιου τομέα που αμείβονται με μηνιαίες αποδοχές κάτω από τα 3.000 ευρώ(αρ. 3, παρ.6)

-Περαιτέρω μείωση των επιδομάτων κατά 8% στο σύνολο του δημόσιου τομέα (αρ. 3, παρ.1)

-Απασχόληση στο Δημόσιο ηλικιωμένων ανέργων (55-64 ετών)μέσω γραφείων ενοικίασης προσωπικού που επιχορηγούνται από το κράτος(αρ. 2, παρ.5)

-Καθιέρωση της επιταγής επανένταξης των ανέργων με το ποσό της επιδότησης για την απασχόλησή τους από επιδοτούμενες επιχειρήσεις(αρ. 3, παρ. 3)

-Άρση της αρχής της ευνοϊκότερης ρύθμισης υπέρ των μισθωτών σε περίπτωση συρροής στις ΣΣΕ με δυνατότητα αρνητικής απόκλισης των ειδικότερων ΣΣΕ έναντι των γενικών ακόμη και έναντι της ΕΓΣΣΕ (αρ. 2, παρ.7)

-Καθιέρωση της σύμβασης απόκτησης εργασιακής εμπειρίας στον ιδιωτικό τομέα, διάρκειας 1 έτους σε νέους ανέργους μέχρι 24 ετών με αμοιβή του 80% του γενικού κατώτατου μισθού και με απαλλαγή των εργοδοτών από τις ασφαλιστικές εισφορές (αρ .2, παρ.6).

β) Ν.3847/2010

-Επανακαθορισμός του 13ου και του 14ου μισθού σε 400 ευρώ αντίστοιχα για το σύνολο των εργαζόμενων του δημόσιου τομέα με μηνιαίες αποδοχές κάτω από τα 2500 ευρώ(αρ. 1, παρ.1)

γ) Ν.3863/2010

-Καθιέρωση της ειδικής σύμβασης μαθητείας για νέους ηλικίας 15-18 ετών με αμοιβή το 70% του γενικού κατώτατου μισθού(αρ.74, παρ. 9)

-Καθιέρωση της δυνατότητας πρόσληψης νεοεισερχομένων στην αγορά εργασίας ηλικίας 18-24 ετών με αμοιβή το 84% του γενικού κατώτατου μισθού και κάλυψη των ασφαλιστικών εισφορών από τον ΟΑΕΔ(αρ. 74, παρ. 8)

-Μείωση κατά 20% του κόστους της υπερεργασίας και κάθε μορφής υπερωριακής απασχόλησης(αρ. 74, παρ. 10)

Διευκόλυνση των ατομικών απολύσεων με τη μείωση μέχρι και κατά 3/4του χρόνου προειδοποίησης(από 24 σε 6 μήνες) που συνεπάγεται χαμηλότερο κόστος απόλυσης(αρ. 74, παρ. 2).

-Διευκόλυνση των ατομικών απολύσεων με τον περιορισμό του ποσού προκαταβολής της αποζημίωσης από 6 σε 2 μισθούς, με την επέκταση των δόσεων από 3 τριμηνιαίες κατά ανώτατο όριο σε διμηνιαίες και με την μείωση των ποσών των δόσεων από αντιστοιχία 3 μισθών σε 2(αρ.74, παρ. 2).

Αύξηση του ορίου για την ένταξη στο καθεστώς των ομαδικών απολύσεων από 4 σε 6 μηνιαίως για τις επιχειρήσεις από 20-150 εργαζόμενους, και από 2% στο 5% για τις επιχειρήσεις άνω των 150 εργαζόμενων (το όριο του 2% ίσχυε για τις επιχειρήσεις άνω των 200 εργαζόμενων (αρ.74, παρ.1)

-Εισαγωγή ειδικού ρυθμιστικού πλαισίου για το καθεστώς της εργολαβίας και της υπεργολαβίας (αρ. 68)

– Eισαγωγή πλαισίου μεταρρύθμισης του ΟΜΕΔ(αρ.73)

δ) Ν.3871/2010

Κατάργηση του περιεχομένου των διαιτητικών αποφάσεων που για την περίοδο 2010-12 προβλέπουν μισθολογικές αυξήσεις πέραν των οριζόμενων από την ΕΓΣΣΕ της αντίστοιχης περιόδου(αρ. 51)

ε) Ν.3899/2010

-Επέκταση της διάρκειας της σύμβασης δοκιμής που η λήξη της δεν συνεπάγεται καταβολή αποζημίωσης από τους 2 στους 12 μήνες και διευκόλυνση των απολύσεων σε συμβάσεις αορίστου χρόνου που καταγγέλλονται στους 12 μήνες(αρ.17, παρ.5α)

Επέκταση της συνολικής ανώτατης διάρκειας δανεισμού εργαζομένων από τους 18 στους 36 μήνες (αρ. 17, παρ.4)

Επέκταση της ανώτατης διάρκειας της επιβαλλόμενης εκ περιτροπής εργασίας από 6 σε 9 μήνες ανά ημερολογιακό έτος(αρ. 17, παρ.3)

Κατάργηση της προσαύξησης στο ωρομίσθιο της μερικής απασχόλησης σε περίπτωση υπερωρίας και απασχόλησης με εβδομαδιαία εργασία κάτω των 20 ωρών(αρ. 17, παρ.1, 2)

-Εισαγωγή των ειδικών επιχειρησιακών ΣΣΕ με περιεχόμενο διάβρωσης του κατώτατου κλαδικού μισθού (αρ.13)

Καθιέρωση της( μη δεσμευτικής) γνωμοδότησης του Συμβουλίου Κοινωνικού Ελέγχου της Επιθεώρησης Εργασίας για την αναγκαιότητα υπογραφής ειδικών επιχειρησιακών ΣΣΕ(αρ.13)

-Αναγνώριση της δυνατότητας μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία σε κάθε επίπεδο συλλογικής διαφοράς(αρ.14)

-Επέκταση της αναστολής για 10 ημέρες του απεργιακού δικαιώματος και στην περίπτωση μονομερούς προσφυγής στη διαιτησία από την εργοδοτική πλευρά(αρ.14)

-Η διαιτησία είναι πλέον αρμόδια μόνο για τους βασικούς μισθούς, αντί για το σύνολο, της συλλογικής διαφοράς (αρ.14)

– Επισήμανση της ιδιαίτερης έμφασης των αποφάσεων στο πλαίσιο του ΟΜΕΔ στην οικονομική κατάσταση, την ανταγωνιστικότητα και την παραγωγικότητα του κρινόμενου πεδίου της συλλογικής διαφοράς(αρ.14)

-Καθιέρωση της ομοφωνίας ανάμεσα σε εργοδότες και συνδικάτα που συνθέτουν το ΔΣ του ΟΜΕΔ για την επιλογή των μεσολαβητών και των διαιτητών(αρ. 14)

-Προσαρμογή του δικαστικού ελέγχου των διαιτητικών αποφάσεων στο νέο πλαίσιο της τυπικής τους νομιμότητας(αρ.14)

Επιβολή μηδενικών αυξήσεων στο σύνολο του δημόσιου τομέα(αρ. 3, παρ. 1)

Μείωση κατά 10% των αποδοχών στις ΔΕΚΟ για όσους αμείβονται με αποδοχές άνω των 1.800 ευρώ μηνιαίως(αρ. 2, παρ, 18)

Επιβολή μετατάξεων στις ΔΕΚΟ χωρίς την υποχρέωση διατήρηση των δικαιωμάτων της προηγούμενης θέσης απασχόλησης(αρ. 2, παρ.22)

-Κατίσχυση των μέτρων απορρύθμισης στον δημόσιο τομέα έναντι αντίθετου περιεχομένου ΣΣΕ και ΔΑ (αρ. 2, παρ.21)

-Κατάργηση όλων των εξαιρέσεων του κανόνα 1:5 για τη σχέση προσλήψεων και αποχωρήσεων στον δημόσιο τομέα(αρ. 3, παρ.1)

Περιορισμός κατά 15%στις προσλήψεις στο Δημόσιο με σύμβαση ορισμένου χρόνου και έργου σε σχέση με το 2010(αρ. 3, παρ.4)

Μείωση κατά 10% των αποδοχών των εργαζομένων στον όμιλο της ΑΤΕ όσων υπερβαίνουν τα 1800 ευρώ μηνιαίως(αρ. 11)

στ) Ν.3920/2011

Κατάργηση των ισχυουσών ΣΣΕ και των κανονισμών προσωπικού στους φορείς των αστικών συγκοινωνιών(αρ.12, παρ.1)

-Έναρξη διαδικασίας συλλογικών διαπραγματεύσεων στις αστικές συγκοινωνίες για νέο περιεχόμενο ΣΣΕ και κανονισμών προσωπικού(αρ. 12, παρ. 2,3)

Απαγόρευση προσφυγής της εργατικής πλευράς στον ΟΜΕΔ σε περίπτωση αδιεξόδου των συλλογικών διαπραγματεύσεων για νέα ΣΣΕ και κανονισμούς προσωπικού στις αστικές συγκοινωνίες (αρ. 12, παρ. 6)

-Επιβολή με νόμο του περιεχομένου των εργασιακών σχέσεων σε περίπτωση αδιεξόδου των συλλογικών διαπραγματεύσεων στις αστικές συγκοινωνίες(αρ. 12, παρ.4)

-Επανεφαρμογή του νόμου για τις συλλογικές διαπραγματεύσεις με βάση το νέο εργασιακό καθεστώς που έχει συμφωνηθεί ή με νόμο επιβληθεί στις αστικές συγκοινωνίες(αρ. 12, παρ.7)

-Κατίσχυση των ρυθμίσεων για τις μετατάξεις του πλεονάζοντος προσωπικού στις αστικές συγκοινωνίες έναντι κάθε αντίθετου νόμου ή ΣΣΕ(αρ.12)

ζ) Ν.3979/2011

Αύξηση του εβδομαδιαίου ωραρίου στον δημόσιο τομέα από 37,5 σε 40 ώρες(αρ.41)

η) Ν.3986/2011

-Αρση του σπουδαίου λόγου σε περίπτωση πρόωρης καταγγελίας στις μακροχρόνιες συμβάσεις ορισμένου χρόνου(πχ. τράπεζες)(αρ. 40)

-Επέκταση της ανώτατης διάρκειας των συμβάσεων ορισμένου χρόνου μετά από 3 διαδοχικές ανανεώσεις από τους 24 στους 36 μήνες(αρ.41, παρ.3)

Καθιέρωση της χωρίς όρια δυνατότητας ανανέωσης των συμβάσεων ορισμένου χρόνου σε περίπτωση αντικειμενικού λόγου όπως αυτός προκύπτει από μια ευρύτατη ενδεικτική απαρίθμηση(αρ. 41, παρ.1,2)

-Εισαγωγή της δυνατότητας πρόσληψης νέων ηλικίας 18-25 ετών για απόκτηση επαγγελματικής εμπειρίας με αμοιβή το 80% του γενικού κατώτατου μισθού για διάστημα μέχρι 2 ετών (αρ. 43)

Επέκταση του χρόνου υπέρβασης του ημερήσιου ωραρίου από 4 σε 6 μήνες σε περίπτωση ετήσιας ελαστικής διευθέτησης του χρόνου εργασίας(αρ. 42)

Παροχή της δυνατότητας συμφωνιών για ελαστική διευθέτηση του εργάσιμου χρόνου στις επιχειρήσεις , όταν απουσιάζουν τα συνδικάτα και τα συμβούλια εργαζομένων, και με ενώσεις προσώπων στις οποίες συμμετέχει το 20% των εργαζομένων για τις επιχειρήσεις άνω των 20 εργαζομένων και το 15% αντίστοιχα για τις επιχειρήσεις κάτω των 20 εργαζόμενων(αρ. 42, παρ. 6)

-Εισαγωγή της εθελοντικής μετατροπής της πλήρους απασχόλησης σε μερική στον δημόσιο τομέα με μείωση έως και 50% του ωραρίου για διάστημα 5 ετών((αρ. 37, παρ. 5)

Εισαγωγή του καθεστώτος της εργασιακής εφεδρείας στον δημόσιο τομέα με καταβολή του 60% του βασικού μισθού για το πλεονάζον προσωπικό(αρ. 37, παρ. 7)

-Καθιέρωση της δυνατότητας αποχώρησης με εθελούσια έξοδο των υπαγόμενων στο καθεστώς της εργασιακής εφεδρείας στο Δημόσιο(αρ. 37, παρ. 7)

-Επέκταση της σχέσης 1:5 προσλήψεων και αποχωρήσεων στο Δημόσιο μέχρι το 2015(αρ. 37. παρ.3)

Καθιέρωση της σχέσης 1:10 μεταξύ προσλήψεων και αποχωρήσεων στο Δημόσιο για το 2011(αρ. 37, παρ. 3)

Περιορισμός των προσλήψεων με σύμβαση ορισμένου και έργου στο Δημόσιο κατά 50% για το 2011 και κατά 10% για την περίοδο 2012-15(αρ. 37, παρ. 3)

-Μείωση της επιδότησης των ανέργων σε 450 ημερήσια επιδόματα ανά 4ετία από το 2011 και σε 400 από το 2012-15

θ) Ν.4024/2011

-Εισαγωγή της προσυνταξιοδοτικής διαθεσιμότητας με το 60% του βασικού μισθού σε περίπτωση κατάργηση των οργανικών θέσεων στο Δημόσιο για και αυτοδίκαιη απόλυση για όσους συμπληρώνουν τα 55 έτη και 35 χρόνια προϋπηρεσίας στο τέλος του 2013(αρ. 33)

-Ειδική ρύθμιση της εργασιακής εφεδρείας στο Δημόσιο με σχέση ιδιωτικού δικαίου για διάστημα 1-2 χρόνων πριν από την οριστική αποχώρηση και με την καταβολή του 60% του βασικού μισθού που συμπεριλαμβάνει και την αποζημίωση απόλυσης(αρ. 34)

Εισαγωγή του ενιαίου μισθολογίου στο Δημόσιο με όρους συνολικής υποβάθμισης(αρ. 12-32)

Κατίσχυση των επιχειρησιακών έναντι των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών ΣΣΕ σε περίπτωση συρροής και ανεξάρτητα από το περιεχόμενό τους με την τυπική κατάργηση αλλά την ουσιαστική διατήρηση του περιεχομένου αρνητικής απόκλισης των ειδικών επιχειρησιακών ΣΣΕ(αρ. 37, παρ. 5)

-Αναγνώριση της δυνατότητας υπογραφής επιχειρησιακών ΣΣΕ σε περίπτωση απουσίας σωματείου και από ένωση προσώπων που εκπροσωπεί τα 3/5 του προσωπικού της επιχείρησης(αρ. 37, παρ.1)

-Αναστολή της επέκτασης εφαρμογής των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών ΣΣΕ μέχρι το τέλος του 2013(αρ. 37, παρ.6)

Δ) Νομοθεσία στο πλαίσιο του δευτέρου μνημονίου

α) Ν.4046/2012(Εφαρμογή του αρθρ. 1, παρ.6)

Μείωση του γενικού κατώτατου μισθού κατά 22% με νόμο και κατάργηση της ΕΓΣΣΕ 2010-12(αρ .1, παρ.1)

Μείωση του γενικού κατώτατου μισθού κατά 32% με νόμο για τους νέους μέχρι 25 ετών και για τους μαθητευόμενους(αρ.1,παρ.2)

Άμεση προσαρμογή στα νέα γενικά κατώτατα όρια των μισθών χωρίς τη συναίνεση του εργαζόμενου(αρ. 1,παρ.3)

-Μείωση του χρόνου μετενέργειας της ΣΣΕ, μετά από τη λήξη της, από 6 σε 3 μήνες, με διατήρηση πλέον μόνο του βασικού μισθού και των επιδομάτων ωρίμανσης, τέκνων, σπουδών και επικίνδυνης εργασίας και με δυνατότητα διαπραγμάτευσής τους με ατομικές συμβάσεις και κατάργηση όλων των υπολοίπων ρυθμίσεων της προηγούμενης ΣΣΕ χωρίς τη συναίνεση του εργαζόμενου(αρ. 2, παρ. 4)

Κατάργηση του δικαιώματος για μονομερή προσφυγή στη διαιτησία μετά από την άρνηση της πρότασης του μεσολαβητή και καθιέρωση της από κοινού προσφυγής σε αυτήν (αρ. 3, παρ.1)

Περιορισμός της διαιτητικής απόφασης στον καθορισμό του βασικού μισθού και ημερομισθίου με βάση τις οικονομικές συνθήκες, την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και την ανάγκη μείωσης του μοναδιαίου κόστους εργασίας κατά την περίοδο του δεύτερου μνημονίου(αρ. 3, παρ. 2,3)

-Κατάργηση των ρητρών που διατηρούν τους κανονιστικούς όρους προηγούμενων ΣΣΕ και ΔΑ(επιδόματα, παροχές) σε περίπτωση προσφυγής στη διαιτησία(αρ. 3, παρ.2)

Πάγωμα των αυξήσεων σε μισθούς και ωριμάνσεις μέχρι τη μείωση του ποσοστού ανεργίας στη χώρα κάτω από το 10%, από το 21% που βρίσκεται κατά την περίοδο της σχετικής ρύθμισης και με τάσεις συνεχούς ανόδου(αρ. 4)

– Καθιέρωση της 3ετίας ως ανώτατης διάρκειας των ΣΣΕ(αρ. 2, παρ.1)

-Λύση των συμβάσεων με βάση το όριο ηλικίας ή συνταξιοδότησης στον ευρύτερο δημόσιο τομέα με βάση τα ισχύοντα ως προς τη λύση των συμβάσεων αορίστου χρόνου στον ιδιωτικό τομέα(αρ. 5, παρ.1)

Κατάργηση των νόμων, των κανονιστικών αποφάσεων, των ΣΣΕ, των κανονισμών εργασίας, των οργανισμών προσωπικού και των αποφάσεων διοίκησης που καθιερώνουν όρους ή ρήτρες μονιμότητας στον ευρύτερο δημόσιο τομέα(αρ. 5, παρ.2)

* Καθηγητής εργασιακών σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και επιστημονικός συνεργάτης του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ.

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Γ. ΒΑΡΟΥΦΑΚΗΣ – ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ 2

Posted on Μαρτίου 1, 2012. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΠΙΚΕΙΜΕΝΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ 2

Ακολουθεί η παράδοση άνευ όρων

 

 

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

 

Tου
Γιάννη Βαρουφάκη*

Σε ένα άρθρο του στο protagon.gr ο καθηγητής Γιάννης Βαρουφάκης επιχειρηματολογεί ότι η συμφωνία για το Μνημόνιο 2 θα αποτύχει και πολύ γρήγορα. Μάλιστα αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα πρόκειται για μια συμφωνία που υπονομεύει ολόκληρη την οικονομία της ευρωζώνης. Αναφέρει δε τέσσερις λόγους:

1. Υψηλά επιτόκια:
ισχνή ανάπτυξη

Όπως φαίνεται ξεκάθαρα στη γνωστή έκθεση του ΔΝΤ περί της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους υπό το Μνημόνιο 2, οι πιθανότητες να καταστεί το ελληνικό χρέος βιώσιμο τείνουν ασυμπτωτικά στο μηδέν. Κατ’ αρχάς, ακόμα και ο εκπεφρασμένος στόχος είναι… κάλπικος. Θα θυμάστε ότι στόχος είναι το χρέος μας, ως ποσοστό του εθνικού εισοδήματος (του ΑΕΠ), να μειωθεί στο 120%.
Γιατί όχι στο 110%; Μα επειδή της Ιταλίας βρίσκεται (και θα παραμείνει) κοντά στο 120%, οπότε δεν είναι δυνατόν να χαρακτηριστεί το 120% υπερβολικό για την Ελλάδα (λέγοντας πως πρέπει να μειωθεί στο 110%) χωρίς αυτό να σηματοδοτεί ότι και η Ιταλία οδεύει στην πτώχευση…
Όμως αυτά τα ποσοστά δεν σημαίνουν τίποτα από μόνα τους. Το δημόσιο χρέος της Ιαπωνίας ξεπερνά το 200% αλλά όλοι τρέχουν να την δανείσουν. Τι κρίνει λοιπόν, αν όχι το ποσοστό του χρέους, την βιωσιμότητα ενός δημοσίου; Απάντηση: Δύο νούμερα και το πόσο κοντά βρίσκονται μεταξύ τους. Το ένα νούμερο είναι το επιτόκιο στο οποίο δανείζεται το δημόσιο μιας χώρας. Στην Ελλάδα, δεδομένου ότι το δημόσιο από τον Μάη του 2010 δανείζεται μόνο από την τρόικα, πληρώνει επιτόκιο, μέσον όρο, γύρω στο 4%. Το άλλο νούμερο είναι ο ρυθμός αύξησης του εθνικού εισοδήματος (πριν υπολογίσουμε τον πληθωρισμό). Αν αυτά τα δύο νούμερα προβλέπεται ότι θα είναι κοντά το ένα στο άλλο για τα επόμενα χρόνια (δεν πειράζει να αποκλίνουν για ένα ή δύο) τότε το χρέος κρίνεται βιώσιμο. Γιατί; Επειδή το επιτόκιο ουσιαστικά υποδηλώνει, μέσες-άκρες, τον ρυθμό αύξησης του δημόσιου χρέους της χώρας: αν είναι κοντά στον ρυθμό μεγέθυνσης του εθνικού εισοδήματος (σε ευρώ), τότε χρέη και εισόδημα αυξάνονται λίγο-πολύ παράλληλα. Άρα το χρέος, αν και αυξάνεται, μπορεί να εξυπηρετείται. (Π.χ. ένα πλούσιος άνθρωπος μπορεί να δανείζεται τεράστια ποσά εφόσον τα εισοδήματά του αυξάνονται με τον ίδιο ρυθμό όπως και τα χρέη του.)
Στην Ελλάδα, σήμερα, ο ρυθμός αύξησης του εθνικού εισοδήματος (προ πληθωρισμού) είναι καθηλωμένος στο μείον 7,5%. Άρα, έχουμε μια απόκλιση αυτών των δύο αριθμών της τάξης του 11,5%! Πρόκειται για την μεγαλύτερη τέτοια απόκλιση στα ιστορικά της παγκόσμιας οικονομίας για μια χώρα που δανείζεται για να αποφύγει την στάση πληρωμών.
Και να ήταν μόνο αυτό; Ποια η προοπτική να μειωθεί αυτή η απόκλιση στο 2% ή 3%; Καμία! Η επιβολή μείωσης των δημόσιων δαπανών κατά τουλάχιστον €3 δις, την ώρα που τα εργατικά εισοδήματα θα μειώνονται και στον ιδιωτικό και στην δημόσιο τομέα, σημαίνει ότι ένα μείον 5% με 7,5% «μεγέθυνσης» είναι εξασφαλισμένο για το μέλλον. Να γιατί ούτε καν το ΔΝΤ δεν μπορεί να μιλήσει ανερυθρίαστα για τις προοπτικές επιτυχίας του Μνημονίου 2.

2. Η λογιστική βόμβα
στα θεμέλια της ΕΚΤ

Έχετε προσέξει ότι τα spreads Ιταλίας και Ισπανίας έχουν μειωθεί ιδιαίτερα; Τι συνέβη; Βελτιώθηκε η κατάσταση στις δύο αυτές χώρες;  Όχι βέβαια. Η απόκλιση μεταξύ των δύο αριθμών που ανέφερα πιο πάνω (ως ενδεικτική της βιωσιμότητας ενός κράτους) αποτελούν κόλαφο τόσο για την Ισπανία όσο και για την Ιταλία. Για την ακρίβεια η απόκλιση μεταξύ τους κυμαίνεται γύρω στο εξωφρενικό (για τόσο μεγάλες και κραταιές οικονομίες) 8%.
Τότε γιατί βρίσκουν χρήματα να δανειστούν; Επειδή η ΕΚΤ τυπώνει εκατοντάδες δις ευρώ, τα δίνει χωρίς δεύτερη κουβέντα στις ιταλο-ισπανικές τράπεζες και εκείνες, κατόπιν, δανείζουν τα κράτη τους. Αν η ΕΚΤ είχε κάνει το ίδιο με την Ελλάδα τον Μάρτιο του 2010, ούτε τα δικά μας spreads θα είχαν τιναχθεί στον αέρα (και συνεπώς δεν θα υπήρχε Μνημόνιο 1).
Όμως, το γεγονός ότι η ΕΚΤ παρεμβαίνει μαζικά δανείζοντας τις τράπεζες-ζόμπι οι οποίες με την σειρά τους δανείζουν τα κράτη-ζόμπι (γιατί δυστυχώς αυτό ισχύει και για τον δημόσιο τομέα των Ιταλο-ισπανών) δεν σημαίνει ότι η Κρίση του Ευρώ καταλάγιασε. Όχι. Απλώς, μετανάστευσε από ένα λογιστικό βιβλίο σε ένα άλλο. Σε ποιο; Σε αυτό της ΕΚΤ. Εδώ δεν αναφέρομαι στην γνωστή αγωνία (ιδίως των γερμανών) ότι το τύπωμα χρήματος θα ανεβάσει τον πληθωρισμό. Σε υφεσιακές περιόδους αυτός ο κίνδυνος είναι περιορισμένος, έως ανύπαρκτος. Όχι, αναφέρομαι σε κάτι άλλο. Στο εσωτερικό της η ΕΚΤ κρατά έναν λογαριασμό για το τι χρωστά η μία Κεντρική Τράπεζα του ευρωσυστήματος στην άλλη (π.χ. η Ιταλική στην Γερμανική).
Αυτά τα χρωστούμενα αντανακλούν τα ελλείμματα στα εμπορικά ισοζύγια (π.χ. όταν η Ελλάδα εισάγει πιο πολλά από όσα εξάγει στην Γερμανία, αυτό μεταφράζεται σε χρέος της Τράπεζας της Ελλάδος προς την Bundesbank.) Αυτός ο λογαριασμός φέρει την ονομασία Target 2. Λοιπόν, σύμφωνα με την γερμανική Börsenzeitung περί τα €511 δις χρωστούν οι Κεντρικές Τράπεζες της περιφέρειας στην Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας.
Με απλά λόγια, οι μη βιώσιμες και όλο διογκούμενες ανισορροπίες εντός της ευρωζώνης απλά μετανάστευσαν από τα spreads στο εσωτερικό του ευρωσυστήματος. Αυτό δεν τις καταστά περισσότερο βιώσιμες. Να γιατί θεωρώ ότι η πρόσφατη Συμφωνία των Βρυξελλών δεν θα αποδειχθεί απλώς ένα Μόναχο για την Ελλάδα αλλά ένα Μόναχο για ολόκληρη την ευρωζώνη.

3. Η ύφεση κατοικεί πλέον στην ευρωζώνη

Η ευρωζώνη ολόκληρη βρίσκεται σε ύφεση (αν και, βεβαίως, η ύφεση, όπως και το εισόδημα, δεν κατανέμεται «ισόποσα» σε όλα τα μήκη και πλάτη της ευρωζώνης). Η αποφασιστικότητα με την οποία η νέα αυτή Συνθήκη, το Μνημόνιο 2, σηματοδοτεί την αδυναμία της Ευρώπης να στρέψει πλεονάζουσες αποταμιεύσεις υπό την μορφή παραγωγικών (και επικερδών) επενδύσεων στις περιοχές και στους κλάδους που παράγουν ελλείμματα και χρέη, οδηγεί στο ασφαλές (κατ’ εμέ) συμπέρασμα ότι οδεύουμε στον δρόμο του Μονάχου και όχι της Λωζάννης. Για αυτό δεν χρειάζεται να πιστέψετε εμένα. Διαβάστε το Der Spiegel το οποίο λέει τα ίδια πράγματα καλύτερα.

4. Παράδοση άνευ όρων

Με δεδομένα τα  πιο πάνω τρία σημεία, θεωρώ πως τα παρακάτω εδάφια της Συμφωνίας δεν είναι τίποτα άλλο από παράδοση άνευ όρων μετά από την επικείμενη αποτυχία των στόχων του Μνημονίου 2: «Το Eurogroup χαιρετίζει την πρόθεση της Ελλάδας να θέσει σε λειτουργία μηχανισμό ο οποίος… θα προωθεί κονδύλια που έχουν παραχθεί στο εσωτερικό για εξυπηρέτηση του ελληνικού χρέους πληρώνοντας, υπό την εποπτεία της τρόικας, ένα ποσόν που αντιστοιχεί στα χρέη του τριμήνου απ’ ευθείας σε ειδικό (ξεχωριστό) λογαριασμό του εντολοδόχου της Ελλάδας.» «Το Eurogroup χαιρετίζει την πρόθεση της Ελλάδας να εισάγει στους επόμενους δύο μήνες στο ελληνικό δίκαιο πρόβλεψη σύμφωνα με την οποία οι αποπληρωμές των δανειστών έχουν απόλυτη προτεραιότητα. Η πρόβλεψη αυτή θα συμπεριληφθεί στο Σύνταγμα της Ελλάδας το ταχύτερο δυνατόν.»
Με τις παραπάνω σκέψεις, και μιας και αναφέρθηκα στο Μόναχο, επιτρέψτε μου να κλείσω με τα λόγια του Winston Churchill ο οποίος, στην Βουλή των Κοινοτήτων, σχολίασε την Συμφωνία του Μονάχου, την οποία η πλειοψηφία της Βουλής είχε εγκρίνει ως σωτήρια. Καλύτερα λόγια για να περιγράψω τα συναισθήματά μου για το Μνημόνιο 2 δεν μπορούσα να βρω:
«Παρούσα μεταξύ μας είναι μία καταστροφή πρώτης τάξεως… ηττηθήκαμε δίχως πόλεμο, και τα αποτελέσματα της ήττας μας θα ταξιδέψουν μαζί μας, στον δικό μας δρόμο… περάσαμε ένα απαίσιο σημείο της ιστορικής μας διαδρομής όπου ολόκληρη η ισορροπία της Ευρώπης αποσυντέθηκε καθιστώντας δίκαιες τις εξής καταδικαστικές λέξεις για τις ευρωπαϊκές μας δημοκρατίες: «Βρεθήκατε στην κόψη του ξυραφιού και πιαστήκατε ανίκανες!» Και μη νομίσετε ότι αυτό είναι όλο. Αυτή είναι η αρχή του «λογαριασμού». Είναι η πρώτη γουλιά, η πρώτη γεύση του πικρού ποτηριού από το οποίο θα πρέπει να πίνουμε χρόνο με τον χρόνο εκτός αν στο μεταξύ… ξεσηκωθούμε και υπερασπιστούμε την ελευθερία μας όμως όπως κάποτε.»

* Εκτενές απόσπασμα από το τελευταίο άρθρο του Γιάννη Βαρουφάκη στο protagon.gr με τίτλο Λοζάνη – Μόναχο 1×2. Η Λοζάνη παραπέμπει στην ομώνυμη Συνθήκη το 1923, όπου μετά τη μικρασιατική καταγραφή, επετεύχθη μια συμφωνία που επέτρεψε να μπουν τα θεμέλια του ελληνικού κράτους. Το Μόναχο, αντίθετα παραπέμπει στη Συμφωνία του Μονάχου, η οποία τελικά έφερε τον πόλεμο

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( 1 so far )

Γιάννης Αναστασίου: Είναι μονόδρομος η διαγραφή των χρεών από τις τράπεζες!

Posted on Φεβρουαρίου 27, 2012. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Σάββατο, 25 Φεβρουάριος 2012  

Η  διαγραφή χρεών των νοικοκυριών από τις  τράπεζες μπορεί να κατευθύνει πόρους στην πολύπαθη και επί σειρά ετών χειμαζόμενη οικονομία και να ανακουφίσει τους σκληρά δοκιμαζόμενους εργαζόμενους, τονίζει στην «Αυγή» της Κυριακής ο

Γιάννης Αναστασίου, μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας της ΟΤΟΕ και στέλεχος της Αυτόνομης Παρέμβασης, προσθέτοντας ότι  η εκρηκτική αύξηση των καθυστερούμενων δανείων, που φθάνουν τα 112 δισ. ευρώ, είναι πλέον αδύνατον να εξυπηρετηθεί.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟ

Οι υποχρεώσεις των νοικοκυριών προς τις τράπεζες φθάνουν τα 112 δισ. Μπορούν να αποπληρωθούν στις σημερινές συνθήκες μείωσης των μισθών και γενικευμένης ανεργίας;

Εκ των πραγμάτων ένα σημαντικό μέρος των δανειακών υποχρεώσεων δεν είναι δυνατόν  να εξυπηρετηθεί. Ας κάνουμε όμως μια σύντομη αναδρομή για να ανιχνεύσουμε τη δυνατότητα ή μη αποπληρωμής τους.

Τον Οκτώβρη του 2008, χρονικό σημείο έναρξης της χρηματοπιστωτικής κρίσης, η επίσημη ανεργία ανερχόταν στο 7,9%. Σύμφωνα με τα στοιχεία του Νοεμβρίου 2011, εκτοξεύθηκε στο ασύλληπτο 20,9% (!) κι ενώ η πραγματική ανεργία υπερέχει κατά πέντε ποσοστιαίες μονάδες.

Σ’ αυτό το σημείο αξίζει επισήμανσης το γεγονός της αθρόας μετατροπής των συμβάσεων πλήρους απασχόλησης σε μερικής, καθώς επίσης και της εκτεταμένης πια

μορφής της εκ περιτροπής εργασίας. Σε συνδυασμό μάλιστα με τις ισοπεδωτικές μνημονιακές πολιτικές μείωσης της κατώτατης αμοιβής κατά 22% και της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, τα εισοδήματα των εργαζομένων μειώνονται δραματικά.

Μπορεί λοιπόν κανείς να ισχυριστεί με σοβαρότητα ότι τα υφιστάμενα δάνεια θα αποπληρωθούν; Αντιθέτως και με μαθηματική ακρίβεια οι οριστικές καθυστερήσεις θα γνωρίσουν εκρηκτική αύξηση.

Πώς εκτινάχθηκαν οι επισφάλειες από το 2008;

Τα στοιχεία είναι αναμφίβολα αποκαλυπτικά. Το 2008 οι επισφάλειες στα στεγαστικά δάνεια ανέρχονταν στο 5,3% και στα καταναλωτικά διαμορφώνονταν στο 8,2%. Τρία χρόνια μετά το 2008 και ένα χρόνο μετά το πρώτο Μνημόνιο (Μάιος 2010), σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας Ελλάδος, το β’ τρίμηνο του 2011, για τα μεν στεγαστικά οι επισφάλειες υπερδιπλασιάστηκαν και έφτασαν στο 11,9% για τα δε καταναλωτικά οι οριστικές καθυστερήσεις τριπλασιάστηκαν φτάνοντας το 24%.

Θα πρέπει εδώ να συνεκτιμηθεί η «αγαπημένη» δημιουργική λογιστική  και των τραπεζιτών να κρύβουν μεγαλύτερα μεγέθη επισφαλειών με το τρικ των ρυθμίσεων, που εντελώς προσωρινά παρουσιάζουν ενήμερο μεγάλο αριθμό δανείων, απλώς και μόνο για να εξωραΐζουν τους ισολογισμούς τους.

Συμπερασματικά, τα μεγέθη των επισφαλειών είναι ακόμη μεγαλύτερα και αυτό είναι γνωστό στο ευαγές ίδρυμα της Τράπεζας της Ελλάδος…

Γιατί να συμφωνήσουν οι τράπεζες σε ένα «κούρεμα» των χρεών;

Γιατί η  ευθύνη των  τραπεζών είναι  ιδιαίτερα μεγάλη για τον υπερδανεισμό των νοικοκυριών και η ευθύνη της μη εξυπηρέτησης των δανείων (στο συντριπτικό μέρος) δεν βαρύνει τους δανειολήπτες. Εδώ αξίζουν ορισμένες επισημάνσεις:

Πρώτον, ας γνωρίζει ο φορολογούμενος εργαζόμενος ότι την περίοδο 2001-2008 οι ρυθμοί χορήγησης καταναλωτικών και στεγαστικών δανείων αυξήθηκαν με μέση ετήσια ονομαστική αύξηση 29,7% και 28,7% αντιστοίχως!!! Σε ποια οικονομία; Με τι πολιτικές αντιμετώπισης από μέρους των κυβερνήσεων και των ίδιων των τραπεζιτών (και γενικότερα εργοδοτών) των αμοιβών των εργαζομένων; Πώς, λοιπόν, προσδοκούσαν ομαλή εξυπηρέτηση των δανείων;

Δεύτερον, οι  τράπεζες, με μοναδικό γνώμονα τα υπερκέρδη των λίγων μεγαλοστελεχών (γνωστών ως golden boys) και των μετόχων τους, παραβίασαν συστηματικά τα υγιή πιστοδοτικά κριτήρια και κατά συνέπεια φέρουν αποκλειστική ευθύνη για μεγάλο αριθμό δανείων που δεν εξυπηρετούνται.

Τρίτον, οι  τραπεζίτες δεν  μπορούν να συνεχίζουν να αρνούνται πεισματικά την εξυγίανση των ισολογισμών τους. Το να εμφανίζουν στο «μαύρο» ενεργητικό τους απαιτήσεις που έτσι κι αλλιώς δεν πρόκειται να εισπραχθούν δεν ωφελεί σε τίποτα. Αντίθετα, η απομείωση ή η διαγραφή χρεών μπορεί να κατευθύνει πόρους στην πολύπαθη και επί σειρά ετών χειμαζόμενη οικονομία και να ανακουφίσει τους σκληρά δοκιμαζόμενους εργαζόμενους.

Τέταρτον, ο πακτωλός που έχει εισρεύσει στα ταμεία τους από εποχής Αλογοσκούφη με 5 δισ. Ευρώ και η αναμενόμενη αναχρηματοδότησή τους με 30 έως 50 δισ. Ευρώ από το τελευταίο Μνημόνιο, αφορούν σε χρήματα που πληρώνουν με αίμα τα μόνιμα υποζύγια αυτού του κράτους, δηλαδή οι εργαζόμενοι, χωρίς να συνυπολογίζουμε τα δεκάδες δισ. ευρώ που έχουν λάβει με τη μορφή εγγυήσεων

Δημοσιεύτηκε στην ΑΥΓΗ στις 26-2-2012

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Γιώργος Γαβρίλης: Στεγασικά δάνεια Η «ευκαιρία» που έγινε παγίδα

Posted on Φεβρουαρίου 27, 2012. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

 

Σάββατο, 25 Φεβρουάριος 2012

 

Η βόμβα από λεπτό σε λεπτό ενεργοποιείται για χιλιάδες νοικοκυριά, που δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τα στεγαστικά και καταναλωτικά τους δάνεια. Από τρίμηνο σε τρίμηνο, με γεωμετρική πρόοδο αυξάνονται τα νοικοκυριά που οδηγούνται σε πτώχευση και δεν πληρώνουν.

Ο κίνδυνος γίνεται μεγαλύτερος από τον αριθμό των ανέργων που αυξάνονται, από τα εισοδήματα που εξαφανίζονται και από τις 500.000 οικογένειες που μέχρι το τέλος του 2012 θα έχουν μηδενικό εισόδημα.

 

Οι πρωταγωνιστές του εκσυγχρονισμού από τη δεκαετία του 2000, σε ρόλο «μεσάζοντα», πλάσαραν ως χρυσή ευκαιρία την απόκτηση μιας «επίπλαστης» ευημερίας, σπρώχνοντας χιλιάδες εργαζόμενους στη μέγγενη ενός κερδοσκοπικού και τοκογλυφικού συστήματος, για να καλύψουν κοινωνικές τους ανάγκες, αποσύροντας παράλληλα το κράτος από κάθε μέτρο κοινωνικής πολιτικής.

Η επιλογή αυτή προφανώς δεν ήταν τυχαία. Αντίθετα, αποτελούσε συνειδητή επιλογή, που επέτρεπε σε ένα κερδοσκοπικό κεφάλαιο να αντλεί υψηλή κερδοφορία από τα εισοδήματα του μέλλοντος.

Η απελευθέρωση των στεγαστικών και καταναλωτικών δανείων, σε συνδυασμό με ένα κράτος που ασκούσε αφόρητη πίεση πάνω στους εργαζόμενους για «χρυσές ευκαιρίες» νέων τραπεζικών προϊόντων, έχει μετατραπεί σήμερα σε θανάσιμη παγίδα τους.

Όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι εξαιτίας όλων αυτών αρχίζουν να αποκόπτονται, να χάνουν την επαφή τους και τελικά να μην βλέπουν τον εαυτό τους να χωρά στον υπόλοιπο κοινωνικό ιστό.

Ο χρόνος εδώ δεν είναι απεριόριστος, καθώς δοκιμάζονται οι δυνάμεις και οι αντοχές χιλιάδων ανθρώπων, οι οποίοι μένουν μόνοι τους και αβοήθητοι στους εκβιασμούς των τοκογλύφων, που κάνουν τη ζωή τους αβίωτη.

Το συνδικαλιστικό κίνημα σήμερα πρέπει  να αντισταθεί και να αμυνθεί στον γενικευμένο πόλεμο που δέχεται, αλλά, από την άλλη, οφείλει να διευρύνει τον ορίζοντα των διεκδικήσεών του θέτοντας νέα αιτήματα και νέους στόχους,

που αποκτούν σε αυτές τις συνθήκες επείγοντα χαρακτήρα. Η Αυτόνομη Παρέμβαση με τη συμβολή συντρόφων – συναδέλφων από τον τραπεζικό χώρο επεξεργάστηκε και κατέθεσε προς διεκδίκηση εμπεριστατωμένη πρόταση για την αντιμετώπιση και απομείωση των στεγαστικών και καταναλωτικών δανείων. Πρόταση που μπορεί να δια-μορφώσει νέες κοινωνικές συμμαχίες και  συσχετισμούς, που θα τροφοδοτήσουν μια νέα πολιτική δυναμική για τη διεκδίκηση ακόμα και γενικότερων στόχων, όπως είναι η εθνικοποίηση – κοινωνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και η λειτουργία του με νέα αναπτυξιακά και κοινωνικά κριτήρια.

* Ο Γ. Γαβρίλης είναι γραμματέας της Αυτόνομης Παρέμβασης

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Γ.ΓΑΒΡΙΛΗΣ: Άσκηση βίας σε βάρος εργαζομένων και συνδικάτων η διάλυση των συμβάσεων

Posted on Φεβρουαρίου 19, 2012. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Δευτέρα, 13 Φεβρουάριος 2012

 

Του Γιώργου Γαβρίλη

Ιστορικά και παντού οι συλλογικές συμβάσεις υπήρξαν το αποτέλεσμα της σκληρής ταξικής (και συχνά αιματηρής σύγκρουσης) ανάμεσα στο κεφάλαιο και στους εργαζόμενους. Στη χώρα μας, από το 1935 και μετά, η ταξική αυτή σύγκρουση οδήγησε στη διαμόρφωση ενός συστήματος συλλογικής διαπραγμάτευσης, η τελική μορφή του οποίου ήταν ο νόμος 1876/90. Για το κεφάλαιο, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις και οι συλλογικές συμβάσεις κατηγορούνται ως ένα μεγάλο εμπόδιο που υπονομεύει την εύρυθμη λειτουργία της αγοράς, επειδή θέτουν συλλογικούς και ελάχιστους κανόνες.

Γι’ αυτό και η απέχθεια των μεγάλων εργοδοτών απέναντι στις εθνικές και κλαδικές συμβάσεις, που ιστορικά αποτελούν τη μόνη μορφή κατοχύρωσης των εργασιακών δικαιωμάτων, δημιουργώντας παράλληλα όρους αλληλεγγύης και συνοχής μεταξύ των εργαζομένων.

Σήμερα επιχειρείται η συστηματική διάβρωσή τους, με ενδιάμεσες κάθε φορά παρεμβάσεις και με στόχο την τελική κατάργηση τόσο της εθνικής όσο και των κλαδικών συμβάσεων και την αντικατάστασή τους από τις ατομικές συμβάσεις εργασίας. Σε αυτό το επίπεδο είναι ψέμα ότι μπορεί να υπάρξει διαπραγμάτευση. Αντίθετα δημιουργείται ένα καθεστώς επιβολής, εξωστρακίζεται κάθε έννοια δημοκρατίας και μετατρέπεται εν τέλει σε άσκηση βίας σε βάρος των εργαζομένων.

Για τα συνδικάτα όμως η αμφισβήτηση της συλλογικής σύμβασης ενέχει και τον κίνδυνο της κατάργησης του ιστορικού τους ρόλου και κυρίως σήμερα, που η αντίθεση κεφαλαίου – εργασίας παίρνει χαρακτηριστικά πολέμου. Για να μη συμβεί αυτό απαιτείται μία δυναμική κινητοποιήση στο εσωτερικό των εργαζομένων και μία μεγάλη καμπάνια ενημέρωσης για το τι υποκρύπτει το χτύπημα των συλλογικών συμβάσεων.

Απαιτείται να εργαστούμε για τη διαμόρφωση μίας νέας συνείδησης, που θα αναδεικνύει ως επιτακτική ανάγκη την αξία της συλλογικής δράσης και του συλλογικού αιτήματος.

Οφείλουμε κατά προτεραιότητα να ενισχύσουμε τη συλλογική μας οργάνωση σε επίπεδο κλάδου, με την παράλληλη δικτύωσή της μέσα σε όλους τους χώρους εργασίας. Η πλειοψηφία της συνδικαλιστικής ηγεσίας πρέπει τώρα να εγκαταλείψει τις μέχρι σήμερα συμβιβαστικές λογικές, τακτικές των διαδοχικών υποχωρήσεων, την ενσωμάτωσή τους σε απερίσκεπτους ρεαλισμούς και την απουσία σχεδίου για την οργάνωση της εργατικής τάξης στις νέες συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί.

Απαιτείται, και είναι όρος για την επιβίωση των συνδικάτων, μία θεαματική στροφή στον προσανατολισμό τους, ένα νέο ποιοτικό άλμα στην οργάνωση και προετοιμασία των εργαζομένων και κυρίως να κατανοηθεί απ’ όλους ότι η αναμέτρηση μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας από εδώ και πέρα δεν μπορεί παρά να γίνει με νέους ταξικούς όρους, ως αναγκαία συνθήκη που θα είναι ικανή να βάλει φρένο σε αυτήν την αντεπανάσταση ανατροπής όλων των εργατικών και συνταγματικών δικαιωμάτων που βιώνουμε.

 

 

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

ΑΓΓΕΛΟΣ ΧΑΓΙΟΣ: ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΕ ΑΝΑΤΡΕΠΤΙΚΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ

Posted on Φεβρουαρίου 19, 2012. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

Συνέντευξη του Α. Χάγιου στον Κ. Ζαγάρα*

«Οι πρόωρες εκλογές αποτελούν μορφή προσωρινής εκτόνωσης της λαϊκής πίεσης για το μνημονιακό μπλοκ, και προετοιμασίας του για πολιτικές ανακατατάξεις«, υπογραμμίζει στην «Αυγή» της Κυριακής ο Άγγελος Χάγιος, περιφερειακός σύμβουλος με το σχήμα ΑΝΤΑΡΣΥΑ-αντικαπιταλιστική ανατροπή και στέλεχος του ΝΑΡ.

Σε ό,τι αφορά την 1η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ που ολοκληρώνεται αύριο (30/10), εκφράζει την ελπίδα να μπορέσει να διαμορφώσει μια πολιτική πρόταση που να αλλάξει το τοπίο, ενώ μιλώντας για το ζήτημα της ενότητας της αριστεράς, υποστήριξε πως» η αριστερά ή θα συντονίσει τη δράση της σε μια ανατρεπτική κατεύθυνση, δίνοντας υπόσταση στον ρόλο και την κοινωνική της αναφορά ή θα εξακολουθήσει να πελαγοδρομεί σε διαχειριστικές λογικές«.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΖΑΓΑΡΑ

* Πώς εκτιμάτε τα αποτελέσματα των Συνόδων Κορυφής;

Το λεγόμενο κούρεμα, αποτελεί επιλογή διασφάλισης των δανειστών– ιδιαίτερα των Ευρωπαίων και εξανδραποδισμού για τον λαό. Η «ευρωπαϊκή λύση» φέρνει τη μόνιμη επιτροπεία της Ε.Ε. και του ΔΝΤ, καθώς και τον κοινωνικό Αρμαγεδδώνα. Με καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων και του δημόσιου πλούτου, επιβολή ακόμα πιο σκληρών αντεργατικών μέτρων, εμπέδωση ενός απολυταρχικού-δεσποτικού καθεστώτος.

Οι κυρίαρχοι κύκλοι της Ε.Ε. αδυνατούν να διαχειριστούν το χρέος διότι βουλιάζουν στην κρίση, τη βαθιά και ιστορικού χαρακτήρα κρίση του καπιταλιστικού συστήματος που πλήττει με σφοδρότητα και τις ευρωπαϊκές χώρες.

Αποτελεί όρο επιβίωσης, πλέον, μια ανατρεπτική αντεπίθεση του κινήματος και της αριστεράς. Με αναβάθμιση του άξονα πάλης για ‘μονομερή διαγραφή του χρέους, για απελευθέρωση του λαού από τα δεσμά των επαίσχυντων δανειακών συμβάσεων, των μνημονίων και των νόμων τους, του ευρώ και της Ε.Ε., του ΔΝΤ, της δικτατορίας των αγορών, των σφετεριστών του κοινωνικού πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι.

* Η οργή του κόσμου έχει εκδηλωθεί με κάθε τρόπο, ενώ οι κοινωνικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας συνεχίζονται καθημερινά. Πιστεύετε ότι οι πρόωρες εκλογές συνιστούν μέρος εξόδου από την κρίση;

Οι πρόωρες εκλογές αποτελούν μορφή προσωρινής εκτόνωσης της λαϊκής πίεσης για το μνημονιακό μπλοκ, και προετοιμασίας του για πολιτικές ανακατατάξεις. Ωστόσο, ο κόσμος της εργασίας και τα λαϊκά στρώματα που ρίχνονται στη φτώχεια δεν κάμπτονται εύκολα. Η ευθύνη της αριστεράς είναι να συντονίσει τη δράση της στην παραπέρα όξυνση της ταξικής πάλης. Και πιο συγκεκριμένα στην δημιουργία ενός απειλητικού ενιαίου κοινωνικού μετώπου αγώνα. Με τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, τη νεολαία, τους ανέργους, τους συνθλιβόμενους αυτοαπασχολούμενους, τους μετανάστες και τη φτωχή αγροτιά. Πολιτικός του στόχος να φύγει η κυβέρνηση και να μην έρθει καμιά άλλη που θα κάνει τα ίδια. Να ανατραπεί η αντεργατική επίθεση Ε.Ε., ΔΝΤ και ελληνικού κεφαλαίου. Όλοι γνωρίζουμε ότι η επιβολή της λαϊκής θέλησης και λύσεων προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας κατακτάται στην απεργία, στον δρόμο, στην πλατεία, με κορύφωση συνολικών πολιτικών αιτημάτων ανατροπής και όχι μέσα από εκλογές. Βεβαίως, θα δώσουμε το παρών και στην εκλογική μάχη, με το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα που θα καταλήξει η συνδιάσκεψη μας.

* Σήμερα (Σάββατο) ξεκίνησε η 1η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τι προσδοκείτε από το διήμερο των διεργασιών;

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ πραγματοποιεί ένα μεγάλο βήμα. Συγκροτείται σε οργανώσειςεπιτροπές τοπικά και κλαδικά σε όλες σχεδόν τις πόλεις, με μέλη και καθορισμένες πολιτικές και οργανωτικές διαδικασίες. Χιλιάδες άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα, ιδιαίτερα νέοι οργανώνονται στην αντικαπιταλιστική επαναστατική αριστερά. Φιλοδοξούμε να διαμορφώσουμε μια πολιτική πρόταση στη συγκυρία που θα αλλάζει το τοπίο στην αριστερά και θα δώσει ώθηση τη λαϊκή αυτοπεποίθηση.

* Ποια προοπτική μπορεί να δώσει στην κατεύθυνση της ενότητας της αριστεράς η Συνδιάσκεψη σας; Κατά τη γνώμη σας υπάρχει κοινός τόπος συνεννόησης και συνεργασίας της αριστεράς στο πολιτικό πλαίσιο εκτός από τα θέματα της κοινής δράσης;

Η εισήγηση της Συνδιάσκεψης αναπτύσσει το αναγκαίο αντικαπιταλιστικό πολιτικό πρόγραμμα για συσπείρωση των εργατικών και λαϊκών δυνάμεων και σύγκρουσης με την αστική πολιτική και την Ε.Ε. Προγραμματική συμφωνία ανάμεσα στα ρεύματα της αριστεράς είναι αδύνατη.

Το δίλημμα για όλους μας είναι σαφές: Η αριστερά ή θα συντονίσει τη δράση της σε μια ανατρεπτική κατεύθυνση, δίνοντας υπόσταση στον ρόλο και την κοινωνική της αναφορά ή θα εξακολουθήσει να πελαγοδρομεί σε διαχειριστικές λογικές εντός του συστήματος είτε να αρκείται στην αναπαραγωγή στερεοτύπων και μικροσυσχετισμών στο εσωτερικό της. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ επιχειρεί να συμβάλει στο κόψιμο του γόρδιου δεσμού.

* Έχετε πει ότι το «σύγχρονο μέτωπο» πρέπει να είναι αντικαπιταλιστικό και αντι- Ε.Ε.. Μήπως όμως έτσι θέτετε περιορισμούς στην ευρύτητα του μετώπου και αποκλείεται δυνάμεις που μπορούν να συμβάλλουν στην ανατροπή της κυρίαρχης πολιτικής;

Δεν είναι θέμα υποκειμενικής επιλογής, ούτε ορολογίας. Για να ρίξεις μνημόνια και κυβερνήσεις πρέπει να αντιμετωπίσεις τον αντίπαλο και τη στρατηγική του. Το κέρδος, η δικτατορία των αγορών και των τραπεζιτών ,ο απολυταρχισμός, η κατάργηση του δικαιώματος ολόκληρων λαών να αποφασίζουν για τις τύχες τους, οι ενδοιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί, είναι συστατικά στοιχεία του σύγχρονου καπιταλισμού. Τα συναντάμε πίσω από όλες τις αντικοινωνικές πολιτικές. Θεωρούμε ότι σε μια ιστορικού χαρακτήρα κρίση που όλο και βαθαίνει δεν υπάρχει δρόμος για ανθρώπινο καπιταλισμό. Είτε αυτός θα αναπαράγεται απομυζώντας την εργασία και συνθλίβοντας τη δημοκρατία είτε θα κινηθούμε στην κατάργηση του. Επιστροφή στο παρελθόν δεν υπάρχει. Ο καπιταλισμός θα γίνεται όλο και πιο αντιδραστικός. Αυτό δε σχετίζεται μόνο με το πολιτικό σύστημα. Είναι εγγενές στοιχείο που καθορίζεται από το στένεμα των δυνατοτήτων κερδοφορίας του. Δεν ισχυριζόμαστε ότι είμαστε στα πρόθυρα επανάστασης. Αλλά το ζήτημα του προσανατολισμού έξω και πέρα από το σημερινό σύστημα τίθεται, τόσο με υλικούς αντικειμενικούς όρους, όσο και στη συνείδηση των εργαζομένων. Όσο για την Ε.Ε., όποια πέτρα και να σηκώσεις, τη βρίσκεις από κάτω. Δημοκρατία, κοινωνική προκοπή και δικαίωμα λαϊκής κυριαρχίας για το «έθνος των εργαζομένων» περνούν μέσα από τη ρήξη και την αποδέσμευση από την Ε.Ε. Περιθώρια για μια αναδόμηση της προς όφελος των λαών δεν υπάρχουν ακόμα και για όσους, πριν λίγο, πίστευαν το αντίθετο.

* Πιστεύετε ότι η δημοκρατία και η αλληλεγγύη είναι βασικά στοιχεία για την έξοδο από την κρίση;

Η αλληλεγγύη των εκμεταλλευτών μεταξύ τους, παρά τον οικονομικό και πολιτικό ανταγωνισμό, είναι δεδομένη όταν επιτίθενται στον κόσμο της εργασίας και την κοινωνία. Η αλληλεγγύη των αγωνιζόμενων θα χτιστεί μέσα σε ένα εργατικό και ευρύτερο κοινωνικό κίνημα που θα ζεσταίνει τη φλόγα της αντίστασης και θα πετυχαίνει την ανατροπή.

* Στο όλο πλαίσιο πώς βλέπετε τη στάση του ΚΚΕ απέναντι στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τις υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις;

Υπάρχουν προβλήματα με τη στάση του ΚΚΕ αλλά και του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο. Τα αντιμετωπίζουμε με πολιτική αντιπαράθεση και συζήτηση. Με εργατικό πολιτισμό και όχι με λογική εμφυλίου. Με κυρίαρχο το ταξικό στρατηγικό κριτήριο που επιβάλλει η ιστορική εποχή. Είναι αναγκαία η συγκρότηση ενός κοινωνικού και πολιτικού μετώπου ανατροπής της κυβέρνησης και της επίθεσης εδώ και τώρα. Ένας μεγάλος κοινωνικός και πολιτικός «συντονισμός των αγωνιστικών συντονισμών» που θα δώσει φτερά στον αγώνα, θα σαρώσει το σάπιο πολιτικό σύστημα, θα επιβάλει ρήξεις και ανατροπές, όχι μόνο για τη σωτηρία και την ανακούφιση αλλά και για βαθιές κοινωνικές τομές σε επαναστατική κατεύθυνση. Απευθυνόμαστε σε όλες τις δυνάμεις της αριστεράς, ιδιαίτερα σε αυτές με αντικαπιταλιστική κομμουνιστική κατεύθυνση. Η καθεμία μόνη της και, κυρίως, από κοινού, πρέπει να τοποθετηθούν και να συμβάλλουν σε αυτή την προοπτική. Είναι ο δρόμος για τη λαϊκή νίκη και αξιοπρέπεια.

* Η συνέντευξη του Α. Χάγιου στον Κ. Ζαγάρα δημοσιεύτηκε στην Αυγή της Κυριακής στις 29/10

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

Α. ΑΛΑΒΑΝΟΣ: ΠΛΗΡΗΣ ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ! ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΕΞΟΔΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΖΩΝΗ.

Posted on Φεβρουαρίου 16, 2012. Filed under: 8) ΚΕΙΜΕΝΑ - ΑΡΘΡΑ |

 

ΔΗΛΩΣΗ ΑΛΕΚΟΥ ΑΛΑΒΑΝΟΥ

«Χρειαζόμαστε βαθιούς αναπροσανατολισμούς στις συντεταγμένες της χώρας, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και οι βασικές αρχές της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης»

«Σε στιγμές που κρίνουν το μέλλον και σφραγίζουν την ιστορία της χώρας ο κάθε πολίτης, κι αυτός που δραστηριοποιείται σε συλλογικότητες, αισθάνεται την ανάγκη να εκφράσει, χωρίς δεσμεύσεις, τη δική του, εντελώς προσωπική άποψη.

Πιστεύω ότι υπάρχει μια σημαντική αλλαγή δεδομένων μετά τα γεγονότα του περασμένου Δεκέμβρη και τον κίνδυνο που αισθάνθηκε η Ευρωζώνη από το ενδεχόμενο ο ελληνικός λαός να εκφράσει με δημοψήφισμα ή εκλογές την απόρριψη του όλου σχεδιασμού της τρόικα.

Από τις συνεχιζόμενες διεργασίες σχετικά με τη δεύτερη δανειακή σύμβαση έχει γίνει σαφές ότι σε αυτή τη φάση, σε σχέση με προηγούμενα, η Ευρωζώνη έχει τώρα ανοικτά δύο – όχι μόνο ένα – σενάρια.

Το πρώτο, το γνωστό, είναι η επιβολή απραγματοποίητων όρων. Η διάλυση της ελληνικής οικονομίας. Η απόγνωση του κόσμου της εργασίας. Η νέα κρίση.

Με αυτό τον τρόπο η Ευρωζώνη γνωρίζει πολύ καλά ότι η Ελλάδα ωθείται στο χάος, κερδίζει όμως πολύτιμο χρόνο για τη σταθεροποίηση των τραπεζών της και τη στεγανοποίηση από τη μετάδοση της ελληνικής θανατηφόρας ασθένειας.

Παράλληλα δεν ανησυχεί ιδιαίτερα για τα δισεκατομμύρια που θα υπογράψει, γιατί δεν πρόκειται να τα δώσει όλα μαζί, γιατί αποτελούν χρέος της Ελλάδας προς κράτη και διεθνείς οργανισμούς και γιατί το μεγαλύτερο μέρος καλυμμένα θα καταλήξει στα ταμεία των ευρωπαϊκών τραπεζών και επενδυτικών κεφαλαίων.

Το δεύτερο σενάριο, που τώρα τίθεται σε εφεδρεία, είναι η άμεση και άτακτη χρεοκοπία της Ελλάδας. Με ένα λαό που δεν θα ξέρει πού βρίσκεται και σε πανικό. Με μια κυβέρνηση χωρίς την ελάχιστη προετοιμασία. Με ένα κρατικό μηχανισμό σε κατάρρευση. Με συνέπειες για την κοινωνία ισάξιες με την εφαρμογή της προηγούμενης επιλογής. Με άγνωστο αν είμαστε ακόμα στην Ευρωζώνη ή όχι – δηλαδή, στα νύχια της γερμανικής και γαλλικής κυβέρνησης πάλι.

Η Ευρωζώνη ήδη ετοιμάζεται ώστε σε μια τέτοια εξέλιξη να μπορέσει να απορροφήσει τους κραδασμούς από μια ελληνική χρεοκοπία. Για αυτό και η προβολή αυτού του ενδεχομένου συνεχώς, δημοσίως κι από τα πιο επίσημα χείλη, προκειμένου να δοκιμάσουν τις αντιδράσεις των αγορών και να τις προετοιμάσουν ψυχολογικά.

Από αυτή την εξέλιξη απορρέουν τρία κρίσιμα συμπεράσματα:

Πρώτο, η διαπραγματευτική δύναμη της Ελλάδας μέσα στην Ευρωζώνη δεν είναι η ίδια όπως στις πρώτες φάσεις της κρίσης, όταν η χώρα μας μπορούσε να αιφνιδιάσει, να απειλήσει, να διεκδικήσει. Είναι εξαιρετικά εξασθενημένη, με μια Ευρωζώνη που δημιουργεί ήδη τα αμυντικά της χαρακώματα.

Δεύτερο, περιθώρια εξασφάλισης μιας άλλης πορείας ανάκαμψης της χώρας μας στα πλαίσια της Ευρωζώνης, και με νόμισμα το ευρώ, δεν υφίστανται. Για αυτό και οι πολιτικές που προτείνονται, ακόμα κι από χώρους της αριστεράς, και δεν θέτουν το θέμα της αποχώρησης από το ευρώ, από τη μια είναι εντελώς αβάσιμες, από την άλλην δεν βοηθούν τον λαό να κατανοήσει τι γίνεται και να μη βρεθεί σε αιφνιδιασμό.

Τρίτο, κάθε πολιτική που μένει απλώς στο «αντί», αντιμνημονιακή ή άλλη, ακόμα κι αν καλύπτεται με τις υψηλότερες αξίες της «Εθνικής Ανεξαρτησίας» ή της «Δημοκρατίας», ακόμα κι αν επικαλείται το 1821 ή το 1940, ακόμα κι αν στηρίζεται από σεβαστά πρόσωπα, ακόμα κι αν μπορεί να κατεβάσει λαοθάλασσες στους δρόμους, αν δεν στηρίζεται σε ένα σαφές εναλλακτικό πρόγραμμα με όρους πραγματικότητας, το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ωθήσει στο παραπάνω δεύτερο από τα καταστροφικά σενάρια και η κοινωνία να θεωρήσει υπεύθυνες τις δυνάμεις που αντιτίθενται στην τρόικα.

Παρόλα αυτά, παρά το θυελλώδες τοπίο μέσα στο οποίο κινούμαστε, υπάρχει η τρίτη λύση, έξω από τις λογικές και το πλαίσιο της Ευρωζώνης. Διακινδυνευμένη. Επώδυνη, τουλάχιστον στην αρχή. Μέσα από ένα δρόμο μεγάλων δυσκολιών. Με πλήρη ανατροπή σταθερών που καθόριζαν τη ζωή της Ελλάδας τις τελευταίες δεκαετίες. Που σπάει όμως το τείχος, ανοίγει τον δρόμο, κάνει την κάθε μέρα καλύτερη από την προηγούμενη.

Αυτή η λύση μπορεί να περιγραφεί από: Την πλήρη άρνηση του χρέους. Την οργανωμένη αποχώρηση από το ευρώ. Την έκδοση νέου νομίσματος, που δεν θα σηματοδοτεί κλείσιμο στα εθνικά μας σύνορα, αλλά θα συμβολίζει και την πρόταση μιας δίκαιης συνεργασίας στον ευρωπαϊκό χώρο. Τον έλεγχο στις κινήσεις κεφαλαίων. Την προσωρινή προστασία της εσωτερικής αγοράς για την επανεκκίνηση της επιχειρηματικής δράσης. Τα μέτρα αποκατάστασης του λαϊκού εισοδήματος. Την απαλλαγή από τους κοινοτικές δασμολογικές και άλλες στρεβλώσεις και περιορισμούς που θα επιτρέψει μια πολύ πιο ευνοϊκή συμμετοχή στον διεθνή καταμερισμό της εργασίας και θα θέσει τέλος στο ρόλο του καταχρεωμένου πελάτη των προϊόντων της Γερμανίας. Τον στρατηγικό ρόλο ενός νέου δημοκρατικού ελληνικού δημοσίου με εθνικοποιημένες τράπεζες, επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας και αξιοποίησης των σημαντικών εθνικών πόρων. Τους νέους θεσμούς λαϊκού ελέγχου. Το νέο Σύνταγμα.

Όλα αυτά σημαίνουν βαθιούς αναπροσανατολισμούς στις συντεταγμένες της χώρας, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται και βασικές αρχές της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, όπως η ανεμπόδιστη διακίνηση κεφαλαίων, προϊόντων, υπηρεσιών. Με τις μέχρι σήμερα όμως συντεταγμένες βιώνουμε αυτή τη βασανιστική και εκ θεμελίων διάλυση των πάντων.

Την κατεύθυνση αυτή μόνο η αριστερά μπορεί να την εκκινήσει. Με μια συνάντηση αξιόλογων δυνάμεων της αριστεράς σε ένα τέτοιο πρόγραμμα, όλο και μεγαλύτερο τμήμα του λαού μπορεί να στρατευθεί. Και με ένα λαό που γνωρίζει και πιστεύει, ούτε πανικός θα υπάρξει, ούτε χάος, ούτε φόβος, αλλά ένας συλλογικός και αλληλέγγυος δρόμος προς το καινούργιο».

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012

Διαβάστε την δημοσίευση | Make a Comment ( None so far )

« Προηγούμενες Καταχωρίσεις

    Περί

    ΚΩΣΤΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ: Μέλος Διοικούσας Επιτροπής του Κέντρου Πληροφόρησης Εργαζομένων & Ανέργων της ΓΣΕΕ (ΚΕΠΕΑ/ΓΣΕΕ)

    RSS

    Subscribe Via RSS

    • Subscribe with Bloglines
    • Add your feed to Newsburst from CNET News.com
    • Subscribe in Google Reader
    • Add to My Yahoo!
    • Subscribe in NewsGator Online
    • The latest comments to all posts in RSS

    Μεταστοιχεία

Liked it here?
Why not try sites on the blogroll...